Vraag me niet waar het over gaat, ik weet alleen dat ik er enorm productief van wordt als ik Bo Kaspers Orkester luister. Een souvenir van mijn recent bezoek aan Zweden, ik geef het toe, maar zonder die voorkennis is het ook een erg relaxed nummer.
Ik denk dat het over Amerika gaat, maar ik weet het niet zeker. Maar misschien kan Mischa het ophelderen 
. Maar goed, nu weer aan de studie. Donderdag zal ik weer eens echt iets boeiends publiceren. Donderdagavond dan hè!
Gezien: I Am Kloot (+ Pien Feith), 28 maart 2008 @ Doornroosje.
Vrijdagavond speelde I Am Kloot in Doornroosje, Nijmegen. Maar voordat het zover was, kregen we eerst een verrassend lang spelende support act. Pien Feith hield het volgens mij wel drie kwartier vol. Helaas was ik niet extreem geboeid door de Utrechtse en haar band. Het is niet dat alle liedjes saai waren, of dat ze heel slecht speelden, ik heb gewoon niet zoveel met depressieve, jengelende, soms raar gestructureerde rockachtige liedjes. Het geluid kwam af en toe wat rommelig over, maar dat kan ook liggen aan het feit dat ik niet met de gespeelde muziek bekend was. Maar goed, hieronder een slechte foto van Pien (klik erop om te vergroten)… Of zie bij File Under een fatsoenlijke foto.
Enfin, I Am Kloot begon zoals gewoonlijk dik een kwartier later dan gepland, wat helaaserdepaas was voor mensen die terug moesten naar een andere stad, maar dus niet voor mij. Het trio had de McLeod-gebroeders wederom meegenomen, net als in 2006, en wederom tot mijn frustratie.
Oké, ik overdrijf, vooral omdat ze niet altijd even goed hoorbaar waren, maar ik blijf erbij dat I Am Kloot als trio net zo goed speelt, en ik durf zelfs te stellen ‘beter’. Maar goed, ze waren erbij (overigens in tegenstelling tot Carice……), en daar moeten we het mee doen. Wie er overigens ook bij waren, waren mensen met grote fotocamera’s. Ik heb helemaal geen bezwaar tegen één of twee fotografen, maar dit keer stonden er minsten vijf op de voorste rij, waarvan één hele irritante van 2.10 meter, die mij niet zo zeer als wel de kleinere mensen die met me meewaren het zich ontnam. Overigens heeft één van die vele fotografen wel een goede foto gemaakt van Peter Jobson. Zie file-under.
John, Peter, Andy en die andere twee speelden in ieder geval heel veel. Het betrof een selectie van met name de eerste CD, Natural History, en de laatste, I Am Kloot Play Moolah Rouge, die vanaf maandag 7 april in de winkels ligt. Volgens het principe oud liedje – nieuw liedje werd in rap tempo een reeks hoogtepunten en minder hoge hoogtepunten afgewerkt. Maar niet voordat bassist Peter een hoop sigaretten heeft gescoord in het publiek (zijn sigaretten waren ‘op’). Voor zover ik me de setlist kan herinneren (de afgedrukte exemplaren werden al van het podium gerukt voordat de encore werd ingezet!), zag die er zo uit…
Encore:
Astray
Morning Rain
Dark Star
Maar goed, lang verhaal kort: goed optreden, mooie momenten bij Astray, Proof en Ferris Wheels. Van dat laatste nummer werd de romantiek alleen even verstoord toen – jawel – een van de gebroeders McLeod te vroeg het pianodeuntje aan het eind inzette. John keek dringend en strak opzij, zodat de fout werd hersteld en het refrein nog een keer werd gezongen. Het demonstreert hoe belangrijk de band een fantastisch optreden wil neerzetten. Tussen de liedjes mag er genoeg gelachen worden, maar tijdens de nummers is het perfectie dat moet worden nagestreefd.
Al met al was dit optreden van I Am Kloot gewoon goed, net als alle andere optredens van I Am Kloot die ik heb gezien. Desondanks krijg ik een beetje het gevoel alsof I Am Kloot een paar jaar geleden, in 2003-2005, nog veel beter was. Maar het kan ook zijn dat na ze zeven keer live te hebben gezien de gewenning intreedt. Maar het was in ieder geval goed genoeg om de volgende keer weer te gaan.
Waarom noemt Geert Wilders zijn film ‘The Movie’? Naast dat dat in principe lelijk is (behalve in sommige gevallen), allitereert het ook nog eens niet. ‘Fitna de Film’ was wat mij betreft dus een betere titel geweest. Ofja, ‘Fitna het Filmpje’, want een echte film kun je een reeks achter elkaar gemonteerde beelden nu ook weer niet noemen. Bij een film denk ik eerder aan iets van minstens drie kwartier. Iets met inhoud.
Enfin, we kunnen hem nu dus zien. En hij valt best mee… Hij provoceert nauwelijks, in ieder geval. We zien wat – ik geef toe, vrij schokkende – beelden, citaten en fragmenten van haatdragende teksten, speeches en acties jegens de rest van de wereld. En die haatdragende mensen zijn toevallig allemaal moslims. En dan is het natuurlijk makkelijk generaliseren. Vooral effectief is het laten zien van oproepen tot geweld in de Koran, en dan zo’n typische, volgens mij zelfs voor moslims maar half verstaanbare, stem op de achtergrond te laten horen. En dat dan consequent doen. Dan lijkt het net of ze in die moskees alleen maar zeggen ‘ga je ongelovige buurman killen!’ Vervolgens krijgen we een hoop krantenkoppen over de ‘islamisering’ van ons land. Natuurlijk ga je dan op zijn minst denken ‘gaat dat niet wat snel?’, maar dat is ook precies de bedoeling. Wilders speelt natuurlijk heel erg op het gevoel. De nuance is ver te zoeken. En dat in de Middeleeuwen de drie grote religies op net zo’n gespannen voet stonden als nu (kruistochten anyone?), negeren we nu maar even.
Twintig procent van de wereldbevolking is moslim. Het lijkt me dus voor de hand liggend dat er een aantal extremistische figuren tussenzitten. Maar er zijn ook een aantal christelijke organisaties die op zijn zachtst gezegd dubieus zijn. Misschien is het niet de paus die dood en verderf predikt, maar ik ben bang dat er net zo veel onverdraagzame christenen als moslims zijn. Je kunt dus beter alle religies uitbannen en dan een grote, ondoordringbare barrière op de grens neerzetten. Al vinden mensen dan vast een andere reden om elkaar de kop in te slaan.
Eerlijk gezegd vond ik het filmpje nauwelijks het niveau van de goedkope reportages in de zendtijd voor politieke partijen overstijgen. Alleen dan zonder politieke voorstellen. Het filmpje eindigt met een aantal lege aanbevelingen (‘verdedig je vrijheid’). Je denkt meteen ‘ja, dat klinkt als iets goeds! Ik ga Nederland verdedigen tegen moslims’, maar het is niet alsof Geert duidelijk maakt wat hij wil dat we doen (dan zou hij waarschijnlijk meteen opgepakt worden), noch dat ieder weldenkend mens zich niet binnen 20 seconden realiseert dat Wilders zijn filmpje slechts goed heeft gemonteerd, maar dat het in feite natuurlijk nergens over gaat. Wilders schaart zich met Fitna in een traditie van dictators die hun onderdanen propaganda laten zien. Alleen is Wilders geen dictator (of leider van ons land). Dat er ook passages over liefde en verdraagzaamheid in de Koran staan, ziet Wilders maar even over het hoofd. In feite doet Wilders met Fitna wat hij altijd doet: heel hard roepen.
Ik ben voor de vernuancering van Wilders. Maar dat is wishful thinking. Hij heeft mijn hint duidelijk nog niet opgemerkt. Maar ik weiger te schreeuwen.
Toen ik daarnet de UB verliet om wat internetdingen op mijn laptop in de Refter te gaan doen, ving ik bij de kluisjes dit gesprek op:
Lokatie: UB, bij de kluisjes op de eerste verdieping.
Tijd: 27 maart 2008, rond drie uur.
Deelnemers: Vier meisjes, type ‘meisje-meisje’.
“Maar wat gaan we morgen doen?”
“Morgen gaan we naar I Am Kloot.”
“Ja, dat weet ik, maar ik bedoel…”
“Oh, nou ja, dat zien we morgen wel…”
Als dat soort mensen nu ook naar I Am Kloot gaan dan staat de band volgend jaar in het Gelredome in plaats van een uitverkocht Doornroosje, zoals morgenavond. Dan kan Carice natuurlijk ook niet meer rustig van de muziek genieten. Maar verder heb ik er veel zin in om de Klootmeesters na bijna anderhalf jaar weer eens te horen. Nu hopen dat ze gebroeders McLeod thuis laten.
In een nog niet eens zo heel grijs verleden, maar toch wel vergrijzend (2006), hield ik een korte tijd een weblog bij dat alleen maar over muziek ging. Dat hield ik maar een paar maanden vol omdat ik het heel druk had, maar het heette The Dutch Guide To Alternative Music. Met als slogan ‘Let The Dutch Decide’ probeerde ik gave muziek te promoten. Maar ik had het veel te druk om fatsoenlijk te bloggen (met ook heel veel andere sites onder mijn hoede). In ieder geval was ik daar net zo consequent met mijn rubrieken. Er verscheen één hele aflevering in de rubriek ‘SIDUSIDGSIL’:
Enfin, de wereldmuziekrubriek dus. In die ene aflevering besprak ik Idan Raichels Mi’Ma’amakim, met als Engelse titel Out Of The Depths. Toen door mij liefkozend Gallemeee.mp3 genoemd. Dat liedje kreeg ik van Mischa, en die had het weer van Nina uit Zweden. En het was een vet liedje, al was er geen chocolade van te maken (al had het vast een religieuze insteek). Ik kreeg ook nog een ander liedje van dezelfde Idan Raichel: Siyaishaya Ingoma, vrij vertaald: Sing Out For Love.
Fast forward naar 2008.
Twee weken geleden kwam Sjoerd op bezoek en naast een toneelreünie bezochten we ook de Wereldwinkel in Nijmegen (je ziet hem best makkelijk over het hoofd). Daar moesten we chocolade kopen. Toen we er toch waren kochten we ook maar meteen koffie en sap (aanbieding), want die waren toch op. Bij de kassa aangekomen realiseerde ik me pas dat de CD die opstond me ergens aan deed denken. En toen zag ik ineens het doosje van The Idan Raichel Project liggen. Het meisje achter de kassa vond hem ‘helemaal geweldig’ (*flirtflirt*) en ik vond het heel erg geen toeval. Dus kocht ik de CD maar, ondanks dat ik een zuiniger levensstijl probeer aan te leren. Thuisgekomen zetten we de CD bijna meteen op (bijna, want Sjoerd moest eerst The Dubliners luisteren).
Inmiddels zijn we weer een weekje of twee verder en is het tijd voor het oordeel. Het is een verrassend veelzijdige CD. Dat komt ook de aard van het project. Idan Rachel, producer, componist en keyboardspeler vond het een vet idee om met zoveel mogelijk invloeden in de cultuur van Israël in zijn muziek te verwerken. Het gevolg is dat hij in zijn studiootje thuis samenwerkte met muzikanten uit of met ouders afkomstig uit Ethiopië, Yemen, Afrikaanse en Arabische landen. Het resultaat was niet extreem samenhangend en het lukte ook niet meteen een platendeal te krijgen, maar inmiddels zijn twee CD’s af. De CD die ik heb is een combinatie van nummers van de eerste en de tweede CD. Tekstueel gezien gaan de teksten over het algemeen over uniformiteit, diversiteit en het opbrengen respect daarvoor. En uiteraard wordt God de nodige malen daarbij aangeroepen. Maar we vinden ook ‘gewone’ liefdesliederen terug. Die zang is grotendeels in het Hebreeuws, al worden ook andere talen aangewend waar de gemiddelde Nederlander de ballen van snapt. Om de duidelijkheid te vergroten, zijn door de nummers vaak ook nog eens traditionele gezangen gemixt.
Dat alles levert een intrigerende en over het algemeen heel mooie CD op en hoewel waarschijnlijk niet alles je cup of tea is, is het een welkome afwisseling van de Franz Ferdinands, Arctic Monkeys en hypebandjes die absoluut niet slecht zijn, maar ook niet allemaal even origineel. De CD is gewoon te bestellen via Bol.com en je lokale platenzaak, maar ik weet niet hoe het met de levertijd is. Anders kun je hem vast in de wereldwinkel scoren (die zit naast de Australian Ice Cream – weet ik nu) als je daar naar binnen durft.
Check hier onder de video voor Gallemeeee (Mi’Ma’amakim), met als hoogtepunt de zoen op de wang.
Overigens staat Idan Raichel in mei in de Melkweg en ik voel er wel iets voor hem uit te checken. Een kaartje kost alleen wel 30 euro (20 euro voor studenten) en ik weet niet of ik het heel vet vindt om voor die prijs in mijn eentje te gaan… Iemand zin om mee te gaan?
drieëneenhalf uit vijf
Ik ben altijd een beetje een nerd geweest. Vroeger haalde ik altijd iedere donderdag de hitlijsten bij Elpeter, voordat Peter van de Elpeter overleed en de zaak werd opgedoekt en mijn stadje zonder platenzaak kwam te zitten. Enfin, ik hield de hitlijsten in de gaten op zoek naar gave nummers. Dat was nog grotendeels voor de tijd dat ik vooral naar muziek ging luisteren die de hitlijsten niet haalde. Toen dat tijdperk aanbrak, verloor ik langzaam mijn interesse in de hitlijsten – net name de singlelijsten, de albumhitlijst was nog wel enigszins interessant.
De reden waarom ik dit vertel is de nieuwe site van Megacharts GFK, het bedrijf dat de hitlijsten in Nederland en een hoop andere landen bijhoudt. En daar ontdek je dan bijvoorbeeld dat Turin Brakes met Painkiller tegelijkertijd in de hitlijsten stond met Phil Collins Can’t Stop Loving You en The Least You Can Do, en dat ik daar toch overheen keek (ondanks dat ik toen toch al behoorlijk fan van Turin Brakes was). De nieuwe site biedt echter niet alleen de mogelijkheid per artiest te checken in hoeverre hij in de hitlijsten is vertegenwoordigd (geweest), maar ook een overzicht van liedjes en een hoop andere statistieken voor nerds worden geleverd. Dat scheelt me een hoop werk.
De reden dat ik op de site van Megacharts ging kijken, was omdat ik de 3FM-playlist The Girl You Lost To Cocaine zag staan. Dat is een liedje van Sia, geschreven door Sia en de live band van Turin Brakes. Het verbaasde me al zeer dat het liedje überhaupt in de playlist stond, maar toen ik op de site van Megacharts keek, schrok ik helemaal. Het nummer is al een hitje te noemen, met 5 weken noteringen tussen de 25 en de 11. Hoewel het nummer alweer aan het stijgen is (van 15 naar 13 deze week), heb ik er een hard hoofd dat het de nummer 1 positie gaat veroveren, maar als we allemaal ons best doen is de top 10 toch wel haalbaar. In ieder geval kunnen we concluderen dat (een deel van) Turin Brakes (weliswaar gezongen en uitgevoerd door iemand anders) een hitje heeft in Nederland. Zou er dan toch nog hoop voor Turin Brakes zijn? Sia’s The Girl You Lost To Cocaine is in ieder geval op verschillende Nederlandse radiozenders te horen, dus ik denk dat Rob, Eddy en Phil van Turin Brakes in ieder geval blij verrast zijn. De single komt volgende maand ook in Engeland uit, misschien dat het daar een nog veel groter succes kan worden?
De reden dat ik naar de 3FM-playlist keek, was dat mij ter ore was gekomen dat Jason Mraz een nieuwe single uit heeft. Ik had het liedje I’m Yours (overigens geen totaal nieuwe compositie van Mr. A to Z) op iemands Hyves gezien en dat deed mij deugd. Dat zal ik uitleggen.
In 2004 had Mraz een netniethitje met The Remedy (I Won’t Worry). De clip werd veelvuldig op MTV gedraaid voor enkele weken en daarna verdween Jason Mraz van de radar – in Nederland althans. Jason Mraz greep mij niet bepaald met The Remedy (I Won’t Worry). Of eigenlijk juist wel. Maar het liedje was zo onbezorgd en vrolijk dat ik het een heel erg stom liedje vond. En ik vond Jason Mraz ook heel stom. Vooral het feit dat er in de clip een auto voorkwam met als merk Mrazda (en dat ie op zijn pantoffels liep).
Dat vond ik extreem kansloos. En ik spuwde mijn gal op het Turin Brakes forum (gelukkig zijn die posts nu per ongeluk gewist door een server crash). Ik kreeg bijna geen bijval. De meeste mensen op het forum gunden Mraz het voordeel van de twijfel. En als ik heel eerlijk ben: als ik heel heftig negatief op iets reageer, dan kan het nooit lang duren voordat ik het omarm. Dat gaat niet altijd op, maar hier wel, daarom zeg ik het.
In ieder geval deed ik een tijdje later een poging het liedje op gitaar te leren en hield ik de site van Mraz systematisch in de gaten. Ik luisterde nog een reeks andere liedjes van de beste man (Absolutely Zero, You & I Both, aardige live versie hier) en toen ik hem nota bene Future Boy van, u raadt het misschien al, TURIN BRAKES of all bands, hoorde coveren was ik definitief om: Jason Mraz mag dan niet hele donkere depressieve liedjes schrijven: hij kan goed gitaarspelen, heeft een goed gevoel voor ritme en hij bezit een behoorlijke portie zelfspot, getuige de clip (en het nummer) Geek In The Pink:
Anyway, het zag er niet naar uit dat Jason nog een hit ging scoren in de lage landen, maar met zijn nieuwe single I’m Yours, lijkt het misschien toch te gaan lukken. Toen hij vorig jaar naar Nederland kwam, was zijn optreden in een kwartiertje uitverkocht en met name het spontane optreden vooraf om de rij buiten Paradiso te vermaken, zorgde voor een aardige word of mouth. Daar moet Jason Mraz het dan ook heel erg van hebben. Zeg het dus voort. I’m Yours is namelijk een mooi liedje . En bij deze doe ik mijn deel. En wie weet staat Jason Mraz deze lente / zomer net zo hoog als Sia nu. Of hoger.
Lees tijdens het luisteren dit boeiende interview met dagblad Trouw.
