Monthly Archives: oktober 2007

Liedje van de dag: Stoned – The Bicycle Thief

Posted on by
Reply

The Bicycle Thief

Gisteren ging ik naar Amsterdam voor een vak dat ik volg. Het was gezellig, don’t get me wrong, maar het uitstapje op zich was een beetje kansloos… Ik kan er heel veel woorden aan vuil maken, maar daar schiet niemand wat mee op. Daarom een liedje van de dag… Mischa kwam er ooit mee aanzetten, het zal minstens 6-7 jaar geleden zijn en sindsdien is het ingeburgerd in ons jargon en om de zoveel tijd komt het boven borrelen. Nu heb ik eindelijk het volledige album gevonden. Hoera.

The Bicycle Thief wordt (of misschien beter: werd) geleid door Bob Forrest, goede vriend van de Red Hot Chili Peppers en voormalig frontzanger van de mij totaal onbekende band Thelonious Monster. De gitarist, Josh Klinghoffer, tourde onder andere met Gnarls Barkley en de Red Hot Chili Peppers (en John Frusciante, die overigens op een van de nummers, Cereal Song, een geweldige solo speelt). In 1999 bracht de band haar enige album uit, You Come And Go Like A Pop Song (dat in 2001 overigens met een gewijzigde tracklist opnieuw werd uitgebracht). Sindsdien is het akelig stil rondom het project, ondanks de positieve recensies. De titel van het album is erg sterk- samen met The Places You’ve Come To Fear The Most van Dashboard Confessional waarschijnlijke mijn favoriete albumtitel (van de albums die ik niet zelf heb dan).

Maar goed, Stoned (in 1999 heette het nummer nog Aspirations) gaat dus over drugs enzo, wat niet verbazingwekkend genoemd kan worden, gezien het feit dat drugs niet onbekend zijn bij de Red Hot Chili Peppers. Maar waarschijnlijk koos ik het liedje vandaag uit vanwege dit stukje:

The Schools Don’t Teach You Nothing
You’ll Ever Need To Know
So Why Even Go
Why Even Try?
We’re Going Down…

Het refrein blinkt uit door zijn simpelheid (let’s get stoned & watch tv, let’s just get stoned). Vette shit.

http://www.turinbrakes.nl/downloads/stoned.mp3

I’ve got a 12 year old boy
And he’s he is always bored
And so are all his friends
And so am I
The schools don’t teach you nothin’
You’ll ever need to know
So why even go
Why even try

We’re going down
And it don’t matter what you’ve heard
We’re going down
It don’t matter what you want
We’re going down

Science took our religion
And women wanna be men
Money is all that matters
Yeah money is all there is
And I just can’t stop thinking
Rome fell from within
And in a love affair with violence
Better build more jails

We’re going down
And it don’t matter what you’ve heard
We’re going down
It don’t matter what you think
We’re going down

So let’s get stoned
And watch TV
Let’s just get stoned
(etc.)

There are no simple answers
To these kinds of questions
Why does luxury pull us apart
Why does the apathy keep growing
from the bottom to the top
Hey just ‘cause you don’t care
don’t mean you’re not to blame

We’re going down

You think about you
I’ll think about me
Well let’s get stoned
Let’s just stoned and watch TV
Let’s just get stoned…

Oh ja, en drugs zijn slecht. ;)

Beste Carice,

Posted on by
5

Beste Carice,

Natuurlijk worden romantische komedies in eerste instantie vooral voor vrouwen gemaakt. Het is dan ook dat ik uitgenodigd was om mee te gaan naar de film Alles is Liefde, anders had ik deze misschien nooit gezien. Ik moet zeggen dat ik het – zeker voor Nederlandse maatstaven – een best goede film vond. In ieder geval veel beter dan de Engelse variant, Love Actually, waarbij ik me vooral ergerde aan de verschillende verhaallijnen. Hier werkte de afwisseling best goed en bleef die typisch Hollandsche sfeer toch bewaard. Het acteerwerk was erg goed, ook van jouw kant, maar dat is vanzelfsprekend. De muziek was een feest van herkenning – voor mij dan. Persoonlijk hoogtepuntje was Love is an Arrow van Aberfeldy.

Opvallend was dat iedereen in de zaal tot het einde van de aftiteling bleef zitten, voor de verandering. Misschien kwam het door de akoestische versie van de titelsong van Blöf, misschien kwam het door de leuke gastenboekteksten die tussen de aftitels geschreven waren… Anyway, ik kon niet anders dan zien hoe bij ‘muziek advies’ (over het onjuiste spatiegebruik zal ik het nu niet hebben) jouw naam, Carice van Houten, stond genoemd. Aan de ene kant bevestigde dat wat ik allang wist, namelijk dat je een goede muzieksmaak hebt, maar aan de andere kant stelde je me ook een beetje teleur.

Ik ben onze bijna-ontmoeting vorig jaar nog niet vergeten en het doet me daarom des te meer pijn dat je een van de beste liedjes van een van de beste bands ter wereld niet in de film stopt. Je kunt heel veel zeggen, maar niet dat Proof geen mooi liefdesliedje is, en ik had meerdere momenten gezien waarop dit liedje best in de film had gekund. En ik denk dat het je vast vrijkaartjes had opgeleverd voor het concert van I Am Kloot in de Melkweg a.s. 13 december. Enfin, het is nu te laat om de film nog aan te passen, maar misschien dat je bij een van je volgende films wel I Am Kloot kunt pluggen (en als extraatje Turin Brakes).

Wie weet tot 13 december in de Melkweg.

Stefan

Spinvis – Goochelaars & Geesten

Posted on by
1

Spinvis - Goochelaars

Spinvis ‘ontdekte’ ik toen Rob Stenders nog in de vroege ochtend op Radio 3FM een redelijk radioprogramma maakte (voordat Giel Beelen nog meer ging lullen en nog minder goede muziek ging draaien, iets wat vast niet alleen door hem komt, maar ook door zijn baas). Dat Rob Stenders mede verantwoordelijk is voor de populariteit van Kane vergeef ik hem dan maar even bij deze. In ieder geval, op een ochtend hoorde ik daar een liedje van een man die begon met zingen: ‘Ik ben een vrouw van veertig met een sigaret.’ Dat trekt in ieder geval de aandacht. Bij de tweede single ‘Voor Ik Vergeet’ was ik om. Wat mij betreft een van de beste artiesten van Nederlandse bodem. Eind 2005 besprak ik zijn tweede album, Dagen van Gras, Dagen van Stro en dat maakt hem een van de eerste artiesten die twee album recensies op deze site krijgen. Check de canonvorming :) .

Goochelaars en Geesten is een verzamelalbum van b-kantjes, soundtracks, niet eerder uitgebrachte nummers en anderzijds overschot. En dat hoor je ook wel. De tracks verschillen erg in stijl, nog meer dan op de vorige albums… De sfeer varieert van zomers (Wespen op de Appeltaart) naar grimmig tot spookachtig (Alles In De Wind). De verschillende soorten nummers maken het album nog experimenteler dan zijn voorgangers. Sommige nummers werken mijns inziens dan ook niet (Aap!), terwijl andere juist verrassend goed werken (Een Kindje van God). Sommige nummers, zoals de titeltrack, lenen wel heel erg bij ouder werk van de beste man.

Het album is geen klassieker. Het is wel goed dat Spinvis deze extra tracks nu uitbrengt en voor zijn volgende CD gewoon vooraan begint. Want de CD bewijst in ieder geval dat Spinvis een van Neerlands meest veelzijdige songwriters is en geen gebrek aan inspiratie heeft.

Geachte dames, geachte heren / Ik heb steeds getracht om het eerlijk te proberen.

(Een Nagemaakte Gek)

Spinvis tourt in december langs de verschillende poppodia in het land. Gaat dat zien.

Ik denk / doe te veel

Posted on by
4

Waarom denk ik altijd vooruit? Het feit dat ik op ditisstefan.nl schrijf, zegt al genoeg. Want waar schrijf ik over op deze site? Over alles. Niet slechts over muziek, niet slechts over films, niet slechts over boeken, maar over al die dingen EN nog veel meer. Terwijl ik in feite vrij weinig zeg.

Ik zat net mijn ‘Leven’ categorie door te kijken en het is een behoorlijke tijd geleden dat ik voor het laatst iets persoonlijks heb geschreven. De laatste tijd zijn mijn logs allemaal logs over andere dingen, of in ieder logs naar aanleiding van… Vroeger zette ik nog wel eens een ontboezeming hierop. Waarom ik dat nu niet meer zo vaak doe? Misschien vanwege het feit dat ik eigenlijk niet zo goed weet wie hier allemaal komen, laat staan wat voor mening die hebben als ze dit (of een andere log) lezen. Als ik schrijf over een CD of film, dan is het minder erg dat andere mensen dat lezen en daar een mening over hebben. Erger vind ik het wanneer andere mensen een mening over mij hebben. Vooral als die mening negatief is. En daar denk ik nu al over na, nu ik dit stukje schrijf… Ben ik de enige die zover vooruit denkt, altijd bij schrijven, slapen, eten, praten, afwassen? Bijna krampachtig denk ik na over welk liedje ik dadelijk ga posten om de aandacht af te leiden. Terwijl het helemaal niet erg is om iets persoonlijks te schrijven, toch?

De eerste helft van 2007 had ik het heel druk. Héél druk. En nu pas realiseer ik me dat het misschien geen tactisch idee was om nóg meer te gaan doen. Terwijl ik het eigenlijk allang wist.

Ik schrijf bij de ANS, ik doe een student-assistentschap, ik werk soms elders, maak en onderhoud verschillende websites, zit in verschillende commissies, waaronder De Uitvreter (het blaadje van de opleiding). En ik vind het allemaal heel leuk, maar soms vraag ik me af waarom ik het eigenlijk allemaal wil doen (en doe), naast mijn toch al drukke masteropleiding met leuke mensen en over het algemeen leuke vakken. Tussendoor kijk ik films, luister ik muziek en lees ik boeken. Dat ook nog. Ik ben waarschijnlijk bang dat ik er niet bij hoor. Terwijl dat misschien helemaal niet zo erg is.

Dik één jaar woon ik nu op kamers. Is mijn leven nu veel beter geworden? Ik weet in ieder geval zeker dat ik nu veel meer (leuke) dingen doe. En toch heb ik het gevoel dat, als het over minder dan een jaar alweer voorbij is, de studie, dat ik dan toch niet alles eruit heb gehaald wat er in zat. Maar dat komt dus door al dat gedenk. Het Dare To Be Different-principe maakt bij mij nu eenmaal niet zo’n indruk. Als ik iemand niet versta, zal ik na een herhaling niet nogmaals vragen om zo’n herhaling. Want dat is vreemd. En dus doe ik heel veel dingen erbij. Zodat ik altijd iets te zeggen heb. En als ik toch niets te zeggen heb, kan ik nog altijd iets over Turin Brakes vertellen dat vaag te maken heeft met een huidige situatie. Of met een andere band, maar het gaat om het principe.

Ik hoef me nooit te vervelen, er zijn genoeg leuke dingen in mijn leven, maar ik gebruik ze slechts als uitweg. Om niet te hoeven denken. Want zodra ik ga denken, ga ik te ver vooruit. Dan bedenk ik nu al wat mensen zullen gaan vinden als ze het liedje wat ik nu schrijf ooit een keer horen (en die kans is behoorlijk klein, zeker wanneer het liedje pas 8 regels heeft), om het vervolgens weg te gooien (figuurlijk natuurlijk).

De momenten wanneer ik niet over morgen nadenk zijn schaars. Te schaars denk ik. Want jezelf daarvoor kunnen afsluiten en in het moment op te kunnen gaan, even nergens aan denken en een stap verder gaan dan je van plan was…

Dat moet een zegen zijn.

Zeven Zinnen: Fionn Regan

Posted on by
5

Je kunt zeggen van liedteksten wat je wilt, maar soms zijn ze gewoon heel erg mooi. Het gaat blijkbaar te ver om in zulke gevallen van poëzie te spreken, maar ik vind dat ze toch in het zonnetje gezet mogen worden. Vandaar deze rubriek. De zeven mooiste zinnen uit het repetoire van een band of artiest (tot op heden). Deze keer: Fionn Regan.

Fionn Regan

Als ik mijn meest geluisterde artiesten (volgens Last.fm) zou aanhouden, dan zou nu Tom McRae aan de beurt zijn (los van het feit dat ik Turin Brakes heb overgeslagen). Maar Tom McRae heeft al heel veel aandacht gehad. Fionn Regan ook, maar dat is wat langer geleden. Ik had Fionn Regan al best lang geleden kunnen ontdekken. Hij stond namelijk in april 2003 in het voorprogramma van Turin Brakes. Maar naar dat concert mocht ik toen niet (ik was nog jonger). Hoe kwam ik dan achter talent van deze muzikale genie? Ik had een aantal bootlegs van Turin Brakes op een 5 CD’s verzamelde en had op het forum aangeboden deze te verspreiden aan degenen die mij lege CD’s stuurden. Eén man, wiens echte naam ik niet eens weet (maar hij noemt zichzelf naar de Griekse god Pan op het bewuste forum), stuurde mij 6 lege CD’s en als dank voor de moeite een EP van Fionn Regan. De Hotel Room EP, om precies te zijn. En ik was meteen om. De nummers op deze EP heb ik keer op keer op keer geluisterd. De EP duurt nog geen kwartier. Sindsdien volg ik Fionn Regan, hoewel ik hem nog niet live heb kunnen aanschouwen.

Tegen de tijd dat hij net zo groot is als Bob Dylan kan ik zeggen dat ik hem al heel erg lang kende (net als Keane, al kende ik die pas een half jaar voordat ze ‘doorbraken’). Ik heb in ieder geval zijn tweede EP. Zijn eerste EP (Resevoir EP) heb ik nog niet kunnen traceren. Wel heb ik zijn Little Miss Drunk single, het debuutalbum The End Of History en de het jaar daarvoor verschenen tour EP Campaign Button, die via de site te koop was voor mensen in het buitenland. Ik MOEST de EP hebben en dus mailde ik. Ik kreeg een mail terug met de vraag of ik hem gesigneerd wilde (jahoor) en wat ik er op wilde hebben. Nou als ik dan toch mocht kiezen: het refrein van Abacus.

Nu heb ik een heus kunstwerk in huis liggen: een pentekening van Fionn Regan, ‘To the wonderousay Stefan’ en voorzien van het refrein van Abacus en nog wat andere songteksten. Het feit dat hij meer dan 5 minuten uit heeft getrokken om een luisteraar te bedanken, zegt veel over de Ierse singer/songwriter. Hij is vrij jong, maar lijkt toch uit een andere tijd te komen. Hij speelt met taal en woorden zoals geen ander dat in deze tijd doet. Hij gebruikt woorden die nauwelijks nog gebruikt worden, of hij gebruikt bestaande woorden in een andere context. Vaak valt er geen chocolade van zijn teksten te bakken, soms zijn ze zo duidelijk en oprecht dat je je ermee geconfronteerd voelt. We zullen van beide zinnen voorbeelden zien. Qua muziek is zijn van tegelijk tokkelen en akkoorden spelen misschien niet opzienbarend, maar ik kan het in ieder geval niet na doen. Op een enkele piano en drums na is het vrij rustig qua begeleidingsband, maar de muziek verveelt geen moment.

Het debuutalbum van Fionn Regan, The End Of History, verscheen vorig jaar bij Bella Union en ligt voor een zacht prijsje bij de platenzaak. Ik verzeker je, Damien Rice verbleekt bij iedere noot (Damien Rice heeft dan ook een groot respect voor Fionn Regan en heeft hem zelfs getekend bij zijn eigen platenmaatschappij). Het feit dat er nu al een zeven zinnen over hem verschijnt, zegt heel veel.

ZEVEN ZINNEN

1 | I don’t give advice but be wise and think twice before getting involved in a game, where the minority face the majority, who are faceless and born without names.
Put A Penny In The Slot (The End Of History)

Het liedje gaat vast over liefde, maar je weet het eigenlijk ook niet zeker. Misschien is Fionn Regan wel een soort Spinvis: die zingt ook zinnen die helemaal niet bij elkaar horen. Maar het zijn mooie en lange zinnen. Wanneer heb je voor het laatst een nummer gehoord met zo’n lange zin? Inderdaad. Dat hoor je niet vaak.

2 | No one, these days, says ‘thank you’ when you open doors for them anymore…
Hey Rabbit (The End Of History)

Als er een terugkerend thema is op Fionn Regans album, dan is het milieuvervuiling. Het komt bijna nooit direct tot uiting, meestal is de referentie aan het onderwerp snel tussen neus en lippen door. In Hey Rabbit wordt beeld na beeld geschapen van dieren die door menselijk toe doen niet bepaald gelukkig kunnen zijn, dat is misschien weer wat directer. Maar de kritiek wordt dan weer niet direct geuit. De kritiek volgt pas op het einde, in de hierboven geciteerde zin. Maar is het echt kritiek? Of gaat het hier om het napraten van andere mensen? Oordeel zelf. Feit is dat de teksten van Fionn kritisch zijn, maar nooit zonder vage humoristische ondertoon.

3 | Put the pen to the contract and you’ll never come back / you’ll be pushed into the back of a van / with a bag around your head / I’m the boy that you let die.
The Ballad Of The Toadeaters (Campaign Button EP)

De Campaign Button EP is de minst toegankelijke EP van Fionn Regan, omdat hij zo ongeproduceerd is. Fionns stem klinkt rauw en de gitaar klinkt erg metalig. En dat past nu juist zo goed bij dit liedje. Ik zelf denk dat dit liedje over een scheiding gaat. Of in ieder geval over een stukgelopen relatie. En Regan klinkt niet zo zeer verdrietig als wel verbitterd. Het lange bureaucratische proces (contracten, advocaten etc.) dat lijkt te worden beschreven leidt de luisteraar van de pijn in het hart van Fionn Regan. Gelukkig gooit hij die er nog even uit in de rare ‘oohs’ en ‘ays’ aan het eind van het nummer. Het nummer heeft het album niet gehaald, wat ik zelf zonde vind, omdat het hoogtepunt van de Campaign Button EP betreft.

4 | I feel your sorrow chasing tomorrow / There is no distance in your absence: If you call the monster he will appear / Like I disappear, blackout
The End Of History (The End Of History)

Laten we het er maar op houden dat het om een onzekere ik gaat, die in ieder geval niet wil dat de zelfverzekerde eikel met het meisje ervandoor gaat.

5 | Bunker or basement the bills pile up / The sea view never was an option below sea level: it’s a mining disaster / the options are blocked.
Bunker or Basement (The End Of History)

Over niet veel geld hebben, en toch een mooi leven proberen te leiden. Maar een kamer met uitzicht op zee zit er niet in. Zeker niet als je in de schulden zit. Zowel financieel als geestelijk natuurlijk. Zie overigens ook de subtiele verwijzing naar de stijgende zeespiegel.

6 | If you don’t love me, well don’t shove me out into the dark, without a flashlight or a spark.
Black Water Child (Little Miss Drunk / The End Of History)

Het is op zijn minst de moeite waard om allebei de versies van dit nummer te luisteren. Op Little Miss Drunk is het nummer rustig, weliswaar met dezelfde tokkel/slagpartij, maar dan veel rustiger. De (nog) jongere Fionn Regan zingt het nummer ook twee keer zo hoog. Het verschil is immens groot met de uptempo versie op The End Of History. Maar de tekst blijft mooi. Welke versie is het mooist? De oude… De ‘tiiiiimes’ aan het einde van het nummer brengen mij iedere keer tranen in mijn ogen op de oude versie… Maar de nieuwe versie heeft ook wel iets… De overgang van Hey Rabbit naar Black Water Child is erg mooi. En als enig uptempo nummer op de CD zorgt Black Water Child hier ook voor de nodige afwisseling.

7 | So count it on your fingers, if we got it wrong it’s cos the days have no numbers & if we leave tonight then we leave it all behind.
Abacus (Hotel Room EP / The End Of History)

Het mooiste liedje uit de Fionn Regan bibliotheek tot dusverre, en wat mij betreft ook het mooiste liedje ooit gemaakt (voor zover ik daarover kan oordelen). De tekst bestaat vooral uit observaties, het herscheppen van een nacht, of avond, om vervolgens daarover een oordeel te vellen? Ik weet het echt niet. Doe zelf een poging in de comments, zou ik willen zeggen. Mocht ik Fionn Regan ooit een keer tegen komen, bij toeval, in een pub of bar in Ierland of waar dan ook ter wereld, dan mag hij me dat uitleggen. Als ik het dan nog wil weten, want misschien is het mysterie rond dit nummer wel hetgeen wat me zo aantrekt. Of misschien is het vooral het feit dat het het mooiste nummer ooit gemaakt is…

songteksten (c): Fionn Regan.

Plasterk is grappig

Posted on by
4

Idee Plasterk wekt woede studenten

De studentenvakbonden LSVb en ISO zijn woedend over het idee van minister Plasterk (Onderwijs) om de basisbeurs af te schaffen. Volgens hen lopen op die manier de collegebanken leeg.

Plasterk probeert een miljard euro bij elkaar te krijgen om het lerarentekort aan te pakken. Dat zou onder meer kunnen door het afschaffen van de basisbeurs en het verhogen van het collegegeld.

Volgens de studenten moet het miljard door meerdere ministeries dan alleen Onderwijs worden opgebracht. De bonden zeggen dat het hele land een probleem heeft als er in de toekomst te weinig hoogopgeleide mensen zijn in Nederland.

Goh. Ik zal de eerste zijn die voor het verhogen van de salarissen van leraren is. Maar of DIT nu de oplossing is…