http://ditisstefan.nl/nl/2008/06/13/de-kunst-van-het-coveren/ This is not me, I was never cut out for this scenery Thu, 26 Apr 2012 19:12:41 +0000 hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.3.2 http://ditisstefan.nl/nl/2008/06/13/de-kunst-van-het-coveren/comment-page-1/#comment-9575 ditisstefan - Meer Vierdaagsefeesten Wed, 16 Jul 2008 22:10:21 +0000 http://ditisstefan.wordpress.com/?p=16#comment-9575 [...] The Memphis Maniacs “Die gitarist, daar heb ik ooit nog een pubquiz meegewonnen.” Een claim to fame is het nog niet, maar ik denk dat er weinig mensen niet onder de indruk waren van de Memphis Maniacs op de Waalkade. Het leek alsof de heren een Elvis Presley coverband vormden, maar na een excellente vertolking van Hound Dog werd een net zo geslaagde cover van Rolling Stones’ Sympathy for the Devil. Hierna werden we getrakteerd op zowel rockmedleys als een interessante dancemedley, waarbij The Chemical Brothers’ Hey Girl, Hey Boy op hilarisch, doch briljante wijze werd afgewisseld met onder andere Una Paloma Blanca. De nummers waren dus lang niet allemaal Elviscovers (sterker nog: er was maar één Elviscover), maar de nummers waren wel perfect uitgezocht, alsof Elvis ze zou hebben gecovered, als hij nog had geleefd. Crazy In Love van Beyoncé en covers van onder andere AC/DC vielen dan ook op geen enkel moment uit de toon. Ook deze set bevatte de nodige humor en spitsvondigheden, alsmede technische hoogstandjes (een over de top drumsolo en net zo briljante gitaarsolo). De Maniacs vielen op door hun tomeloze enthousiasme en verrassende combinaties van nummers. Het leidt mij tot het trekken van deze conclusie: coverbands moeten technisch uiteraard goed zijn, maar wat intelligente humor kan de avond naar een veel hoger plan tillen. Coveren is ook een kunst (maar daar heb ik al eens over geschreven, in een andere context). [...] [...] The Memphis Maniacs “Die gitarist, daar heb ik ooit nog een pubquiz meegewonnen.” Een claim to fame is het nog niet, maar ik denk dat er weinig mensen niet onder de indruk waren van de Memphis Maniacs op de Waalkade. Het leek alsof de heren een Elvis Presley coverband vormden, maar na een excellente vertolking van Hound Dog werd een net zo geslaagde cover van Rolling Stones’ Sympathy for the Devil. Hierna werden we getrakteerd op zowel rockmedleys als een interessante dancemedley, waarbij The Chemical Brothers’ Hey Girl, Hey Boy op hilarisch, doch briljante wijze werd afgewisseld met onder andere Una Paloma Blanca. De nummers waren dus lang niet allemaal Elviscovers (sterker nog: er was maar één Elviscover), maar de nummers waren wel perfect uitgezocht, alsof Elvis ze zou hebben gecovered, als hij nog had geleefd. Crazy In Love van Beyoncé en covers van onder andere AC/DC vielen dan ook op geen enkel moment uit de toon. Ook deze set bevatte de nodige humor en spitsvondigheden, alsmede technische hoogstandjes (een over de top drumsolo en net zo briljante gitaarsolo). De Maniacs vielen op door hun tomeloze enthousiasme en verrassende combinaties van nummers. Het leidt mij tot het trekken van deze conclusie: coverbands moeten technisch uiteraard goed zijn, maar wat intelligente humor kan de avond naar een veel hoger plan tillen. Coveren is ook een kunst (maar daar heb ik al eens over geschreven, in een andere context). [...]

]]>