De Poëzy vlucht, waar zij cijfers ziet.
Uit: J. van Lennep, Een dichter aan de bank van leening. 1868 (p. 72).
Quote van de dag
1
Monthly Archives: juli 2008
Brief
Beste Stefan,
Ik weet dat we de afgelopen jaren elkaar wat vaker zijn tegengekomen. Misschien dat jij zelfs vindt dat we te vaak elkaar in de weg hebben gelopen. Maar ja, dat is nu eenmaal de aard van het beestje. In ieder geval schrijf ik je deze brief omdat ik de komende twee weken op vakantie ben. Misschien is het een goed idee dat jij dat dan ook doet. Je moet het zelf weten, maar ik beloof je dat ik je de komende twee weken in ieder geval niet in de weg zal lopen. Of ja, niet… Ik heb natuurlijk nog een aantal grapjes verstopt in en om je leven. Dat kon ik niet laten. In ieder geval wil ik graag afsluiten met een mededeling die in ieder geval je dag zal redden: je extreem vervelende buurmeisje verhuist, per direct.
Groeten,
J.E. Dagelijkse-Ergernis
(p.s. extra feest: een potentiële nieuwe huurder gaat 15 euro meer betalen voor een kamer die bijna de helft van die van mij is – en ik betaal al te veel voor mijn 13m2).
The Dark Knight
Gisteravond ben ik naar The Dark Knight geweest. En ik kan maar één ding zeggen:
Wat een fantastische film!
Ik had extreem hoge verwachtingen van deze film (maar dat kon ook haast niet anders) en ik was even bang dat ik te hoge verwachtingen had, maar die angst bleek al gauw onterecht. Voor de pauze werd een goede basis gelegd voor een spectaculaire finale, die na de pauze niet lang op zich liet wachten. Slechte films worden vaak van tevoren geroemd om hun zogenaamde plot twists. Bij The Dark Knight waren de onverwachtige wendingen in ieder geval niet afwezig (hoewel de aanwezigheid van een bepaalde slechterik er wel een beetje aan zat te komen – maar dat kan ook puur zijn omdat dat in de trailer al een beetje wordt gesuggereerd). Hoewel het genre bepaalde conventies wat betreft de afloop stelt, denk ik dat weinig mensen hetgeen daarvoor allemaal plaatsvindt kunnen voorspellen.
Het eerste deel, Batman Begins, was aardig, maar niet bijzonder. The Dark Knight moet het dan ook – eerlijk is eerlijk – niet van Christian Bales Batman hebben. Hoewel hij het aardig doet als een depressieve, donkere, dramatische Batman, lijkt het ook een beetje alsof dat de enige modus is die de acteur in petto heeft. Ik zie hem in ieder geval nog geen crossover maken naar Mamma Mia! The Movie, zoals bijvoorbeeld Pierce Brosnan. Neen, de film moet het vooral hebben van slechterik The Joker (een werkelijk fenomenale rol) en openbaar aanklager Harvey Dent. Bijna ieder karakter krijgt een moment om volledig / goed tot zijn recht te komen. Daar bovenop komen dan de actiemomenten… Overweldigend. Een ander woord is er niet. Ook zonder IMAX-grootte zijn de beelden meer dan fantastisch.
Aan het einde van de rit wist ik alleen dat ik een geweldige film had gezien. Ik kan niet zo goed uitleggen wat de film nu zoveel beter maakt dan andere superheldenfilms, ik kan geen specifieke details noemen. Ik weet alleen dat ik meer wil: meer geniale bad guys, meer complot, meer fantastische beelden. Ga naar de bioscoop en let dan iets minder op de held van het verhaal en iets meer op de rest van Gotham City. Want Batman is zeker niet het interessantste aspect van deze film. En daarom is deze film meer dan je doorsnee superheldenfilm en een staande ovatie waardig. Gaat dat zien!
Graanroddels
In een klein plattelandsstadje ergens in het zuiden van de Verenigde Staten groeit de jongen op. Al op jonge leeftijd helpt hij zijn vader, Henry, op het land. Het staat in de sterren geschreven dat al dat land ooit van hem zal zijn, zodat hij op zijn beurt zijn zoon kan laten helpen. Als de jongen de volwassen leeftijd van eenentwintig bereikt, woont hij nog steeds op het erf. Zijn leven is goed, maar eenvoudig. Maar is het niet tijd om te stralen? Om eindelijk het middelpunt te zijn. “Let It Be Me”, denkt de jongen. “Nu ben ik aan de beurt.” Maar zijn vader kan het werk nog aan, volgens hem onderschat de jongen de taken die iedere dag weer moeten worden verricht. Het gaat zijn vader bovendien te ver, nu al onder het juk van zijn zoon te moeten werken. Waarom zou hij dat doen? Waarom nu al?
De jongen gaat naar zijn moeder. “Hey Me, Hey Mama”, zijn situatie uitleggend. Maar zijn moeder zegt hem dat hij eerst een meisje moet vinden en ermee moet trouwen. Moeder weet best dat dit meisje er al is, de roddels gaan snel rond in het dorp. Zoals het graan wordt gezaaid, zo verspreiden zich ook de laatste nieuwtjes.
“Sarah” is de naam van het meisje, de dochter van een ander boerengezin en volgens vele jongens het mooiste meisje van het dorp. Vele vlammen woekeren in haar omgeving en menig jongen heeft haar al de liefde verklaard. En meerdere malen. “I Still Care For You”, ze hoort het bijna wekelijks. Jonathan, Charles, Ray, Hank… Maar Sarah gaat met de jongen. Het is wellicht pril en kwetsbaar, maar ook de achtergebleven “Winter Birds” weten dat de winter ooit voorbij zal zijn en een tijd van voorspoed en rijkdom zal aanbreken. Geduld is een schone zaak.
De jongen en het meisje kijken naar de televisie. Op de zender is een concert van Jack en “Meg White” te zien: The White Stripes, spelen in een stad, velen malen groter dan het stadje waar Sarah en de jongen zich bevinden. Waarschijnlijk zullen ze hun favoriete band nooit live zien. Hun toekomst is in het stadje. De roddels die tegenwoordig de ronde doen, zijn niet altijd positief. Jaloezie maakt zich meester van de andere jongens, en ineens gaan er vervelende verhalen rond, die ook de ouders bereiken. Continu worden ze door de leugens achtervolgd, “Achin’ All The Time.” Zo zou de jongen zijn vader zwart maken, om zo het bedrijf te erven. Treurend vertelt de jongen aan het meisje: “Henry Nearly Killed Me (It’s A Shame).” Het doet de jongen verdriet, dat zijn vader de leugens wilde geloven. Alleen zijn moeder kon zijn vader tegenhouden, maar de kansen op een door hun ouders gezegend huwelijk wordt er niet groter op. Wie zou die leugens verspreiden? Natuurlijk is het een van de oude vlammen van Sarah, maar wie?
De jongen verzamelt zijn moed en spreekt zijn vader aan. “It feels like A Falling Through, the past months.” Natuurlijk vond hij het zuur dat zijn vader het bedrijf nog niet wilde doorgeven aan zijn zoon, maar dat was geen reden voor hem om de naam van de familie zwart te maken. Dan komt Hank aangelopen. Hank geeft toe dat hij degene was die de roddels verspreidde. De arbeider van het bedrijf van Henry en de jongen openbaart zijn stille aanbidding van Sarah en toont berouw. Het blijkt dat Sarah het leugenspoor heeft gevolgd en zo bij de bron is uitgekomen. Slechts een korte uitval was voldoende Hanks fouten in te laten zien. Het was nooit de bedoeling Sarah leed aan te doen.
Nu de fouten zijn hersteld, de daden vergeven, herstelt de rust zich in het dorp en kan het stadje zich opmaken voor het huwelijk. Het stadje is maar klein. Iedereen kent iedereen. En daarom is er altijd “Gossip In The Grain.”
Maar waarschijnlijk gaat Ray LaMontagnes nieuwste album, Gossip in the Grain, dat over twee maanden verschijnt, daar helemaal niet over.
Als ik van slechte muziek had gehouden
Als ik van slechte muziek had gehouden, had ik wellicht geschreven: “Oops, I did it again”. In plaats daarvan schrijf ik:
So take the fast road and get going now
Before you leave no trace
Time in this place is closer than my friends
Remember my eyes not my face
Ain’t no sense has no sense it invents
Another man unfolds
I’m standing next to myself the sink
Staring into the black holeI panic at the quiet times
Decisions at the door
I panic at the quiet times
My fate leads me to much more
Jawel… Wederom een kleine trip naar het buitenland.
Tel dat en de treinkaartjes naar Braunschweig bij elkaar op en de creditcardrekening zal wel iets hoger uitvallen deze maand.
Tijdsverspilling
Iedereen heeft er wel eens last van…
Meer Vierdaagsefeesten
Afgelopen zondag berichtte ik al even over de Vierdaagsefeesten, nu nog wat extra coverage. De foto’s (deels nogal onscherp) vindt u onderaan de post.
Zondag
Moke @ Waalkade
Moke is nu al geroutineerd en professioneel. Maakt ze dat al tot een ‘superband’? Ik durf het te betwijfelen. Daarvoor zijn de liedjes nog niet bekend genoeg. Zelfs bij Last Chance werd er niet of nauwelijks mee geneuried of gezongen. En eerlijk is eerlijk, als je niet bekend bent met het materiaal, slaat na een half uur ook wel de verveling toe. Ondanks dat interessante en enerverende instrumentale stukken in de nummers. Respect voor dat laatste, want niet veel bands hebben het lef om op een festival zo te werk te gaan. Ook de cover van Depeche Mode’s Enjoy The Silence was erg sterk. Moke kan in ieder geval tot iets heel groots gaan uitgroeien… Maar nu was het wellicht nog wat vroeg om er vanuit te gaan dat een grote massa de rocksongs mee kon zingen.
Die Lustige Schlagerfreunden
Een beetje lacherig antwoordde ik, toen Ellen mij zei dat ze heel enthousiast zou gaan doen, dat ik me wel zou inbeelden dat ik bij een Turin Brakes concert was. Haar oom speelde mee met Die Lustige Schlagerfreunden. Met enige schroom stond ik op een van de centrale pleinen van Nijmegen om me heen te kijken of ik geen bekenden zag. Want deze avond kon mijn credibility in een avond verspelen. Maar de show bleek briljant. Op alle details was gelet: de microfoons hadden logo’s van Duitse TV-zenders (ADR, ZDF) en de bandleden kwamen in folklorestijl kleding het podium op. En toen begonnen ze me een potje te spelen… Niet slecht… Zeker niet slecht… Natuurlijk: ze speelden schlager, een genre waarin ik nauwelijks tot niet thuis ben en waarvan alleen de naam al een reden is om het te haten, maar ze deden het vol passie, vol plezier en vol techniek. Een gelikte show, met zowaar een aantal erg geslaagde arrangementen. De gitaarsolo’s van Willie Wunderbar waren erg goed, al waren ze soms wat te zacht (maar dat ligt aan de techniek). Ook de microfoon van Kleino deed het niet altijd even goed, maar verder was het een foutloze show. De bezoekers zongen luid mee met Schlagerklassiekers waarvan ik de namen niet eens weet. Polonaises werden meerdere malen ingezet en mensen grepen gulzig naar de Duitse hoedjes die het publiek werden ingegooid. En ook ik liet me helemaal gaan. Toen er zowaar een aantal liederen voorbij kwam die ik mee kon zingen (onder andere een Duitse vertaling van (Is This The Way To) Amarillo en de klassieker Ich Bin Wie Du), was de avond helemaal geslaagd. Wunderbar!
Dinsdag
The Memphis Maniacs
“Die gitarist, daar heb ik ooit nog een pubquiz meegewonnen.” Een claim to fame is het nog niet, maar ik denk dat er weinig mensen niet onder de indruk waren van de Memphis Maniacs op de Waalkade. Het leek alsof de heren een Elvis Presley coverband vormden, maar na een excellente vertolking van Hound Dog werd een net zo geslaagde cover van Rolling Stones’ Sympathy for the Devil. Hierna werden we getrakteerd op zowel rockmedleys als een interessante dancemedley, waarbij The Chemical Brothers’ Hey Girl, Hey Boy op hilarisch, doch briljante wijze werd afgewisseld met onder andere Una Paloma Blanca. De nummers waren dus lang niet allemaal Elviscovers (sterker nog: er was maar één Elviscover), maar de nummers waren wel perfect uitgezocht, alsof Elvis ze zou hebben gecovered, als hij nog had geleefd. Crazy In Love van Beyoncé en covers van onder andere AC/DC vielen dan ook op geen enkel moment uit de toon. Ook deze set bevatte de nodige humor en spitsvondigheden, alsmede technische hoogstandjes (een over de top drumsolo en net zo briljante gitaarsolo). De Maniacs vielen op door hun tomeloze enthousiasme en verrassende combinaties van nummers. Het leidt mij tot het trekken van deze conclusie: coverbands moeten technisch uiteraard goed zijn, maar wat intelligente humor kan de avond naar een veel hoger plan tillen. Coveren is ook een kunst (maar daar heb ik al eens over geschreven, in een andere context).
Loco Loco Disco Show
De Loco Loco Disco Show viel eigenlijk een beetje tegen na de Memphis Maniacs. Maar eerlijk is eerlijk: al tien jaar hebben ze een geweldige show. Door de muziekkeuze actueel te houden (zo zat in deze avond ook het Vierdaagselied, alsmede recente hit Fascination van Alphabeat), cadeautjes uit te delen (vlaggen van Nijmegen en sambaballen) en wedstrijdjes te organiseren, vliegt de set voorbij. De mannen achter de show weten wat het publiek wil en zijn bereid dat te geven. Helaas moest de set vrij abrupt ophouden. Nadat het vuurwerk was uitgelopen, was er niet genoeg tijd voor een toegift of uitgebreid einde: de vergunning was beperkt houdbaar. Jammer, want de show had een fatsoenlijke finale mogen hebben. Want het was een waar feest…
