Hollands glorie, vers van de markt… The Medics heb ik al twee keer enthousiast zien optreden in verschillende zalen in Nijmegen. Nu hebben ze dat enthousiasme vertaald naar de video voor hun nieuwe (gratis te downloaden) single City. De single is dansbaar en catchy en retestrak. Kortom, luisteren.
Sinds Mumford & Sons is de mainstream wat banjo-toleranter. Toch komt het typische instrument nog het beste tot zijn recht op echte folk en country albums. Het nieuwe album van Passenger, Flight Of The Crow, behoort duidelijk tot de folkcategorie. Op het album werkt Passenger samen met een dozijn andere artiesten die in hetzelfde genre opereren. Het is dat geen enkele naam in deze categorie nog echt GROOT te noemen is, anders zouden we kunnen spreken van een all-star record. Dat is het dus niet, maar nadat je je over de soms wat James Blunt-achtige vocalen hebt kunnen heen zetten, blijft een catchy plaat over. Meest sprekende bewijs daarvan is wat mij betreft dit leuke Shape of Love.
I only came inside to get out of the rain
By the looks of things she may well have gone insane
I swear I know that face, but I don’t her name
She’s the shape of love ohI stir my tea, done away with the ciggarette
I don’t want you shivering and the rain has started yes
I know her make up runs and her may be a mess
But she’s the shape of love yeaI don’t ever want the rain to stop
I don’t ever want to leave this coffee shop
I don’t ever want the clouds to part
Cos the shape of love’s the only shape that fits my heart
Toen ik in 2003 met mijn fansite over de Britse band Turin Brakes, was dat vooral ook als vingeroefening voor het maken van een website. Ik had al meer geëxperimenteerd met websites, maar dat was vooral van het niveau “dit ben ik en dit vind ik een mooie auto en mijn lievelingskleur is oranje.”
Inmiddels heb ik een duidelijk idee over hoe een fansite / bandwebsite eruit zou moeten zien. Daarmee beweer ik niet dat mijn Ether Site de beste fansite ooit is, maar ik wil wel vertellen over de richtlijnen die ik probeer aan te houden. Verder wil ik andere fansitemakers aan het woord laten over fansites.
Waarom ik een blogserie begin over de “fansite”? De fansite heeft een enorm voordeel ten opzichte van een gewone website: de gepassioneerde webmaster. Waar veel andere websites uit professionele relaties voortkomen (websitemaker – opdrachtgever), worden fansites – of ze nu over muziek, technologie of andere fenomenen gaan – gestart omdat de maker hart heeft voor het onderwerp. Indien de webmaster in kwestie technologisch gezien kundig is en inderdaad ook hart voor de zaak heeft, ontstaan erg bijzondere websites. Natuurlijk zijn er genoeg (vaak Amerikaanse) fansites die er allemaal hetzelfde uitzien, maar er zijn behoorlijk wat fansites te vinden met makers die genoeg nadenken over waar ze mee bezig zijn en zich concentreren op het bouwen van een community, het toevoegen van nieuwe features en het constant verbeteren van de bestaande sites.
Na deze inleidende aflevering zal deze serie in ieder geval uit drie vanuit mijn eigen overtuiging geschreven afleveringen bestaan, die iedere maandagochtend worden gepubliceerd.
Daarnaast ben ik bezig met het verzamelen van commentaren van andere fansitemakers (voel je vrij om commentaar in te sturen naar stefan@ditisstefan.nl). Deze commentaren zullen apart gepubliceerd worden (al zullen relevante stukken in de maandagstukken worden verwerkt). Ik hoop de eerste aflevering hiervan binnenkort te publiceren.
Het is lang geleden dat ik zo hard heb gelachen om een (animatie-)film. Despicable Me heeft misschien niet het meest diepgaande plot uit de filmgeschiedenis, maar blinkt uit door een vrijwel constante stroom van originele tot extreem flauwe grappen. Ik weet niet met wie ik me meer kan identificeren: Gru of de kleine, vervelende meisjes die hij adopteert, maar dat maakt niet uit. Als je twijfelt: GA! Loop vooral ook niet meteen weg na de aftiteling. De geinige gele Minions halen nog wat aardige 3D-grapjes uit. Met vrijwel onherkenbare gastrollen van Russell Brand, Jason Segel en Julie Andrews de moeite meer dan waard.
vier uit vijf
Eind vorig jaar riep ik al een nummer van Pete Lawrie uit tot mijn lied van het jaar. Begin 2011 moet zijn debuutalbum verschijnen, begin november verschijnt in Engeland deze single. Mijn lijflied: realistisch, maar niet zonder een vleugje hoop:
Well I learnt me a lesson working down at the station.
If your life’s leading nowhere it may take re arranging
It’s the same boat we’re all in so don’t tell me it’s sinking
Just sit down and row, don’t you tip it to-and-fro
You might get what you ask for in the endWell it’s hard to describe this way that I’m feeling
It blows through the floorboards, it comes through the ceiling
Don’t you look in to a mirror and tell yourself your leaving
Just sit down and row, don’t you tip it to-and-fro
You may get what you ask for in the endSo here we are another day
Holding on for anything, a light to shine our way
Here we go the same old songs
Waiting for the world to change, someone to sing along
But I don’t hold my breath these days
Laten we elkaar eens recht in de ogen kijken… Hoeveel goede folk singer/songwriters kent Nederland nu werkelijk? Het is een genre dat ik niet zo zeer met Nederland associeer, al zou ik dat wel willen. Kabbelende gitaarritmes, intrigerende teksten en mooie arrangementen, zonder die te overdrijven. Kashmere Hakim probeert de Nederlandse leegte op dit gebied op te vullen.
Dat lukt Hakim zeer goed. Zijn The Hillsinger EP doet precies wat het moet doen. Zoals het een echte folkplaat betaamt, slaat deze plaat niet in als een bom, maar bekruipt hij je van achteren en voor je het weet heb je hem voor de tweede keer achtereen opstaan. De gitaarritmes kunnen zomaar uit de jaren zeventig van de vorige eeuw komen, de teksten voelen hem erg eigen aan, maar daarbij lijkt het toch alsof hij zelf ook uit de jaren zeventig van de vorige eeuw komt. Dat komt hij dus niet.
Hakims stem klinkt op de fragielere momenten een beetje als Michael Jackson die je lieve woordjes toefluistert. Dat is misschien een wat stomme vergelijking, maar het is wat ik me erbij voorstel. Met name op Free People en Foreign Worker komt Hakims stem mooi tot zijn recht. Als The Hillsinger EP niets anders duidelijk maakt, dan maakt het wel duidelijk dat een beetje subtiliteit de Nederlandse muziekwereld geen kwaad kan doen. Het is een uit muziekliefde gemaakte plaat, die het luisteren meer dan waard is. Het is te hopen dat Hakim nog meer juweeltjes heeft liggen, om hier een subliem vervolg aan te geven. Dat dan vooral ook langer duurt dan de krappe 17 minuten die hij nu heeft opgenomen.
vier uit vijf
Download gratis Free People hier, of koop meteen de cd. Het zou zonde zijn als wij Nederlanders zulk bijna onnederlands talent verloren laten gaan.
Eindelijk een nummer dat vrouwen min of meer duidelijk maakt onder wat voor druk jongens staan in deze maatschappij 
. En nog prettig om te horen ook.
Jongens hebben wensen en die worden nooit gehoord
Jongens zijn verliezers van het allerergste soort
Jongens zijn net meisjes maar dan zonder geluk
Jongens zijn verliezers, verliezers stuk voor stuk