Men neme

Men neme

  1. Iedere boekenbijlage van één jaargang De Volkskrant
  2. Een handige manier van meten
  3. Het terugbrengen van het aantal handelingen per te onderzoeken artikel
  4. Een bereidwillige vader
  5. Een betere rekenmachine
  6. Géén sociaal leven

En men krijgt:

Een significante vordering op scriptiegebied na een weekend hard werken. Nee, ik ben de rest van de week nog zoet met meten, maar het voelt in ieder geval een beetje alsof er schot in de zaak begint te komen. Ik zal blij zijn als ik door de zomer heen ben… En al helemaal blij als ik écht klaar ben met meten. Hopelijk is het volgende week deze tijd bijna zo ver… Dan kan ik eindelijk mijn scriptie af gaan maken.

C.V.

Ik moet me deze week inschrijven voor de universitaire lerarenopleiding. Daarvoor moet ik naast een aanmeldingsformulier invullen ook een motivatiebrief schrijven, een brief van mijn scriptiebegeleider en een c.v. inleveren. Nu had ik al een tijdje geen c.v. meer gemaakt en kon ik geen oude versie vinden. Dus toen ben ik maar een nieuwe gaan maken. Ik kan u vertellen dat het lange tijd geleden is dat ik zo’n zelfverheerlijkend werk heb gedaan (waarschijnlijk was de laatste keer het maken van de Beste Stefan-banner).

Maar goed, het c.v. is nu dus gemaakt, de motivatiebrief geschreven en ik ga morgen de brief van mijn begeleider scoren. Dan moet ik om onbegrijpelijke reden ook nog een paspoort inleveren, maar verder ben ik ready set go. Volgende stap: scriptie afmaken.

*duikt weer in de boekenbijlage*

Een Volle Maandag

Blijkbaar is het niet mogelijk een maandag vol te plannen. Of ja, je kunt het wel plannen, maar je dag ziet er toch altijd anders uit.

Mijn maandag was als volgt gepland:
08:00 – 10:00 uur: werken
10:00 – 11:30 uur: gedicht schrijven voor Sinterklaas
12:00 – 12:30 uur: naar Nijmegen reizen
13:00 uur: cadeautje kopen voor Sinterklaas
14:00 – 15:00 uur: sporten
15:00 – 16:00 uur: scriptie doen
16:00 – 17:00 uur: masterclass popjournalistiek Leon Verdonschot
17:00 – 18:00 uur: naar huis, boodschappen, eten
18:15 – 19:15 uur: sporten (hockey)
20:00 – 23:59 uur: Sinterklaas bij ANS

Die vlieger ging dus niet op. Allereerst was ik namelijk langer bezig met werken, waardoor ook het gedicht schrijven uitliep. Vervolgens was ik net te laat voor de bus van half één (al een bus later dan gepland), waardoor ik de bus naar Nijmegen pas om 13:00 uur had. Daardoor had ik maar een half uur om een cadeau te kopen en spullen te pakken, maar ik dacht “als ik dan iets later ben, dan kan ik nog steeds dik een half uur sporten.” Het was echter veel te druk in Nijmegen om binnen een half uur een cadeau te hebben en naar de uni te fietsen, en zodoende stond ik pas om half drie in het sportcentrum. Toen vond ik het niet meer de moeite om me om te kleden voor zo’n korte tijd sporten.

Toen heb ik maar wat dingen voor mijn scriptie zitten lezen tot ongeveer kwart over drie. Daarna koffiepauze genomen en door naar de masterclass van Leon Verdonschot. Die was erg leuk en interessant. De master had een aantal boeiende anekdotes en do’s en don’ts en er was voldoende gelegenheid je vragen te spuien, maar het geheel liep ook bijna twintig minuten uit. Toen bleek het hockeyen niet door te gaan vanwege de winterse omstandigheden. Daarom besloot ik maar in De Refter te eten met studiegenoten. Daarna meteen naar de ANS door voor Sinterklaas en ik had ruim de tijd om even uit te rusten, mijn gedicht te perfectioneren en flauwe foto’s op de computers te maken.

Ook Sinterklaas nam zijn tijd, zoals eigenlijk ieder jaar, maar ik was wel voor mijn geplande eindtijd terug op mijn kamer en stond ik de volgende ochtend fris en fruitig voor deur van mijn begeleider voor mijn scriptiegesprek (dat ook fris en fruitig verliep).

Dit was dan ook de drukste dag van de week (en dan is dat sporten niet eens doorgegaan), want op een toneelstuk vanavond na is mijn agenda helemaal leeg en tegelijkertijd helemaal gevuld (met scriptie scriptie scriptie). Het is natuurlijk heel efficiënt, alle leuke dingen op één dag, maar zo ziet de rest van week er wel heel leeg uit…

Ane Brun imponeert in haar eentje

Gisteravond trad Ane Brun voor de tweede keer in haar carrière op in Ottersum. Dit kleine plaatsje in Noord-Limburg, thuis van ongeveer 2500 mensen, herbergt een Cultureel Podium dat door een eigenzinnige profilering inmiddels goed begint te lopen. Artiesten van over de hele wereld komen langs om in de sfeervolle ambience van de kapel op te treden. Ook bij Ane Brun zat de zaal vol, waardoor ook de twee support acts veel aandacht kregen. Hier heerst doodse stilte in plaats van het gebruikelijke geroezemoes. Het leverde een aantal wonderschone momenten op.

Noot: Helaas was het niet mogelijk om foto’s te maken.

Signe Tollefsen trio

Signe Tollefsen won twee jaar terug De Grote Prijs van Nederland en dat betekent over het algemeen dat je dan een jaartje of wat niks van de winnaar in kwestie hoort. Signe is achter de schermen hard aan de slag gegaan met haar debuutalbum dat binnen een jaar moet uitkomen. Vanavond staat ze verkouden en wel in het voorprogramma van twee andere sterke vrouwen. Met slechts een gitaar en twee achtergrondzangeressen (die niet zo zeer op de achtergrond staan) vertolkt ze nummers die ooit op CD moeten gaan verschijnen. Ondanks haar verkoudheid weet ze toch te imponeren met haar sterke stem (onder andere in Hooked) en eigenzinnige teksten (Happy Camper – met aarzelende publieksparticipatie).

Muziek van Signe Tollefsen vind je op Myspace en haar website.

Rebekka Karijord

Na Signe wordt het podium snel omgebouwd. Binnen vijf minuten is het podium ingericht voor Rebekka Karijord, door Ane Brun meegenomen als support act. Het publiek ziet, naast de al op het podium gepositioneerde piano, een harp, een loopapparaat (mystery box) en een sitarachtig instrument. Het zijn die instrumenten die Rebekka tijdens haar eerste nummer, The Collector, gebruikt. Een xylofoonloopje, een beat en ‘ahhs’ worden door het looppedaal herhaalt, terwijl Rebekka op overtuigende wijze het nummer ten gehore brengt. Haar set is allesbehalve foutloos, maar fascinerend is het allemaal wel. We krijgen vooral nieuwe nummers te horen, waaronder de pianoballade The Noble Art of Letting Go. Rebekka moet het hebben van haar distinctieve stem die zowel eng en fragiel als wonderschoon en lief kan klinken. Op één nummer krijgt ze hulp van niemand minder dan Ane Brun, maar dit experiment loopt niet helemaal geslaagd: Anes stem overtreft namelijk die van Rebekka en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Maar het voert te ver om een negatief oordeel te vellen. Daarvoor is het allemaal veel te mooi.

The Collector en andere liedjes van Rebekka Karijord vind je op haar Myspace. Meer informatie over Rebekka & The Mysterybox vind je op haar site.

Ane Brun

What am I gonna do? I’m crying a bottle of wine over you

Met die woorden opent Ane Brun het hoofdprogramma. Meteen is duidelijk hoe de drie vrouwen van deze avond met elkaar verbonden zijn: creativiteit. Ane weet haar fascinerende teksten te combineren met een schoonheid die werkelijk waar ongekend is. Hoewel ze verreweg het grootste deel van de set slechts gitaar speelt en zingt, verveelt ze geen moment. Ane Brun mag dan pas laat met gitaar spelen begonnen zijn, aan haar partijen is het niet af te zien. Sterker nog: de complexiteit van de gitaarbegeleiding op nummers als Round Table Conference en Lullaby for Grown-Ups bepalen een groot deel van de schoonheid. De rijkgearrangeerde nummers van Changing Of The Seasons blijven makkelijk overeind in uitgeklede vorm. Dat is waarschijnlijk de reden dat de nummers nu ook in die versie worden uitgebracht (Sketches verschijnt deze week).

Op sommige nummers roept Ane Brun de hulp in van Rebekka Karijord. Zij gaat helemaal op in haar rol als achtergrondzangeres en komt hier misschien nog wel beter tot haar recht dan in haar soloset. Overigens mogen enkele hoopvolle zangeressen en zangers uit het publiek voor Rubber and Soul het podium opkomen en meeneuriën. Maar ook de rest van het publiek (waarvan de gemiddelde leeftijd duidelijk hoger ligt dan het tiental fans op het podium) moet uiteindelijk meedoen.

Tussen de nummers door vertelt Ane Brun vele anekdotes. Naast de gebruikelijke verhalen over touren komt ook het hebben van een eigen platenlabel aan bod: it’s so much fun, you can basically do whatever you want. De publicatie van Sketches is daar het zoveelste bewijs van. Naast eigen werk speelt ze ook covers, zo komt True Colours langs in een kippenveluitvoering en wordt ook Big in Japan uitgekleed en ontdaan van zijn jaren tachtig sausje. Het publiek krijgt er geen genoeg van. Ruim twee uur duurt het voordat Ane Brun aan haar laatste nummer van de avond begint: het mooie Gilian. Een staande ovatie is het gevolg. En die is meer dan verdiend.

Meer Ane Brun vind je op Myspace en op haar zeer complete website.

Stefan definieert: “onafhankelijk platenlabel”

Wikipedia is soms onbedoeld grappig en soms onbegrijpelijk vaag… Neem het artikel voor Onafhankelijk Platenlabel. De vetgedrukte stukken zijn door mij zo weergegeven om het belang ervan aan te duiden.

Een onafhankelijk platenlabel is een platenlabel dat werkt zonder de financiering van een groot platenlabel.

Oké. Dat is duidelijk… Maar kan een onafhankelijk platenlabel ook een groot platenlabel zijn? Bovendien vraag ik me af of onafhankelijke platenlabels in theorie andere labels kunnen financieren (los van de vraag of ze daar geld voor hebben), zonder als ‘groot label’ door te gaan?

De grenzen tussen de grote en onafhankelijke platenlabels zijn in de praktijk eerder vaag.

Oh oh, stront aan de knikker…

Sommige onafhankelijke labels, in het bijzonder deze met succesvolle artiesten, krijgen financiering van grote platenlabels en veel onafhankelijke labels maken in bepaalde mate gebruik van internationale overeenkomsten omtrent licenties, verdelingsovereenkomsten, en andere regelingen met grote labels.

Wacht even, nu hadden we net vastgesteld dat een onafhankelijk label géén banden met een groot label heeft en dat wordt nu (bijna) volledig tegengesproken. Is een label dat steun krijgt van of samenwerkt met een groot label niet per definitie niet onafhankelijk?

Onafhankelijke labels bestaan zo goed als even lang als er een markt voor opgenomen muziek bestaat.

Aargh, mijn ogen… Bestaat er überhaupt een markt voor opgenomen muziek? ;)

Zelfs toen de muziekindustrie meer gecentraliseerd werd, bleven onafhankelijke labels een belangrijk deel van de totale markt, ook al was het een klein deel.

Als alle acts zich gaan concentreren bij een ‘groot’ platenlabel, dan zullen er wel kleine/onafhankelijke labels zijn overgebleven… Immers, zonder klein geen groot en andersom.

In een aantal gevallen verzamelden onafhankelijke labels een groep artiesten waarmee men kon wedijveren met de groten.

In hoeverre zijn ze dan nog onafhankelijk? Want ze krijgen dan misschien geen financiële steun van een ‘groot’ label, ze werken duidelijk samen en je zou ze daardoor zelfs kunnen zien als één grote labelgroep, nl. een ‘groot’ label… Probleem is dat onafhankelijk in de eerste regel van de Wikipediapagina heel erg wordt gezien als ‘klein’.

Om de boel helemaal verwarrend te maken:

In het Verenigd Koninkrijk worden alle onafhankelijke platenlabels gezamenlijk vertegenwoordigd door Association of Independent Music.

Oké…

Nee, dan de Engelse definitie:

An independent record label (or indie record label) is a record label operating without the funding of or outside the organizations of the major record labels.

Vele malen beter… Daarom stel ik voor:

Een onafhankelijk platenlabel is een platenlabel dat zonder steun van de grote platenlabels en bijbehorende organisaties opereert.

Mits je dan “groot platenlabel” goed definieert, ben je al een stuk verder dan Wikipedia in acht regels. Ik snap best dat muziekindustrie in de praktijk heel verwarrend is, maar laten we het niet nodeloos ingewikkeld maken.