Dáár doe ik het allemaal voor

Door Stefan | Published: 3 September 2010

Woensdagavond sprak ik de gedachte uit: “Waar doe ik het allemaal voor?” Nou, lieve Facebook-vrienden (en fans). Bedankt! Hier doe ik het dus voor. ;)

Geplaatst in Site, Site Nieuws | Tagged | Laat een reactie achter.

Al fan van Tipp-ex?

Door Stefan | Published: 3 September 2010

Een viral maak je niet, een viral ontstaat. Dat is het idee althans. Maar als de Tipp-Experience niet is bedacht met het idee “iedereen gaat hier meteen alle vieze woorden die hij kent invullen”, dan weet ik het ook niet meer.

De Tipp-Experience is een in eerste instantie flauw filmpje over een jager die liever toch geen beer schiet en daarom de titel van de video met tipp-ex (die hij uit de advertentie naast het filmpje pakt) verandert. En dan mag je zelf bepalen wat de jager wel met de beer doet. Dus A hunter [loves] a bear, bijvoorbeeld… Of één van de volgende… Cook, listen, music, sleep, jump, dance, wash, play, kicks, fishing, moonwalk, high five, pee, is, paints, chat, fuck, tipp-ex, dance, eat, fart, bear, shave, fart, hug, kill, shoot, fly, spell, surf, stand, beach, kiss.

Grammaticaal gezien niet allemaal correct, maar het levert wel steeds een ander filmpje op. Ze zijn niet allemaal even briljant, maar er zitten een aantal hilarische tussen. Op kantoren over de hele wereld daalt de arbeidsproductiviteit voor even – en denkt iedereen met een beetje geluk aan tipp-ex. Of aan een jager die samen met een beer een liedje zingt…

Geplaatst in Commentaar, Reclames | Tagged | Laat een reactie achter.

Waar doe ik het nog allemaal voor?

Door Stefan | Published: 1 September 2010

(klik om te vergroten)

(klik om te vergroten)

Mijn Engelstalige, puur voor archief redenen online zijnde blog trekt iedere dag een aanzienlijk schare bezoekers dankzij Google en één post over een ukelele. Loop ik me hier uit te sloven, terwijl mijn Engelse blog met minder moeite praktisch net zo veel bezoekers trekt. Toch maar weer in het Engels gaan bloggen dan? Dank u Google, maar dat had twee jaar eerder gemogen, toen ik de post schreef bijvoorbeeld…

Geplaatst in Site Nieuws | Tagged , , | 1 Reactie

Zeven Zinnen II: Fink

Door Stefan | Published: 30 August 2010

Je kunt zeggen van liedteksten wat je wilt – wel of geen poëzie, wel of geen kunst, maar soms slaan tekstschrijvers de spijkers op de kop. Deze rubriek dient om deze juweeltjes uit hun context te halen en te laten schitteren. In 2007 startte en voltooide ik de eerste reeks. Nu, in 2010, is het tijd voor een tweede reeks van zeven artiesten. Dus zeven maal de zeven mooiste zinnen van een artiest naar keuze. Bekijk hier alle oude afleveringen. Deze keer: Fink.

Fink (door Chris Lopez)

Finks naam werd oorspronkelijk geassocieerd met triphop en dj-sets, maar in 2005 maakte hij furore met Biscuits for Breakfast, een onvervalste singer/songwriterplaat die wél nog een uitzonderlijk gevoel voor time toonde. De gitaar stond centraal, maar werd soms meer als ritme-instrument gebruikt dan als waar melodieus snaarinstrument. De albums die volgen, Distance and Time en Sort of Revolution overtreffen qua compositie vaak het debuut. Daarmee is Fink een singer/songwriter die na drie albums al een bijzonder sterk oeuvre op zijn naam heeft staan. Je kunt ook van zijn muziek in slaap vallen – laat op de avond – heb ik wel eens gemerkt, maar wie luistert zal worden beloond met bijna hypnotiserend mooie muziek, die ook live erg goed is.

Ik ontdekte Fink toen ik vorig jaar bij een concert in het Cultureel Podium Roepaen was. Daar werd zijn muziek voor de voorstelling gedraaid. Toen al nam ik mij voor ernaar toe te gaan, maar dat zou nog tot april duren. Niet veel later tipte ook een vriend mij op de muziek van deze man. Toen wakkerde het Finkvuur in mij pas echt aan. Tegen de tijd dat het optreden in Roepaen plaatsvond, was ik helemaal om.

ZEVEN ZINNEN

1| I SEE IT ALL (2009)
Last time that I saw you it was dark
I remember ‘cause I think you’re pretty
You shine brighter, baby, in my heart
Than all bright lights in this New York city

Het ogenschijnlijk middelpunt van de kamer, feller oplichtend dan alle lichten van een wereldstad.

2| TROUBLE’S WHAT YOU’RE IN (2007)
Trouble’s what you’re in
‘cos it’s a long way to London Bridge in them heels babe
Trouble’s what you’re in
‘cos it’s amazing how much one look can reveal

Alleen een goede acteur heeft zijn non-verbale communicatie onder controle.

3 | THIS IS THE THING (2007)
And the things that keep us apart keep me alive and
The things that keep me alive keep me alone
This is the thing

De meest rustgevende break-up song allertijden. De dingen die ons scheiden houden me in leven.

4 | IF ONLY (2007)
I ain’t got the nerve,
I ain’t got the makings of the man you deserve,
I ain’t got the time – if only
I’ll be right on the train, up to town to, take you out again
Right on the train, first one outta here, to take you out again

Het volgende nummer op de cd, na This Is The Thing dus, gaat niet toevallig over een voorbije relatie. Beide een nieuwe partner, maar toch de twijfel, soms. Al is het maar omdat het menselijk is.

5| BISCUITS (2005)
Biscuits for breakfast, cup of tea for the man
4 more years of this shit and i’ll be on 16 grand
pushing the trolley, doing the rounds
4 more years of this shit and i’ll be one of these clowns

Ik interpreteer dit als een nummer over de voorspelbaarheid van je leven en de mogelijkheden om daarvan af te wijken.

6| IF I HAD A MILLION (2009)
So if I had a million,
You would have a million yeah
You would have a million too.

Niet een van de meest diepzinnige nummers, maar wel klein en mooi. De gedachte blijft ijzersterk, hoe vaak die ook wordt herhaald.

7| MOVE ON ME (2009)
That look I know so well
It’s a heaven with a taste of hell
On your lips and down within
Drown my soul, baby let it begin
Move on me

***
Reacties, commentaar en suggesties zijn, zoals altijd, meer dan welkom.
Teksten: (c) Fink
De cd’s van Fink zijn te krijgen bij de betere platenzaak.

Geplaatst in Muziek, Zeven Zinnen | Tagged | Laat een reactie achter.

Stefan kijkt: That Mitchell and Webb Look (serie 4)

Door Stefan | Published: 24 August 2010

Mensen die met enige regelmaat op dit blog komen, kennen mijn liefde voor “all things” That Mitchell and Webb Look. Ook het vierde seizoen heb ik gekeken. Nu moet ik met pijn in mijn hart concluderen dat de verhouding hit / miss qua sketches in deze vierde serie enigszins is uitgeschoten naar de kant miss.

De eerste twee afleveringen vielen nog best mee. Ik was niet blij met de terugkeer van The Quiz Broadcast en Get Me Hennimore (twee reeksen die mijns inziens al halverwege de vorige serie waren doodgebloed), maar verder waren de afleveringen “traditioneel” absurd en grappig. Soms waren de sketches erg flauw, soms waren ze bijna te absurd, maar ze zijn in ieder geval grappig of grappig bedoeld. Ik hoef ook niet van iedere sketch over de grond te rollen van het lachen. Mitchell en Webb haalden op bijna snobistische wijze absurde gewoontes onderuit.

Dat ging ruim drie series goed, maar deze vierde serie begint de koek op te raken. De vierde serie zelf zou ik willen omschrijven als “ruim voldoende”, maar dat komt omdat er iedere aflevering wel één of twee sketches waren die de aflevering dusdanig omhoog trokken, dat deze weer oké werd. Aan de andere kant waren er ook sketches die van de categorie “leuk bedacht, maar niet meer dan dat” waren. Het grote nadeel van deze sketches: vaak duurden ze drie minuten. Als je bijvoorbeeld bedenkt: “Het is grappig om een semi-Duits absurd televisieprogramma over statistiek te maken met een kleurrijk decor en grafieken gemaakt van eten.” Dan kan dat een leuke sketch opleveren. Kán. Wellicht. Eéntje. Niet drie dus. En in dit geval waren ze alledrie niet grappig.

Maar goed, boos kun je er bijna niet om worden als er een juweeltje bij zit over het  laboratorium van Garnier:

Of deze sketch, over een geheim genootschap dat de wereld runt door net niet aangeschoten te zijn:

Jammer genoeg duren veel sketches te lang. Het lijkt of ze gewoon moeite hadden met het vullen van zes keer een half uur. Dan valt zo’n pareltje over de maanlanding in het niets:

Of deze over David Mitchells ideale vrouw:

En dan was er nog het absurde einde van deze serie. In de vierde aflevering wordt Blackadder door de heren te kakken gezet vanwege het slow-motion, emotionele einde. De laatste sketch van deze serie was echter niet minder emotioneel:

Betekent deze bijna tranentrekkende sketch dat That Mitchell and Webb Look ten einde is? Ik hoop van wel én van niet. Ik hoop van niet omdat de sketch show nog steeds vermakelijk is, al hoef je niet om iedere grap te lachen. Ik hoop van wel, omdat ik bang ben dat als er volgend jaar alweer een nieuwe show is, dat het niveau dan nog verder daalt. Dus hopelijk nemen Mitchell en Webb de tijd om deze serie te evalueren en écht nieuwe dingen te verzinnen.

Geplaatst in Humor, TV | Tagged , , | Laat een reactie achter.

[Trällebo] 8: Huiswaarts (slot)

Door Stefan | Published: 18 August 2010

Vrijdag 16 juli

De laatste dag worden we – net als de eerste ochtend – gewekt door Mischa, ditmaal worden we ook meteen gefilmd (het moet een aangrijpende scène in onze vakantiefilm worden). Gelukkig zijn we allemaal enigszins aan het ontwaken, wat voor Mischa natuurlijk minder leuk is. Na een ontbijt met alle restjes die nog in de keuken  lagen (gehakt, eieren, jam, kaas, knäckebröd, thee) maken we een grandioos ontbijt. Dat we vervolgens opsmullen. Ook vandaag is de temperatuur al dik richting de dertig graden aan het gaan, terwijl het nog lang geen middag is.

Dat is nodig ook, want er moet gewerkt worden. We hebben er echt geen groot zooitje van gemaakt, maar als vijf heren een week lang in een huisje zitten, dan moet er toch gepoetst worden. Dus: spullen inpakken, stofzuigers in de aanslag en lijken ruimen (er liggen honderden dode muggen en vliegen verspreid door het huis). Het eten dat over is gaat ook achterin de auto. Daarna vertrekken we richting Växjo.

Onderweg naar het stadje met ons vliegveld, rijden we langs een stokoude kerk. Je kon de (enorme) sleutels bij de buren ophalen en dat heeft Mischa uiteindelijk ook gedaan, tegen die tijd hadden we het buitenste – overigens enorme – slot al gekraakt.  De kleine kerk was mooi, maar vooral ook heel erg oud. In de kerktuin eten en frisbeeën we (met) het knäckebröd dat we nog over hebben.

Ook in Växjö was een kerk, maar een van een veel moderner kaliber. We lopen door de winkelstraat, die aanmerkelijk hipper is dan alle winkelstraten die we tot dan toe hebben gezien. Ook de  Zweedse meisjes dichtheid is hier aanzienlijk – het begint op te vallen hoeveel leuke meisjes er rond lopen. Wij houden ons echter niet bezig met zulks aards genot. We zijn hier met een missie, namelijk het aanschaffen van souvenirs voor Moerts vriendin en twee vrienden van Mischa. Uiteindelijk slagen we in een cadeauwinkel, waarin achterin ook cadeaus van dubieuzere kwaliteit worden verkocht. Op weg terug naar de auto komen we langs een cd-winkeltje, waar ik voor “geen geld” een single van Günther zie liggen (voor de kenners betreft het hier Teeny Weeny String Bikini - het b-kantje is de Tropicana remix van dit nummer).

Voordat we naar het vliegveld rijden, stoppen we bij ons favoriete restaurant. Het is immers een ongeschreven regel dat als je elkaar leuk vindt, dat je dan een week later weer op dezelfde plek bent. Helaas is McEmmy er niet. De reden hiervoor is waarschijnlijk dat we aan de vroege kant zijn. Vorige week vrijdag was het lang na etenstijd, nu is tegen half zes. Teleurgesteld laten we onze bestelling opnemen door vier andere blonde kassameisjes. Toch niet hetzelfde.

Het vliegveld van Växjö is ongeveer even groot als treinstation Nijmegen, denk ik. Als u dacht dat Weeze al een klein vliegveld was, dan moet u eens op Växjö vliegen. Dat kan overigens alleen vanaf Weeze en Berlijn (en dat zijn dus ook de enige twee bestemmingen vanaf Växjö). Er is dan ook maar één gate. Nadat we de auto hebben ingeleverd en onze tas hebben ingecheckt  hebben we nog een uurtje over om te genieten van de überrelaxte avondzon. Geheel op tijd vertrekken we richting Weeze.

In het vliegtuig hebben Loert, Mischa en Erwan veel beenruimte, omdat ze bij een nooduitgang zitten. Pim en ik zitten een rij voor hen. De vlucht verloopt vrijwel geheel in de avondzon, pas als we de daling inzetten betrekt de lucht (lees: we dalen). In Duitsland blijkt het te regenen, en niet zo’n klein beetje ook. De vlucht duurt dan ook langer dan gepland. Wanneer ik voor de tweede keer hetzelfde landschap zie en we tien minuten na geplande aankomst nog steeds in de lucht zitten, beginnen we ook figuurlijk nattigheid te voelen (naast de regen, dus). Om tien over tien vertelt de piloot dat het onweerde boven Weeze, maar dat we nu eindelijk kunnen landen. Gelukkig zijn we verder om het onweer heen gevlogen en niet erdoor. Rond kwart over landen we op Weeze. Een geslaagde vakantie zit erop.

Geplaatst in Leven | Tagged , | 2 Reacties

[Trällebo] 7: Króézen

Door Stefan | Published: 11 August 2010

Donderdag 15 juli

De donderdag is een alleszins rustige dag. Mischa neemt zich nogmaals voor op tijd te gaan vissen, maar als ik tegen negen uur wakker wordt, zie ik Mischa nog rond lopen. Uiteindelijk gaat Pim ook mee (het is dan al tegen half elf), om te zoeken naar zijn fotocamera. Rond elf uur sta ik ook op. Na het ontbijt wordt er gebruik gemaakt van het voetbalveld. Iets later trek ik mij terug met een boek (Onder Professoren), wanneer ook Mischa en Pim weer thuiskomen. De camera van Pim is niet gevonden.

Wel krijgen we bezoek. Een kater (of wellicht was het een poes), die luisterde naar de naam Otte, komt op bezoek. Overigens luisterde deze poes naar elke naam: hij komt duidelijk aandacht te kort. Zodra we ook maar aanstalten maken om op hem af te komen, draait het beestje zich om en rekt hij zich uit. Graag wil hij geaaid worden, dat blijkt. We besluiten dat het wel beter is om hem geen eten te geven. Een bakje water blijkt hij niet nodig te hebben (dat gunnen we hem wel in deze hitte. De jonge kater is zo ondeugend dat hij op een gegeven moment zelfs het huis binnendringt, iets wat Pim en Mischa minder kunnen waarderen (in verband met allergie).

Er moeten wel nog boodschappen voor het avondeten en het laatste ontbijt. Dus vertrekken Mischa en ik naar de supermarkt. Eigenlijk willen we naar een supermarkt in een stadje waar we nog niet zijn geweest, maar we zijn na een week wel zo’n beetje door de nabijgelegen steden heen. Dus gaan we, via het plaatsje Konga, naar Tingsryd. Daar zijn we al een keer geweest, maar toen zijn we naar de andere supermarkt geweest daar, niet naar de ICA. Dus toch nog iets nieuws, zullen we maar zeggen. Dit is onze derde roadtrip met zijn tweeën. De vorige twee keer vonden plaats op mooie avonden, waar we de nabijgelegen dorpen inspecteerden en onze ogen open hielden voor eventueel wild. Zo zagen we onder andere een klein vosje, kikkers, een aantal konijnen, een lynx (lees: kat) en een ree. Overdag zijn er aanzienlijk minder dieren op en nabij de weg te vinden.

We slaan flink boodschappen in voor het laatste avondeten (er was nog pasta, maar verder begon nogal veel op te raken). We belonen ons dan ook met een ijsje en een toeristische route naar huis. Daar komen we langs een watermolen, waar we snel wat foto’s nemen. Bij de watermolen spotten we ook de eerste bikinibabes op minder dan een kwartier rijden van ons huisje, zij gaan kanoën, wij rijden terug naar het huisje.

Daar blijken Pim, Erwan en Gnoert de plastic voetbal te hebben vernield. Het grasveldje voldoet namelijk niet aan de eisen van de FIFA: er liggen behoorlijk wat stenen (met name achter het doel). De door ons gekochte bal begon na dag 1 al licht te scheuren, maar gelukkig vonden we nog een zachte plastic voetbal in een opberghok. Deze deed goed dienst, maar begaf het dus op de eennalaaste dag. We zien de bal al voor het huisje liggen als we de oprit oprijden. “Hee, ze hebben de voetbal gemold,” zeg ik tegen Mischa.

De andere reizigers helpen met het uitladen van de boodschappen. Ineens schopt Erwan echter de kapotte voetbal onze kant op: ze hebben de bal gevuld met water en Mischa krijgt het volle pond. Ik ben zelf ook nog behoorlijk nat, maar mag vergeleken met Mischa niet klagen. Nadat we zijn omgekleed worden er spelletjes gespeeld en gevoetbald (met de harde, stomme voetbal). De avond verloopt op een vergelijkbare manier. We proberen nog fotografische trucjes uit met de twee fotocamera’s die mee zijn.

Het is nog steeds erg warm en als we besluiten te gaan slapen, komen Bloert en ik op het briljante idee om de kamer even te laten doorwaaien. Alle lampen uit, alle ramen tegen elkaar open en hopen op geen extra muggen. We wagen de gok en zowaar: de temperatuur begint spontaan te dalen. Ik voel het gewoon kouder worden in de kamer en als we na het sluiten van de ramen de lichten weer aan doen, blijken de muggen niet massaal op bezoek te zijn gekomen. Meevaller. De laatste nacht slaap ik dan ook nog beter dan de voorgaande nachten. Wat een paar graden temperatuurverschil al niet kan doen.

Geplaatst in Leven | Tagged , | 2 Reacties
Get Adobe Flash playerPlugin by wpburn.com wordpress themes