Onder het motto: Weet je iets niet? Twijfel je even? Vraag het Stefan! (als je veel moeite doet rijmt het bijna).

Jan: waarom wil je nrc next opzeggen??

Ik wil NRC Next opzeggen omdat ik een andere krant wil proberen. Daarnaast wil ik graag langere artikelen dan in de Next staan. De NRC Next is zeer zeker geen slechte krant, maar ik ben toe aan (nog) meer diepgang (zie ook hier).

Ricardo: Stefan, hoe konden we zo dom zijn het gele bord te vergeten?

Wellicht is hier enige uitleg nodig. In de introductie hadden we een geel bord dat overal mee naartoe ging (in ieder geval zolang ik met de intro meedraaide). In ieder geval nam ik het bord als grap daarna ook nog wel eens mee naar activiteiten. Zo ook de kerstviering van de opleiding. Maar ja, toen vergaten we het bord dus. Waarom? Alcohol? Opwinding? Verwarring? Achteloosheid? Ik zou het eerlijk gezegd niet weten.

Visioenen van afgeknipte hoekjes in blanco enveloppen zag ik voor me, ik vreesde voor het leven van ons gele bord. Dus ik klom in de pen en schreef een wanhopige brief naar Café Groenewoud. Zij wisten mij te vertellen dat alle spullen waren meegenomen door een van de docenten van de opleiding. En zij, die éngel, ZIJ had het bord bewaard. Na de vakantie krijg ik het dus terug. Komt het toch nog goed.

Marleen: Stefan, wat voor activiteiten ga jij nog ondernemen om 2008 een gedenkwaardig jaar te laten zijn?

Ik denk dat ik aardig mijn best heb gedaan, het afgelopen jaar, met uitstapjes naar Zweden, Engeland (twee keer), Griekenland en Duitsland. En dan heb ik een extreem geslaagde intro, zomerfeestweek en weekendje Plasmolen nog niet eens genoemd!

Het gevolg is wel dat de komende week vrij rustig gaat zijn. Ik moet vanavond naar een verjaardag en uiteraard gaan we met oud en nieuw helemaal los (Stefanstyle), maar verder geen doldwaze uitspattingen van mijn kant.

cforms contact form by delicious:days

Deze website had oorspronkelijk twee bestaansredenen. Ten eerste om een plek te hebben om mijn schrijfsels te publiceren. Ten tweede om mijn muziekpropaganda niet de hele tijd op slachtoffers af te vuren die er geen oren naar hebben. De muziek is inmiddels verplaatst naar ditisstefan.nl/ditismuziek en van de oorspronkelijke bestaansredenen, blijven nu dus de schrijfsels over.

Maar ja, dan moet ik wel schrijven natuurlijk. En als ik de voorpagina van mijn blog bekijk, zijn de columnachtige stukken nogal afwezig. Vaak bestaan mijn berichten uit een video die ik de moeite waard vind, of een losse opmerking tussendoor.

Nee, als ik één keer per maand iets publiceer dat ik zelf ook best zou willen lezen, dus originele inhoud in plaats van ordinaire linkdump, dan is het veel. Het brengt een hoop bezoekers mijn kant op (mijn meest bekeken post is een post over de Kaiser Chiefs’ Ruby Ruby Ruby), maar doe ik het daarvoor? Natuurlijk wordt mijn ego enorm gestreeld als mijn statistiekengrafiek nieuwe hoogtes bereikt, maar feit is dat al die mensen toevallige bezoekers zijn die dan ontdekken dat Ruby Ruby Ruby helemaal niet op mijn site te downloaden is en hem weer weg klikken. Terwijl dat natuurlijk niet mijn bedoeling is.

Ik zou dan ook willen dat ik geduldiger ben. Dat ik langer over mijn stukjes nadenk. Dat mensen mijn stukjes dan ook met plezier lezen, of met aandacht, en misschien zelfs een reactie achterlaten. Ik hoef helemaal niet hoog in Googles zoekresultaten te staan. Maar ik hoef ook geen online dagboek te hebben vol ontboezemingen (daarvoor lezen teveel mensen dit). Er zijn genoeg zaken die mijn website helemaal niet halen.

Ik zou willen dat mijn website een archief van observaties, bedenkingen en verslagen is. De stukjes waar ik zelf het meest plezier aan beleef, zijn niet de liedjes van de dag, of de ‘hee check deze vette site’-waarschuwingen, maar de concertverslagen, de gebeurtenissen, de dingen waar ik daadwerkelijk over nadenk voordat ik op ‘Publish’ klik. Ja, die stukjes staan op ditisstefan.nl, het is alleen even zoeken tussen alle andere logs.

Dit is dus zo’n log waar ik even over heb nagedacht. Het probleem is ook vooral dat ik teveel wil zijn. Neem bijvoorbeeld afgelopen donderdag. Met de opleiding Nederlands hadden we een kerstviering. Omdat ik gitaar spelen erg leuk vind, treed ik dan op – net als een hoop andere studenten (en medewerkers). Ik speelde een van mijn eigen liedjes, Dying Wish, en een medley van Turin Brakes nummers. Probleem is dat ik me dan zorgen maak… Vinden mensen het wel mooi, vinden ze het wel grappig?

Of het mooi is, dat is een logische vraag, daar kan ik inkomen. Dat is enorm relevant. Ik schrijf mijn liedjes immers niet alleen om gevoelens te uiten, maar ook om een mooi nummer te schrijven. Maar GRAPPIG? Net zo min als mijn eigen liedjes (hoewel niet noodzakelijk zonder humor) niet primair grappig hoeven te zijn, hoeven de liedjes van Turin Brakes dat ook niet te zijn. Ik weet zelfs uit ervaring dat ze dat over het algemeen niet zijn. Maar ik moet dan zonodig achter mijn medley nog even Shaggy en The Joker er achteraan doen. Niet van Turin Brakes (hoewel wel gecoverd door de band). Alsof mijn optreden faliekant mislukt als mensen niet even lachen.

Ik kijk met een positief gevoel terug op mijn optreden (hoewel ik mezelf niet bijzonder goed kon horen en ik over de kwaliteit dus zelf weinig kan zeggen – iedereen leek positief), maar het illustreert tevens hoe ik over deze site denk. Hij moet goed zijn, maar ook grappig en leuk en diepgaand en hilarisch en verrassend. En wat voor mijn muziek en mijn website geldt, geldt volgens mij dan ook voor mij. Ik wil teveel dingen zijn. Het lukt me best om doelen te stellen en mezelf te beperken, maar om me daar vervolgens aan te houden.. Daar ben ik denk ik te impulsief voor.

En daar komt nog bij dat ik er vervolgens teveel over nadenk… Waarvan akte.