Ik lees vrij veel dingen op internet, omdat ik altijd meer wil weten. In mijn queeste kwam ik een tijdje geleden terecht op de weblog van mijn favoriete singer/songwriter: Tom McRae. Nu zijn muzikantenlogs niet altijd gevuld met de meest briljante observaties en beschouwingen, maar dat is anders bij Tom McRae. Tom heeft namelijk ooit een universitaire studie politicologie achter de rug, is een van zijn geloof gevallen domineeszoon en is op alle fronten ‘maatschappelijk teleurgesteld’. Op dit moment zit hij – zonder hulp van een platenlabel – te werken aan zijn nieuwe album. En zoals studenten de neiging hebben om te SOGGEN, heeft Tom McRae de neiging te MOGGEN (Muziek Ontwijkend Gedrag). Het gevolg is McRaetheism. Ik geloof in een god en hij heet Tom McRae, of The relentless search for meaning in a largely pointless existence:

In plaats van te bloggen hoeveel liedjes hij de afgelopen week heeft geschreven, beantwoordt hij levensvragen van fans in Ask Tom, schrijft hij open brieven aan politici, dominees en andere publieke figuren en uit hij zijn frustratie over het dagelijks leven (busreclames – in plaats van “There is a god”: “Tom McRae is probably God – Now stop complaining and buy ‘All Maps Welcome’!”) en dat allemaal op zijn eigen soms humoristische maar altijd scherpe manier. Het is heel makkelijk om mensen af te zeiken, maar in tegenstelling tot ondergetekende lijkt Tom daadwerkelijk na te denken over wat hij schrijft. Hoewel:

Today I turned on my radio, then my digital radio, then my laptop, and had them all playing Radio 4 in different rooms – at fractionally different speeds – while I ran between them.

Running up and down I contrived to arrive in each room a split second before the same sentence was repeated by the corresponding device… like flying to and fro across the international dateline. In my house.
(Experiments in Time Travel #1)

Kortom: McRaetheism is mijn favoriete (Engelse) blog. Dus ga heen en lees.

Ook niet met inktvissen.

Dat gezegd hebbende: hieronder ziet u de fantastische doch korte animatiefilm Oktapodi, gemaakt door Franse studenten. Het heeft alles wat een korte animatie nodig heeft: spanning, humor, felle kleuren en niet te vergeten een volkomen ridicuul plot. En dat in twee en een halve minuut. Om de Fransen in hun eigen taal toe te spreken: Chapeau!

Anyway, Morning Becomes Eclectic leek het aardig om het publiek eens bij zo’n sessie te laten zijn. Alleen moest die sessie dan wel iets langer en buiten kantoortijden… Dus eigenlijk hebben we hier een intiem concert met interviewpauze. Als artieste kozen ze Sia (die van ‘The Girl You Lost’ dat werd geschreven door Turin Brakes). Ik heb Sia nog nooit live gezien en ik was wel benieuwd hoe het allemaal live zou klinken. En dat is ook aardig van KCRW… Zo’n beetje alle sessies en concerten zijn online terug te kijken. Ook als je niet in Amerika woont.

Maar goed, niets vermoedend klik ik op part 1 (zie hieronder) en na de introductie door Nic Harcourt, de presentator van Morning Becomes Eclectic krijg ik bijna een shock. Sia is namelijk een beetje gek. Daar zijn alle muzikanten, verkleed als kindertekening nota bene, en ze beginnen meteen met ‘Buttons.’ Daarna trekken ze snel hun pak uit om ‘Little Black Sandals’ te spelen, met hulp van een tienjarig meisje dat de tweede stem doet. Ik had kippenvel (en het is best warm hier). Het is duidelijk, dit is geen doorsnee concert. Het is een heel vreemd concert, maar ook heel erg goed. Als je na de eerste twee liedjes nog niet overtuigd bent van de zangkwaliteiten van Sia (overigens het nichtje van Colin ‘I Come From A Land Down-Under-Under’ Hay), fastforward dan eens naar 16 minuten, het wonderschone ‘Day Too Soon’. Ook mooi is ‘Soon We’ll be Found’ (nadat ze eerst toegeeft de tekst te zijn vergeten van het nummer ervoor, omdat ze het publiek zo enthousiast zag mee doen, volgt een hilarische intro op 25 minuten: “Now a serious song about making love, not war. And I feel like you’re in a close enough proximity that if you came here with someone you fancy, now would be the time to accidentally touch them.” (waarna ze zelf enorm aanstekelijk moet lachen, Maarten)). Na dat prachtige ‘Soon We’ll Be Found’ volgt dan nog een absurdistisch interview (waarbij Nic Harcourt enkele jaren van leven verliest en Sia vertelt hoe ze op haar derde een rechtzaak wint van een lucifermaakbedrijf).
Deel 1:

Buttons, Little Black Sandals, Lentil, Day Too Soon, Sunday, Soon We’ll be Found, Interview.

Deel 2:

The Girl You Lost (To Cocaine), Academia, You Have Been Loved, Playground, Destiny, Death by Chocolate, Breathe Me, Distractions (Zero 7), Sommersault

De reden waarom ik dit vertel is de nieuwe site van Megacharts GFK, het bedrijf dat de hitlijsten in Nederland en een hoop andere landen bijhoudt. En daar ontdek je dan bijvoorbeeld dat Turin Brakes met Painkiller tegelijkertijd in de hitlijsten stond met Phil Collins Can’t Stop Loving You en The Least You Can Do, en dat ik daar toch overheen keek (ondanks dat ik toen toch al behoorlijk fan van Turin Brakes was). De nieuwe site biedt echter niet alleen de mogelijkheid per artiest te checken in hoeverre hij in de hitlijsten is vertegenwoordigd (geweest), maar ook een overzicht van liedjes en een hoop andere statistieken voor nerds worden geleverd. Dat scheelt me een hoop werk.

De reden dat ik op de site van Megacharts ging kijken, was omdat ik de 3FM-playlist The Girl You Lost To Cocaine zag staan. Dat is een liedje van Sia, geschreven door Sia en de live band van Turin Brakes. Het verbaasde me al zeer dat het liedje überhaupt in de playlist stond, maar toen ik op de site van Megacharts keek, schrok ik helemaal. Het nummer is al een hitje te noemen, met 5 weken noteringen tussen de 25 en de 11. Hoewel het nummer alweer aan het stijgen is (van 15 naar 13 deze week), heb ik er een hard hoofd dat het de nummer 1 positie gaat veroveren, maar als we allemaal ons best doen is de top 10 toch wel haalbaar. In ieder geval kunnen we concluderen dat (een deel van) Turin Brakes (weliswaar gezongen en uitgevoerd door iemand anders) een hitje heeft in Nederland. Zou er dan toch nog hoop voor Turin Brakes zijn? Sia’s The Girl You Lost To Cocaine is in ieder geval op verschillende Nederlandse radiozenders te horen, dus ik denk dat Rob, Eddy en Phil van Turin Brakes in ieder geval blij verrast zijn. De single komt volgende maand ook in Engeland uit, misschien dat het daar een nog veel groter succes kan worden?

De reden dat ik naar de 3FM-playlist keek, was dat mij ter ore was gekomen dat Jason Mraz een nieuwe single uit heeft. Ik had het liedje I’m Yours (overigens geen totaal nieuwe compositie van Mr. A to Z) op iemands Hyves gezien en dat deed mij deugd. Dat zal ik uitleggen.

In 2004 had Mraz een netniethitje met The Remedy (I Won’t Worry). De clip werd veelvuldig op MTV gedraaid voor enkele weken en daarna verdween Jason Mraz van de radar – in Nederland althans. Jason Mraz greep mij niet bepaald met The Remedy (I Won’t Worry). Of eigenlijk juist wel. Maar het liedje was zo onbezorgd en vrolijk dat ik het een heel erg stom liedje vond. En ik vond Jason Mraz ook heel stom. Vooral het feit dat er in de clip een auto voorkwam met als merk Mrazda (en dat ie op zijn pantoffels liep).

Dat vond ik extreem kansloos. En ik spuwde mijn gal op het Turin Brakes forum (gelukkig zijn die posts nu per ongeluk gewist door een server crash). Ik kreeg bijna geen bijval. De meeste mensen op het forum gunden Mraz het voordeel van de twijfel. En als ik heel eerlijk ben: als ik heel heftig negatief op iets reageer, dan kan het nooit lang duren voordat ik het omarm. Dat gaat niet altijd op, maar hier wel, daarom zeg ik het.

In ieder geval deed ik een tijdje later een poging het liedje op gitaar te leren en hield ik de site van Mraz systematisch in de gaten. Ik luisterde nog een reeks andere liedjes van de beste man (Absolutely Zero, You & I Both, aardige live versie hier) en toen ik hem nota bene Future Boy van, u raadt het misschien al, TURIN BRAKES of all bands, hoorde coveren was ik definitief om: Jason Mraz mag dan niet hele donkere depressieve liedjes schrijven: hij kan goed gitaarspelen, heeft een goed gevoel voor ritme en hij bezit een behoorlijke portie zelfspot, getuige de clip (en het nummer) Geek In The Pink:

Anyway, het zag er niet naar uit dat Jason nog een hit ging scoren in de lage landen, maar met zijn nieuwe single I’m Yours, lijkt het misschien toch te gaan lukken. Toen hij vorig jaar naar Nederland kwam, was zijn optreden in een kwartiertje uitverkocht en met name het spontane optreden vooraf om de rij buiten Paradiso te vermaken, zorgde voor een aardige word of mouth. Daar moet Jason Mraz het dan ook heel erg van hebben. Zeg het dus voort. I’m Yours is namelijk een mooi liedje . En bij deze doe ik mijn deel. En wie weet staat Jason Mraz deze lente / zomer net zo hoog als Sia nu. Of hoger.

Lees tijdens het luisteren dit boeiende interview met dagblad Trouw.

Creatief met hangsloten

[kml_flashembed movie="http://youtube.com/v/JGOfcWIhGDk" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

En oké, nog een….

Speciaal voor Marc

[kml_flashembed movie="http://youtube.com/v/aAnR2YEsoVc" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Iedere donderdagavond op BBC2.

In aanloop naar het langverwachte nieuwe album van Elbow, The Seldom Seen Kid, heeft de band een website gelanceerd waarop iedere week een (deel van een) track wordt ontrafeld. Jawel, u leest het goed. Op maandag worden een aantal sporen op de website gezet, op dinsdag worden er een paar nieuwe bij gedumpt en op woensdag heb je het nummer dan compleet.

Mits je de tracks kan vinden natuurlijk. Ze zitten namelijk in de kubus verstopt die ook op de albumcover staat. En als je niet consequent, systematisch alle vakjes afgaat, ben je best lang aan het zoeken. Maar dan krijg je wel automatisch alle gevonden sporen te horen als er een nieuwe bijkomt. Het loont in ieder geval zeer zeker om op maandag alvast de eerste 5 sporen van het nieuwe liedje te zoeken. De website onthoudt namelijk wat je al hebt gevonden.

Deze week staat in ieder geval het liedje ‘Mirrorball’ online (een deel in ieder geval – en het is donderdag, dus alle 15 sporen staan er). Dus ga heen en klik, want de pianopartij is wat ze noemen ‘lovely’. En na aanstaande zondag moet je tot eind maart wachten om het liedje weer te horen. En dat is nog zo ver weg…

Wellicht dat het sommigen van u bekend voorkomt, dit is immers een klassieker in Pimfandischasjo, maar voor degenen die het nog niet kennen… Bij SLAY Radio (8 bit, no sh*t) ging iemand naar Zweden verhuizen, en zijn collega’s bedachten dat een cursusje Mastering Swedish geen kwaad kon. Op de eerste zin van de cursus na (He is driving on a field), gaat het echt helemaal nergens over… Veel gebruikte zinnen in Zweden als ‘Dad, do sheep get sheep? No, sheep get lamb’, ‘The duck turned into the holy spirit’ en ‘Don’t use a file for the sour milk – use a spoon’… Ze komen allemaal voor in de cursus. De cursist krijgt de slappe lach terwijl hij zin tong breekt over de in het Zweeds moeilijk uit te spreken zinnen…Â De serie is extra hilarisch omdat het slachtoffer flauwe grappen tussendoor maakt… Het eerste deel:

http://download.slayradio.org/mastering_swedish_-_lesson_1.mp3

Deel 2 is met name hilarisch: Welcome to Mastering Swedish, part 2. Today we’ll be talking about inflections and putting spaces where they don’t belong. This can, as we shall see, significantly change the meaning of a sentence.

http://download.slayradio.org/mastering_swedish_-_lesson_2.mp3

Dat levert zinnen op als:

Sätt pÃ¥ en skygg lapp – F*ck a shy laplander versus Sätt pÃ¥ en skygglapp – Put a blinker on

Brun h̴rig sjuk sk̦terska РBrown hairy sick nurse versus Brunh̴rig sjuksk̦terska РBrown-haired nurse

Hier de complete 5-delige serie, inclusief tekst om mee te lezen.

Het plot:

Na een auto-ongeluk dat hem bijna fataal wordt, vindt inspecteur Sam Tyler (John Simm) zichzelf terug in de tijd geworpen, in het jaar 1973 om precies te zijn. Hij doet er alles aan om terug te keren naar zijn eigen tijd, maar zonder succes. Zijn nieuwe en tegelijk ouderwetse omgeving irriteert en beangstigt hem. Hij wordt gedwongen zijn eigen kindertijd met volwassen ogen te bezien en zich te verzoenen met zijn moeder.
Af en toe vangt hij iets op van zijn heden, aanwijzingen dat hij in een ziekenhuis ligt, of dat niet alles is wat het lijkt. Bovendien vertonen de misdrijven in 1973 en in het nu mysterieuze overeenkomsten. Zal Sam in staat zijn om de collega’s van vroeger met al hun gebrek aan forensische technologie te helpen de zaak op te lossen? Is Sam gek geworden? Ligt hij in coma? Of heeft hij echt een reis door de tijd gemaakt?

8 redenen om Life On Mars te kijken:

1 Het geweldige acteerwerk van John Simm als Sam Tyler, die zo goed en zo kwaad als het kan, met zijn moderne opleiding in een jaren ’70 politieteam te overleven. Daarnaast wil hij weten wat er met hem aan de hand is? Wat is echt, wat is nep? Zowel de politieagent als de wanhopige mens Sam speelt hij ongelooflijk overtuigend.

2 De serie won onder andere een BAFTA en een Emmy Award (best buitenlands drama) en dat is te zien: fantastisch camerawerk en gebruik van licht en geluid.

3 Philip Glennister speelt de geweldige DCI Hunt. Een fantastisch politiek incorrecte eikel die van ‘results’ houdt (en minder van criminelen, homo’s en watjes). Maar hij is ook loyaal en intelligent.

4 Fantastische dialogen als:

Gene: I think you’ve forgotten who you’re talking to.
Sam Tyler: An overweight, over-the-hill, nicotine-stained, borderline-alcoholic homophobe with a superiority complex and an unhealthy obsession with male bonding?
Gene: You make that sound like a bad thing.

Gene: We pulled in Dora, she’s the last person to see the victim alive?
Sam: Is she a suspect?
Gene: No, just a pain in the arse…
Sam: (…) Okay, so tell me all I need to know about her.
Gene: She’s a pain in the arse.

5 De geweldige soundtrack, met de betere nummers uit 1973 (en daarvoor). Met onder andere David Bowie (waaronder de titeltrack van de serie), Deep Purple, Pink Floyd

6 Nelson de barman. Doet precies wat een barman moet doen: luisteren en per ongeluk goede raad geven.

7 De auto’s (waaronder de geweldige Ford Cortina 2000GXL), de achtervolgingen, de fantastische rijkunsten van de politie en de criminelen. GEWELDIG.

8 Liz White die Sams steun, toeverlaat en potentiële love interest speelt. Haar tijd ver vooruit, net als haar collega’s.

Kortom: een leuke serie met diepgang. Geen moment vervelend, saai of slecht.

Oh ja, volgende week donderdag dus aflevering 2. Maar mocht je aflevering 1 eerst willen zien (waarin Sams vrouw wordt ontvoerd en hij wordt aangereden en zo in 1973 terecht komt en zijn nieuwe collega’s ontmoet)…….. Dan kun je die vast wel op YouTube vinden…

Dit is extreem gaaf (en kerstachtig).

Update: ik zit nu op 14.300 punten, maar dat zou makkelijk te overtreffen moeten zijn.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Ben_Stroman