Muyres: Er zitten toch geen spiekbriefjes tussen je boterhammen hè?
IK: Nee (maakt boterham half open zodat niet alles op mijn tentamenblaadje valt)
Muyres: Ja, en de andere kant?
Wacht maar tot de foto’s van de boekenveiling online staan…
Muyres: Er zitten toch geen spiekbriefjes tussen je boterhammen hè?
IK: Nee (maakt boterham half open zodat niet alles op mijn tentamenblaadje valt)
Muyres: Ja, en de andere kant?
Wacht maar tot de foto’s van de boekenveiling online staan…
Als je moe wordt van je eigen leven
En je binnen blijft, ondanks het mooie weer
Dan snap ik hoe je je voelt
Ik had het kunnen zijn
Als je in bed ligt
En je bent ziek en moe van het moeten slapen
Dan weet ik hoe je je voelt
Ik had het kunnen zijn
Ik zou de trap afvliegen,
Over de straat,
De lucht in,
Hoog boven de huizen en bomen
Zwevend door de ruimte, keek ik neer op de stad
Ik hoopte te zien dat mijn eigen leven
Zonder waarde was
Als dat zo zijn
Zou ik voor altijd vrij kunnen zweven
Ik zou de trap afvliegen,
Over de straat,
De lucht in,
Hoog boven de huizen en bomen
Zwevend door de ruimte, keek ik neer op de stad.
(zéér vrije vertaling – door mijzelf – van “Sveve over Byen” – Lars Lillo-Stenberg)
Het is een schok. In 1x 3 hele reacties erbij, en niet eens van mijn vaste bezoekers. Maar goed, dat gemeld hebbende, de site verkeerd momenteel in een staat van rust. En dat allemaal vanwege mijn tentamens. Voor de geïnteresseerden hier het lijstje:
Ma 27-3: Psycholinguistiek (vrij kansloze zaak)
Di 28-3: Argumentatieleer (pittig, maar niet onmogelijk)
Do 30-3: Literatuurgeschiedenis 1890 – 1916 (dit moet gewoon te halen zijn)
Vr 31-3: Morfologie & Syntaxis (misschien wel, misschien niet)
Ma 3-4: Taalverandering (zou een eitje moeten worden)
Vr 7-4: Codicologie (zou moeten gaan lukken) + Syntaxis B (eindelijk mijn P?)
Top 5:
Na mijn tentamens, dat wil zeggen: over 3 weken ofzo, dan gaat mijn echte site eindelijk online. Dit weblog zal er dan integreren. Daarom geen dagelijkse logs meer (dat en vooral vanwege het feit dat ik moet leren). De Top 20 heb ik voorlopig even afgeschaft, er zal in plaats daarvan een top 5 komen op de nieuwe site, zoals het er nu naar uitziet. Hier zal vooral levensverslagen komen. De muziekrecensies en dergelijke worden een apart onderdeel van de nieuwe site. Kan jij ook al niet wachten?
Nou ja… Wel gewoon eigenlijk. Als er nu ook 100 reacties waren geweest
….
Ik vind het wel mooi om typische recensiekoppen boven mijn logs te zetten. Het is niet echt een recensie, meer een verslag, daarom heet de rubriek waarin het staat ook “Concertverslagen” en niet recensies. Wat niet betekent dat ik uiteindelijk geen oordeel over het concert veil. Anyway, gisteravond was het dan, Death Cab For Cutie. In tegenstelling tot een andere logster (en tevens relatief vaste bezoekster van dit log) had ik niet extreem na deze avond toegeleefd, ik wist wel dat het ging komen, maar het was dinsdag dat ik pas besefte “hee, dat is morgen al.”
Overigens had Sjoerd hetzelfde. Maar goed, nadat ik de aardappeltjes goudbruin had gebakken, de spinazie had geroerbakt en de Valess had bereid, haastten wij ons, uiteraard niet voordat we dit alles genuttigd hadden, naar station Leiden Centraal, alwaar wij den bus pakten naar Amsterdam. Het was rond de klok van vijf voor 8 dat wij arriveerden, onder het motto “dan kunnen we nog wel vooraan staan”, want Sjoerd en ik, wij staan altijd vooraan (al dan niet met de andere mensen die wij kennen). Aangekomen bij De Melkweg, bleek dat echter iets te optimistisch. Er stond een rij, en niet zo’n kleine ook. Blijkbaar had de Must-C van MTV toch haar vruchten afgeworpen. We wisten dat het uitverkocht was, maar ja, dat betekent niet dat er dan een fukking rij staat. Dat is alleen wanneer Jamie Cullum een verrassingsconcert geeft. Of niet dan?
Anyway, na ons te hebben afgevraagd wat ook alweer precies de reden was dat ze geen overkapping op die brug legden zodat we niet natregenden (maar wel de mogelijkheid ertoe maken), mochten Knoert en ik eindelijk naar binnen. Ook bij de garderobe was het een tijdje wachten omdat ze maar de helft van de garderobe hadden geopend (tss). Moeite moest ik doen om niks te kopen bij de merchandising stand, na Jens Lekman en Elbow begon de maand erg duur te worden, en T-shirts had ik wel zo’n beetje genoeg. Voorlopig
Bij de garderobe kwamen we Tessa en buurmeisje (als ik mij niet vergis
) Renée tegen, die fanatiek genoeg waren om zich door de menigte naar voren te aso-en (nieuw! werkwoord). Respect, in dit geval. Snoert en ik kozen voor de makkelijke weg en stationeerden onszelf op het balkon, een actie die later op de avond een positief staartje zou krijgen.
Het gevolg was in eerste instantie dat het ons allemaal niet zo kon boeien, misschien dat je op rij 1 toch wat meer wordt geboeid dan op rij 20. John Vanderslice deed aardige pogingen, maar echt boeiend werd het nooit. “See you in the fall!” Ik vraag het me af… Ook Death Cab For Cutie begon niet zo heel boeiend voor mij. De band leek overenthousiast op het ene moment, het volgende moment was het juist alsof ze er zelf ook niet zo’n zin in hadden. Het klonk achterin allemaal een beetje rommelig, terwijl het zo gestructureerd had kunnen zijn.
Gelukkig, veranderde dit alles drastisch. Hoewel ik nog steeds de overgangen van het ene naar het volgende liedje absurd snel vond gaan, begon het allemaal een stuk meer te boeien en leek het alsof de band naar een hoogtepunt toewerkte. Publieksfavorieten en (blijkbaar) minder bekende nummers wisselden elkaar af en via “Sound of Settlement”, “Photobooth” en “Brothers on a hotel bed” kwam dat hoogtepunt snel dichterbij. Dat hoogtepunt kwam, voor mij althans, in de encore. De band, op hun top, bleef even achter de coulissen, slechts de zanger kwam terug en speelde het wonderschone “I will follow you in the dark”. Briljant. Geweldig. De avond kon niet meer kapot. Ook afsluiter waarvan ik de titel niet weet, maar met de tekst “I Need You So Much Closer Now”, was briljant, geweldig en subliem. DCFC sloeg kei hard mijn twijfels de grond in. BOEM.
Na afloop kregen we ook nog wat te drinken van een aardige medewerkster van de Melkweg en mogelijkheden tot terugkomen tegen gereduceerd tarief (waarvoor bedankt alvast
). Snoerdiepoerdie en ik namen de trein terug die er wel een eeuw over deed, maar verder wel aankwam (gelukkig). We stopten zelfs in Hillekom. Schandalig. In ieder geval was het tijd voor verdiende doch korte nachtrust. Hehe. Het was me het dagje wel
.
De foto’s komen snel.nl (hoop ik
).
Waar die kop nou precies op slaat weet ik ook niet meer, maar hij klinkt goed toch, en wie schrikt het meelopers af
. Is het de volgende keer misschien niet nog drukker…
De klok tikt door. Mijn gedachten gaan terug naar een wiskundeles, nog niet eens zo lang geleden, het is nog geen twee jaar terug, maar toch zo ver weg. De verhouding mannen/vrouwen is niet zo anders. Ook het scenario is vrijwel hetzelfde. Het is laat in de middag, nu is het zelfs nog later, maar voor je gevoel was vroeger het 10de uur (tot 16:00 uur) ook al heel erg laat. Vroeger maakte je dagen van half 9 tot 4, en dan was je redelijk moe. Nu maak je dagen van kwart voor 9 tot half 1, bijvoorbeeld, met iedere 3 kwartier één kwartier pauze. En je bent doodop. Ben ik nu veranderd? Misschien zijn het wel gewoon de lessen. Krijgen we nu meer stof? Of is het verbeelding?
Nog geen twee jaar geleden, op maandag en woensdag. Niemand had nog zin, maar wiskunde a1 moest er nog achteraan. Tot aan wanhoop toe hebben we meneer Alink gedreven. Keer op keer op keer moest hij het uitleggen. Tot de tijd om was. Bij de derde uitlegpoging keken mensen al op hun horloge. De interesse kwijt. “Ik snap het toch niet. Volgende keer beter.” Mensen die het opgeven. Die het toch niet meer gaan snappen. Of ooit gesnapt hebben. Mijn wiskunde a1 klas zat er vol mee. Ikzelf was er zo één. “Vroeger was het leven zoveel makkelijker,” verzucht ik. Maar ik weet dat het niet zo is. Vroeger was het leven anders. Misschien wel leuker. Maar het was zeker niet makkelijker.
Vandaag herleefden die tijden in ieder geval. Een college statistiek. In totaal kregen we 1 hele formule voor onze kiezen. Eén hele formule. De uitlegpogingen waren over het algemeen zinloos. Niets hielp. En het was al laat. Nog later dan bij wiskunde. Om zes uur was de klas om. Ze lieten het maar begaan. Morgen weer een dag. De dag is al lang genoeg. Tijd om te eten. Ik denk terug aan Alink “alleen als het sneeuwt”. Een glimlach op mijn gezicht, terwijl ik naar de bushalte loop en afscheid neem. Het eten staat al klaar.