* = zeg nou zelf, een hilarische vondst ontsproten aan het brein van Stefan (Intro + Rhodos = In ‘t Rhodos)

De afgelopen twee weken bestonden uit uitgaan, ingaan, opgaan, afgaan en weggaan (en weer terugkomen). Maar ze waren vooral erg leuk. Ik ga niet proberen Kwark van Roggels Rhodosverslag te gaan overtreffen (hoewel me dat makkelijk zou lukken natuurlijk, ze noemen mij niet voor niets Stefan ‘De Schrijver’). Voor een verslag met structuur moet u bij eerstgenoemde zijn, voor een ongeorganiseerde zooi logs over de afgelopen twee weken (dus inclusief intro), gaan we hier los. Gisteren begonnen we op het terras van het Cultuurcafé, vandaag vinden we Stefan met MP3-speler met boxjes en mooi geel Nederlandse Taal en Cultuur-bord op het plein voor het Centraal Station in Nijmegen, met dreigende wolken boven hem…

18 augustus 2008

Introductie Station Maandag (foto gejat van Eva-Marijns hyve)

Het regent nog niet, als de mentoren (en een paar kinderen) zich om half 12 verzamelen op het station. De ervaring leert dat het fijner is om te overleggen als de kinderen nog slapen of zichzelf al amuseren, maar de ervaring leert ook dat dat niet altijd even goed mogelijk is. In plaats van een strak georganiseerde introductie dus, komt het er vaak ook op neer dat het een beetje go with the flow is. Onder het motto: “We hebben een programma en we zien wel waar het schip strandt.” We waren genoodzaakt om het programma enigszins om te gooien, het Kronenburgerpark was in verband met de op handen zijnde regen geen goede locatie voor de kennismakingsspelletjes. Na veel geregel gebruikte Stefan uiteindelijk zijn connecties om binnen bij de Stretto spelletjes te doen. Het was niet ideaal (de muziek stond hard, het was er donker), maar het was gezellig en daarna konden we mooi buiten onder een afdak lunchen. Daar kwam ook Dhr. Muyres heen, die ons vervolgens door de stad loodste en ons verblijdde met een lange reeks anekdotes en historische feiten. Hij deed het stukken beter dan ik vorig jaar, alleen kwam de introductiemarkt daarna een beetje in het gedrang. Het was namelijk al vijf uur voordat we daar waren en rond zessen was deze alweer afgelopen. Dat uurtje stond ik bij het Algemeen Nijmeegs Studentenblad (ANS) en ik wist enkele kinderen over te halen zich aan te melden als schrijver. Hopelijk komen ze nu ook echt bij het blad.

Intro @ Billabong (foto gejat van Marie-Claires hyve)

Die avond gingen we eten bij de Billabong. Jawel daar kun je eten. Maar het was niet om over naar huis te schrijven. De friet was knoeperhard, de vis moest worden gesneden en de kip was niet bijzonder lekker. Oh ja, de groente was nog meer pulp dan in de Refter. Een beetje zonde. Het was gezellig, dat wel, maar verder raad ik de Billabong als eetgelegenheid niet aan. Het toetje, dat we op Plein ’44 gingen scoren, moest ik skippen, want inmiddels moest ik mijn rol als A-feestorganisator spelen. Dat bleek extra ingewikkeld. Dit keer werkten we met twee ingangen (Van Buren + Boogie) en dat betekende twee keer zoveel mensen bij de deur en twee kassa’s. Dat vereiste wat reorganisatie, maar uiteindelijk kwamen we een heel eind. Ook waren er wat problemen met de band (de piano kon niet op het podium en aan de zijkant was het geluid niet goed door te schakelen naar de café’s. Na één set kwam de band dan ook helaas niet meer terug en vulde de DJ de tijd op. De loterij was echter wel weer een groot succes en uiteindelijk gingen er weer twee dinerbonnen, twee bierbonnen en een heuse Beertender met gratis fust naar nieuwe eerstejaars. Hopelijk genoeg reden om volgende keer weer te komen met nieuwe vrienden en studiegenoten…

A-feest Introductie (foto gejat van Marie-Claires hyve)

Het liep letterlijk storm qua bezoekers, met zowel Van Buren als de Boogiewoogie vrijwel geheel gevuld en in plaats van tot drie uur met de verkoop door te gaan, besloten we om twee uur te stoppen, ook omdat de band niet meer speelde. Daardoor kon ik ook nog even gaan feesten met mijn mentorkinderen, die ik sinds het begin van het A-feest nauwelijks had gezien. Het was leuk, het was heet en het was gaaf, maar om half vier wilde ik toch echt naar bed. De volgende dag was het immers sportdag. En dat is traditiegetrouw een zware dag…

19 augustus 2008

Absurd vroeg, zo rond kwart over elf, stond ik daar voor het Gymnasion. En dan probeerden ze mij, de zelfverklaarde voorzitter ervan te overtuigen dat we een half uur van tevoren al hadden afgesproken. Dat is niet hoe wij rollen! In ieder geval gaan Arnoud en ik ons inschrijven voor de sportdag. Drie teams, Nederland 1, 2 en 3. Ikzelf ontfermde mij over Nederland 3. Zoals gewoonlijk bestaan de teams niet louter uit sportieve helden, maar toch namen we ons, als Nederland 3, voor in ieder geval Nederland 1 en 2 te verslaan. Maar eerst moesten we BOM’men, als warming up. Helaas lukte het me niet in dat kwartier een sixpack te trainen voor de vakantie. Helaas.

Introductie: Sportdag 2008 (foto gejat van Eva-Marijns hyve)

Het eerste echte onderdeel van de sportdag was ‘dansen.’ Iedereen die mij al langer kent, weet dat ik vroeger jeugdkampioen stijldans was, maar dat ik al die kennis en vaardigheid ben verloren doordat aliens mij opstraalden en die informatie ‘leenden’. Ergens in dit universum is dus een planeet die heel goed kan stijldansen. Maar goed, dankzij een voortreffelijke danspartner (Noor) en het feit dat we de salsa vorig jaar ook al moesten leren, ging het aan het einde van de twintig minuten zelfs best aardig. Ons groepje kon blijkbaar stiekem heel goed dansen. Of we deden in ieder geval alsof.

Daarna volgde het eerste onderdeel waar we punten konden verdienen. We begonnen goed op het hockeyveld, maar konden uiteindelijk een 4-1 nederlaag niet voorkomen. Ook het fietsen ging niet bijzonder goed (ondanks toppers als Ruud, die de achterstand tot slechts een paar meter wisten terug te brengen) en bij Unihockey waren we net bezig met een killing spree, toen de tijd om was. Bij voetbal wisten we een tijd de nul te houden, maar ook daar was er geen houden aan (al ben ik er vrij zeker van dat de 4 tegengoals op het blaadje niet allemaal daadwerkelijk werden gescoord, ik kwam zelf tot 3). Bij splashtennis wisten we dan onze eerste echte punten te scoren (en – altijd lachen – raakte iedereen doorweekt door de emmers water voor andere doeleinden te gebruiken – moehahahahaha). Jammer was dat we vervolgens binnen moesten opdrogen – bij badminton. Dat was leuker geweest als we droge kleren aan hadden gehad. Ten slotte mochten we nog een flinke portie kickfitten. Ik sla als een vrouw (gewaagde opmerking, ik weet het), dus het was niet aan mij besteed, maar lachen was het zeker om met bokshandschoenen op de foto te gaan.

Introductie Refteren (foto gejat van, jawel, Eva-Marijns hyve)

We besloten dat we niet genoeg punten had gescoord om te winnen en na een korte douche- en omkleedpauze verzamelden we voor de haute cuisine in de Refter. Het eten was aanmerkelijk beter dan de dag ervoor. We leverden iets in wat betreft entourage, maar het eten maakte het meer dan goed. Ik heb nooit echt problemen met het Reftereten, als je ten minste een beetje weet wat de nono‘s zijn. En dat pretendeer ik na vier jaar wel te weten.

Na het eten was het tijd voor een korte pauze. In deze pauze pakte ik weer een deel van mijn tas in, maar ik merkte zelf dat dat niet extreem flex ging… Je kunt beter gewoon in één keer alles doen. Dus organiseerde ik ook maar weer wat dingen voor het diner roulé van de volgende dag. Die avond gingen we stappen, naar het Vijfverenigingenfeest. Eerst wilden we een terrasje pikken bij Lux, maar die hadden het terras net opgeruimd (losers). Via een café waarvan ik de naam ben vergeten (maar het was op de Grote Markt en zeker niet de Camelot), kwamen we uiteindelijk terecht in El Sombrero. Het was er warm en druk (en we zaten niet naast een lege kruk) en onze kindjes vielen één voor één af, totdat ik zelf ook afviel (net als Marie-Claire). Een selecte groep die-hards bleef over… Respect.

Volgende keer in In ‘t Rhodos: Stefan opent de opleidingsdag, houdt een emotionele speech, deelt nog een paar laatste waarschuwingen uit en gaat de hele nacht door… Op Schiphol…

* = zeg nou zelf, een hilarische vondst ontsproten aan het brein van Stefan (Intro + Rhodos = In ‘t Rhodos)

De afgelopen twee weken bestonden uit uitgaan, ingaan, opgaan, afgaan en weggaan (en weer terugkomen). Maar ze waren vooral erg leuk. Ik ga niet proberen Kwark van Roggels Rhodosverslag te gaan overtreffen (hoewel me dat makkelijk zou lukken natuurlijk, ze noemen mij niet voor niets Stefan ‘De Schrijver’). Voor een verslag met structuur moet u bij eerstgenoemde zijn, voor een ongeorganiseerde zooi logs over de afgelopen twee weken (dus inclusief intro), gaan we hier los. En we beginnen dus niet op Rhodos, maar op het terras van een café op de universiteit. Het Cultuurcafé om precies te zijn, want daar begon het allemaal…

17 augustus 2008

Altijd relaxed als de intro begint tijdens een verjaardagsfeest… Het was gezellig, de taart was nog niet aangesneden en er kwam net nieuw bezoek… Toch vertrok ik met de bus naar Nijmegen, mijn eigen familie achterlatend voor een andere familie: een nieuwe familie. Samen met mijn talloze partners zouden we namelijk een perfect gezin stichten, en we wilden veel kinderen. Heel veel. Om ze te begeleiden tijdens hun laatste sprong als kind, jongere, tiener, naar de volwassenheid en ze vervolgens laten uitwaaieren over het spectrum van Nederlandse Taal en Cultuur. Ik heb het over de nieuwe eerstejaars Nederlands en de introductie van de Radboud Universiteit.

Op het terras van het Cultuurcafé zaten ze al, mijn partners. Ik kreeg een zelfde zwart t-shirt als zij al droegen, om uniformiteit en eenheid uit te stralen. Het vereiste enige buikinhoudskills, maar verder zag ik er goed uit en kon ik ‘Hoi’ gaan zeggen tegen mijn kinderen. Het waren er nog niet heel veel, maar naar mate de tijd vorderde, ontfermden wij ons over meer en meer nieuwe eerstejaars. Waren wij jong en onbezonnen geweest, dan hadden wij gewezen en gelachen in de richting van standjes als Filosofie en Taal en Cultuurstudies, maar nu waren wij, Ricardo (die zich later bij ons zou voegen), Freek, Arnoud, Christine, Eva-Marijn, Adrianne en ik, verantwoordelijk voor deze jonge, tere zielen. Het was aan ons ze te laten kennismaken met de grote mensenwereld, zonder hun zielen voor eeuwig te laten bedoezelen. Een nobele taak en ik had er veel zin in.

Rond een uur of vijf verplaatste ik mij met mijn halfingepakte Rhodoskoffer naar mijn kamer (wat nog verrassend veel werk was) en fietste vervolgens naar station. Daar splitsten we ons op, nadat ook plaatsvervangend voorzitter en penningmeester Ricardo de mogelijkheid had gevonden zich bij ons te voegen, om te gaan eten. Samen met Eva-Marijn en Christine ging ik wokken bij de Wok 2 Go (there’s a first for everything) met een aantal enthousiastelingen die liever niet op de eerste dag al fastfood wilden nuttigen bij de Burger King of MacD. Ondertussen werd er af en aan gebeld met mentoren en eerstejaars die later aankwamen, maar tijdens het eten kreeg de groep behoorlijk vorm.

Om acht uur, later dan gepland, stonden we met zijn allen in het Kronenburgerpark te besluiten dat het te hard ging regenen om dáár spelletjes te doen. In een verrassingszet onderweg naar Café Deux Chevaux begon het inderdaad ganz hard te regenen. Gelukkig wist iedereen relatief droog het café te bereiken, waar we dus maar iets eerder naartoe gingen dan eerder gepland. Dat had tot gevolg  dat we in plaats van de ijsbrekende kennismakingsspelletjes, meteen op microniveau aan de slag gingen door in kleinere groepen te socializen en dat er al gauw ook tussen de verschillende praatgroepen werd uitgewisseld, doordat mensen Twister gingen spelen of naar het toilet gingen. Al met al was het bijzonder gezellig in het niet extreem bijzondere café.

Ter afsluiting gingen we naar Puperpop Kick Off in Van Buren. Het was druk, het was massaal, maar het was ook bijzonder geslaagd. Met hits als “Casanova” (Ultimate Kaos) en het door mij totaal vergeten “C’est la vie” (van B*witched – in mijn herinnering waren die meisjes trouwens veel knapper – en Frans ipv Iers – de solo is nu een stuk beter te begrijpen -, maar dat boeit nu niet), kon de avond natuurlijk ook niet meer misgaan. Daarvoor wel nog enkele mentorkinderen afgezet op stations en voor studentenhuizen – een van mijn favoriete onderdelen, omdat het een goedkoop excuus is om even uit de hitte en drukte van de kroeg te sneaken en frisse buitenlucht in te ademen.

In ieder geval was de eerste avond bijzonder geslaagd…

In de volgende aflevering van “In ‘t Rhodos” regelt Introvoorzitter Stefan een locatie om ondanks de regen spelletjes te kunnen doen, organiseert hij meteen ook zijn laatste A-feest, breekt hij alle records op de sportdag EN pakt hij zijn tas in voor de vakantie naar Rhodos...