Stefan kijkt: The Men Who Stare At Goats

The Men Who Stare At Goats had alles in zich om een briljante film te worden. Een absurd plot, Kevin Spacey, George Clooney en nog een rits topacteurs die zichzelf niet serieus nemen en een hilarische trailer (te bekijken op de site die ik hiervoor al linkte). En misschien heb ik de film enigszins geïdealiseerd, of was ik gewoon te moe toen ik hem ging kijken, maar hij viel me toch tegen. In The Men Who Stare At Goats ontdekt een journalist (McGregor) het verhaal van een paranormale legereenheid die zich bezighield met het op vreedzame manier verslaan van de tegenstanders. Maar ook in dit New Earth Army was stront aan de knikker in de vorm van Kevin Spacey. Als bijna ongeïnteresseerde soldaat kickt hij op geniepige wijze de leider van de divisie (Bridges) en laat hij de eenheid ten dele ontmantelen. Hij dwingt het toptalent van de divisie (Clooney) zijn krachten voor evil te gebruiken. Clooney verlaat het leger en begint een dansstudio, totdat hij wordt gereactiveerd en in Irak McGregor tegenkomt, die enigszins geïnteresseerd maar ook vol ongeloof met de soldaat meereist. Met alle gevolgen van dien.

Het lag niet aan de acteurs: met name George Clooney en Jeff Bridges spelen briljante rollen. Het lag ook niet zo zeer aan het plot. Hoewel incoherent, zit er uiteindelijk zelfs een over de top finale in de film. Misschien lag het een beetje aan het script en vooral ook de spanningsbogen. We schakelen van hot naar her en om de zoveel minuten wordt er tijd ingeruimd voor een (al dan niet relevant) zijsprongetje, meestal hilarisch. Het probleem is dat de meeste van deze zijsprongetjes in meerdere of mindere mate in de trailer zijn verwerkt. Kortom, als je de trailer eenmaal hebt gezien (waarin George Clooney een Irakees omver rijdt, een geit doodt met zijn blik en aan Ewan McGregor (die zelf meespeelde in Star Wars) uitlegt wat een Jedi Warrior is), zijn deze zijsprongen – hoewel briljant – toch niet zo leuk meer. De flauwe verwijzingen naar andere films (in de dialogen) en de finale zijn dan de enige onderdelen die nog daadwerkelijk op de lachspieren werken.

Kortom, The Men Who Stare At Goats is een typisch geval van “de trailer gaf net te veel weg”. De film had zomaar een absurdistisch oorlogsmeesterwerkje kunnen worden in de trant van Inglourious Basterds, maar uiteindelijk is de film daarvoor net iets te onevenwichtig qua toon en ontwikkeling, en vooral: eigenlijk niet boeiend genoeg om al die uitweidingen te compenseren. Droog is de film zeker, woestijndroog zelfs. Maar tegen de tijd dat de oase wordt bereikt, ben ik allang gestorven van de dorst.

Stem of voeg toe aan :  

Lees verder:

1. Wie gaat er mee naar de bios ?
2. Ik MOET naar de bioscoop
3. Kanon 2007: Film van het Jaar