Monthly Archives: september 2007

Genesis – Shipwrecked

Posted on by
Reply

Genesis is nog een beetje een jeugdzonde van me, zoals diegenen die mij beter kennen wel zullen weten. Enfin, hoewel ik het afgelopen jaar best veel geld aan deze band heb uitgegeven (ik noem concertkaartje, websitetoegang, boxset #1, t-shirt en poster), mijn Genesiscollectie is verre van compleet. In eerste instantie een Phil Collins fan, legde ik mij in eerste instantie toe op de Collins-era. Gabriel was leuk en aardig, maar dat was nu eenmaal minder boeiend. Ik lag al ver genoeg achter met Phil Collins-nummers die ik blijkbaar nog niet kende.

Ironisch genoeg bracht Genesis toen ik ze ontdekte een nieuwe plaat uit en die ging volledig langs me heen. Daar zijn verschillende redenen voor:

- Phil Collins deed niet mee (hij stapte al enkele jaren daarvoor uit de band, om zich volledig te concentreren op zijn Рsindsdien overigens nooit meer zo succesvolle Рsolocarri̬re)
- Het album was niet bepaald een succes.

Phil Collins was dus uit de band gestapt, de twee overgebleven oprichters van Genesis, Mike Rutherford en Tony Banks, achterlatend. Die zochten naar een nieuwe zanger en na oneindig veel audities vonden ze er een in Ray Wilson. De stem van Ray leek wat meer op die van Gabriel dan Collins (hoewel de gelijkenis tussen Collins en Gabriel een van de redenen was dat Phil achter de drums vandaan kwam) en zo kon met Calling All Stations een reis terug in de tijd naar de donkere jaren van Genesis worden gestart. Maar niet alle fans (zeker niet diegenen die er pas in de poppy eighties bijkwamen pikten dat. De singles die het laatste decennium zo belangrijk voor Genesis waren geworden, waren niet op deze plaat aanwezig. En toch moest het album een commercieel succes worden.

En dat werd het dus niet. Althans, in Europa verkocht het nog redelijk, maar in Amerika sprak men al gauw van een flop. En hoewel het album dan nog steeds heel erg goed verkoopt wanneer je het vergelijkt met het gemiddelde beginnende bandje onderaan de hitlijsten, was het voor Genesis reden om de Amerikaanse tour te cancellen en Ray Wilson de deur te wijzen (ondanks een dubbele albumdeal). Laf, zo kun je het noemen… Aan de andere kant is het ook begrijpelijk dat Rutherford en Banks op hun oude dag niet meer willen concurreren met alle hits en hypes van het moment. Maar om de band dan maar meteen op te heffen? Het voert wat ver, mijns inziens. Ik denk dat een tweede plaat met Ray Wilson het veel beter had gedaan.

Vanaf morgen ligt de tweede Genesis boxset (1983-1998) in de winkel. Voor een dikke 100 euro krijg je vier albums (10 CD’s) (Genesis, Invisible Touch, We Can’t Dance en Calling All Stations), in nieuwe stereomix CD, SACD en DVD, inclusief interviews, videos, bonus DVD, concerten en een boekwerk waarin alles beschreven staat. Aangezien mijn bankrekening nog nauwelijks is hersteld van de vorige boxset (1976-1982), laat ik hem nog even aan mijn neus voorbijgaan, ondanks het feit dat ik twee van de albums nog niet heb.

Desondanks wil ik nog even Ray Wilson de credits geven die hem toekomen… Immers, hij had het niet makkelijk als vervanger van Phil Collins en het was ook behoorlijk zuur om na één album al gekickt te worden (op niet al te nette wijze)… Daarom een van de mooiere liedjes van Calling All Stations: Shipwrecked.

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/R3y6pBXY8I8" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

I’m a million miles from anywhere, where can I be
Somewhere out on the ocean
Just take a look out on the horizon, what can you see
There’s nothing there for me

I feel shipwrecked, I might as well be shipwrecked
I’m helpless and alone drifting out to sea
I can’t believe what you said to me

Even standing on the corner of a busy city street
I still feel so lonely
Why do you say you want to be with me
But the next day say you don’t

I’m shipwrecked, I might as well be shipwrecked
I’m helpless and alone drifting out to sea
I can’t believe what you said to me
Without you I feel shipwrecked
But I can’t let it show
A million miles away from anywhere, ooh, ooh, ohh

Is it my imagination
Or is it getting darker, are the waves getting higher
I’m a million miles from anywhere
A million miles from anything I know

You know that’s why I’m shipwrecked
I might as well be shipwrecked
I’m helpless and alone drifting out to sea
I can’t believe what you said to me
You know that’s why I’m shipwrecked, shipwrecked
Losing my direction
Please come and rescue me (shipwrecked)
Shipwrecked

Stefan? Nee, andere Stefan! (3)

Posted on by

Dé Stefan is natuurlijk niet de enige Stefan op internet. Hoewel het gezien mijn tweede plaats bij Google steeds minder waarschijnlijk wordt dat u op een andere Stefansite terecht komt, willen we toch voorkomen dat u in de toekomst per ongeluk naar de verkeerde Stefansite gaat. Daarom in deze rubriek die andere Stefansites, zodat u niet voor vervelende verrassingen komt te staan. Oftewijl: Stefan? Nee, andere Stefan!

Deze keer: stefanstorm.nl

Stefan Storm

Continue reading →

Infrastructuur van de Poëzie (1)

Posted on by
6

Poëzie heeft altijd al een prominente rol gespeeld op ditisstefan.nl. Twee jaar geleden publiceerde ik hier de gedichten die ik schrijf tijdens mijn colleges Poëzieanalyse (zie de categorie poëzie in de rechterkolom). Vorig jaar kreeg dat project een vervolg tijdens en rondom mijn colleges Tekstanalyse (ook te lezen in de categorie poëzie). Ook dit jaar weer een reeks gedichten met een thema, te verschijnen in mijn bundel ‘Infrastructuur van de Poëzie.’Â

De Vrouwengevangenis
Ingesloten, ogenschijnlijk vrijwillig
Weg van verkeer / de
Verkeerde opvattingen
Doch pratend over de man
Hier afwezig, maar niet onvertegenwoordigd
De preek die hier wordt afgestoken
Gaat niet over hoe laat thuis vanavond maar
Ogenschijnlijk vol vuur
Hier zit een vrouw achter het stuur

-

De bomen vallen van de wind
En als de vragen van het kind
Als de trein van twaalf uur tien
Gezapig danst langs tafels
Twijfelt Turijn, en wankelt
De wind zelf ook

De vorst verdwijnt.

-

Een kraan en een wastafel
Ze horen hier niet
Noch de intellectuelen
Zij zijn het putje waarin de woorden
V
E
R
D
W
I
J
N
E
N

Jens Lekman – Night Falls Over Kortedala

Posted on by
2

Jens Lekman - Night Falls

Alweer een post over Jens Lekman, zult u zeggen… Ik had ook de nieuwe CD van Turin Brakes kunnen bespreken en dat zou nog alweerder zijn geweest, dus ben maar blij dat ik eerst Lekman bespreek. Ik heb Jens Lekman vrij hoog zitten sinds ik hem anderhalf jaar geleden in Rotown. WAT een stem en WAT een talent. Dat hoor je echter niet altijd even goed terug op de CD’s die hij maakt. En dat doet ‘ie expres. Night Falls Over Kortedala is de meest consistente CD die hij tot op heden maakte (na het eerste album When I Said I Wanted To Be Your Dog en de verzamelaar Oh you’re so silent, Jens), maar is ie ook consistent goed?

Het uitbrengen van dit album ging overigens niet zo eenvoudig. Jens Lekman gebruikt heel veel samples in zijn werk en het label was dat een beetje zat: dat was namelijk veel te veel gedoe. Na een korte ruzie waarvan Jens verslag deed op zijn website (check het hippe design). Gelukkig kwam het allemaal goed en nu kunnen we naar een reeks nieuwe popsongs van meneer Lekman luisteren.

Het album opent groots: strijkers en Jens die verklaart dat hij nu alleen heel erg lief zal hebben (And I’ll remember every kiss like my first kiss). Het is kitsch, het is grotesque, het is bijna absurd. En alsof er nog niet genoeg met suiker wordt gestrooid, gaan die strijkers over in het tweede nummer (Sipping On The Sweet Nectar, zie vorige post) wat qua ritme en fluitpartij erg doet denken aan die scène uit een oude Asterix-film, waarin Asterix en Obelix op een Griekse eiland terechtkomen waar ze verleid worden door bevallige dames. Jens Lekman heeft nog genoeg liefdesgeluk en -verdriet om eeuwig uit te kunnen putten, lijkt het.

Veel strijkers, trompetten, piano: het is allemaal erg zoet, misschien iets te zoet voor sommigen, maar nummers als The Opposite of Hallelujah en A Postcard To Nina (dat zich kan meten met de klassieker Maple Leaves) laten zien dat Jens Lekman stiekem gewoon een meester is in het schrijven van GEWELDIGE liedjes. Ik zal niet zeggen dat het allemaal ‘ werkt’, A Strange Time In My Life is gewoon ook echt erg strange, maar daar staat de sterke anti-Irak-ballade Shirin (over een vluchteling met illegaal kapsalon in haar appartement) weer tegenover, die bewijst dat Lekman wel degelijk ook politieke kwesties te berde brengt (al doet ie dat – uiteraard – op geheel eigen wijze).

Het lijkt me erg onwaarschijnlijk dat deze plaat niet in mijn top 5 eindigt dit jaar (en er is best veel goeds verschenen dit jaar), al is het alleen vanwege de briljante teksten:

I saw on TV about this little kid
who had a pig for a pet
his mom had once been attacked by a dog
so a pig was the closest thing he could get

This has of course nothing to do with anything
I just get so nervous when I’m talking to you
all I think about every day is just kissing you
not a feeling that feels refreshingly new

(Kanske är jag kär i dig – Jens Lekman)

Voor degenen die niet van import houden ligt Night Falls over Kortedala vanaf 8 oktober in de betere platenzaken.

Proef de zoete nectar

Posted on by
1

Je hebt briljante videoclips en kansloze videoclips. Bij Jens Lekman is het nooit helemaal zeker wat het gaat worden. Sipping On The Sweet Nectar, overigens niet het hoogtepunt van het volgende maand verschijnende Night Falls Over Kortedala, verdiende volgens het label een video en die kwam er. En het is een echte Lekman-video geworden: eigenlijk best kansloos, maar ja, toch ook wel best gaaf… Het is vast leuker om een vliegtuig te huren dan een vet hippe video in een studio te maken.. Let vooral ook op het einde (al is het misschien een beetje voorspelbaar)

[kml_flashembed movie="http://youtube.com/v/v1kIFX7p29I" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Zeven Zinnen: Kings of Convenience

Posted on by
4

Je kunt zeggen van liedteksten wat je wilt, maar soms zijn ze mooi. Het gaat blijkbaar te ver om in zulke gevallen van poëzie te spreken, maar ik vind dat ze toch genoemd moeten worden. Vandaar deze rubriek. De zeven mooiste zinnen uit het repetoire van een band (tot op heden). Deze keer: Kings of Convenience.

Ik ontdekte (op Last.fm) / realiseerde me (in mijn hoofd) gisteren dat ik eigenlijk best weinig meer naar de Kings of Convenience luister. Ja, ze staan nog steeds in de top 3 van mijn meest beluisterde artiesten op Last.fm, maar in het afgelopen halfjaar komen ze maar net in de top 20. Daarom verdienen ze wat extra aandacht… Wie weet helpt het ze dat nieuwe album af te maken (het werk schijnt te vorderen).

Voor degenen die ze niet kennen… Denk lange Noorse Nerd (Erlend Øye) en lange Noorse Ideale-Schoonzoon (Eirik Glambek Böe, beter bekend als Boe) die samen met twee gitaren en stemmen de wereld veroveren. In 2001 verscheen Quiet Is The New Loud en in 2004 Riot On An Empty Street.

Maar goed… Zeven zinnen dus… In willekeurige volgorde. Met commentaar waar nodig

1) I somehow feel that I’m pulling away your ground, before I’ve even started. (Until You Understand)

Wat mij betreft de mooiste zin in het mooiste het-ligt-niet-aan-jou-maar-aan-mij-liedje.

2) Telephone conversations, gas slowly leaking out of a heartshaped balloon. (Riot On An Empty Street)

3) The spinning top made a sound like a train across the valley, fading oh so quiet, but constant till it has passed over the ridge into the distances written on your ticket, to remind you where to stop and where to get off. (The Build-Up)

En dat allemaal in één zin… Erg mooi gezongen ook door Feist, als afsluiter van het tweede album.

4) Too high, too low, too small to see; too fast, too closed, too scared to meet the world outside your own mind. The world outside. (Brave New World)

5) In my imagination you are cast in gold, your image a compensation for me to hold. (Parallel Lines)

6) Enter the room & let down her bag, asking me all kinds of trivial questions, pretending an everyday life we don’t have. (Little Kids)

7) So I’ll lose some sales and my boss won’t be happy, but there’s only one thing on my mind: searching boxes underneath the counter on a chance that on a tape I’d find a song for someone who needs somewhere to long for. (Homesick)

DA’s plagiaat

Posted on by
Reply

Iedereen die mij kent, weet dat ik de uitspraak Cat in Bag/back regelmatig gebruik. En ik weet ook dat ik degene ben die hem heeft bedacht, als vertaling van kat in de bak / zak. Maar DA probeert hem op slinkse wijze te stelen. Luister maar eens naar de radio.

DA heeft nu een actie waarbij je een zak kan komen vullen voor weinig geld ofzo. En de reclame die daarbij hoort is een gesprek tussen twee vrouwen die bij de DA zouden kunnen winkelen. Het gesprek gaat over het feit dat je nu dus zakkenvuller moet worden. En dan eindig het dus met…. HET EINDIGT MET…. HET FUKKING EINDIGT MET:

Oh! Dat is een kat in de zak!
Nee! Kat in de bak!

En daarom boycot ik vanaf heden de DA. Dat dat duidelijk is…