Checklist voor volgende keer als ik op zaterdag in de UniversiteitsBibliotheek ga zitten werken:

- Eten (op zaterdag zijn alle eetgelegenheden dicht in de omgeving van de Universiteit).
- Drinken (tenzij je asociaal wil uitgeven aan een blikje Coca Cola.
- Fiets (zodat ik ergens anders lekker eten en drinken kan halen tegen een redelijke prijs)
- Nieuwe batterij voor mijn MP3-speler (blijkbaar halen we nu nog maar een battery life van een uur of 4, tijd om een technische skills van de zolder te halen en het ding open te schroeven en de batterij te vervangen).
- Schrijfinspiratie.

Want die dingen ben ik nu vergeten. Het heeft wel iets hoor, zo’n lunch bestaande uit een blikje cola en een zakje croky-chips a 45 gram, maar om nou te zeggen dat t vult…

Het is weer eens zover. Het uitstellen. Voor zondag 1 oktober moet ik mijn dossier Middelnederlandse Literatuur inleveren. Eigenlijk moesten we het in juni inleveren. Maar juni was druk. Druk met tentamens en druk met zatzijnvanschool. Ik nam me toen voor om nadat ik terug was van vakantie de opdrachten zo perfect te maken dat meneer O-to-da-man (voor het geval ie zichzelf googled) dat ie blij zou zijn dat ik had gewacht.

Uiteraard kwam er vanalles tussen, ik werkte, ik had plezier, ik ging op kamers, ik werkte nog wat andere achterstallige opdrachten weg (beide met succes), maar het dossier in orde maken bleef ik maar uitstellen. Het dossier begon zo steeds zwaarder te drukken op mijn gemoedstoestand en zo verstreek de tweede inleverdatum ook, eind augustus.

De eerste maandag na de gestelde inleverdatum meldde ik mij op zijn kantoor. Op dat soort momenten heb ik spijt. “En, moet ik het vak nu over doen?” Ik had geluk dat hij er geen baat bij had – omdat het vak zo veranderde – en zo kreeg ik een nieuwe, ruime inleverdatum, 1 oktober. Maar september was ook druk, met school, met werken voor de universiteit (ook school dus) en nog meer werken. Met op kamers zitten. Niet eens zoveel plezier dus.

September is bijna om en weer drukt het dossier zwaar. Maar nu is er geen ontkomen meer aan. Zo zit ik hier te werken aan mijn dossier Middelnederlandse Literatuur. En wat is nu eigenlijk het probleem?

Ik moest nog twee opdrachten. Eentje over Anthonius De Roovere en eentje over Jacob van Maerlant. Maar het zijn allebei opdrachten die je niet “even” typt. Ik heb echter nog veel meer van dit soort opdrachten gemaakt en ik snap werkelijk niet waarom het me zoveel moeite kost om door te zetten en de essays van resp. 2000-3000 woorden en 1500-2000 woorden te typen. Alle andere opdrachten houd ik nu zo’n beetje allemaal goed bij… Alleen die twee essays kosten me onbeschrijflijk veel moeite.

Morgen om 17:00 uur (zaterdag dus) sluit de Universiteitsbibliotheek. Dan moeten ze er zijn, minstens 4000 woorden. Ik zit al bijna op 1000 in deze log… Maar ja, die tellen niet…

Dus dan gaan we maar verder.

Even een update dan maar… Druk druk druk…

Handig:
- T-padzzzz kun je toch vaker dan 1x gebruiken, mits je niet te lang wacht (anders is t niet meer lekker).
- Dat vanavond mijn nieuwe oude fiets wordt gebracht, samen met een slot, kapstokken, spijkertjes, hamer, boor en ander materiaal om mijn gordijnen steviger te bevestigen.
- Dat in het geleende exemplaar van de Hitchhiker’s Guide alle 5 de delen staan.
- Dat het eigenlijk heel eenvoudig is om het printerbetaalsysteem te omzeilen in het MMS (multimediastudiecentrum) door niet een printer in het MMS te kiezen, maar een printer waarvoor je niet hoeft te betalen, op een voor jou toegankelijke plek (bijvoorbeeld op de 7de verdieping van het Erasmusgebouw ). Nu moest ik die printer sowieso hebben, maar het biedt natuurlijk wel mogelijkheden….

Niet handig:
- Dat de Google toolbar iedere keer als je inlogt op de universiteit even laat weten dat ie zichzelf heeft geupdate. Iedere keer.
- Dat iedereen de Universiteitsbibliotheek als informatiebron gebruikt, dan heb je al snel dat het enige boek dat je nodig hebt is uitgeleend.
- Dat ik nog geen internet op mijn kamer heb.
- Dat op 14 november I Am Kloot in de Melkweg staan (in Amsterdam) en dat ik op 15 november om 8.45 uur college heb.
- Dat dat boek van de 5-delige Hitchhiker’s Guide zo dik is, dat leest niet handig in bed.
- Dat de nieuwe collegekaart dit jaar samen met een zogeheten registratiekaart komt, waardoor je ze in een apart hoesje bij elkaar moet voegen en ze dus niet even in je portemonnee bij elkaar kunt doen.
- Dat ik niet weet hoe ik goede muziek op een educatief-verantwoorde manier in de miniles (20-25 minuten) kan sneaken, die ik aanstaande maandag ga geven. Hij mag overal over gaan, als je er maar iets van leert. Het moet dus nuttig zijn en ik denk niet dat een complete biografie van Turin Brakes zo leerzaam is voor de gemiddelde mens. Suggesties zijn welkom.

Leave all this misery behiiiiiiiiiiiiiiiind.

Geachte meneer A.

Normaal red ik me wel als ik het college niet voorbereid. Door onbewust blufwerk overleef ik over het algemeen de colleges die ik niet voorbereid. Meestal weet ik het lokaal te verlaten, zonder dat de leraar enig vermoeden heeft over mijn geringe voorbereiding. Echter, ik moet bekennen dat uw introductiepraatje van vorige week mij enige angst heeft ingeboesemd. U zei dat u al 24 jaar ervaring had met mensen die “het” niet hadden gemaakt. En dat u tegen mensen die het niet hadden gemaakt niet altijd even aardig was. Omdat ik geen hoge dunk van mezelf heb, kies ik voor uw genade en schrijf u bij deze over het niet volbrengen van het lezen van de eerst 50 bladzijdes van “Het Kind van Weelde – Haagse Lichtmis” (17de eeuw – anoniem). Eerlijkheidshalve moet ik wel vermelden dat het niet helemaal mijn schuld is.

Ik weet niet of u in God gelooft, we zitten in ieder geval wel op een katholieke universiteit hier, of in een ander hoger wezen, maar ik vermoed dat hij (of zij, wellicht in uw geval?) “Het Kind van Weelde” niet zo’n geschikt boek vindt. Toen ik gisteren namelijk na de middagpauze het boek wilde printen en vervolgens de eerste 50 (oorspronkelijke) bladzijdes (= 12 A4′tjes) wilde gaan lezen, stuitte ik op behoorlijk wat tegenstand van een onzichtbaar wezen. Allereerst wilde ik gaan printen. Om papier te besparen, besloot ik twee pagina’s op één bladzijde te printen. Dat ik dit echter nog ergens anders moest bevestigen, was kennis die mij pas ter ore kwam NADAT ik 22 lege A4′tjes uit de printer had zien komen, wat 44 kopiekaartpunten is (110 punten = 5 euro). Nu, daar kan ik nog mee leven, er gaat wel vaker iets mis…

Na enkele aanwijzingen van de mevrouw achter de balie waagde ik een tweede poging. Toen bleek ik echter dat ik niet genoeg kopiekaartpunten op een kaart had staan. Ik had wel 2 kopiekaarten, maar zo slim is dat systeem niet. Ik besloot naar de portier van het Erasmusgebouw te gaan, om aldaar een nieuwe kopiekaart (wat een stomme naam trouwens, waarom niet gewoon kopieerkaart?) aan te schaffen. Dat mocht echter niet zo zijn. Naast het feit dat de portier aan het bellen was, waren de kopiekaarten ook nog eens uitverkocht. U begrijpt dat de innerlijke frustratie begon op te komen op dit moment. Enfin, gelukkig is er ook de mogelijkheid om met de Chipknip te betalen. Wonderbaarlijk genoeg ging, na het versturen van de printopdracht naar de Chipknipprinter, alles goed. Behalve dan dat ie niet 2 maar 4 pagina’s op 1 pagina printte. Wat resulteert in heel erg kleine lettertjes (maar wel minder papier). Enfin, ik was allang blij dat ik iets geprint kreeg en ik liet de 22 lege A4′tjes die mij waren gegeven door de andere printer maar achter, om die nou de hele dag mee te slepen…

Ik besloot vol goede moed buiten dan maar te gaan lezen. Het was me gelukt, soort van, nu moest ik niet allemaal eisen gaan stellen. Ondanks wat wind kwam ik best een eind op weg, totdat bijna onderaan het eerste A4′tje mijn linkerbrillenglas uit mijn bril viel. Spontaan. Eerst dacht ik dat een grapjas iets tegen mij aangooide, een bekende ofzo, maar toen ik met 1 oog ineens aanzienlijk minder zag, begreep ik dat er iets anders aan de hand was. Omdat ik geen zin had in een dure reparatie, ging ik naar mijn eigen opticiën. Deze opticiën is echter in Gennep, en das niet in Nijmegen. Ik moest dus eerst met de bus naar huis. Ondanks mijn nieuwe handicap wist ik toch wat te lezen, al was ik voortdurend bang dat er nog meer fout zou gaan, dat er een vogel zou schijten door het open dakluik, een aanrijding zou plaatsvinden, u noemt het maar op. Dit was gelukkig niet het geval, maar ik moest wel nog bijna een kilometer lopen naar de opticiën omdat de bus omreed. Daar bleek dat – wonder boven wonder – het geen geld kostte om de bril te repareren. Ik hoop dat dit niet het geval zou zijn geweest bij een willekeurige opticiën in Nijmegen, maar gezien mijn geluk tot nu toe, vermoed ik van wel. Daarna begon ik aan de 3 kilometer naar huis, waar ik dan maar de rest van de middag zou doorbrengen, alvorens terug te keren. Dit was best rustgevend, maar niet heel leesbevorderend. Toen vond mijn moeder dat ik ook wel zelf kon koken, als ik er toch was. Moeders kun je niets weigeren, dat weet u ook goed, en zodoende was de rest van mijn middag ook weg.

Nu is het avond en ik ben moe. Ik heb veel gelopen, vooral op en neer, met nog spierpijn in de benen van het sporten van maandag. Het Hogere Wezen, laten we hem O. noemen, heeft een signaal afgegeven. Het Kind van Weelde is een verderfelijk boek. Er staan te veel zonden in beschreven. Het zou een nog grotere zonde zijn om het boek te lezen, en gezien het feit dat we op een katholieke universiteit zitten, zou het erg zijn om deze signalen te negeren.

Al met al, heb ik “Het Kind van Weelde” dus niet gelezen. Dit spijt mij zeer en ik hoop dat het volgende boek, “Reis Door ‘t Aapenland” wel de goedkeuring van boven heeft, zodat ik ook actief aan het vak “Verdieping Oudere Letterkunde na 1650″ kan deelnemen. Ik kijk er nu al naar uit.

Met vriendelijke groeten,

Stefan

(NB. bovenstaande brief is nooit verzonden, omdat ik, ondanks dit alles toch in staat ben geweest de eerste 50 bladzijdes te lezen)

Douwe Egberts en Philips sloegen de plank behoorlijk raak met de koffiepadzzzz voor het Senseo-apparaat. Douwe was zielsgelukkig en Philips ook, maar Douwe zat ook wel een beetje met een probleem: hoe verdien ik nog meer hieraan? Ze keken rond naar wat voor merken ze nog allemaal hadden en ze kwamen toen al gauw uit bij Pickwick. Hmm, thee uit een koffiezetapparaat, kenda? “Ach”, zei Philips, “alles kan, maar als we nou slim zijn dan maken we net iets andere pads waardoor men ook een andere padhouder nodig heeft, dan verdienen we er allebei wat aan!”

Zo gezegd, zo gedaan, en zo liep ik vanmiddag met Erwan door de Aha! op den Groenestraat, we waren eigenlijk op zoek naar suiker, toen ons oog viel op de T-padzzzz ™. In mijn studentenhuis staat een Senseo voor algemeen gebruik, die kan je ook als waterkoker gebruiken, maar dan zit er wel een koffiesmaak aan je (thee-)water. Tot op heden voelde ik nog niet de behoefte om er padzzzz te kopen. Aan de andere kant had ik niet veel zin om iedere keer weer een pannetje water voor één of twee kopjes thee op het vuur te zetten.

Het is niet dat ik koffie extreem goor vind, maar om het nou in je thee te hebben… Enfin, dit bracht ik dus ter sprake, maar naast de padzzzz stond gelukkig de oplossing: de Philips Pickwick Theepadhouder! Nog geen tweeëneenhalve euro! Even twijfelde ik, waarom stond er op de Pickwick verpakking “T-pads” en op de verpakking van de houder”Theepad”(-houder)? Echter, voor 2,50 (euro) wilde ik dit risico wel lopen, en het was niet eens zoveel duurder dan gewone thee (als je ten minste de eenkopszakjes ook echt als eenkopzakjes gebruikt, wat de meeste mensen volgens mij niet doen… Ik was nog niet overtuigd van het feit dat de koffiesmaak ineens verdwenen zou zijn, alleen door een nieuwe houder erin te doen, maar ik besloot de gok te wagen. Na het eten en sporten dan.

[Eten & Sporten]

Zo, het is zover. Zenuwachtig maak ik het doosje van Philips open. Je weet nooit of het niet toch een valstrik is en dat je nog 20 onderdelen nodig hebt. In het doosje zaten 4 dingen, de houder, het stroomgedeelte en 2 hendels. Het bleek namelijk uit te maken welke Senseo je precies had. Handig van Philips is dat ze het typenummer dus onderop het apparaat hebben gezet, dus dan moet je je Senseo eerst optillen. Vet relaxed, omdat dan het waterreservoir leegloopt. Na de keuken te hebben schoongemaakt, was ik in ieder geval tot de conclusie gekomen dat wij niet Senseo HD-7840 hebben, maar in plaats daarvan HD-7810. Bij HD-7840 was ik behoorlijk genaaid geweest, want dan kon ik de Theepadhouder helemaal niet gebruiken. Daar was nu geen sprake van.

Ik bevestig de juiste hendel aan de padhouder, door middel van de 4 pagina’s tellende handleiding. Ik was het ding eerst af, warm water en laat, geheel volgens de tip in het boekje, het ding eerst een keer doorlopen zonder pad, om de koffiesmaak uit het apparaat te krijgen. Wantrouwend gooi ik het bruinige water dat uit het apparaat komt weg, niet geheel gerust gesteld dat er nu ineens geen koffiesmaak meer aan het water zit. Enfin, ik doe een T-pad “Tempting Red” (rooibos, specerijen – kaneel, gember, kardemomen, sinaasappelschilletjes (merk op: geen rode!), bloedsinaasappelaroma en bloedsinaasappelstukjes – 0,7%) in het apparaat. Ik druk de knop in. Langzaam stroomt mijn eigenlijk te grote kopje vol. Wantrouwend kijk ik naar de kleur van het water, maar het ziet er warempel als – rode – thee uit. Ik meen nog steeds een soort van koffie geur te ruiken, maar het water is te heet om te proeven.

Als het water is afgekoeld, neem ik een slok. Hmm, in de verte proef ik nog een soort van koffie-achtige smaak, maar het is thee die duidelijk domineert. Ik zal niet zeggen dat het 100% thee-smaak is, eerder 99%-1%, maar er blijft een beetje koffie aan zitten. Na een tweede en derde slok besluit ik dit niet storend te vinden. Zodoende heb ik de stap gewaagd. Voor het eerst heb ik padzzzz gebruikt om iets te zetten, of het nu koffie of thee is, voor mezelf. Het is een historisch moment. Een moment om te herdenken. 11 september 2006. Volgens mij wordt er vandaag nog niets herdacht, of wel? Als het al zo is, dan is DIT vast belangrijker!