Fink speelt fenomenaal

Update: check hier foto’s van een andere bezoeker.

De afgelopen jaren heb ik al de nodige op gitaar gestoelde concerten meegemaakt. Ik luister zoveel gitaarmuziek zelfs, dat ik, wanneer ik zelf probeer een deuntje te verzinnen en te spelen, dat ik soms de gitaar maar een beperkt instrument vond. Maar zo af en toe kom je een gitarist tegen die het net even anders doet, die inspiratievol en mooi tegelijk speelt.

Zondagmiddag speelde Fink op Cultureel Podium Roepaen in Ottersum. Samen met Maarten toog ik naar het oude klooster om daar het concert van Fin en zijn bassist en drummer te aanschouwen. Fink speelde twee sets. De eerste, zo’n 40 minuten, bestond uit nummers van zijn nieuwste cd (Sort Of Revolution). Na het titelnummer passeerden onder andere I See It All, If I Had A Million, Move on Me en Maker de revue. Al deze nummers werden vlekkeloos en vol emotie gebracht. Het trio leek volkomen op zijn gemak, brede glimlachen konden er tussen de nummers vanaf. In de nummers heerste opperste concentratie en werd met veel volumewisselingen en intense koortjes ieder nummer naar een climax gebracht. Het zat hem in de details: de kleine nootjes tussendoor, de drummer die van in plaats van op zijn drumstel te slaan, zijn knie gebruikt als slaginstrument en net iets verder van de microfoon verwijderd zingt zodat het ook in de zaal als op een afstand klinkt. Gecombineerd met de zoals altijd mooie akoestiek in de kapel, smaakte de eerste set zeker naar meer.

De tweede set, na een korte pauze, bestond uit oudere nummers. Naast Biscuits for Breakfast werden we hier onder andere getrakteerd op This Is The Thing, Blueberry Pancakes en Under The Same Stars. Al met al een tweede set die zeker niet onderdeed voor de eerste. De staande ovatie aan het eind bracht de mannen terug op het podium, maar uiteindelijk was het Fink die in zijn eentje afsloot met If Only. Ik kan er lang of kort over zijn, maar Fink was het beste concert van het jaar tot nu toe. Turin Brakes heeft de komende week drie kansen om daar overheen te gaan.

Vraag ‘t Stefan (8)

Stel Stefan een vraag
Je naam Ytsje
Vraag Hey Stefan, ik vraag me af of je inmiddels weet waarom er bij sommige senseo apparaten geen schuimlaagje meer op de koffie komt. Ik zie dat jij vorig jaar dit probleem had, wel ik heb nu hetzelfde probleem… ik hoor het graag van je

Beste Ytsje,

Helaas ben ik er nog niet achter wat de oorzaak van het probleem is. Zelf denk ik aan drie mogelijkheden.

Ten eerste zou het zo kunnen zijn dat de schuimlaag door een bepaalde manier wordt opgewekt door de mechaniek van het apparaat en dat deze (bijvoorbeeld door de hardheid van het water of kalk) te lijden heeft onder het dagelijkse gebruik van het apparaat. Indien dit onderdeel geïdentificeerd kan worden, kan het worden vervangen en zou met een beetje geluk de schuimlaag terugkeren. Ik durf echter niet te zeggen waar het onderdeel is. Feit is dat het niet aan de pads of het lokale kraanwater ligt: bij vervanging van het apparaat komt wel weer een schuimlaag uit het apparaat. Misschien is het dus gewoon een hint van Philips en Douwe Egberts: zou je niet eens je Senseo vervangen?

Het jammere aan deze theorie is – naast dat deze het meest waarschijnlijk is – dat deze ook meteen de saaiste van de mogelijke theorieën is. Daarom heb ik er nog twee bekokstoofd.

Naast de bovenstaande (duffe) theorie dat het gewoon slijtage is, zou het zo zijn dat er kaboutertjes in het apparaat zitten die iedere keer als er een kopje koffie wordt gezet een schuimlaag produceren met speciaal toverpoeder en het water / koffiemengsel dat door de behuizing stroomt. Dat je die kaboutertjes niet ziet, komt natuurlijk omdat ze zich goed kunnen verstoppen, zelfs wanneer je het apparaat uit elkaar haalt. Nu kan het zo zijn dat op een zeker moment het toverpoeder op is en dat om die reden er geen schuim meer uit je apparaat komt, maar het is toverpoeder en waarom zou het toverpoeder zijn als het op kan raken? Waarschijnlijker is dus dat de kabouters tijdens de CAO-onderhandelingen met Senseo hebben afgesproken dit werk maar een bepaalde tijd te doen en daarna terug te keren naar het hoofdkwartier.

Dat deze tijd verschilt per apparaat is ook logisch. De Senseo-apparaten hebben namelijk geen internetverbinding, dus weten de kaboutertjes niet of hun CAO vernieuwd is. Sommige kabouters zijn niet gauw ontevreden: je hebt niet te veel koffie gedronken dus zo hard hoeven ze ook niet te werken. Andere kabouters hebben veel lopen ploeteren en vertrekken meteen zodra hun vermeende contract erop zit. Wellicht helpt het om je apparaat af en toe bemoedigend toe te spreken? Wie weet horen ze dat en stemt dat ze gelukkig?

Ten slotte de laatste theorie: er zit nooit schuim op je koffie. Zodra je je Senseo koopt, ben je blij en gelukkig. De magische glans van het sexy, ronde apparaat betovert je en doet je geloven dat je kopje koffie lekkerder en mooier is dan je denkt. Je gaat zelfs schuimlagen op de koffie zien. Op een gegeven moment verliest je Senseo zijn glans (hij wordt oud, vies, lawaaierig) en hierdoor begin je het apparaat te zien voor wat het werkelijk is.

Kies zelf welke theorie je voor waar wilt aannemen, dan ga ik even wat cakekruimels bij het Senseo apparaat zetten.

Ook een vraag over Senseo, wereldvrede of existentiële kwesties? Vraag ‘t Stefan!

Marina and the Diamonds – Family Jewels

Vanaf opener Are You Satisfied is de tweedeling op Family Jewels duidelijk. Begeleid door puntige strijkers zingt Marina:

I was pulling out my hair
The day I cut the deal
Chemically calm
Was I meant to feel happy?
But my life was just about to change

One life pretending to be
The cow that got the cream
Oh, everybody said
“Marina is a dreamer”
People like to tell you what you’re gonna be
It’s not my problem if you don’t see what I see
And I do not give a damn if you don’t believe

En dan begint het refrein: retecatchy en enorm dansbaar. Marina onderscheidt zich met haar persoonlijke teksten. Het is niet altijd beeldspraak van het hoogste niveau, het bekt ook niet altijd even lekker, maar het zit volgestopt met emotie en oprechtheid. Op pakweg de helft van de liedjes (en dan met name Hollywood, Are You Satisfied en I Am Not A Robot) werkt dit, maar de andere helft van de liedjes is stiekem niet sterk genoeg. Daar komt nog bij dat ze geen lieve meisjesstem heeft, maar een vrij lage stem die ze afwisselt met een hoge kopstem. Van die combinatie krijg ik op een gegeven moment jeuk. De wispelturigheid ervan gaat me iets te ver.

Maar aan de andere kant… Kijk nu eens deze akoestische versie van Hollywood, en dan met name het stukje van 1.20 tot 1.40.

Ze heeft iets eigens, iets sarcastisch, iets leuks… Ze is inderdaad noch Catherine Zeta (Jones), noch Shakira: ze is Marina. Ze voldoet niet aan het Amerikaanse schoonideaal (zo zingt ze zelf), maar ze is wel degelijk een leuk meisje. Dat probeert ze te verhullen met vage video’s, maar wij weten nu beter.

Kortom. Ik denk dat ze live best leuk is. 16 juni in Paradiso Amsterdam. Iemand zin?

drie uit vijf