De afgelopen maand was het inderdaad “nogal druk” wat betreft concerten. Naast drie (3!) keer Turin Brakes, zag ik namelijk nog een aantal andere bands de afgelopen tijd. Het gaat me wat ver om over alledrie een heel lange review te schrijven. Dus bij dezen probeer ik mijn gevoelens over de drie avonden en bands te vatten in een korte maar hopelijk volledige samenvatting. Dat is ook weer eens iets anders.

The Medics (+ U2two) – Doornroosje, 16 april

Na eenderde van mijn Turin Brakes tournee, ging ik met wat collega’s van het werk een andere collega zien spelen in Doornroosje. De U2 coverband “U2two” had de zaal afgehuurd in de hoop alle Nijmeegse / Gelderse U2 fans naar het poppodium te lokken. Ik was er ook, niet omdat ik zo’n groot U2 fan was (of ben) dus, maar omdat Johan bas speelt in de The Medics – het voorprogramma.

Helaas was het nog niet zo druk in Roosje en dat zou het ook niet worden (hoewel ik het einde van de avond niet heb afgewacht – toen de Nederlandse Bono zijn publiek in het Engels begon toe te spreken, begreep ik dat dit niet mijn soort concert zou worden). In ieder geval moesten The Medics proberen de halflege te zaal uit hun 9-tot-5 ritme te reanimeren en nieuw leven in te blazen. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat aan het einde van de set alle 50 mensen in Doornroosje gillend aan hun voeten lagen, maar wat mij betreft was het een groot succes. The Medics spelen een goed te pruimen potje britrock. Denk Editors, Maximo Park en dergelijke. De zanger heeft een mooie lage stem en een groot uithoudingsvermogen. Hij gaat helemaal los op het podium, of er nu gillende tienermeisjes of bijna helemaal niemand staat. Respect! Ook de rest van de band blijkt goed op elkaar ingespeeld.

De set zit strak in elkaar, de liedjes kloppen en door hetzelfde riffje aan het begin én het einde van de set te spelen, is het geheel ook nog eens mooi cyclisch. Toen was ik The Medics nog niet zat in ieder geval. Op 21 mei spelen ze in de NDRGRND in Nijmegen. Hopelijk langer dan in Doornroosje en met een groter en enthousiaster publiek. Het is ze gegund.

Mark Lanegan (+ Duke Garwood) – Tivoli, 20 april

Tsja, Duke Garwood had ondanks de blaadjes “Stilte tijdens het concert” veel moeite om boven het kakelende publiek uit te komen. Hij maakte dan ook weinig indruk met zijn ingetogen gitaarliedjes. Daar zat hij, kromgebogen over zijn gitaar, zachtjes in de microfoon te zingen. Het werkte gewoon niet. Op andere avonden was het er bij mij vast ingegaan als zoete koek, maar vanavond stond ik net als de rest van het publiek in de vrijwel uitverkochte Tivoli te wachten op Mark Lanegan.

Toen de grootheid eindelijk het podium betrad, samen met een gitarist van wie ik de naam per ongeluk ben vergeten, was het meteen muisstil. Zodra Lanegan de eerste noten zong was duidelijk waarom: deze meneer verdient niets dan respect. Een dijk van een stem, een imposante man en een grootheid. Bovendien was hij niet stomdronken.

Eén ding was Lanegan overigens niet: een warm mens. Niks publieksinteractie, niks leuke anekdotes… Nee, Lanegan werkte achter elkaar de hele setlist af, verdween twee minuten, kwam terug, sprak de legendarische woorden “thank you” en speelde nog een paar nummers. Toen sprak hij nog een keer “thank you” en bedankte ook zijn gitarist. Toen was het afgelopen. Nog geen anderhalf uur na het begin stonden we buiten. Zo waren we op tijd thuis, maar een legendarische avond werd het er niet door. Wel een mooie.

Lars and the Hands of Light – Cultureel Podium Roepaen, 2 mei

Mischa belde me enkele weken geleden (of ik hem, dat weet ik niet meer). Hij vertelde dat hij naar het zuiden kwam na Koninginnedag en dat hij op zondag naar een Deens bandje ging kijken in Roepaen, ook al kende hij het niet. Nou, ik ging wel mee. Ik kende het ook niet. De vrijdag voor het concert maakte ik voor het eerst kennis met de vrolijke muziek van Lars and The Hands of Light. De single Me Me Me bleek heel aanstekelijk. Tot zover mijn voorbereiding.

Was het bij U2two al rustig, bij Lars and the Hands of Light was het vrijwel uitgestorven. De aanwezigen waren letterlijk op handen en voeten te tellen (de band niet meegerekend). Daar hadden Lars en cohorten niet op gerekend, maar ze gingen er toch het beste van maken. In het uur dat volgde speelde de band zo’n beetje alle nummers van debuut The Looking Glass. Het geluid was goed, de stemming in de band zat er goed in (de vrouw van de zanger, die ook de t-shirts en platen verkocht, was jarig) en de bandleden deden hun best om de paar aanwezigen te overtuigen… Dat lukte bij mij in ieder geval heel aardig. Na een uur waren de liedjes op. Er was dus ook geen encore, maar ik voelde me niet bepaald bekocht.

De liedjes van Lars and the Hands of Light zijn vaak poppy, soms neigt het naar de jaren 60/70/80, soms naar Belle and Sebastian, soms naar je reinste rock ‘n roll. Wat het ook is, het werkt. Het werkt live heel goed. De band bestaat uit Lars en zijn zus, een bassist annex akoestisch gitarist, drummer en keyboardspeler annex percussionist. Lars speelde ooit in een metalband en zo ziet hij er nog steeds een beetje uit. Maar de andere bandleden zien er gewoon uit alsof ze lol hebben op het podium. Ik vind het heel belangrijk dat je niet alleen goed speelt, maar dat je ook laat zien dat je dat leuk vindt. Dus Lars and the Hands of Light zijn wat mij betreft met vlag en wimpel geslaagd voor de test. Hun album The Looking Glass is recent verschenen bij Excelsior. Gaat dat horen.

En ik moet zeggen dat ik, toen ik naar Den Haag afreisde, ook wel even heb gedacht “misschien is drie (3!) keer in één week ook wel wat veel van het goede. Maar dat was het enige moment van de avond dat ik dat dacht. Ik heb mensen twee (2!) keer bij Turin Brakes gezien, die drie (3!) keer dat ik zelf ging, dus als die mensen naast die twee concerten ook naar Amersfoort of het gratis Record Store Day concert in Delft zijn geweest, dan kunnen ze Turin Brakes tot zelfs vier (4!) keer live hebben gezien (er vanuit gaande dat mijn Eagle Eye Vision alles ziet en ik ze niet bij één concert over het hoofd heb gezien. Dan ben ik ineens helemaal niet meer zo die-hard. Of ja, misschien toch een beetje. In theorie kunnen er echter die-hardere fans zijn. Alleen die ken ik dan niet.

Er waren wel mensen die begrepen dat ik drie keer naar Turin Brakes ging. Fans uit Duitsland, Engeland en Eindhoven begrepen me wel. Olly van Turin Brakes begreep het ook wel. Ieder concert was namelijk toch weer anders. Dat argument gebruikte ik zelf ook vooraf. Het bleek nog een geldig argument ook. Want de drie concerten waren erg verschillend. Helaas niet zo qua setlist, maar wel qua sfeer, stemming en stijl.

13 april

Allereerst, Paradiso Amsterdam op 13 april. Met Maarten toog ik naar Amsterdam, alwaar ik Engelse fan Shazia en Eindhovense fan Laura trof. Na een korte stop langs een hotel en bekende Amerikaanse fastfoodketen, arriveerden we bij een uitverkocht (maar nog niet volledig gevuld) Paradiso terwijl Kate Walsh de eerste noten op haar gitaar speelden. Ik heb wel een beetje een zwak voor Kates zoete muziek, maar hier viel ze wat tegen. Misschien kwam het doordat er nog voortdurend mensen binnenkwamen die weliswaar stil waren, maar werden verraden door de houten vloer die onverbiddelijk hard kraakte en soms zelfs Kate overstemde. Ik vond in ieder geval dat ze er niet helemaal ‘in’ zat. Toen ik haar vorig jaar in Canterbury zag, was ze veel gepassioneerder. Maar het is moeilijk om helemaal in je muziek op te gaan als er zo’n houten vloer aanwezig loopt te zijn. Is het publiek zelf een keer stil, is het nog niet goed… Walsh speelde een zestal liedjes en bedankte daarna lief het publiek.

Turin Brakes speelde een prima set, al heb ik het geluid beter gehoord. Misschien stonden we te ver naar voren? Ik was desondanks blij ze weer te zien. Sea Change was de setopener, rustig beginnend, maar na verloop van tijd steeds indringender en sneller, totdat Gale een djembe pakte en de song tot een hoogtepun tkwam. Vervolgens nam diezelfde Gale plaats achter de piano om de intro van Mind Over Money te spelen. Een fout akkoord zette de melige toon voor de rest van de avond: veel merchandisegrappen en andere geintjes tussendoor. Zowel het publiek als de band leken het naar hun zin te hebben. Al vroeg in de set speelde het viertal een nummer zonder PA, Mirror. Een slimme zet: het publiek werd er enthousiast door. Daarna bestond de set uit een aardige mix van oude en nieuwe nummers.

De set eindige met Slack, maar daarmee waren we er nog niet. Olly kwam na een paar minuten terug om Outbursts te spelen. Het was opvallend dat het publiek respectvol stil was bij dergelijke stille nummers. Het publiek mocht meezingen met Rocket Song (zonder versterkers, wederom). Vervolgens werd de encore afgesloten met Underdog (Save Me). Olly riep vervolgens snel in de microfoon: “Let us know if you want another one.” Nou, dat wilde het publiek wel. De tweede encore werd gestart met een cover van Neil Young Everybody Knows This Is Nowhere. Daarna sloot de band af met  State of Things en Future Boy. Toen was de koek op en had iedereen pijn in de benen van het staan. Het was een mooie avond en na een drankje met de mensen die ik kende, vertrokken Maarten en ik naar het station om de trein naar huis te halen. Het was een vermoeiende avond, maar zoals ik al zei: ook een mooie.

17 april

Nee, dan Den Haag. Ik had Den Haag uitgezocht als “mijn privétraktatie”. Zowel bij Amsterdam als bij het concert in Nijmegen zouden mensen zijn die ik (goed) ken. Den Haag zou mijn eigen genietavondje zijn. Na afloop van Amsterdam had ik daar mijn twijfels over: dat is dan leuk en aardig, maar zo’n lange treinreis naar huis is dat niet. Dus toch maar hulptroepen ingeschakeld.

In theorie was het recept voor de avond hetzelfde, met één verschil: het is in Den Haag en het is Zaterdagavond. Kortom: tijd voor een feestje. Kate moest dan ook opboksen tegen aanzienlijk meer rumoer. Desondanks vond ik haar beter dan in Amsterdam. Ze deed meer haar best, denk ik. Daarbij werd ze wel gehinderd door een op hol geslagen rookmachine, die tijdens het laatste nummer (Greatest Love) eens flink in haar gezicht begon te puffen. Kate gaf geen kick (respect!) en zong haar liedje alsof het niets was.

Maar goed… Luidruchtiger publiek dus. Bovendien leek het alsof er al wat alcohol naar binnen was gegoten. De band paste de set hier niet echt op aan (Embryos was toegevoegd aan de setlist in Duitsland en die bleef erop staan – ondanks het feit dat het een rustig nummer is), maar de rest wel. De band leek wat harder te spelen deze avond. Het klonk allemaal wat smeriger, voor zover muziek met akoestische gitaar erin zo kan klinken. Dat had overigens een reden: de meneer van het geluid in het Paard was niet zo goed in het afstellen van het geluid. Gales gitaar had erg veel last van feedback en de heren leken hier zeker niet blij mee. Op een zeker moment besloten ze echter te roeien met de beschikbare riemen en er gewoon een leuke avond van te maken. Het publiek reageerde door net iets harder te juichen. De rookmachine reageerde ook, door net iets meer rook uit te blazen.

Sfeervol, al die rook, zou je zeggen, maar ook de ogenschijnlijke dader dat na Slack, als de heren weggaan om de eerste encore voor te bereiden, het brandalarm af gaat. Iedereen wordt verzocht het gebouw te verlaten, wat enkele bezoekers meteen doen. De band en een medewerkster van het Paard kondigen aan dat het vals alarm is en dat we voorlopig nog niet dood gaan. Gelukkig. Dat betekent echter niet dat de band verder kan spelen. Een gevolg van het brandalarm is namelijk dat de stroom op het podium ver te zoeken is. Er kan dus geen muziek worden gemaakt, ook omdat het publiek erg luidruchtig is geworden vanwege het alarm. Uiteindelijk besluit Olly dan maar te gaan drummen. De rest van de band jamt mee. Leuk, maar na twee minuten loeit het alarm nog steeds. De band besluit er dan maar een punt achter te zetten.

Net op dat moment gaat de stroom weer aan en het alarm uit. De heren mogen nog één nummer spelen. Dat wordt Underdog. Daarmee is de set aanmerkelijk korter dan die in Amsterdam, maar de avond is ook aanzienlijk anders dan in Nijmegen. Meer rock ‘n roll. Het was niet het beste optreden van Turin Brakes allertijden, maar zeker een van de interessantste. En die treinreis terug: die viel uiteindelijk best mee.

18 april

In Nijmegen was het pas echt feest. Het weer was perfect, wat een middag in de zon op het terras tot gevolg had. Kortom, ik was relaxed, uitgerust en had de dag vrij. Tegen de avond hoefde ik me bovendien geen zorgen te maken over treinen terug en andere bijzaken. Nee, Doornroosje, daar kon ik zelfs naartoe kruipen. En er waren allemaal andere leuke mensen die ik ofwel had gedwongen ofwel gewoon had overgehaald om ook te komen. Ik was wel in voor een feestje. Kate Walshs muziek is daar niet de beste opwarmer voor, maar dat was dan ook het enige wat echt op haar optreden aan te merken was. Ze zong prima en iedereen leek aan het eind desondanks klaar voor een spetterend optreden.

Dat kregen we. De twee uur die volgden werkten Turin Brakes een lange setlist af, die weliswaar nauwelijks verschilde van die van de vorige twee concerten, maar toch andere hoogtepunten kende. Opvallend was de cover van Pearl Jams Black. Erg mooi gedaan. Ook gaaf was Gales uitvoering van Embryos, die was nog veel gaver dan in Den Haag. Ik genoot met volle teugen, al had ik aan het eind van het twee uur durende concert wel last van het staan.

Uiteindelijk bleven we met een klein groepje over om de avond in stijl af te sluiten. Het was erg gezellig en in die zin had de avond niet beter kunnen zijn. Op sommige avonden passen alle stukjes gewoon in elkaar. Niet iedere avond hoeft zo te zijn. Ik heb drie (3!) keer Turin Brakes gezien en iedere avond was anders, of je me nu wilt geloven of niet. Het waren drie (3!) mooie avonden. Dus mits het te bereizen blijft, zou ik het waarschijnlijk zo weer doen. Al zou ik dan misschien niet op en neer naar Den Haag gaan op dezelfde avond. Maar misschien ook wel. Ik blijf natuurlijk groot fan.  En daarom zie ik Turin Brakes drie (3!) keer in één week. Waarvan akte.

Flowers by the roadside is all that is left
You feel your hands and feel your pockets for your last breath
Clap your hands get on your knees, a dead man’s shoes
Only one thing’s for certain, that you can’t choose

De afgelopen jaren heb ik al de nodige op gitaar gestoelde concerten meegemaakt. Ik luister zoveel gitaarmuziek zelfs, dat ik, wanneer ik zelf probeer een deuntje te verzinnen en te spelen, dat ik soms de gitaar maar een beperkt instrument vond. Maar zo af en toe kom je een gitarist tegen die het net even anders doet, die inspiratievol en mooi tegelijk speelt.

Zondagmiddag speelde Fink op Cultureel Podium Roepaen in Ottersum. Samen met Maarten toog ik naar het oude klooster om daar het concert van Fin en zijn bassist en drummer te aanschouwen. Fink speelde twee sets. De eerste, zo’n 40 minuten, bestond uit nummers van zijn nieuwste cd (Sort Of Revolution). Na het titelnummer passeerden onder andere I See It All, If I Had A Million, Move on Me en Maker de revue. Al deze nummers werden vlekkeloos en vol emotie gebracht. Het trio leek volkomen op zijn gemak, brede glimlachen konden er tussen de nummers vanaf. In de nummers heerste opperste concentratie en werd met veel volumewisselingen en intense koortjes ieder nummer naar een climax gebracht. Het zat hem in de details: de kleine nootjes tussendoor, de drummer die van in plaats van op zijn drumstel te slaan, zijn knie gebruikt als slaginstrument en net iets verder van de microfoon verwijderd zingt zodat het ook in de zaal als op een afstand klinkt. Gecombineerd met de zoals altijd mooie akoestiek in de kapel, smaakte de eerste set zeker naar meer.

De tweede set, na een korte pauze, bestond uit oudere nummers. Naast Biscuits for Breakfast werden we hier onder andere getrakteerd op This Is The Thing, Blueberry Pancakes en Under The Same Stars. Al met al een tweede set die zeker niet onderdeed voor de eerste. De staande ovatie aan het eind bracht de mannen terug op het podium, maar uiteindelijk was het Fink die in zijn eentje afsloot met If Only. Ik kan er lang of kort over zijn, maar Fink was het beste concert van het jaar tot nu toe. Turin Brakes heeft de komende week drie kansen om daar overheen te gaan.

Ik werd niet teleurgesteld. I Am Kloot zette een stabiel, goed optreden neer. Ze hadden de vrij weinig toevoegende gebroeders McLeod thuisgelaten en we werden dus getrakteerd op een klassiek ‘trio’ optreden. Dat was het eerste pluspuntje. De set bestond uit klassiekers (veel nummers van de eerste twee albums) en een drietal nieuwe nummers. Eén keer vergat John zijn tekst (een halve regel van Stop werd overgeslagen), maar verder was het praktisch een perfecte set. De heren van Kloot zijn vakmannen. Ze zijn volledig op elkaar ingespeeld en werken professioneel de set af. Een en ander wordt afgewisseld met lichte ‘banter’ van John Bramwell. Dit optreden in Doornroosje had maar weinig lulverhalen van John Bramwell, naar eigen zeggen om dat zijn stem nogal f*cked was. Daar was in het optreden nauwelijks iets van te merken, hooguit was de kenmerkende kraak in zijn stem iets aanweziger.

Geen klassieker werd dus overgeslagen: Proof, To You, 86 TVs, Storm Warning, From Your Favourite Sky, Sold As Seen, Sunlight Hits the Snow, A Strange Arrangement of Colour, Twist, Stop en Because passeerden allemaal de revue – niet meer dan terecht. Ook This House Is Haunted mocht er wezen. Halverwege het optreden werd er een rookpauze ingelast, waardoor John enkele solonummers kon spelen. Zo passeerden onder andere No Fear Of Falling en At The Sea. De nieuwe nummers (ik gok met de titel To The Brink, Fingerprints (dat ik John al eerder in zijn eentje heb horen spelen bij een concert in de Melkweg) en Northern Skies) klonken erg prima.

En toch miste ik iets… Misschien was het mijn jeugdige enthousiasme dat ontbrak, maar ik had toch ook het idee alsof de band wat ouder begint te worden. Vroeger werd er nog wel eenes flink losgegaan, maar nu werd keurig alles afgewerkt. Ja, er zaten hardere stukken in, maar allemaal ingepland en keurig binnen de perken. Er is vrij weinig ruimte voor improvisatie… Er gaat niets fout of anders, er gebeurt niets onverwachts. Nee, de heren van Kloot speelden een goede, stabiele set. Dat is prima, maar als onwetende bezoeker sta je daarmee wel gewoon te kijken naar drie mannen op een podium die doen wat ze al tien jaar zo doen. En dat doen ze heel goed, daar mag je dan ook eigenlijk niet over klagen, maar spannend wordt het er niet door.

De volgende keer ga ik er uiteraard weer bij zijn, dat wel. Maar ik hoop dat ze tegen die tijd het vuur en passie (bah, vies woord) hebben terug gevonden. En het niet erg vinden om in plaats van een goed optreden een leuk optreden te geven. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn? De nummers zijn doorspekt van zwartgallige, droge teksten en zelfs deze avond spuugde John ze soms vol emotie eruit. Maar verder was het bijna, bijna te netjes…

Of misschien word ik gewoon toch cynisch en eis ik te veel van deze vakmannen?

Gezien: I Am Kloot, Doornroosje, 30 maart 2010

Het voorprogramma bestond uit Brian Wright. Deze Amerikaanse singer/songwriter imponeerde met zijn mooie verhalen, al had ik toch enigszins moeite om na 35 minuten nog even geconcentreerd te luisteren naar zijn mooie teksten. Hoogtepunten waren opener Former Queen of Spain (it ain’t love, but it’s close enough) en 60 mph (truth be told when a junkie dies nobody gives a damn). Beide nummers staan op zijn Myspace.

Brian mocht tijdens het hoofdprogramma nog wat extra geld verdienen, Tom huurde hem namelijk in als tweede gitarist. En waar Brian tijdens zijn eigen set bescheiden beschaafde gitaarpartijen speelden, zagen we hem bij Tom helemaal los gaan. Tom dacht duidelijk het meeste uit zijn band te moeten halen – nu het weer kon.

Er viel ook wat te vieren: Tom was jarig. Zodoende bouwde het zestal (er speelden ook nog een drummer en een bassist mee) een muur van geluid op die voor mij even slikken was. Na een solo opening met Alphabet of Hurricanes (hopelijk terug te vinden op het volgende McRae album) passeerden nummers als Karaoke Soul (dat ik nog nooit eerder live had gehoord) en A&B Song, afgewisseld met nummers van het nieuwe album, harder dan ik ze ooit gehoord had (live).

Het publiek in de uitverkochte Effenaar slikte het als zoete koek. Ondanks het feitdat het volume dus harder stond en dat dit bij tijd en wijle resulteerde in nogal opgerekte (gitaar-) solo’s – waren er wel degelijk intieme, breekbare momenten. Still Love You werd gecombineerd met Tombrella, een vrije interpretatie van Rihanna’s hit, en indrukwekkende cellopartijen werden afgewisseld met publiekskoortjes en de kenmerkende donkere humor van Tom.

Na de encore, waarvoor Tom achter de piano plaats nam en in zijn eentje het mooie Out Of The Walls speelde, werd er gezongen voor Tom, eerst Happy Birthday en daarna Lang zal hij leven! De band kwam nogmaals op, nu met Tombrero’s op – sombrero’s zo groot that you can always sit in the shade and be miserable. Tom leek tot tranen toe geroerd, of bijna intens gelukkig tijdens afsluiter Boy With The Bubblegun. En dat gunden we hem van harte.

In juli 2004 zat ik in de Paradiso bij een concert van de Kings of Convenience. Ik heb nog steeds goede herinneringen aan die avond, net klaar met de middelbare school, klaar om het universiteitsleven in te duiken. Naast een aantal fantastische uitvoeringen van hun eigen nummers, speelde Erlend ook een grappig nummer genaamd Everybody’s Got A Friend in Stockholm. Het publiek is niet alleen klapvee, maar ook achtergrondkoor, ritmesectie en professioneel fotograaf (tijdens de fotosessie). Een dikke vijf jaar later staan de Kings of Convenience wederom in de grote zaal van de Paradiso. De stoelen zijn verdwenen, nu moeten we gewoon staan. Ik ben best wel opgefokt, mijn op-een-na-favorietste-band heb ik al meer dan 5 jaar niet gezien en mijn verwachtingen zijn hooggespannen. Het helpt ook niet dat mijn huidige leven uit zorgen maken bestaat: heb ik überhaupt wel geld voor dit soort grapjes? Moet ik niet nog harder naar werk zoeken? Enfin, ik ben wel toe aan een avondje ontspannende gitaarmuziek, maar voordat de eerste noten zijn gespeeld ben ik niet bepaald relaxed.

Paradiso, Amsterdam (11 oktober)

En de Kings of Convenience ook niet, zo lijkt het. Eirik Glambæk Bøe glimlacht vriendelijk naar het publiek, maar Erlend Øye lijkt er op zijn zachtst gezegd geen zin in te hebben. Beide heren leveren commentaar op het luide publiek (dat vooral enthousiast lijkt te zijn, niet storend). Erlend geeft zelfs een flesje water aan een hoestende toeschouwer. Het illustere werkt vervolgens plichtmatig enkele nummers van Declaration of Dependence af. Tussen de nummers door zucht Erlend flink, kijkt hij duf het publiek in en verwoordt hij hardop gedachten van het publiek “ooh, they look at each other, are they gay?” Pas bij Singing Softly To Me lijkt er wat schwung in te komen. Zelfs Erlend begint spraakzaam te worden. Nadat Eirik vertelt over hoe leuk hij het vindt dat de Paradiso nog steeds hetzelfde is (in andere steden spelen ze steeds in andere zalen, maar in Amsterdam altijd in dé Paradiso). Erlend voegt er op licht zeikerige toon aan toe dat hij maar één probleem heeft met de Paradiso: de Douwe Egberts koffiemachine. Na drie kwartier begint het merendeel van het publiek, hoewel zeker genietend van de mooie uitvoeringen van de nummers, zich af te vragen of “dit het nu is.” Zijn dit de Kings of Convenience met de vrijwel perfecte live reputatie?

Nee! Net op dat moment roepen de twee koningen om versterking. Daar verschijnen Toby, een Duitse violist, en Davide, de producer van de CD en vandaag bespeler van de contrabas, en wordt een mooie versie van Stay Out Of Trouble gelanceerd. En het heeft een duidelijk effect. Erlend verandert vrijwel meteen in de dansende nerd die we kennen van The Whitest Boy Alive. Hij zweept het publiek op en moedigt aan tot zingen, klappen, vingerknippen: dit is de reden waarom Erlend de wereld rondtrekt. Het optreden wordt tijdens het laatste uur naar een hoger niveau getild. Klassiekers !  en Know-How passeren de revue. Met name Toby schittert als hij tijdens diverse nummers muzikale grapjes op zijn viool uithaalt, tot zichtbare vreugde van Erlend en Eirik. Davide schittert als Italiaanse droogkloot. De droge hummer van het viertal komt tot een climax tijdens een hoogdravend verhaal van Erlend, waarbij het publiek oerwoud/vogelgeluiden moet maken en dat eindigt in een Zwitsers hutje met een waltz-versie van I’d Rather Dance With You, waar het nummer heel duidelijk NIET geschikt voor is. Maar ze zitten het uit, het viertal maakt het af; ze worstelen zich naar het eind. Na afloop bekent Eirik dat ze deze versie tijdens de soundcheck hebben bedacht en dat ze er zelf erg fan van zijn. Ach, het is te waarderen.

Daarna volgen nog nummers als Mrs. Cold en Boat Behind, die goed overeind blijven in de liveversie. Jammer genoeg worden klassiekers als Toxic Girl en Failure niet gespeeld. Tijdens de  encore besluit Eirik om suggesties te vragen. Een slecht idee: chaos ontstaat als iedereen zijn favoriete nummers roept. Uiteindelijk spelen de heren Cayman Islands, een nummer dat toepasselijk genoeg ook over Amsterdam gaat. Daarna speelt de band een opgerekte versie van Little Kids. Erg mooi allemaal. Erlend krijgt de lachers op zijn hand met What If (Justin Timberlake moved to Europe), een simpel nummer met een briljante tekst.

Terugkijkend krijgt het publiek met ruim twee uur materiaal waar voor zijn geld. We kregen weliswaar een wat krampachtig begin, maar het gezellige, vrolijke einde maakte dat meer dan goed. Als Erlend zijn “ik ben depressief tijdens het eerste half uur”-routine laat vallen en de heren vanaf het begin wat relaxter zijn, ben ik meer dan tevreden.

Watt, Rotterdam (10 november)

Eerlijk gezegd was ik bijna niet naar dit concert gegaan. Ik had min of meer “voor het geval dat” twee kaartjes voor dit concert gekocht. Maar Rotterdam is wel mooi twee uur met de trein. En ik had niet zo’n zin om in mijn eentje naar het concert te gaan. En ik had de heren al gezien. En dat was een goed concert, maar dat krampachtige gedoe aan het begin was mij niet goed bevallen. Toch wist ik mezelf te overtuigen om te gaan: voor hetzelfde geld duurde het weer vijf jaar voordat de Koningen naar Nederland zouden komen… En ik wist iemand zover te krijgen om mee te gaan. Dus mijn gouden “ik ga niet alleen naar concerten”-regel hoefde ik niet eens meer te overtreden.

In Rotterdam was het al aan de drukke kant toen we arriveerden. We moesten zelfs een tijdje in de rij staan (met name de rij voor de garderobe was HEEL lang). En in de zaal waren er niet veel plaatsen met goed zicht meer over. Uiteindelijk vonden we een plek vlakbij de uitgang. Toen de Kings of Convenience op het podium verschenen, merkte ik meteen een verschil. In plaats van opmerkingen te maken over het publiek, of stilte te eisen, begonnen de heren gewoon met spelen. En nog wel met Until You Understand, misschien wel het mooiste liedje wat ze ooit hebben geschreven! Alleen dat al was de reis en het geld waard.

De Noren maakten tijdens het gehele concert een ontspannen indruk. Iedereen mocht zelfs gewoon foto’s maken (hoewel ik wel het idee had dat er minder foto’s werden gemaakt dan normaal, dus misschien zijn de “regels” gewoon algemeen bekend nu?). De gespeelde liedjes waren veel evenwichtiger verdeeld over de drie albums. Van het nieuwe album speelden de heren Me in You, Mrs Cold, Boat Behind, 24-25, Power of Not Knowing, To Rule My World en Second To Numb, van de voorgangers speelden ze Misread, Know-How, Homesick, I’d Rather Dance With You en een aantal klassiekers die ontbraken bij het concert in Amsterdam, waaronder Toxic Girl en I Don’t Know What I Can Save You From. De opzet van het concert was verder hetzelfde. Eerst speelden Eirik en Erlend als duo, daarna werd de band geroepen. Maar het contrast was op de een of andere manier minder groot.

In de encore bleek dat Erlend het niet alleen heet had, maar ook last had van zijn maag. Daarom speelde Eirik in zijn eentje een cover, Corcovado. Erlend viel halverwege in met een mondtrompetsolo. Daarna speelden de heren Little Kids dat later steeds meer op I Was Made For Loving You en vervolgens Stand Up For Your Right en de theme from the Pink Panter begon te lijken. Het werd allemaal zolang gerekt, dat het erop leek dat de heren I’d Rather Dance With You maar zouden laten zitten. Maar dat liet het publiek niet gebeuren. Er werd hard genoeg geklapt voor een tweede encore en zodoende kregen we alsnog de klassieker. Aan het einde dook Eirik zelfs het publiek in!

Conclusie
Al met al twee mooie concerten, maar allebei met een andere sfeer. Ik vind de band aanzienlijk leuker als ze wat minder panisch over de regeltjes doen en gewoon mooie muziek maken. Natuurlijk moet het publiek zijn mond dicht houden op de stille momenten, maar als de muziek écht heel mooi is, en het publiek wil er écht graag zijn… Op zulke momenten hoef je die regel helemaal niet uit te leggen. En dat was eigenlijk in Amsterdam én in Rotterdam het geval. Soms is less echt more… Dat zou je de Kings of Convenience eigenlijk niet uit hoeven te leggen.

De band speelt een geraffineerde mix van eigen nummers (zie ook myspace) en covers. De eigen nummers staan eigenlijk allemaal als een huis, al heeft de nieuwe luisteraar weinig aan berichten als ‘dit is een oud nummer in een nieuw jasje.’ Leuk aan de nummers is dat de band de tijd neemt om solo’s te spelen. In een tijd waarin alles steeds korter en puntiger wordt, neemt Sound Asleep de ruimte om hoogdravende solo’s en spannende riffs volledig tot hun recht te laten komen. Ook de covers mogen er zijn. The Beatles (Back in the USSR), Razorlight (In The Morning) en Stereophonics (Dakota): het is een verademing na alle Walking on Sunshines en I’m so Exciteds weer eens leuke covers te horen. En ze doen zeker niet onder voor de originele versies.

Na twee sets van drie kwartier (en een korte pauze tussendoor) sluit de band af. De geluidsman/kroegbaas laat weten dat, voor de opname, het nodig is dat de band één nummer nog een keer speelt. Dat is, samen met een ander nummer, meteen de encore. Het was niet druk vanavond, in café Allicht, maar het was zeker een prima avond.

Makkelijk
Hij is een klassiek geschoolde popartiest die vooral met behulp van looppedaal en viool sterke songs neerzet.

Moeilijk
Hij is een vage violist die bovendien vage teksten zingt op soms vage, ontoegankelijke muziek.

Nou dat viel nog best mee.

In Groningen zette Andrew Bird in ieder geval, met band, een mooi optreden neer. Het voorprogramma – vergeef me: ik ben de naam even vergeten – zag er net iets te opgemaakt en gekunsteld uit (en zo klonk het vaak ook). Nu zou je dat van Birds cd’s ook kunnen zeggen, maar in ieder geval niet van zijn optreden. Ja: sommige nummers worden loopje voor loopje met de viool opgebouwd, maar Andrew kan wel degelijk rocken. Met viool dan.

De eigenzinnige klank die de virtuoos produceert in zijn nummers, kan echter ook gaan vervelen. Als Andrew voor de zoveelste keer zijn viool pakt en het pedaaltje indrukt, dan is het moeilijk een zucht te onderdrukken. Gelukkig greep de beste man ook af en toe naar zijn (mooie) gitaar.

In totaal zette Andrew echter een compleet en mooi optreden neer. Uiteindelijk zijn zijn nummers gevarieerd genoeg om verveling tegen te gaan en zeker als je een beetje bekend bent met zijn werk is het een genot om de man live aan het werk te zien. Hij heeft de afgelopen jaren een aardig oeuvre opgebouwd, waarvan de hoogtepunten bijna allemaal langskwamen in de kleine zaal van De Oosterpoort. De nieuwe nummers (van Noble Beast) bleven daarbij zeker overeind. Maar het waren de oude nummers die live het meeste indruk maakten. Daar komt bij dat Birds concerten erg verfrissend zijn tussen alle standaard Britse gitaarbandjes die ons land regelmatig bezoeken. Aan het eind van de avond overheerste bij mij een gevoel van bewondering en creativiteit. Wat dat betreft was het concert van Bird vooral erg inspirerend.

Mischa maakte een video van Imitosis, live in De Oosterpoort >>

Ik kon deze mogelijkheid natuurlijk niet aan mij voorbij laten gaan. Ik MOEST er naartoe. Zo gezegd, zo gedaan. Op vrijdagavond vertrok ik, om bij mijn Engelse vrienden in London te overnachten. De volgende dag vertrokken we na het kijken van Manchester United – Arsenal en het spelen van Gears of War 2 (waar ik heel slecht in ben) richting Canterbury. Na wat in een restaurant aldaar te hebben gegeten, besloten we in de rij te gaan staan (we wilden wel goede plaatsen natuurlijk). Onderweg naar de katedraal (het concert was in een gebouw bij de kathedraal), liepen we de band tegen het lijf. Inmiddels zijn we BTBFs (Bekende Turin Brakes Fans) en we werden dan ook staande gehouden. Na korte begroeting vroegen ze wat we gingen doen. In de rij staan dus. Maar er stond nog geen rij, zei de band. Dan zouden wij er wel één vormen. Olly vertelde dat zij wat gingen drinken op het terras vlakbij het restaurant waar we net hadden gegeten en dat we welkom waren om erbij te komen zitten. Maar wij besloten dat hij dat uit beleefdheid zei, niet omdat hij dat echt graag wilde. De rij die we hadden gevormd, werd al snel langer. Toen de deuren opengingen, konden we plaatsnemen in de zaal. Het had een carrévorm, bijna volledig uitgerust met houtwerk. Het zaaltje zag eruit alsof het een geweldige akoestiek zou kunnen hebben. Dat had het ook, bleek later.

Supportact Kate Walsh opent de avond. Bijna giechelend kondigt ze aan dat ze vanavond op meerdere gitaren zal spelen, omdat dat moet van gitaarbouwer Allistar Atkins (een verrassend jonge vent). Haar liedjes vallen niet op door hun nadrukkelijkheid: menig tafelgenootschap zou rustig kunnen converseren bij het opzetten van haar cd. Wat haar onderscheidend maak is haar stem. Potverdriedubbeltjes, wát een stem. Ik weet dat dit de laatste jaren heel vaak wordt geroepen, maar Kate Walshs stem is veel mooier en sterker dan je verwacht. Haar optreden was dan ook foutloos. Ze speelde haar hits (in Engeland wist ze via Myspace een gigantisch publiek te verzamelen en Take That te verslaan in de albumlijsten), Your Song, Talk of the Town en Don’t Break My Heart Again, maar speelde ook nummers van haar nieuwe album Light & Dark, dat van de zomer zal verschijnen. Op dat album werkt ze onder andere ook samen met Turin Brakes. Zanger Olly Knights zingt op twee liedjes, Gale Paridjanian speelt op één nummer gitaar. Eén van de samenwerkingsverbanden wordt ten gehore gebracht op deze avond. Greatest Love mag dan een cheesy titel hebben, het nummer is dat allesbehalve. Het is een pijnlijke ballade, bij vlagen zelfs rauw. De stemmen van de twee vocalisten klinken erg vol en goed samen. Het is intens, maar niet zwaarmoedig.

Vrijwel meteen na de set van Kate Walsh wordt het podium bezet door Turin Brakes. In plaats van de gebruikelijke ombouwpauze, zal de band meteen een halve set spelen. Pas daarna is het tijd voor een drink- en plaspauze.

Het vrij zijn van label Source / Virgin / EMI heeft voor Turin Brakes ook zo zijn nadelen: er is geen geld meer om de voltallige band mee te nemen naar dergelijke intieme optredens. Dus vanavond staat het Britse duo er, Olly en Gale, met slechts één ander bandlid: Eddie Myer, de bassist (die vanavond ook de drummachine en de piano mag bedienen). Deze kleinschalige opzet heeft zijn voors en tegens, zo wordt meteen duidelijk. Het grote voordeel is dat Gales technisch perfecte gitaarspel, een van unique selling points (naast Olly’s stem), veel prominenter naar voren komt. Nadeel is dat sommige nummers enorm profiteren van een opgeblazen sound met drums en fulltime piano. Maar door de creatieve aanpak van de band, wordt de avond geen moment saai.

Het zaaltje waarin de band speelt, is erg klein. Met 200 mensen is de tent meer dan vol. Hierdoor ontstaat een intieme sfeer, die de band niet kan negeren: voortdurend worden er grapjes gemaakt en anekdotes vertelt. Bij het eerste nummer The Door vergeet Olly de tekst van het eerste couplet. Het nummer wordt afgebroken en na enkele grapjes en een verontschuldiging (It’s been 10 years since we put out this song and it has done something to my brain), maakt de band zich op voor een tweede start van de avond. Maar Olly is er nog niet klaar voor: Seriously though, what ARE the lyrics to the first verse of ‘The Door?’ Gelukkig zitten er genoeg fans in de zaal die kunnen helpen. Het zet de toon voor een geweldige avond vol muziek, maar met genoeg melige grappen tussendoor. En dat terwijl de Engelsen niet eens een woord voor ‘melig’ hebben.

Hoogtepunten deze avond zijn Stone Thrown, Dark On Fire, New Star en Future Boy (inclusief gratis slecht bruggetje van de bassist, nadat Olly heeft uitgelegd hoe depressief het vorige liedje is: Eddie: ‘And now, on a happier note.’ Olly: ‘Well actually, it’s a sadder note’. Eddie: ‘Ehm, well… Enough about the past, how about the FUTURE… Do you have anything to say about that, Olly… The FUTURE?’).

Maar niet alleen het oude materiaal wordt gespeeld vanavond. Zo’n intieme setting als Canterbury nodigt uit tot het testen van nieuw materiaal. Drie nieuwe nummers speelt de band: Never Stops (een uptempo nummer met twee verschillende refreinen), Sea Change (een midtempo nummer over het einde van de wereld – zie de video hieronder) en Paper Heart (een pijnlijke ballade met een verrassend doortrapte tekst).

Nieuw liedje: Sea Change

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat de avond helemaal foutloos was. Eén of twee keer greep Olly een keer naast de juiste fret, maar dat mocht de pret niet drukken. Dat is natuurlijk ook een nadeel van deze opzet: je hoort alles, ook al is het foutje nog zo klein. Het geluid was perfect, de mix was gebalanceerd en de band in goede stemming. Zelfs de normaal wat verlegen Gale maakt grappen aan de lopende band. En zijn gitaarspel is indrukwekkend. Tijdens Ghost maakt de band ruimte voor wat improvisatie: de twee minuten durende intro bestaat uit een constant, steeds dramatischer herhalen van de zin Saturday Night in Canterbury. De veel te coole manier waarop de band dit probeert, wekt menig toeschouwer op de lachspieren. Tijdens de jam aan het einde van Ghost ontdekte Olly een vreemd effectpedaaltje voor zich dat hij beter niet had kunnen indrukken. Olly leek zelf echter nogal op te gaan in het vreemde, mellow effect dat plotseling klonk. Hij genoot er zo van, dat we ook tijdens Come & Go van dit vage pedaaltje mochten genieten. Maar laten we hem niets kwalijk nemen – zolang het nieuwe album maar niet volstaat met dit effect.

De sfeer was al met al erg positief. De band moet door de intieme aanpak met de billen bloot. De kaarten worden open op tafel gelegd. De band heeft door vele goede optredens in de afgelopen twee jaar het nodige zelfvertrouwen gewonnen. Ze weten wat een optreden een goed optreden maakt en zijn niet langer bang om aan die eisen te voldoen. Aan het eind van de avond, kreeg de band dan ook een verdiende staande ovatie. Volgens mij voor het eerst in de geschiedenis kondigt de band een signeersessie aan en jawel, na afloop van de encore staat de band al vrij snel bij de merchandisestand. Ook Kate Walsh staat klaar om complimenten in ontvangst te nemen en albums te verkopen (ze was heel aardig en gaf me zelfs een gratis button toen ik lid werd van de mailinglist (spread the word!)).

SETLIST:
The Door
Stone Thrown
Real Life
Dark On Fire
Never Stops
Fishing For A Dream
Painkiller (Summer Rain)
Ghost

PAUZE

Underdog (Save Me)
Sea Change
Future Boy
Forever
Come & Go
Paper Heart
Mind Over Money
Long Distance

ENCORE:
Emergency 72
State Of Things

Nu maken we wel van de mogelijkheid gebruikt om met de band te praten. Ik vraag onder andere waarom het album pas in januari komt (er is nog geen platendeal en er komt vermoedelijk nog een compilatiealbum aan voor die tijd). Ook voeren we een goed gesprek met de vrouw van Olly, die vanavond linnen Turin Brakes tasjes en gesigneerde Dark on Fire posters verkoopt. Zij blijkt mijn visie over de toekomst van de band te delen: zij vindt dat de band wel wat commerciëler mag gaan denken (zonder daarbij meteen muzikale concessies te doen): waarom heeft de band geen webwinkel? Waarom wordt de site zo weinig geupdate? Terwijl we met nog twee fans de situatie analyseren, is de band spullen aan het inpakken (ook de roadies zijn vanavond thuisgelaten). Als Olly er zelf bij komt staan zegt zijn vrouw meteen dat wij heel veel goede ideeën hebben en dat ie naar ons zou moeten luisteren.

Dan komen ook Gale en Eddie en sponsor Allistar Atkin erbij staan (inmiddels is iedereen naar huis die niet mee heeft geholpen met de organisatie). Olly introduceert mij als ‘the guy with the best Turin Brakes site’ en ik kan het niet laten eens te vissen naar een nieuwe gitaar. Atkin Guitars zijn nogal boven mijn budget (1600 Britse ponden voor de goedkoopste gitaar, maar die wordt dan wel voor jou persoonlijk gemaakt), maar misschien geeft ‘ie wel monsterkorting omdat ik zo geweldig ben. Ik zeg dan ook dat ik op zoek ben naar een gitaar en dat ik de Atkin Gitaren erg mooi vindt klinken. Hij is verrast dat ik zelf ook gitaar speel en zegt dat ik een keer langs moet komen, om in zijn werkplaats gitaren te proberen. Ik vertel hem dat ik niet in Engeland woon, maar in Nederland. Hij vraag waar precies. Als ik antwoord dat ik tegen de Duitse grens aan woon, wordt hij enthousiast: hij opent namelijk binnenkort een extra werkplaats in Köln en daar gaat hij dan ook heel veel zijn de komende tijd. Köln is goed te doen vanuit Nijmegen en hij geeft me dan ook de opdracht hem snel te mailen. Tijd om rijk te worden dus… Iemand goede ideeën?

Rond middernacht moet het gebouw dicht. De groep overgebleven mensen (organisatie, Kate Walsh, Turin Brakes met aanhang) gaat het feest in een pub voortzetten, maar het lijkt ons het beste de avond hier te eindigen. Het is immers ook niet ons doel om beste vrienden van de band te worden. Bovendien moeten we nog terug naar London rijden.

Zondagochtend is een relaxte ochtend die ik aan een de-luxe ontbijt en de mooie herinneringen spendeer, totdat ik naar het vliegveld moet: het gewone leven wacht niet. Op London Gatwick Airport wordt de combinatie van een strip paracetamolpillen, een zilverkleurig A5-notebook van de Hema, de oplader van mijn telefoon en mijn kleren gezien als verdacht object in de scanner van de beveiliging, waardoor mijn hele tas ondersteboven wordt gekeerd en gecheckt.

Het is nogal lastig om antwoord te geven op de vraag ‘heb je nog elektrische apparaten in je tas zitten’ als die er niet inzitten. Het gaat allemaal op vriendelijke wijze, maar ik kan niet zeggen dat ik er blij van word. Uiteindelijk besluit ik zelf mijn tas maar weer in te pakken, anders duurt het allemaal nog langer. Heb ik net mijn tas weer ingepakt, moet ik óók nog mijn schoenen uittrekken. Dat heb ik eerder gehad, maar dit keer dacht ik dat ik al van de beveiliging af was. Maar ook mijn schoenen bleken veilig.

De rest van de vlucht verloopt voorspoedig en ik moet zeggen dat Easyjet veel mooiere vliegtuigen heeft dan ik had verwacht. Maar ja, ten opzichte van de toestellen van Ryanair zijn heel veel vliegtuigen mooi.

Tegen een uur of 9 zit ik op mijn kamer terug te denken aan het leuke weekend. Een mooi concert en een tijdelijke verandering van omgeving. Ik heb genoten. Maar ik realiseer me ook dat ik helemaal geen zin heb in een gewone werkweek. Uiteindelijk viel deze maandag best mee, maar om na een mooi, rustig weekend de motivatie te vinden om er weer keihard tegen aan te gaan, dat is verrekte moeilijk. En dat ligt niet een zozeer aan mijn dagelijks leven, maar meer aan het weekend waarvan ik zo heb genoten…

Enfin, Joosk speelde geen legendarische set voor de 50 aanwezigen (waaronder Swift die in een hoekje van de zaal stond te kijken, wat me deed denken aan een ander uitgestorven optreden), maar wel een leuke. Zijn stem deed op momenten denken aan die van de hoofdact van de avond. Ik kan niet anders dan respect hebben voor onbekende singer/songwriters: ze gaan er toch maar staan met hun hart op hun tong. Joosk ging naar Los Angeles om zijn album op te nemen, maar keerde terug met een verkoudheid en een nieuwe Gibson. Met zijn muziek zit het wel snor, hopelijk slaagt een vervolgpoging om het album af te maken wél.

Een half uur later was het tijd voor de meester zelf (en het was er niet veel drukker op geworden, helaas). Richard had drie bandleden meegenomen, die multi-inzetbaar bleken: ze konden alledrie de koorzang verzorgen en de twee gitaristen / bassisten speelden naast hun eigen instrument ook synthesizer en piano. Richard zelf wisselde per lied van piano naar elektrische gitaar en weer terug. Richard concentreerde zich op zijn recentere werk: een verzoek om Losing Sleep werd vriendelijk weggelachen met een It’s been a long time, my friend, I don’t think I can remember the lyrics. Dat dat niet voor al zijn oude werk geldt, bleek toen hij vervolgens het mooie Sadsong St. speelde. Maar verder was het vooral The Atlantic Ocean wat de klok sloeg.

Swift en band bleken net zo getalenteerd als jaren geleden (ondanks de veranderde line-up: de Magic Numbers-achtige gitarist was vervangen door eentje die ook een beetje kon dansen). Het geluid was goed: een volle piano, aangevuld met pompende bassgitaar, lekkere drumfills en swingende elektrische gitaar. De instrumentatie, op de CD bij nadere beluistering al een genot, bleef dus goed overeind. Over Swifts vocalen (en die van de rest van de band) viel ook niet te klagen: Swift heeft er een handje om ineens met extreem hoge kopstem te zingen en het is altijd maar de vraag hoe dat live overeind blijft. Maar liedjes als Lady Luck, A Song for Milton Feher, The Atlantic Ocean en Most of What I Know waren net zo swingend en feiloos als op plaat. De enige kanttekening die mag worden geplaatst, is mijns inziens de af en toe wel erg lang opgerekte outro’s. Het is natuurlijk enorm leuk om met een looppedaal een muur van geluid op te bouwen, maar na twee minuten geef ik de voorkeur aan een extra nummer (bijvoorbeeld het deze avond niet gespeelde Kisses for the Misses of The Million Dollar Baby.

Al met al was het muzikaal gezien een sterke tot zeer sterke avond. Swift en zijn band stonden overtuigend en eensgezind muziek te maken. Hoogtepunten waren afsluiter Lady Luck, A Song for Milton Feher en opener The Songs of National Freedom. Jammer dat het publiek nog op zich laat wachten. Hopelijk doet de word of mouth nu wel zijn werk en komt de fascinerende artiest volgende keer niet voor een handjevol mensen naar Nederland. Want Richard Swift is blijkbaar zo hip dat Nederland het niet door heeft. Jammer eigenlijk. Maar als ‘ie over 5 jaar in de HMH staat, dan heb ik het voorspeld.