Elbow maakt alle verwachtingen waar

Ik kan lang uitwijden hoe ik Elbow herontdekte toen “Leaders Of The Free World” uitkwam, maar laat ik dat stuk skippen. Feit is dat ik de band toen moest en zou zien optreden. De eerste gelegenheid (laten we “the music in my head” niet meetellen, want toen kon ik niet) was als support act van Deus. Leuk, maar natuurlijk niet “the real thing”. Gelukkig kwam een headline optreden er al gauw aan: 29 juni 2006. Hee! Dat was gisteren! Dan was ik er zeker! JA!

Eerst Coparck dan maar. De supportact. En je kent ze stiekem van de Milnerkaas-reclame. Dat van yeah, yeah,yeaaaaaaaah, I saw the lights coming in from the clouds. Ik dacht altijd dat dat The Sheer was, maar dat is dus helemaal niet. Haha. Nee. Ze waren wel oké, ze deden goed hun best, maar ja, vergeleken met wat daarna kwam, Elbow dus (maar dat had je vast door), viel het natuurlijk in het niets.

Nou goed, Elbow dus… Openend met Station Approach (as usual) begonnen we subtiel naar de eerste climax toe te werken, velen zouden er nog volgen. Red verzuimden ze in de Heineken Music Hall te spelen, maar dit keer was het meteen het 2de nummer. Daarna volgde een mix van nummers van Leaders of the Free World en de twee daarvoor verschenen albums Asleep In The Back en Cast of Thousands. De set was foutloos. Geen enkel moment, geen enkele seconde verveelde (behalve in het begin, voordat ze opkwamen, want er schenen wat technische problemen te zijn).

In hoog tempo werkt Elbow de nummers af, maar niet zonder de aandacht voor details te verliezen. Mexican Standoff wordt opgedragen aan een meisje in het publiek dat ook altijd heel erg jaloers is (wie zou het niet zijn, als Guy Garvey het vraagt?). Persoonlijke hoogtepunten waren de titeltrack van het laatste album, Great Expectations, Switching Off, Newborn (de vaste afsluiter) en single Forget Myself. Bij dit laatste nummer dook Guy Garvey het publiek in om al daar te dansen en andere mensen mee te laten zingen. Een bezorgde beveiliging keek toe wat er met het snoer gebeurde en Guy had wel hulp van de eerste rij (hee, daar stond ik!) nodig om weer terug op het podium te komen.

Elbow greep meteen de gelegenheid aan om een nieuw nummer te proberen, Friend Of Mine, waar er nog arrangementen voor drum en (bas-)gitaar moesten worden geschreven, alleen pianobegeleiding dus. Guy Garvey trekt zijn strot open, zijn stem wordt steeds wanhopiger. Climax na climax volgen, afgewisseld door wat experimentelers (“McGreggor”) of een klein, lief liedje over vriendschap (“Puncture Repair”). Elbow kan goed opzwepende nummers schrijven, maar blinkt toch echt uit in de romantische, rustige nummers, waar toch nog plek is voor humor. De teksten zijn gemeend. De arrangementen kloppen. De sfeer is authentiek. Elbow is een van de beste bands van deze tijd. Nu maar hopen dat de rest van de wereld daar niet achter komt.

Setlist
Station Approach
Red
Leaders Of The Free World
Great Expectations
Fugitive Motel
Mexican Standoff
Good Day
Switching Off
McGreggor
Friend Of Mine
Scattered Black And Whites
Forget Myself

Puncture Repair
The Stops
Newborn

Enkele audio-opnames van dit concert komen later.

Flashbackbackbackback naar Gent

Zo, tijd voor een nieuwe Leven in Audio. Voor de niet frequente bezoekers: Leven in Audio zijn een soort podcasts… MP3-bestanden die je kunt afspelen op je computer en ze komen uit mijn leven. Deze 3 reports (wow, in 1 post!) komen alledrie uit Gent! Jawel. Luister ze nu het nog kan.

Vrijdag 12 mei
Zaterdag 13 mei
Zondag 14 mei

Exclusief hier. Ieder bestand is zo rond de 4 MB. Dat is dus te overleven. cool.gif

Toch maar op kamers dan

Het is zover. Het tweede jaar van mijn studie zit er alweer bijna op huh.gif en het is daarmee de hoogste tijd om op kamers te gaan. Niet dat het thuis zo slecht is, in tegendeel. Qua luxe en comfort kan ik waarschijnlijk beter thuis blijven.

Waarom dan toch op kamers?
Vrijheid. Zelf dingen kunnen regelen en doen op je eigen manier. Daar is het heel erg tijd voor. Twee jaar geleden vond ik het nog wat vroeg, maar nu is de tijd rijp om zelf door deze wereld heen te stuntelen.

Dorp. Ik heb niks tegen Ottersum. Het is een mooi dorp en het verschaft me een bijbaantje, maar wat heeft het mij verder nu te bieden? Het blijft een dorp. Natuurlijk wonen er een aantal aardige mensen, maar voor de meeste dingen in mijn leven moet ik toch in Nijmegen zijn. In het 1ste jaar was dat niet zo, omdat ik daar zelf voor koos. Nu sport ik in Nijmegen, studeer ik nog steeds in Nijmegen, doe ik sociale dingen in Nijmegen. En natuurlijk doe ik ook nog sociale dingen hier in de buurt, maar als er een keer iets in Nijmegen is, dan wil ik daar zelf naar toe kunnen gaan zonder een beroep op iemands kamer te hoeven te doen, zonder de laatste bus naar huis te moeten nemen, zonder afhankelijkheid van anderen.

Bereikbaarheid. Als ik iets elders in het land ga doen, is het voor mij zoveel gemakkelijker om in Nijmegen de reis te eindigen, dan daarna door te moeten stromen naar de middle of nowhere met de laatste bus (00:15). Als ik vanaf Nijmegen met de fiets (ofzo) naar mijn kamer kan, dan scheelt dat iedere keer rekening houden met de bus.

Kamer. Ik woon nu op zolder, de grootste kamer in huis. In ruil daarvoor worden spullen die niet nodig zijn hier gedumpt. Begrijpelijk, omdat nergens anders plaats is. Echter, het houdt mij tegen mijn kamer helemaal eigen te laten worden. Ik hoef echt geen extreem grote kamer, als ik maar mijn eigen spullen gewoon kwijt kan, de spullen die ik gebruik dan.

Dus. Ik zoek een kamer in Nijmegen. Ik ben een snel tevreden mens. Mail me op ditisstefan @ gmail . com als je iets weet… Dankjewel smile.gif

Voorspellende gaven (2)

Morgen zal ik de report wel posten, maar ik kan alvast concluderen dat Slagharen (daar kun je veel beleven) een best aardig park is voor kleine kinderen. Natuurlijk is er een achtbaan die over de kop gaat en een lanceerding, maar daarmee is de koek op (en die dingen zijn dan weer te eng natuurlijkmellow.gif). Het was echter wel een gave dag in Slagharen (daar is het altijd feest), we hebben veel op bankjes gezeten, in attracties gezeten, nog meer gezeten und so weiter. Dus als je houdt van: “Lekker spelen, dansen, springen, rennen zweven” dan moet je zeker naar Slagharen (daar geniet je nog het meest – modulatie).

Als kindje van 11 dan. Er waren echt alleen maar bejaarden en schoolreisjes zo leek het. Maar het was wel echt een vakantiedag. En in Drenthe en Overrijssel hebben ze beeldschermen in de bus die de halte aangeven maar het soms niet doen. En Hoogeveen is de place to be. Vandaar ook de vervoersbewijzencontrole op het station met zijn fukking zessen… Er waren net zoveel controleurs als passagiers… Nou ja… We hebben gelachen. Morgen de report dus. En als Sjoerd opschiet misschien wel foto’s en filmpjes. Stel je voor… cool.gif

Mijn voorspellende gaven blijken dus toch aanwezig (zie vorige log). In Nijmegen voorspelde ik overigens dat Lijn 83 op Perron C zou aankomen, Pim zei Perron D. Ik voorspelde, gebruikte aardkrachten en alles. En warempel, Lijn 83 kwam inderdaad op Perron C. Ik had het goed! Alleen jammer dat het de Lijn 83 was die net pauze ging houden. Maar hij reed via perron C, en dat is what matters.

Voorspellende gaven

Ik heb voorspellende gaven.

Argument voor:
- Ik had goed voorspeld welke vragen we zouden krijgen bij het tentamen Middelnederlandse Literatuur

Argument tegen:
- Ik sta laatste in de WK-poule met mijn vrienden (die ik random heb ingevuld)

Argument voor:
- Ik sta 7de in de WK-poule op het werk (van de 20) en de tweede die hem niet 100% random heeft ingevuld.

Argument tegen:
- Ik kon net niet voorspellen welk liedje zou komen (Mind Over Money – Turin Brakes).

Argument voor of tegen (nnb):
- Ik ga morgen naar Attractiepark Slagharen en ik voorspel bij deze dat het een gezellige doch vage dag gaat worden (iets in mij zegt dat het dus geen cool park is).

The Whitest Boy Alive – Dreams

Nog maar een recensie dan, omdat ik zo op dreef ben :P . En dan staat Keane niet zolang bovenaan de pagina. wink.gif

The Whitest Boy Alive is het nieuwe project van Erlend Øye, die je wellicht kent van de Kings of Convenience, twee hits van Röyksopp (Poor Leno, Remind Me) of zijn solo-activiteiten als DJ. Begonnen als elektronische band, brengt The Whitest Boy Alive de single Inflation uit op het Kitsuné label, daarna laten ze echter de draaitafels voor wat ze zijn en pakken ze echte instrumenten uit de kast. Het duurt 2 jaar, maar nu is er dan eindelijk een album – in sommige landen beter verkrijgbaar dan in andere – getiteld Dreams.

So you no longer care if it’s another day?
I guess I have been better, because I am there now.
You knew what you wanted, and you fought so hard
Just to find yourself sitting in a golden cage

So ofcourse I miss you, and I miss you bad
But I also felt this way when I was still with you

(Golden Cage)

Dreams is niet eens zo dromerig als het meeste van Erlend Øyes solowerk. De muziek is duidelijk geïnspireerd door de dansvloer, met bijna danceable beats op Burning en Inflation, afgewisseld door wat reggae-achtigs op Above You en -jawel- dromige nummers zoals de evaluatie-afsluiter All Ears. De rest van de songs zweeft daar tussenin. Erlend Øye (of Orlando, zoals hij zich noemt hier), Sebastian Maschat (drums) en Marcin Oz (bassgitaar), kiezen voor een zeer minimalistische aanpak. Het album is dan ook niet extra gemixt, er is veel “ruimte” in de nummers. Af en toe wordt het trio aangevuld door Daniel Nentwig (op rhodes & crumar), maar niet meer dan noodzakelijk.

Die lege ruimte werkt het grootste gedeelte van het album, maar af en toe wordt er een misstapje gemaakt. In Borders wordt er gestopt met spelen, je denkt dat het is afgelopen, maar dan ineens komt er een soort van drumsolo tussendoor die allesbehalve op zijn plaats is. Leuk experiment, maar het komt het nummer niet ten goede, zeker omdat het nummer vervolgens verder gaat zonder veel verandering. Ook eindige – met name de snellere nummers – vaak op dezelfde wijze: harder, harder, STOP. Er zit veel herhaling van gitaarriffs en teksten in de songs, dit komt met name naar voren in Done With You, waar het naar mijn mening net iets te overdreven wordt. Al die herhaling bij de rustige nummers geeft de CD af en toe iets van een lounge-feeling.

Na een sterke opening (de eerste 3 nummers) kakt de CD even in, gevolgd door hoogtepunt van de CD Don’t Give Up, waar de teksten echt gemeend lijken en naar een emotioneel hoogtepunt wordt toegewerkt. Hierna zakt de CD weer een beetje in met FIgures en Borders, die wellicht gewoon net iets te veel op de andere nummers lijken. Gelukkig vormen de nummers Golden Cage, prachtige metafoor overigens, en All Ears het perfecte einde op de CD, zo wordt je toch nog even verrast, net als je dacht dat het niet meer mogelijk was.

I’m so happy you called,
I really needed a break
From all the people I see
From all the people I spend time with
Where did my summer go?
A week that was cancelled
And my only chance
To get out of this place

(All Ears)

Dreams is wat ik ervan verwachtte: een band met danceroots die tot meer in staat blijkt te zijn. Het laat echter ook zien dat de band nog niet volgroeid is. Er is ruimte voor meer, wellicht zou de band nog iets meer de extremen op moeten zoeken: het rustige verder uitwerken, het snelle koesteren, meer experiment. Niet op de CD beland (maar ze stonden wel op de Myspace-pagina) zijn het mooie Promise Less, Do More en Dead End, waardoor de CD met 40 minuten niet extreem lang is. Het schijnt dat de band live nog meer tot zijn recht komt, en dat hoop ik ooit nog te ervaren.

Myspace-profile
Mini officiële website met video voor Inflation