“Flash is wel degelijk een open techniek”

Dit artikel verscheen eerder in CHIP 06-2010 en iCreate 19, te bestellen via www.chip.nl. Volg CHIP op Twitter.

Op hetzelfde moment dat CS5 op de markt verschijnt, zijn er steeds meer kritische geluiden te horen over Adobe. Apple zet zich steeds nadrukkelijker af tegen het bedrijf en boze tongen beweren dat Flash op korte termijn vervangen gaat worden door HTML5. Het zijn roerige tijden voor Adobe. Een interview met Klaasjan Tukker.

Het verhaal van Adobe begint in de jaren tachtig als het bedrijf start met het ontwikkelen van een standaard om documenten op een uniforme manier uit iedere printer te laten komen (PostScript). Later ontwikkelt Adobe een standaard die ervoor moet zorgen dat documenten er op ieder apparaat hetzelfde uit zien (PDF). Dit is nu vanzelfsprekend maar de uitwisseling van documenten tussen verschillende Word-versies verliep in die dagen niet altijd soepel. Inmiddels is Adobe één van de grotere softwarebedrijven ter wereld. Sinds de overname van Macromedia is Adobe ook eigenaar van de veel gebruikte Flashtechnologie. Hierdoor is Adobe heer en meester op het gebied van creatieve ontwerpprogramma’s en webtechnologie. Maar de tijden veranderen: de combinatie desktop pc met Windows en Internet Explorer is niet vanzelfsprekend meer. Internet wordt op steeds meer manieren gebruikt. Klaasjan Tukker komt tot dezelfde conclusie: “Je ziet dat de markt steeds diverser wordt, in plaats van uniformer. Kijk naar de browsermarkt, naar de diverse soorten gadgets. Voor al die markten moet content worden gecreëerd.”

HTML5
HTML5 is hot op internet. De nieuwe taal waarmee webpagina’s kunnen worden gemaakt, ondersteunt een aantal mogelijkheden die Flash nu ook ondersteunt. HTML5 wordt vaak gezien als een bedreiging voor Adobe. Klaasjan Tukker vindt dit beeld erg zwart-wit. “Vaak zie je media de uitersten opzoeken. Het is óf HTML5 óf Flash. Daarbij wordt vaak vergeten dat wij ook in het consortium zitten dat HTML5 ontwikkelt. Al die platforms vormen een uitdaging. Je hebt verschillende videoportals, zoals YouTube, Vimeo en Uitzending Gemist. Die hebben allemaal wensen en eisen. Vorig jaar lieten we op een conferentie in Los Angeles al een demo zien waarin Dreamweaver een Flash-animatie naar HTML5 converteerde. Onze software moet zoveel mogelijk ondersteunen. HTML5 definieert wel hoe video afgespeeld moet worden, maar schrijft geen codec voor waarmee dit moet. De iPad ondersteunt geen Flash, maar er komen nog tientallen andere tablets op de markt dit jaar die dat wel doen.”

Is het voor de internetgemeenschap niet beter als gebruik wordt gemaakt van open technieken (zoals HTML5)? Tukker: “Flash is weliswaar niet open source, maar wel degelijk een open techniek. Alles is beschreven, iedereen kan zien hoe het gebruikt gaat en kan worden. Veel videosites worden nu steeds geslotener. Flash blijft open en toegankelijk voor iedereen, maar biedt ook de mogelijkheid copyright te beschermen. Een belangrijk probleem van HTML5 is dat het weliswaar een toegankelijke en bruikbare techniek is, maar dat uitgevers van muziek, films en andere content niet kunnen beïnvloeden wat met hun content gedaan mag worden. Ze willen zelf bepalen in hoeverre hun materiaal op internet verspreid mag en kan worden. Bij HTML5 speelt deze discussie nauwelijks. Flash 10.1 houdt wel rekening met dergelijke wensen.”

Traag
Flash wordt vaak verweten veel systeembronnen te gebruiken, zeker ook op Apple OS X. Tukker geeft aan dat dit mede door Apple zelf komt. “Zo ondersteunen Apple en Safari veel mogelijkheden om video af te spreken. Maar terwijl Safari op OS X wel de h264-codec ondersteunt, is dit onder Windows weer niet het geval. Wanneer Flash op de processor is aangewezen om video weer te geven, dan is dat niet de meest efficiënte oplossing. Zodra Flash echter gebruik kan maken van de grafische kaart (hardware acceleration), ondervindt je systeem nauwelijks nog hinder van het gebruik van Flash. Zolang Apple die mogelijkheid echter niet biedt, presteert Flash inderdaad minder goed op OS X. Apple gaf bepaalde API’s (Application Programming Interfaces – red.) gewoon niet vrij. De nieuwe versie van Flash Player op de Mac (10.1) levert aanzienlijk betere prestaties. Maar Apple bepaalt wat er mogelijk is.” Apples starre houding is nog geen verleden tijd. Zo kondigde het bedrijf onlangs aan alleen nog mobiele apps te accepteren die voldoen aan strenge eisen: ze mogen bijvoorbeeld niet gemaakt zijn met Adobe Flash CS5, waarin juist een speciale tool zit om dit te doen.

Op de vraag of Flash Player terrein gaat verliezen door HTML5, reageert Tukker bevestigend. “Maar de markt voor interactieve applicaties groeit enorm. Wellicht dat we procentueel gezien gaan inleveren ten opzichte van andere bedrijven en technologieën, de concurrentie wordt immers groter. Maar zelfs als dat het geval is, moet er nog steeds content gecreëerd worden. Voor speciale, rijke mediasites is Flash nog steeds de beste oplossing. Kijk naar Chatroulette. Die site maakt gebruik van een nieuwe, Skype-achtige functie in Flash 10 (Real Time Message Flow Protocol). De jongen die het ontwikkelde heeft gekeken naar de technologie, zich afgevraagd hoe hij het kon gebruiken en toen ingezet. Er zijn geen speciale servers voor nodig: alles werkt met behulp van Flash Player 10.”

Alles ondersteunen
Dan is er nog de veel gebruikte Adobe Reader. Dit programma wordt door consumenten als traag ervaren. Waarom is Adobe Reader zoveel groter en trager dan programma’s als bijvoorbeeld CutePDF en Foxit Reader? “PDF is een open standaard. Er zijn wellicht snellere readers te vinden, maar die ondersteunen niet alle onderdelen van de PDF-standaard. Het toevoegen van annotaties, mogelijkheden tot validatie en functies die nodig zijn om bijvoorbeeld digitale facturatie voor bedrijven mogelijk te maken, zitten niet in dergelijke programma’s. Adobe Reader ondersteunt álle onderdelen van de huidige versie van de standaard (1.7) én alle voorgaande versies. Met Adobe Reader weet je zeker dat je het document te zien krijgt zoals het is gemaakt. Als je dat overdreven vindt, kun je overigens Adobe Digital Editions downloaden.”

Die uitgebreide ondersteuning van oude en nieuwe versies geldt ook voor Flash, Lightroom en andere producten. Tukker: “Backwards ompatibility is extreem belangrijk voor Adobe. Flashbestanden van tien jaar geleden werken ook nog met de huidige versie en dat zal over tien jaar nog steeds zo zijn. Dat geldt voor al onze technieken en standaarden, of het nu gaat om fotobeheer in Lightroom, het gebruik van programmeertalen in Dreamweaver of het bekijken van PDF-bestanden met een oude versie van Adobe Reader. Welke techniek ook dominant mag worden, wij proberen hem zo goed mogelijk te ondersteunen. Of dat nu op de computer, mobiele telefoon of een tablet is.”

Klaasjan Tukker werkt sinds 2008 bij Adobe Benelux als Business Development Manager Creative Pro. Daarvoor was hij met Java in de weer, een programmeertaal die nog steeds veel op het web en in mobiele applicaties wordt toegepast. Hij was onder andere voorzitter van de Nederlandse Java gebruikersgroep (NLJUG). Bij Adobe houdt hij zich bezig met software als Creative Suite 5.

Stefan kijkt: Sherlock

Laat ik maar meteen uit de kast komen: ik heb nog nooit een boek of verhaal over Sherlock Holmes gelezen. Ook alle tv-series zijn aan mij voorbij gegaan en de film Sherlock Holmes met Robert Downey Jr heb ik wel gezien, maar die kon me niet overtuigen.

Waarom keek ik dan toch zondagavond naar de eerste aflevering van Sherlock, een nieuwe BBC-serie die de verhalen van Sherlock in de 21ste eeuw situeert? Niet slechts omdat Martin Freeman Doctor Watson speelt, maar ook omdat de serie wordt gemaakt door Steven Moffat, eerder verantwoordelijk voor de BRILJANTE miniserie Jekyll. Dit was een moderne bewerking van de klassieker Jekyll & Hyde. Overigens schreef Moffat ook al voor de comedyserie Coupling en de aankomende Kuifje-film (die wordt geproduceerd door Steven Spielberg en in 2011 uitkomt – met in de hoofdrol Jamie “Billy Elliot” Bell). In ieder geval gaat Steven Moffat heel groot worden. De BBC heeft hem begin dit jaar het instituut Doctor Who toevertrouwd en nu dus ook Sherlock. Afgelopen zondag keken 7,5 miljoen Britten naar de eerste aflevering van de driedelige serie en de BBC heeft al verkondigd dat ze meer afleveringen willen.

Dat wil ik ook. Ik associeerde Sherlock Holmes altijd met trage verhalen, mysterieuze omstandigheden die te langzaam opgehelderd worden. Niets van dat alles – in anderhalf uur wordt er een mooie thriller opgezet én afgerond. Sherlock is een soort wereldvreemde, sociaalgestoorde geniale detective, Watson een getraumatiseerde veteraan die een verzetje nodig heeft. Sms’jes, Google Maps en smartphones: ze zitten allemaal in deze nieuwe serie, maar uiteindelijk zijn het toch de redenatieskills van Sherlock die de doorslag geven. De dialogen zijn sterk, het tempo ligt hoog maar niet te hoog. Bepaalde elementen zijn gebleven (Baker Street, de huishoudster), maar er is een frisse draai aan gegeven. Er zit zelfs wat humor in. Dit is topentertainment.

Kritiek? Geen kritiek? Toch wel… Als er één kritiekpuntje was afgelopen zondag, dan is het wel dat het nooit echt spannend werd. Ja, je wilde weten wie de moordenaar was en hoe Sherlock hem in de kraag ging vatten, maar echt eng werd het nooit. Hoewel ik niet te heldhaftig ben aangelegd, hoop ik dan ook dat de volgende aflevering iets enger is, of in ieder geval spannender. De rest zit in ieder geval meer dan goed. Van harte aanbevolen.

Sherlock, zondagavond BBC 1 (21:30 uur Nederlandse tijd).

Beste Kink FM,

Beste Kink FM,

Gaan jullie er soms vanuit dat niemand langer dan 3 uur naar jullie zender luistert? Ik vind jullie playlist over het algemeen niet slecht gekozen: er zit veel leuke alternatieve muziek tussen. Helaas is deze ook vrij beperkt. Terwijl ik tijdens een gewone werkdag van een uurtje of acht toch de hele dag andere dingen aan het doen ben, voelen jullie je genoodzaakt om tot zelfs drie keer toe de Gorillaz met On Melancholy Hill te draaien. Nu vind ik dat een heel fijn plaatje, maar twee tot zelfs drie keer binnen acht uur vind ik een beetje veel. Vooral omdat het niet de enige plaat is die zo vaak terugkomt. Sinds ik terug ben van vakantie ben ik doodgegooid met Pendulum (juk), Scouting for Girls (juk) en de Smashing Pumpkins (in dit geval een zeiknummer).

Nu staan daar natuurlijk andere goede platen tegenover (Two Door Cinema Club, The Arcade Fire, Tim Knol en The Temper Trap), maar ik verbaas mij over het gebrek aan variatie. Zeker omdat het erop lijkt dat jullie willen bevestigen dat jullie een rockstation zijn door iedere dag, steevast, twee platen van Bruce Springsteen en de Red Hot Chili Peppers te moeten draaien. Was de harde schijf vol ofzo?

Eerder dit jaar hadden jullie ook best goede platen op de playlist… Tom McRae met Please en Turin Brakes met The Sea Change zijn me om persoonlijke redenen het meest bijgebleven, maar als we de Kink 40 van pak hem beet drie maanden geleden erbij pakken dan worden hooguit de grote namen nog wel eens gedraaid… Customs? Ou Est Le Swimming Pool? Hebben al deze artiesten ineens afgedaan? Waarom lijkt het alsof een plaat totaal verwijderd moet worden van de playlist zodra deze de Kink 40 heeft verlaten (tenzij het Muse is)?

Uit onderzoek blijkt dat het Britse BBC 6 Music, ook een alternatief station, van de Britse muziekstations de meest brede selectie muziek draait. Als Kink FM écht alternatief wil zijn, waarom moet het dan zo krampachtig aan zo’n kleine selectie platen vasthouden gedurende de dag? Waarom worden sommige platen nog maanden / jaren gedraaid en worden andere na twee maanden ter zijde geschoven? Is dat beter voor de advertentieverkoop? Je doet mij er in ieder geval geen plezier mee. Ik hoop dan ook op wat meer variatie.

Met vriendelijke groet,

@ditisstefan

Stefan luistert: Jens Lekman – The End Of The World Is Bigger Than Love

Eerlijk is eerlijk, ik zat er een beetje op te wachten. Waarop? Nieuw werk van Jens Lekman natuurlijk. Volgende maand, wat zeg ik, aanstaande donderdag (5 augustus) zie ik de beste man een hopelijk weer briljant concert geven in Paradiso, Amsterdam (met een all girl band). Van een nieuw album is echter nog geen sprake. Gelukkig meldt Secretly Canadian (zijn platenlabel) nu dat de Zweed druk bezig is met de opvolger van het geniale Night Falls Over Kortedala uit 2007. Bovendien is er een gratis nummer te downloaden, getiteld The End Of The World Is Bigger Than Love.

Stiekem leren we vrij weinig van de nieuwe plaat. Na een intro die zo uit de jaren 70 of 80 kan zijn weggelopen, horen we een instrumentatie die erg lijkt op die van het vorige Lekman album: violen, elektrische piano, galm en een melodie doordrenkt van melancholie.  Het zit vast weer vol met samples, maar die haal ik er nog niet uit.

Jens beschrijft het verhaal van een stukgelopen liefde in Washington D.C., ten tijde van de verkiezingen in 2008. Daarbij schuwt hij het dramatische gebaar niet en zingt zonder moeite teksten als:

It’s bigger than the spider floating in your cider
It’s bigger than the stock market, than the loose change in your pocket
(…)
No a broken heart is not the end of the world
Because the end of the world is bigger than love

In eerste instantie lijkt het of Jens hier van zijn geloof afvalt, maar al gauw wordt duidelijk dat we hier gewoon nog steeds met dezelfde romanticus te maken hebben als vroeger. Ik kan verder nog geen nieuw album pluggen, maar wel de download dus. Oh, en er zijn nog kaarten voor het concert van aanstaande donderdag in Paradiso dus.

[Trällebo] 6: Cultureel Erfgoed

Mocht je je afvragen waar de foto’s blijven, dat doe ik ook ;-) … Mischa en Ploert hebben foto’s gemaakt, maar ik heb er helaas nog geen mogen aanschouwen. T.z.t. zal ik de berichten updaten met fotomateriaal.

Woensdag 14 juli

Vandaag gaan we naar Karlskrona. Dit is een van de beter bewaarde haven/vestigingssteden van Europa en staat om die reden op de Wereld Erfgoedlijst. Goert merkt echter terecht op dat “er wel meer op die lijst staat.” Persoonlijk vind ik Karlskrona niet tot de hoogtepunten behoren van die lijst.

Dat is niet zo zeer omdat het geen mooie stad is. De baai ziet er mooi uit en de huizen zijn ouderwets Scandinavisch: kleurrijk en van hout. Jammer genoeg hebben we al heel veel van dat soort huizen gezien de afgelopen dagen. Bovendien ben ik op de een of andere manier moe en heb ik last van de zon en dat heeft geen positieve invloed op mijn humeur. Kortom, hoe mooi Karlskrona ook moge zijn: op mij maakt het op enkele uitzonderingen na weinig indruk. Overigens zien het grote plein en de daaraan gelegen winkelstraatjes er bijzonder gezellig uit. Alle houten, geverfde huizen zijn precies dat: houten geverfde huizen. Ik sta best wel open voor cultuur, maar vandaag heb ik dus last van het leven.

Dat betekent niet dat het geen leuke dag is. We lopen vrij kriskras door de stad en zien afwisselend mooie en minder mooie straatjes. We genieten van zelf belegde broodjes in het park en observeren een groep vogels. We bezoeken het gratis deel van het maritiem museum en besluiten daarna naar de andere kant van de stad te lopen. Teleurstellend is dat we de haven daar uiteindelijk niet kunnen bezoeken. Het blijkt dat deze verboden gebied is (want militaire grond). Nogal jammer, aangezien een flinke hoeveelheid nummertjes op de kaart in dat gebied liggen. Aan de andere kant boeien havens mij niet zo (zeker na mijn hachelijke kanoavontuur van gisteren) en dat betekent waarschijnlijk dat ze vandaag al helemaal geen indruk op me zullen maken. We proberen toch maar niet om er tóch binnen te komen.

In plaats daarvan besluiten we een ander stukje cultureel erfgoed tot ons te nemen. Er blijkt niet genoeg animo om een fatsoenlijke maaltijd in een restaurant te nuttigen, dus rijden we naar de MAX. De Zweedse McDonald’s, zullen we maar zeggen. Het interieur ziet er niet noemenswaardig hipper of luxer uit, maar de hamburger smaakt aanzienlijk beter (door beter vlees en een aanzienlijk steviger broodje). Helaas luistert hij niet naar de naam Big Max en er is ook geen MaxFlurry. Wel wordt alle CO2-uitstoot gecompenseerd. Van tevoren was ik sceptisch en had ik niet echt zin in hamburgers, na het eten was ik helemaal om. Respect. Overigens zijn de milkshakes HEEL ERG zoet.

Na het eten rijden we terug naar Trällebo. Onderweg genieten we maar even van de klanken van Mischa’s cd’s. Mischa had namelijk een aantal cd’s gebrand om naar te luisteren. De eerste cd is The Rhythm of the Saints van Paul Simon. Daarnaast is er een vrolijke en een minder vrolijke mix. De vrolijke mix begint verwarrend genoeg óók met Paul Simon (You Can Call Me Al), maar biedt de luisteraar naar een breed scala van stijlen aan (van Genesis tot Veronica Maggio en Ellie Goulding). Hoogtepunt van deze cd voeg ik hieronder toe, het eigenaardige Loaded With Zoul, een catchy liedje van de Litouwse songfestival deelnemers Malcolm Lincoln die dit jaar strandden in de halve finale met een rustig liedje. Dit is echter catchy en uptempo. Na een paar keer waren er in ieder geval meerdere mensen die de irritant hoge koortjes in het refrein meezongen:

De depressieve muziek deed het mijns inziens het beste in de avonduren en bevatte onder andere Madrugada en wat jazzmuziek. Ook had Full Of Stars erop moeten staan, maar dit depressieve nummer was per ongeluk op de vrolijke cd beland.

Vanavond is echter een groot deel van de passagiers het repertoire op deze cd’s zat en dus luisteren we op de terugweg echter vooral naar Mix Megapol. De hitzender blijkt het hypen van Joshua Radins I’d Rather Be You als voornaamste doel te hebben. Hoewel ik niks tegen Joshua Radin heb, is dit toch best wel een zeiknummer. De vijf keer dat we deze vakantie naar deze zender luisteren, is Joshua Radin van de partij. Overigens volgt Mix Megapol het stramien: nieuws – reclame – twee liedjes – geleuter – twee liedjes – acht minuten reclame – twee liedjes – geleuter – twee liedjes – acht minuten reclame – nieuws – reclame…. Vrijdags zouden we nog een slechte cover van Keanes Everybody’s Changing horen. Onderweg stoppen we overigens nog bij een kerk waarvan de spits van de toren vrijwel geheel wordt bedekt door vogels. Mooi fotomoment.

Voor de volgende dag staat er weinig op de planning. Desondanks gaan we niet helemaal los als we thuis zijn. De whiskey is bijna op en ook het (waterige) bier was er niet in overvloed – en op deze avond al helemaal niet meer. Zoals gebruikelijk wordt er gekaart en gekletst en gelezen. Een prettige manier om vakantie te vieren.

Stefan luistert: I Am Kloot – Sky At Night

Ooit luisterde ik naar bands die niemand cool vond. Kings of Convenience, I Am Kloot, Turin Brakes, dat soort werk. Kings of Convenience staan inmiddels aardig in de belangstelling en nu lijkt het moment van de waarheid daar voor I Am Kloot. Met Natural History en de titelloze opvolger van dat debuut gooide de band weliswaar hoge ogen, maar het label verzuimde het werk te doen dat I Am Kloot bekend had kunnen maken. Daarna brak een periode van mindere albums aan: Gods & Monsters (onnatuurlijk koud geproduceerd), John Peel Sessions (compilatie met sessietracks) Play Moolah Rouge (een zoethoudertje) en B (compilatie met b-kantjes en klassiekers). Bij iedere nieuwe I Am Kloot plaat hoopte ik dat na deze plaat dan eindelijk weer een goede Kloot plaat zou verschijnen. Sky At Night is die plaat.

Er is wel het een en ander mis aan het album. De plaat is net zo zwartgallig als de vorige albums, maar nu voorzien van orkestrale begeleiding (strijkers, cello en een koor). De productie en begeleiding zijn bijna perfect. Op sommige momenten overheersen de strijkers waar de stilte indrukwekkender was geweest en op sommige momenten is de plaat wel héél ingetogen (de heren van I Am Kloot kunnen ook een aardig potje rocken, maar dat horen we hier maar zelden).

Toch is de plaat eerst en bovenal een heruitvinding van I Am Kloot. Met een bijna soulachtige sound horen we hier een band die we nog niet eerder hebben gehoord. Northern Skies, Fingerprints en I Still Do vormen voor nieuwkomers een duidelijke kennismaking met alle aspecten van de band (alleen dus wellicht niet het rockende aspect). Daar komt bij dat met Radiation I Am Kloot een zekere grandeur opzoekt die de band tot nu toe alleen heeft gefaald te benaderen met I Believe. Het nummer is heel erg Elbow, wat niet verwonderlijk is (Guy en Craig van de band uit Manchester tekenden voor een productie en als je een hoofdtelefoon opzet hoor je Guy op bijna ieder nummer meezingen) en ook niet heel erg. Afsluiter Same Clowns is dan weer aanzienlijk intiemer en laat de luisteraar met bitterzoete gevoelens achter.

Het is duidelijk: dit is I Am Kloots laatste kans, hun Final Straw, om definitief door te breken – of in de vergetelheid te raken. Het album ademt zelfverzekerdheid, maar geen arrogantie (wat de heren de laatste keren dat ik ze live zag overigens wel deden). Proof, de niet uitgebrachte potentiële hitsingle van het tweede album, staat ook op deze plaat en zal als volgende single naar de radiostations worden gestuurd. Het concept is nauwelijks gewijzigd, maar bezorgde me ook hier weer keer op keer kippenvel. Wat een fantastisch nummer. Wat een fantastische band. Het lijkt erop dat ze nu de aandacht krijgen die ze verdienen (in Engeland genomineerd voor de belangrijkste muziekprijs, de Mercury Music Prize, en touren in grotere zalen). Het is ze gegund.

vierenhalf uit vijf

Stefan kijkt: Inception

Afgelopen zaterdag ben ik naar de blockbusterthriller van het jaar geweest. Hoewel ik mezelf redelijk op de hoogte houdt van de diverse films die eraan zaten te komen, was Inception me tot nu toe een beetje ontgaan. Misschien wel omdat ik dacht “ah, weer een actiethriller met Leonardo.” Pas een week of twee geleden realiseerde ik me dat dit wel eens een heel bijzonder film zou kunnen zijn. Donderdag 22 juli ging de film draaien, ook in Nijmegen. Loet, Roel en ik besloten dat we ernaar toe moesten. Alleen lukte donderdag niet. Op vrijdag draaide de film niet en zodoende togen we op zaterdagavond naar Carolus in Nijmegen. De zaal zat bomvol en na afloop klink er zowaar applaus. Wat vond jij ervan?

[in het vervolg van dit bericht zitten aanzienlijke spoilers]

Continue reading