Stefan leest: De Millennium Trilogie (2)

Voortgang: boek 2 (De Vrouw Die Met Vuur Speelde), blz. 9.
Aantal doden:
oh ja dit ging ik bijhouden, maar minstens twee echte personages.
Aantal manonvriendelijke passages: 1 (één)
Aantal vrouwonvriendelijke passages: talloze
Huidige gemoedstoestand: Dat ging nog best snel
Huidige waardering:
Eerste deel was aardig, maar ik vraag me af of het me nog een heel boek blijft boeien, laat staan twee.
Zweeds gerecht van de week: Lappgubbens Wokpanna

Dat ging best goed, dat eerste boek lezen. Toegegeven, vlak na de eerste aflevering van deze reeks raakte ik in een dip, maar afgelopen weeken spurtte ik door de laatste 150 bladzijdes heen. De ontknoping aar wat het grote mysterie van het eerste boek mag heten, kwam verrassend snel. Het was zeker geen “bom op de laatste bladzijde”.  Toch was ik nog steeds gemotiveerd om verder te lezen. Alle losse eindjes werden aan elkaar geknoopt, zelfs zo goed dat ik me nauwelijks kan voorstellen dat het tweede boek extreem boeiend kan blijven.

Ik sta niet onwelwillend tegenover De Vrouw Die Met Vuur Speelde, maar de proloog maakt in ieder geval duidelijk dat we ons in bekende wateren bevinden: de eerste sm-kelder heeft zijn opwachting al mogen maken. Ik vraag me echter af of ik nog een heel boek gefascineerd ga blijven door de avonturen van Mikael en Lisbeth, laat staan twee hele boeken. Deze delen zijn bovendien dikker dan de vorige en ik vrees voor de wet van Harry Potter: Harry Potter, hoe dikker hoe rotter.

Maar laat ik niet te negatief zijn. Ik heb het eerste deel met plezier gelezen en ben onder de indruk van het feit hoe alle losse eindjes aan elkaar geknoopt zijn, maar ik kan nu ook weer niet zeggen dat het een literair meesterwerkje van heb ik jou daar is. Nee, dat niet. Maar wel een prima tijdsbesteding.

Als u overigens denkt: “Oh, Stefan! Wat vond je van dit en dit uit het eerste boek?”, dan is dit het moment om vragen te stellen in de reacties op dit bericht!

Stefan luistert: Train – Hey Soul Sister

Van het weekend hoorde ik hem voor het eerst op de radio. Ik luister niet zo vaak 3FM meer, laat staan Noordzee FM of Skyradio… Maar goed, ik hoorde het nummer en ik had eigenlijk geen idee van wie het was. Maar het klonk als een slechte Amerikaanse rockband die dacht “laten we een Jason Mraz-achtig nummertje doen.”

Kom ik er heden ochtend achter dat het van Train is. Jawel, Train. Van Drops of Jupiter Train. Die rockband die NEGEN jaar geleden voor het laatst een notering in de top 40 had. Negen jaar! In Amerika zijn ze iets populairder, maar ook niet bepaald mainstream:

Train is one of the stranger cases in pop music. While they’ve been ubiquitous on radio since 2001′s smash single “Drops of Jupiter” and have sold literally millions of albums, they are still considered by many to be an outsider act; they fit nowhere handy on the pop culture radar screen. Despite a sound as quintessentially American as the Counting Crows’, and 11 years of slogging it out in bars, theaters, and concert halls, they seem to get very little respect. (Allmusic)

Achteraf had ik het natuurlijk moeten weten. De stem van de zanger is in die jaren nauwelijks veranderd en Drops of Jupiter was ook al behoorlijk glad. Maar het gebruik van de ukelele zette mij op het verkeerde been.  Bovendien vond ik de tekst van de oude hit nog wel wat hebben. Redelijk aardige beelden afgewisseld met clichés. Dit in tegenstelling tot Hey Soul Sister, dat is opgebouwd uit referenties naar popnummers en clichés:

Hey Soul Sister,
Ain’t that Mr. Mister on the radio? Stereo?

The way you move it, yea you know!
Hey Soul Sister,
I don’t wanna miss a single thing you do, tonight!
Heej Heejheej Heejeheejeheej Heej

Mocht er een fatsoenlijke boodschap in het liedje zitte, dan verdrinkt dat nu in een gladde productie en nietszeggende lyrics. Het is een lekker nummer. Maar het bereikt ook tamelijk snel de irritatiegrens.

Toch vind ik het een hoopgevende gedachte dat one-hit-wonders een comeback kunnen maken. Train raakt vast weer binnen no-time in de vergetelheid, maar ze kunnen in ieder geval constateren, dat als ze dan hun ziel dan verkopen en een übercommercieel nummer uitbrengen, dat dat dan wel een hit wordt. Dat lukt immers ook niet iedereen. En ach, het is catchy en het werkt. Dan ben ik ook niet de beroerdste…

Stefan leest: De Millennium trilogie (1)

Stefan leest: De Millennium trilogie

Voortgang: boek 1 (Mannen die vrouwen haten), blz. 328.
Aantal doden:
1 (één)
Aantal vrouwonvriendelijke passages: 1 (één)
Huidige gemoedstoestand: Altijd balen, een lang hoofdstuk als je net te moe wordt om te lezen.
Huidige waardering: Het is allesbehalve glad geschreven, maar leest lekker weg.
Zweeds gerecht van de week: Köttbullar

“Die Stefan heeft ook geen discipline! Hij doet al twee jaar over Oorlog en Vrede en hij is nog niet eens voorbij de 100 pagina’s! Volgens mij leest hij alleen maar stripboeken!”

Nou, dat is wat té stellig beweerd. Hoewel ik er nog niet zeker van ben dat Oorlog en Vrede verleden tijd is, wil ik bij dezen een nieuw project beginnen. Stefan leest De Millennium trilogie. Iedereen denkt: “wow, dat zijn kei hippe gave verantwoorde boeken, die moet ik ook lezen!” Drie dikke delen… Dat is echter nogal een investering van tijd en moeite, dunkt me. Dus zal ik wel even bepalen of je eraan moet beginnen. Vooralsnog huppel ik dus door het eerste deel. En met rasse schreden tot nu toe: ik ben al op bladzijde 328! Inderdaad, dat is nog eens andere koek!

Tot nu toe is het een prima boek om te lezen. Stieg Larsson doet uitgebreid de hele geschiedenis uit de doeken en vindt het daarbij niet erg om zijsporen te bewandelen. Gelukkig gooit Larsson altijd wat kolen op het spreekwoordelijke vuur als dit dreigt te doven. Desondanks duurt het zo’n driehonderd pagina’s voordat Lisbeth Salander en Mikael Blomkvist bij elkaar komen én er schot in de centrale zaak begint te komen. En ik maak mij geen illusies, het zal de rest van de 560 bladzijdes gaan duren voordat er witte rook uit de schoorsteen komt, als het niet nog twee delen langer duurt. Ik hou u op de hoogte (waarbij ik overigens geen spoilers zal weggeven – ze gaan allemaal dood – oh nee)…

Stefan luistert: Fionn Regan – Catacombs

Vandaag arriveerde de eerste gadget die ik beroepsmatig ga beoordelen. Het is een Nokia N900. Hij zag er op internet wel oké uit, moest ik vanaf de aankondiging al bekennen. Maar geld om het apparaatje te kopen had ik niet. Een van de voordelen van het schrijven voor een computerblad is dat je gewoon kan bellen en er een aan kan vragen. Het afgelopen uur heb ik er dus mee zitten spelen en zo brak ook het moment aan dat ik de mediaspeler wilde uit proberen.

Nu wil het toeval dat mijn favoriete troubadour (dat is ook iedere maand een ander, maar goed, Fionn Regan staat op 1 wanneer die een cd uitbrengt) terug van weggeweest is. Fionn Regan bracht vorig jaar Protection Racket uit, als eerste single van The Shadow Of An Empire, het tweede album dat vanaf zeer binnenkort in de winkels ligt. NME is zo aardig om de tweede single (Catacombs) gratis uit te delen. Hier dus. Als ware Fionn Regan Bob Dylan, zo heeft hij zijn akoestische gitaar aan de kant geschoven en een versterker gekocht. Zowel Protection Racket als Catacombs zijn dus iets “harder”. Hoewel, de composities zijn (tot nu toe) van dezelfde slag als op The End Of History. Alleen nu dus met distortion. Protection Racket was even wennen, maar Catacombs klinkt prettig en geschikt…

Op de N900 althans, want zo komen beide alinea’s bij elkaar. In plaats van het nummer op mijn stereoinstallatie te draaien, dacht ik “laten we het bestand is via bluetooth naar de telefoon sturen en dan afspelen.” Nu, dat werkt in ieder geval. En hoewel de ingebouwde speakers niet om over naar huis te schrijven zijn, is het geluid dat uit mijn Sennheiser oortjes komt erg goed (beter dan met mijn Samsung telefoon).

Het lied bevat een scala aan meer en minder distorted gitaren, niet te volgen teksten, de typische Fionn Regan stem en dat alles in een mooi gemixte productie. Leuke “Oooh’s” en een catchy refrein (Let’s take it outside, the kids are sleeping, I’ll pay you to do me some damage) maken het geheel af. Het geheel zou zo waar hitpotentie kunnen hebben…

Laat ik het zo stellen: ik kan niet wachten totdat ik The Shadow of an Empire in handen heb… Het album verschijnt op 15 februari 2010. Download HIER Catacombs, zolang de voorraad strekt.

Wat is er met De Mol?

Blijkt toch weer dat ik er naast zat. Volgend jaar toch maar gokken ná de eerste aflevering van Wie is… De Mol? Wellicht… Ik blijf het wel een dubieuze situatie vinden. Manuel verdwijnt zonder ook maar één seconde beeld, zonder bewijs dat hij ziek is. Er zijn eerder mensen afgehaakt door ziekte bij De Mol, maar niet eerder zo mysterieus. Ik was er dan ook vrij zeker van dat Manuel terug zou keren in de aflevering erop. Maar afgelopen donderdag geen spoor van mijn mol. Helaas. En gezien het feit dat het praktisch onmogelijk (en oneerlijk) is voor Manuel om nu nog in het spel terug te keren, is het tijd om een nieuwe Mol te kiezen. Hoewel ik het scenario dat hij de mol was, maar ziek werd en vervolgens het stokje heeft overgedragen, niet helemaal uit. Maar omdat ik er van overtuigd ben dat iedere mol een uitgebreide training ondergaat, vind ik dit niet helemaal plausibel. Ik hoop dat de slotaflevering het werkelijke verhaal van Manuel zal onthullen.

Verder moet ik bekennen dat deze reek van Wie is… de Mol? mij nog niet gegrepen heeft. Misschien is het omdat ik op donderdag in principe geen tijd heb om live te kijken en ik dus ben aangewezen op Uitzending Gemist, misschien is het gewoon een saaie reeks. Pas afgelopen donderdag begon er wat spanning en drama in de serie te komen. Hoewel, het was wel kinderachtige actie. De kleren van Frits Sissing werden gestolen (op zich een aardig idee), maar toen Frits vervolgens kleren terugstal, zette Kim meteen pruillip op. Ze zei nog net niet dat het “kei gemeen” was. Ook over wie er als eerste de sleutel / vrijstelling mocht pakken werd behoorlijk kinderachtig gedaan: “Daarom niet!” Groei op, mensen.

Wat dat betreft doet Frits het niet heel slecht. Hij is in ieder geval sluwer dan de overige kandidaten. Jammer genoeg vind ik hem ook best wel storend. Op de een of andere manier vind ik zijn gedrag net iets té gemaakt. Ik bedoel, er zal genoeg gemonteerd worden, maar hoe die cameraploeg hem midden in de nacht volgt waarna hij als een straatrover de restjes van de barbecue opvreet. Ik kan er niet vrolijk van worden.

Feit is dat ik nog geen enkele kandidaat heb gezien waarvan ik HOOP dat die De Mol is. Ja, misschien Arjen Lubach, maar gezien het feit dat hij de minst bekende van het stel is, is ook hij een vrij onbevredigende mol. Je hoopt dat het iemand is die iedereen enorm voor de gek houdt, maar tot nu toe is het enige wat De Mol hoeft te doen: rondlopen en doen alsof het hem iets kan schelen. Ik mis in deze aflevering het vuur, het enthousiasme… Daarmee kom ik uit bij mijn jaarlijks terugkerende argument: met onbekende mensen is het leuker. Mensen die wíllen meedoen, gaan verder en dat is leuker om te zien. Dan bedoel ik niet dat ze allemaal enge dingen moeten doen, ik bedoel dat onbekende mensen enthousiaster zijn en minder bevooroordeeld. Maar goed, we kunnen niet meer terug nu… Dan haakt de helft van de kijkers natuurlijk af.

Dat brengt me bij mijn tweede punt. Vroeger kwamen deelnemers zichzelf nog wel eens tegen en moesten ze grenzen verleggen. BN’ers die met zijn allen in twee tentjes moeten slapen. BIG DEAL! Verder worden er alleen maar psychologische spelletjes en traditionele zoek- en vindspellen gespeeld. Waren de opdrachten op of had het programma dit jaar gewoon een andere redactie? Of wordt het verzekeringstechnisch te duur om BN’ers te laten parachutespringen? De psychologische spelletjes zijn leuk als de groep klein is, tegen het einde, als de deelnemers moe en uitgeput zijn. Nu moet het een mooie, spannende reis zijn. Dit jaar merk ik er echter niets van en voel ik me om die reden ook minder betrokken bij het spel en de kandidaten. Jammer.

Mijn nieuwe gok is Sanne. Al maakt het me op dit moment eigenlijk weinig uit wie de mol is. Hopelijk verandert dit na de volgende aflevering?