Even genieten, zo aan het begin van het weekend.
Even genieten, zo aan het begin van het weekend.
Zoals ik recent al schreef, bespreek ik deze weken alle vier de nummers en videos van de nieuwe EP van To Kill A King. Sinds afgelopen week ligt de EP in de digitale schappen (en staat ie op Spotify). Heden de derde aflevering. De vier videos van de band lopen door elkaar qua personages en locaties en ook de nummers vertonen qua thema sterke overeenkomsten.
Ben je na twee blogpostjes (en video’s) nieuwsgierig geworden wie nu eigenlijk To Kill A King vormen? In de derde clip in de reeks zien we zanger Ralph (met pet en baard) een potje schaak spelen. Ook zien we diverse andere personages uit de eerste twee video’s terugkeren. De pay-off zit (waarschijnlijk) in de vierde clip, maar vooralsnog zien we hoe de vrouw uit de eerste club aan het werk is in een pub en er uiteindelijk de brui aan geeft.
De soundtrack van dit alles is verreweg het sloomste nummer van de ep. De clue zit hem in de titel – het gaat over je omgeving, je familie, de dingen die je op je plaats houden, of je dat nu wil of niet.
When the gold and wind blows you home
And you were wrong in the far worlds you roam
We were always gonna wind up back here
Friends will stay and the ones who disappear
Uiteraard zit er ook in dit nummer een aanzwellende climax, maar het grootste deel van het nummer is een rustig kabbelend gitaarnummer, met een mooie elektrische gitaar ter versiering van de verder karige instrumentatie. Totdat de blazers en tweede stem erbij komen. Uiteindelijk eindigt het nummer zoals het is begonnen. And you are in my blood. Daar komt het inderdaad op neer.
Als redacteur van een Apple-tijdschrift word je nogal eens verweten een Apple-fanboy te zijn. Dat durf ik nog steeds te ontkennen. Na de afgelopen week tot in den treure de officiële promo van de iPhone 4S te hebben gekeken, toverde deze parodie dan ook een glimlach op mijn gezicht. Voor eenieder die bekend is met de smetloze Apple-promo’s, is deze video zeer de moeite waard:
Dit vond ik een afzonderlijk bericht wel waard:
Soms zou ik willen dat ik vloeiend dialect kon. Dan kon ik namelijk ook deze filmpjes maken.
Allereerst, het filmpje dat me op het spoor zette. Als je mijn naam enigszins vrij naar het Engels vertaald krijg je “Stefan Seagul” wat maar een kleine stap verwijderd is van Steven Seagal. Vandaar dat ik werd getipt over dit filmpje:
Hilariteit, al wordt het misschien iets te lang opgerekt. Toch kan de genialiteit ervan niet worden ontkend. Wat bleek: Doomguyrick doet dit samen – met wat mij betreft tot nu toe als hoogtepunten de twee filmpjes met Eddie Murphy:
Om te lachen dus.
Wel cool:
Niet cool: