Ditisstefan.nl stond vanmiddag langs de weg toen de Vuelta Noord-Limburg bereikte. Daar wist Stefan een goodiebag te scoren, waarvan getuige op onderstaande foto. Maar hoeveel verschillende Vuelta gadgets zie je op deze foto (let op, er zit een instinker in!) Als je het goede antwoord voor zondag 6 september mailt naar stefan@ditisstefan.nl, dan maak je kans op een te gek officieel Vuelta rugzakje. Een must voor de ware wielerliefhebber.
Klik voor grotere versie
laat die fietsers maar komen.
- Posted using MobyPicture.com
MuziekMening: Stefan schrijft over CD’s die hij luistert. Deze recensies verschenen eerder op ditismuziek.
Dat Duitstalige teksten niet per sé een doorbraak in Nederland belemmeren, bewees Wir Sind Helden al enkele jaren geleden. Voltaire is zover nog niet: een liveoptreden aan deze kant van de grens staat nog steeds niet op de planning. Wel komt het nieuwe album van de band uit op het PIAS label. Dus wie weet vindt deze plaat de weg naar een groter (Nederlands) publiek? De liedjes zijn er in ieder geval zeer geschikt voor: lekkere gitaarrifs die tot hun recht komen dankzij een brede productie met oog voor detail en de bijna klassieke bandbezetting. Hier klinkt passie door, en dan bedoel ik niet de afgezaagde variant.
Eigenlijk is de plaat van Voltaire een typisch tweede album. Het geluid is grootser, zelfverzekerder. Het is het geluid van een band die (live) ervaring heeft opgedaan. De teksten zijn directer, al zijn ze nog steeds doordrenkt met metaforen. Het geheel doet soms een beetje denken aan de Kings of Leon op hun meest recente album Only By The Night. Op Hier wordt een sterke ballade in de markt gezet. Wenn Du Gehst begint als een slecht Coldplay X&Y-imitatie, maar verandert ruim een minuut voor het einde in iets heel veel beters. De band schuwt uitgebreide instrumentale passages niet en ook voor experiment is ruimte vrijgemaakt (Sollichlassich).
De zelfverzekerde productie met oog voor detail (hoor ik daar handgeklap, is dat een klokkenspel in de verte?) komt de liedjes ten goede en doet af en toe vermoeden dat de band klaar is voor de arena’s. De details zorgen ervoor dat de cd ook na enkele luisterbeurten interessant blijft. Je kunt de band dan ook niet van grootheidswaan of effectbejag beschuldigen.
Das Letzte Bisschen Etikette is minder krampachtig en veel directer dan Heute Ist Jeder Tag. Dat Was ich Will met zijn Duitse gesproken tekst verkeerde associaties oproept (Falco, anyone?), neem ik voor lief. Afsluiter Das Haus, Das Ich Dir Versprach is ontdaan van de meeste effecten en biedt zo een blik op de essentie van Voltaire: sterke liedjes met mooie teksten. De tijd zal leren of alle composities even memorabel zijn, maar met Die Gute Art en Hier heeft het band in ieder geval weer twee klassiekers aan de setlist toegevoegd.
vier uit vijf
I’m part of the scene! I’m part of the scene! I’ve got the drum machine! roept de ik in albumopener en titeltrack The Atlantic Ocean, de derde langspeler die Richard Swift de wereld in brengt via Secretly Canadian (zijprojecten niet meegeteld). Het refrein van dat nummer lijkt meteen een waarschuwing aan de gretige ik: hij zal verdrinken in de (figuurlijke) oceaan als hij niet uitkijkt (Atlantic Ocean, you’re gonna drown, drown!). Het lijkt alsof Swift zichzelf tot de orde roept. Waarom? Omdat hij zich te veel laat meeslepen nu hij aan alle kanten wordt bejubeld? Is Swift niet überhaupt en einzelgänger? Toegegeven, op dit album werkt hij samen met ondere andere Mark Ronson, Sean Lennon en Ryan Adams, maar dat is op één nummer en verder is de cd grotendeels met weinig personeel opgenomen. Maar de cd heet niet voor niets The Atlantic Ocean? En zit hij niet zelf in de met water vollopende kamer op de voorkant? Heeft Swift wel reden om zichzelf tot de orde te roepen?
Bij nadere inspectie wordt al gauw duidelijk waarom Swift zichzelf tot de orde roept: af en toe laat hij zich een beetje meeslepen in zijn liefde voor leuke productie. Luister voor de grap eens naar de cd met een goede koptelefoon. De details die je dan hoort zijn eindeloos. Zo hoor je met een goede installatie Swift ineens Oh no, the cities are in ruins, oh damn please stop what you are doing and run! zingen, aan het eind van A Song for Milton Feher. Op andere plaatsen hoor je extra gitaarrifjes en pianoloopjes. Het geeft de muziek zijn excentrieke karakter, de belangrijkste reden waarom Swift nooit zo groot zal worden als de artiesten waarover hij zingt in het titelnummer (Prince, Lou Reed).
Maar waar het excentrieke karakter van de muziek vorige malen een goede toevoeging was aan de op zich al goede nummers, krijg ik hier het gevoel dat Richard Swift misschien af en toe zich iets te veel geconcentreerd heeft op de leuke effectjes en wat minder op de kwaliteit van de nummers. De echte Swift-klassiekers zijn er hoor! Absoluut hoogtepunt is afsluiter Lady Luck maar ook R.I.P., The First Time en het eerder genoemde A Song For Milton Feher mogen er wezen. Maar de rest van de tien nummers is gewoon niet zo sterk het eerdere werk van Richard Swift. Voorbeeld hiervan is The Original Thought: een gevoelige pianointro die VRAAGT om een onmiddelijke uptemporeactie. En die komt er, alleen leent die zo erg van andere nummers op de cd, dat het nummer nauwelijks nog te onderscheiden is. En dan heb ik het nog niet over nummers als The End of an Age en Already Gone, die gewoon een stuk minder interessant zijn. Ondanks de sterke productie en het toegankelijkere karakter. The Atlantic Ocean is dus een waarschuwing voor Swift, als het aan mij ligt: en nu is het genoeg met alle gekkigheid en ga je weer gewoon een heel album vol sterke liedjes schrijven, net als je vorige cd. The Atlantic Ocean is Swifts op zijn gekst, maar ook op zijn toegankelijkst. Een goede instapper, maar helaas niet beter dan zijn vorige platen.
drieënhalf uit vijf
Soms heb je voor het album van een artiest uitkomt al een mening klaar. Bij Lisa Mitchell was ik er bijvoorbeeld van overtuigd dat de plaat briljant zou worden. Ze had namelijk met Turin Brakes samengewerkt. Helaas ontving ik, vlak voor het verschijnen van de Engelse versie van haar debuut Wonder, een mailtje waarin stond dat géén van de tracks met Turin Brakes haar album hadden gehaald. De weken erna was ik er dan ook zeker van dat het album HEEL SLECHT zou worden. Een beetje de Turin Brakes tracks niet uitbrengen! Hoe DURFT ZE! VERVLOEK HAAR! AARGH!
Helaas moet ik na beluistering toch constatering dat het album niet heel slecht is. Sterker nog, het is een best wel goede cd. Oké het is wat té lief af en toe (en dat wordt vaak onterecht afgedaan als ‘gebrek aan karakter’), maar de productie is interessant genoeg om de liedjes overeind te houden. Het album begint met een haast in zichzelf zingende Lisa die aankondigt dat het een mooie morgen is, om daarna meteen over te gaan in het überoptimistische Neopolitan Dreams. Daar staat wat zwaarder materiaal, zoals Pirouette tegenover. Soms klinkt Lisa een beetje als Feist: luister bijvoorbeeld een eerst naar 1, 2, 3, 4 van de Canadese en daarna naar Red Wine Lips.
Sommige meisjemeisjepop luister je om het jonge meisje te horen, andere meisjemeisjepop klinkt juist bitter en volwassen. Lisa Mitchell is stiekem een jong meisje dat volwassen probeert te klinken. Door de productie lukt het af en toe. De plaat klinkt in ieder geval niet als een doorsnee post-Idols product (op jonge leeftijd deed Lisa al mee aan Australian Idol, maar ze werd net voor de finale gekickt). Diezelfde productie kan echter niet verdoezelen dat Lisa nog best wel jong is. De meeste van haar teksten gaan toch gewoon over de typische pubermeisjesdingen. Ze mag het stadium ‘ik wil een paard’ ruimschoots gepasseerd zijn, af en toe laat ze zich net iets te veel meeslepen in haar verlangen tot dromen. En daar moet je maar net tegen kunnen.
drie uit vijf
Vanochtend, toen ik mijn kamerdeur opende, bleek er een vogel in mijn trapgat te zijn terecht gekomen. Het was niet eens een heel grote vogel, kleiner dan een duif, maar toch schrok ik van. We hebben vaker vogeltjes in huis, de oorzaak is het ventilatiegat in de keuken, wat bij ons letterlijk een GAT is. Geen rooster, bijvoorbeeld. Maar deze vogel was dus verder het huis in gevlogen en daar schrok ik van. Het vleugelgeklapper en het panische vluchtgedrag van het gevangen vogeltje (dat later zelf de uitweg richting keuken en de daar door mij opengezette buitendeur wist te vinden), riepen bij mij een sensatie van bevreemding en ‘schrik’ op. Even later moest ik er eigenlijk om lachen. Het was een vogeltje! Een vogeltje!
Deze combinatie van emoties had ik ook moeten vinden in The Other Hand van Chris Cleave, in Nederland te koop als Kleine Bij (en in de Verenigde Staten als Little Bee), volgens de vele citaten die het boek aanprijzen. Mijn editie begint met een brief van de editor van het boek. Deze Suzie Dooré vindt het nodig om nog even aan te prijzen hoe supergeweldig het boek wel niet is (As publishers, naturally we only publish books we love, but every now and then something comes along that is so special it gives us goosebumps). De achterflap van het boek is gehuld in geheimzinnigheid: “we verklappen niet waar het over gaat, alleen dat je zodra je begint met lezen je iedereen erover wil vertellen, maar wij willen niet dat je dat doet.” Enfin, het is bijna genoeg om ervoor te zorgen dat ik het boek níet zou gaan lezen. Maar ik heb de gok gewaagd.
Misschien toevallig, maar toen ik laatst op de bus stond te wachten in mijn dorp, kwam er een Afrikaanse man op mij af lopen. Hij moest terug naar zijn ‘camp’ want hij was zijn papieren vergeten. Het enige wat hij bij zich had, was zijn asielaanvraag. Of dit de bus naar Nijmegen was. The Other Hand gaat over de jonge Nigeriaanse asielzoekster, Little Bee. Ze heeft vreselijke dingen meegemaakt in haar nog korte leven. Het verhaal begint als ze dankzij een bureaucratische misser zonder papieren uit een Engels asielzoekerscentrum wordt vrijgelaten. Ze reist vervolgens naar de enige mensen die ze kent: Andrew en Sarah. Deze mensen ontmoette ze bij toeval op een strand aan de Nigeriaanse kust. Op dat moment was zij op de vlucht voor premiejagers die haar het zwijgen moesten opleggen. Andrew en Sarah waren, in een wanhopige daad om hun huwelijk te redden, op vakantie in het Afrikaanse land. De scène die zich vervolgens afspeelt, daar op dat strand, is tekenend voor de levens van zowel het Britse stel als voor Little Bee en haar zus.
De kracht van het boek is de manier waarop deze strandscène, en daarmee de voorgeschiedenis, zich langzaam maar zeker ontrafelt. Stukje bij beetje worden lege plekken ingevuld, zonder dat het extreem gekunsteld of geforceerd overkomt. Little Bee is een meisje, dat ondanks haar verleden, een gezonde dosis (zwarte) humor paraat heeft, maar tegelijkertijd ook op alle plekken waar ze komt uitzoekt hoe ze het beste zelfmoord kan plegen. Omdat soms zelfmoord plegen beter is dan blijven leven. Sarah is een idealistische eindredacteur van een ‘alternatief’ damesglossy, dat steeds minder alternatief begint te worden. Andrew is een in de wereld teleurgestelde columnist. Dan is er nog het zoontje van Andrew en Sarah, Charlie, die steevast een Batmankostuum draagt en weigert naar zijn echte naam te luisteren. Daarmee zorgt hij voor de nodige luchtige momenten, al speelt hij een verrassend belangrijke rol in het laatste stuk van het boek. Het verhaal zelf is behoorlijk schrijnend en volkomen geloofwaardig.
Misschien is het slot, dat – hoe wel mooi geconstrueerd – ook erg verwarrend overkomt op de lezer, hetgeen dat me een beetje tegenvalt. Want toen ik het boek uithad, was mijn wereld nog dezelfde. Sowieso neemt Cleave in de laatste tachtig pagina’s van zijn boek wat beslissingen die wellicht ‘anders, beter’ hadden gekund. Wel wil ik Chris Cleave prijzen om de mooie karakterschetsen en bijpassende dialogen. Nee, het boek was prima leesvoer en ik beveel het van harte aan, maar het was niet de ‘sensatie’ die ik voor ogen had. Laat ik het zo zeggen: ik schrok meer van het vogeltje in mijn trapgat.
Kleine Bij is nu overal te koop.
i like
- Posted using MobyPicture.com
Crisis is hip. Dus heb ik ook een crisis. Geen economische crisis, of identiteitscrisis. Nee, ik heb een schrijfcrisis. Ik zou het geen writer’s block willen noemen. Ik heb namelijk wel inspiratie. Ik had het alleen ook druk met andere zaken. En die andere zaken gingen voor. Ik ben alleen erg op zoek naar een ‘doel’ voor ditisstefan.nl. Zoals ik al eerder heb geschreven, zijn mijn andere websites met een bepaald doel opgericht. Maar ditisstefan.nl was vooral een manier om te kunnen schrijven. En dat is eigenlijk niet genoeg. Ik merk dat ik in deze fase van mijn leven, meer dan ooit, op zoek ben naar een doel. De dingen die ik doe moeten me ergens naartoe leiden. Ik heb het idee dat dat met ditisstefan.nl niet het geval is. Met mijn andere sites weet ik wel wat ik voor ogen heb, maar de laatste tijd weet ik niet zo goed wat ik met deze site wil.
Misschien ben ik gewoon een pleaser, maar het is me niet langer genoeg om te schrijven voor mezelf. Ik weet dat er genoeg mensen zijn die dit stukje lezen (al dan niet toevallig). En die mensen wil ik vermaken. Gezien mijn activiteiten in het dagelijks leven (lerarenopleiding), ben ik echter aan het twijfelen of ‘amusante gebeurtenissen uit mijn leven’ daarvoor de juiste bron zijn. Ik ben gedoemd om in ongemakkelijke situaties terecht te komen als ik teveel details over mijn leven ga publiceren. En om nu wachtwoorden te gaan gebruiken… Dan kan ik net zo goed in een dagboek gaan schrijven.
Kortom, ik heb een doel en ik heb informatie nodig voor ditisstefan.nl. Een doel waar ik mee vooruit kan en informatie die interessant is, maar niet te persoonlijk. Muziek valt eigenlijk af, of ik moet weer al mijn muzieklogs hier gaan plaatsen (maar dat is zonde van ditismuziek). Boeken en films zouden kunnen, maar wat is er dan nog “ditisstefan” aan? Iemand goede ideeën?
De winnaar van de prijsvraag is Tim. Tim wint een keigave CD. Hij kan contact opnemen met de redactie om zijn prijs op korte termijn te claimen.
Binnenkort zal de service op ditisstefan.nl hervat worden. Want dit moet natuurlijk geen spookblog worden.