Vandaag vindt er in het Verenigd Koninkrijk een bruiloft plaats: Prince William en Kate Middleton trouwen, maar zoals iedereen is de moeder van William er niet bij. Hij is immers de oudste zoon van prinses Diana, die in 1997 om het leven kwam. Een auto-ongeluk waar een luchtje aan zit. Deze exclusieve beelden vertellen het ware verhaal achter de dood van Princess Diana en de reden waarom ze veertien jaar later het huwelijk van haar oudste zoon moet missen.
Het is de royaltyweek op ditisstefan.nl. Aanstaande vrijdag een bericht gerelateerd aan de bruiloft die die dag in Engeland plaatsvindt (jawel). En zaterdag is het natuurlijk Koninginnedag. Ik zeg niet dat daar een blog over verschijnt (misschien ook wel), maar als kers op de spreekwoordelijke, koninklijke taart nu nóg een bericht over koningen.
In de zomer van 2008 zag ik in Folkestone, the city that always sleeps, mijn favoriete band optreden. Als support traden twee lokale bands op. Syd Arthur en Kid iD. Van beide was ik onder de indruk – Kid iD had een energieke podiumpresentatie met blazers en lekkere folkrock, Syd Arthur (waar ik het verder niet over ga hebben hier) maakte op sprookjesachtige wijze indruk.
Kid iD ben ik sindsdien blijven volgen, zo nu en dan nieuwe nummers luisterend. Zo reageerde ik wel eens, toen gebeurde dat op Myspace, op hun muziek en updates. Op een dag reageerde ik met de woorden “die naam van jullie, is dat nu echt hoe jullie bekend willen worden bij miljoenen mensen?” Want dat ze bekend zouden gaan worden bij miljoenen mensen, dat was meteen duidelijk. Toen schreven ze een wedstrijd uit, waarbij fans een nieuwe naam mochten kiezen. Dat was natuurlijk allemaal doorgestoken kaart. Ik had namelijk al een briljante naam aangedragen: To Kill A King. Waarom? Omdat hun muziek niet alleen wijs en mooi is, maar ook opzwepend en van het volk. De nummers konden een revolutie ontketenen dankzij de elementen van samenzang en herhaling. Dat vonden ze zelf ook, dus die naam werd snel aangenomen.
Verder moedigde ik de heren aan meer op Facebook en Twitter te doen. Zo gezegd zo gedaan. De hype groeide langzaam, terwijl de band regelmatig in verschillende Engelse steden optrad. Ik adviseerde de band dat ze zich moesten richten op de revolutionaire kenmerken van hun muziek en niet op de ska-achtige elementen die uit hun Kid iD-tijd stamden. Wederom: zo gezegd zo gedaan.
Uiteindelijk kwam daar de labelaandacht. Ze werden getekend door Communion, een label opgericht door een van de Sons van Mumford & Sons. Mijn missie was volbracht en ik ging op zoek naar een nieuw project.
Volgende maand brengt Communion de debuutsingle van To Kill A King uit. Die single heet Fictional State. Welke onderdelen van mijn voorgaande relaas fictie zijn, kunt u waarschijnlijk zelf wel opmaken, maar dat betekent nog niet dat u ook kunt navertellen wat er gebeurt in de video voor het nummer, of dat u de logica erachter ziet. Maar ik daag u uit om een poging te doen. Dan hoort u meteen het mooie nummer dat erbij hoort.
Het dragen van een gouden sleutel is niet zo eenvoudig als het lijkt. Sinds 1 januari hangt de sleutel om mijn nek, als motivatie om mijn goede voornemens uit te voeren. Naast verhuizen (check), rijbewijs halen (de lessen zijn in volle gang) wil ik bijvoorbeeld een fatsoenlijk, langer verhaal opschrijven, betere artikelen schrijven en een (nog) boeiender leven leiden. Dus de gouden sleutel blijft voorlopig nog even om, want ik ben er nog lang niet. Ik sluit niet uit dat ik na het halen van mijn rijbewijs (wat nog wel een paar maanden gaat duren, verwacht ik) een evaluatiemoment inplan om te beoordelen of ik genoeg aan de andere voornemens heb gedaan.
Tot die tijd blijft de sleutel gewoon om, iedere dag weer (al verstop ik hem soms onder mijn t-shirt/hemd/trui). Aan de ene kant ben ik niet verrast over de hoeveelheid respons die ik krijg (waaruit ook maar weer blijkt dat niet iedereen op dit weblog kijkt), aan de andere kant verbaas ik me er toch regelmatig over.
Blijkbaar weten mensen niet zo goed wat ze ermee moeten. Als ik een kruisje zou dragen, of gewoon een ketting, dan zou dat toch minder respons opleveren. Misschien omdat mensen in ieder geval weten wat ze daarmee moeten. Een kruis draag je vanwege je geloof, een ketting voor de mooi. Maar een sleutel?
Verreweg de meest gestelde vraag is: “is dat de sleutel tot je hart?” Ik gok dat ik die zo’n twintig tot dertig keer heb gehoord, de afgelopen maanden. Ook favoriet is: “ben je burgemeester?” Maar dat is allebei niet het geval. Recent bedacht ik mij dat mijn gouden sleutel in ieder geval een hoop open deuren opent (sleutel, deuren openen, open deur, haha).
Ik klaag echter niet, de sleutel is in ieder geval een gespreksopener (al is de sleutel dat ook op momenten dat het me niet goed uitkomt, maar dat neem ik dan maar voor lief). Bovendien is het goed dat mensen me erop aanspreken, want terwijl ik zelf inmiddels gewend bent aan de sleutel, is een deel van mijn omgeving dat nog steeds niet. Zo krijg ik ook niet de kans om mijn goede voornemens achter me te laten of te vergeten. Dus het is vooral een zegen dat ik er nog steeds op wordt aangesproken. Al zou ik een minder voor de hand liggende grap/vraag op zijn tijd niet erg vinden.
Het is tijd dat ik op de bres spring voor Goodreads.com. Goodreads is Facebook voor boeken. Je maakt een account aan (of je gebruikt je Facebook/Twitter-account) en zoekt de boeken die je aan het lezen bent (of hebt gelezen) en voegt ze toe aan je account. Je kunt je status updaten en vertellen op welke bladzijde je bent, vergelijkbare boeken zoeken, met andere boekenwurmen over boeken kletsen, reviews plaatsen en een quiz spelen. In veel opzichten is Goodreads een gewoon, weliswaar gespecialiseerd, sociaal netwerk. Maar het is net als de gewone bibliotheek heerlijk stoffig.
Kijk alleen al naar de website: hij is niet bijzonder kleurrijk, niet hip opgemaakt, maar hij kan alles wat je van een moderne website verwacht. Het is erg leuk om op stoffige wijze je online boekenplanken te managen en lijstjes te maken, reviews te schrijven en status updates in de trant van “Ik ben nu op pagina 79 van ‘Oorlog & Vrede’ van Leo Tolstoj” te plaatsen en te exporteren naar Facebook en Twitter. Je kunt jezelf ook doelen stellen, bijvoorbeeld hoeveel boeken je dit jaar gaat lezen. De nooit-eindigende triviaquiz bevat ongelooflijk veel vragen en wordt nog steeds aangevuld.
Het leukste onderdeel blijft echter “Explore.” Naast talloze lijstjes vind je hier ook allerlei statistieken over populaire boeken, wedstrijden, tips en nieuws. Daarnaast is er een lange lijst met citaten, inspirerend bevonden door de community van Goodreads. Mocht je dus belezen voor de dag willen komen op feestjes, dan scoor je op Goodreads wat mooie citaten voor je vertrekt. Er worden ook regelmatig auteurs geïnterviewd en interessante achtergrondartikelen geschreven.
Goodreads wordt steeds beter: zo heeft de site geïnvesteerd in techniek van Discovereads om beter aanbevelingen te kunnen doen, bijvoorbeeld. Zo moet de site gaan uitblinken in het aanbevelen van nieuwe boeken naar aanleiding van de boeken die je al gelezen hebt. Ondanks het wat stoffige imago, zit er dus wel degelijk goede techniek achter de site en wordt er hard gewerkt om deze up to date te houden. Er is zelfs een goed werkende iPhone-app beschikbaar voor de fanatieke lezer onderweg én je kunt lid worden van heuse online boekenclubs. Als je dat woord voorheen associeerde met buurthuizen in de Achterhoek, dan wordt het nu tijd om dat beeld (enigszins) bij te stellen.
Feitelijk het enige nadeel van Goodreads het gebrek aan Nederlandse gebruikers. Ze zijn er wel, er staan genoeg Nederlandse boeken in de database en die worden ook gelezen door gebruikers, maar je krijgt geenszins het idee dat Goodreads in Nederland is doorgebroken. En dat is jammer. Want Goodreads is een goede manier om op te scheppen over welke boeken je hebt gelezen en aan het lezen bent. En de site wordt dus een steeds beter middel om nieuwe boeken te ontdekken. Dat is maar goed ook, want er verschijnen ieder jaar meer dan 300.000 boeken.
Het moge duidelijk zijn: ik ben – als boekenwurm – een beetje verliefd op het stoffige Goodreads. Maar ik heb maar vijf vrienden. En die vijf vrienden die ik heb, hebben allemaal ook maar een beperkt aantal vrienden. En die ook. Tijd dus dat jij ook lid wordt van Goodreads en weer aan het lezen slaat!
Er komt weer een nieuw album van Sondre Lerche aan. Het is de opvolger van het in 2009 verschenen Heartbeat Radio. Daarover schreef ik toen:
“Maar op de een of andere manier probeert Sondre Lerche met Heartbeat Radio een breder publiek aan te spreken zonder muzikale concessies te doen. Het resultaat is een veilig, maar vooral net album. Er is helemaal niets op aan te merken. Maar dus ook niet dat het legendarisch is.”
De opvolger van dit album is titelloos, het debuut van Sondre op zijn eigen label. In het persbericht staat “Sondre Lerche captures a spontaneous and heartfelt sound that results in what many call Lerche’s boldest and best album to date.” Dat is nogal een claim. Gelukkig beschikken we nu over twee nummers van dat album. Eentje daarvan vind ik niet zo leuk, maar dit nummer (getiteld Private Caller) vind ik dan weer prima geslaagd. Maar oordeelt u vooral zelf.
Sondre Lerche – Private Caller by sondrelerche
Radio, goed gemaakte radio, kan ik wel waarderen. Vroeger luisterde ik veel naar 3fm, de Top 2000 is ondanks al zijn nadelen een mooi fenomeen en radio Tour de France en de wereldomroep maakt de Sportzomer mooier dan die al is. Maar wat is een goed radioprogramma?
Muziek is één ding. Goede muziek op zijn tijd, goed gedoseerd. KCRW heeft bijvoorbeeld Morning Becomes Eclectic, een instituut waar veel bands langskomen om muziek te maken en te kletsen met de presentator. Ruim een half uur duurt dat, niet tien minuten. Het is een net programma, vol respect. Alles en iedereen krijgt de ruimte. This American Life is een bekende serie uit datzelfde land, waarin verhalen van mensen rondom een bepaald thema worden samengevat. Mooi, netjes, afgerond. Maar er is meer onder de zon. Chaos kan ook heel mooi zijn.
Zo luisterde ik lange tijd naar de Russell Brand show op BBC Radio 2. Twee uur lang chaos, die door nauwelijks 5 nummers werd onderbroken – erg weinig voor een muziekzender. Er werden flauwe liedjes gezongen, hard geschreeuwd en veel gelachen. Russell Brand belde met beroemdheden en versierde ze allemaal in 15 minuten, vertelde schaamteloos de meest belachelijke anekdotes en realiseerde zich altijd net te laat dat ze over de tijd heen gingen en dat het nieuws al bezig moeten zijn. Hilarische chaos, maar het ging wel ergens over: er werden politieke revoluties gepland, er werd poëzie voorgedragen en er was een echte vragenrubriek getiteld GAY! Toen die show abrupt ten einde kwam, moest ik op zoek naar een nieuwe podcast om me te vermaken tijdens duffe reizen en saaie werkdagen.
Na een zoektocht van enkele weken kwam ik uit bij Adam & Joe, op BBC 6Music. Iedere zaterdag van tien tot één uur vol goede muziek, goede gesprekken en flauwe jingles. Adam Buxton en Joe Cornish zijn twee comedians die tien jaar geleden een tv show hadden en al jaren sympathieke middenklassers in het Britse komediecircuit vormen: niet beroemd, maar wel bekend om hun constant hoge niveau. Adam en Joe zijn feitelijk heel gewone mensen die van goede muziek en films houden (Joe heeft het scenario geschreven van de Kuifje-film die dit najaar in de bios komt en binnenkort komt zijn debuut Attack the Block uit, Adam speelde zelf onder andere in Son of Rambow). Hun show is te vergelijken met een gezellige middag op het terras keuvelen over de wereld. Alleen lopen gewone mensen het risico dat ze niet boeiend zijn voor het grote publiek. Adam en Joe zijn inmiddels zo geroutineerd dat ze zich daar geen zorgen over hoeven te maken.
In 2010 namen Adam en Joe een lange pauze zodat Joe zijn eerste film kon regisseren (bekijk hier de trailer van Attack The Block). Ze keerden terug voor een Glastonbury special en een kerstuitzending, maar verder was het duo niet samen te horen. Begin april keerden de heren terug op de radio. Zoals altijd vroegen ze veel input van luisteraars. Hun vaste rubriek Text The Nation (The Nation’s Favourite Feature) had dit keer als thema “Hi, how have you been doing?”, wat de meest vage en willekeurige antwoorden opleverde in de historie van de rubriek. Het was ergens tussen de slechtste cover van Rebecca Blacks Friday (hier te horen) en een drie minuten durend gesprek over hoe Adam met dat nummer een hit scoorde met dat nummer op internet, waarna Joe schalks vroeg “By the way, have you heard about that Rebecca Black thing?” en de heren allebei hun lach niet meer konden inhouden, dat ik een warm gevoel van binnen kreeg: “ze zijn weer terug.” Perfecte radio dus. Zonder zichzelf al te serieus te nemen. Hier een aantal fragmenten.
Uit de nieuwe shows, over Repelsteeltje:
Kinderen die videogames spelen:
Met de trein naar Glastonbury:
Jools Holland impressie:
De film Fool’s Gold en het Amerikaanse accent van Ray Winstone:
En hier een video van presentator Adam die zijn eigen podcast terugluistert, een typisch voorbeeld van hoe tongue-in-cheek ze over zichzelf kunnen zijn: