Leven in EK-tijd (6): 17 juni

In deze tijd dat er wel een EK Voetbal is maar Nederland niet meedoet, schrijft Stefan van ditisstefan.nl iedere wedstrijd een stukje, wat dan enige tijd later op ditisstefan.nl verschijnt. Er zullen een paar onderbrekingen in zitten vanwege andere verplichtingen, maar verder zal hij trouw schrijven! Het is niet zo dat er nooit iets over de wedstrijden van het EK komt te staan, maar dat is zeker niet de norm. Net als alcohol kinderen, alcohol is ook niet de norm…

17 juni – 15:00 uur: Italië – Zweden 1-0 (1-0)

Met een schuin oog heb ik deze wedstrijd gekeken, terwijl ik heel veel andere dingen aan het doen was. Lang leek het erop alsof de Zweden een punt gingen overhouden aan dit duel, maar uiteindelijk scoorde de Italianen toch nog. Dat had ik ook voorspeld, dus alles klopt weer in de wereld.

17 juni – 18:00 uur: Tsjechië – Kroatië 2-2 (0-1)

Van deze wedstrijd zag ik de eerste helft en als ik eerlijk ben zag ik niet aankomen dat dit een gelijkspel zou worden. Hoe goed Petr Cech ook keepte, het was eenrichtingsverkeer voor Kroatië tijdens die helft. Daarna moest ik bijna weg, dus de rest van de wedstrijd heb ik niet gezien, noch het stilleggen, noch de manier waarop ze hun eerste kans op plaatsing voor de volgende ronde verspeelden. En mijn punten. Want nu heb ik er 0.

17 juni – 21:00 uur: Spanje – Turkije 3-0 (3-1)

Bijna goed deze wedstrijd, maar ik heb er weer eens niks van gezien. In plaats daarvan was ik naar X-Men: Apocalypse, een actiefilm die toch behoorlijk slecht is ontvangen bij de critici. En nee, de film zal de wereld niet veranderen, of het superheldengenre opnieuw uitvinden. En ik vind ‘m volgens mij ook niet zo goed als de vorige X-Men film. De eerste helft is veel opbouw en weinig plot. Maar hij is wel echt vermakelijk en het eindigt op een fijne, positieve manier zonder veel gedoe. En leuk om Sansa Stark eens bad ass awesome te zien zijn. Benieuwd of dat in Game Of Thrones nog eens gaat gebeuren.

Maar was Spanje – Turkije wat?

 

De naam is Bond, Janken Bond

Spectre_posterBij de James Bond films is het zo verfrissend dat het is wat het is. Gewoon een actiefilm met een spion die de slechteriken verslaat in snelle auto’s met knappe vrouwen. Je weet waar je aan toe bent, je krijgt dat en het is vrijwel altijd voor herhaling vatbaar. Er is enige discussie over de vraag of de Daniel Craig wel Bond ‘op zijn Bonds’ is, maar ik vind de nieuwste films nog steeds goed in elkaar zitten. Behalve Quantum of Solace, daarvan snap ik het plot nog steeds niet helemaal, maar de plaatjes waren mooi. Over Skyfall was en ben ik laaiend enthousiast en dus kijk ik uit naar Spectre, de nieuwste James Bond film die dit najaar op het witte doek verschijnt.

Spectre betekent de herintroductie van de gelijknamige iconische organisatie in de serie en dat kan alleen maar smullen worden, zeker nu ook Christopher Waltz een prominente rol heeft. Waltz speelde al de ultieme bad guy in Inglourious Basterds en zijn mimiek en zorgvuldige manier van spreken maken hem tot de kandidaat om een fantastische monoloog te brengen in Spectre. Wat dat betreft zijn de verwachtingen weer hoog gespannen.

“De naam is Bond, Janken Bond” verder lezen

‘Inside Llewyn Davis’ zwelgt heerlijk in zichzelf

Vroeg in de film Inside Llewyn Davis zit een oud folknummer gezongen door acteur (en hoofdrolspeler) Oscar Isaac en Marcus Mumford. Dat kan een reden zijn om je op te winden, totdat je je realiseert dat het hier geen compositie van Marcus betreft, die na twee albums toch een beetje als One Trick Pony de boeken in gaat. Ik hoop dat hij het tegendeel nog gaat bewijzen, maar tot nu toe was Sigh No More een mooi album maar bleek het album erna vooral veel van hetzelfde. Dan is het zelfs best verfrissend dat hij een mooi traditioneel folkliedje zingt in de tweede tien minuten van Inside Llewyn Davis.

“‘Inside Llewyn Davis’ zwelgt heerlijk in zichzelf” verder lezen

Tv-tip vanavond op RTL 5 – 127 hours

Bij RTL 5 was zaterdagavond de film ‘127 Hours’ te zien. Om een breed publiek de kans te geven deze film te zien, is ervoor gekozen de film om 20.30 uur uit te zenden. Vanwege de Kijkwijzer, die op dit tijdstip alleen films voor 12 jaar en ouder toestaat, kon de scène waarin de hoofdpersoon zijn eigen arm amputeert niet worden uitgezonden. Het spijt ons dat we zoveel kijkers hebben teleurgesteld. Dat was zeker niet de bedoeling. Daarom zal ‘127 Hours’ vanavond om 22.30u opnieuw uitgezonden worden, in z’n geheel.

Nog even een aanvulling over de Kijkwijzer. Deze geldt vanaf het aanvangstijdstip van de film ook al wordt een heftige scene pas na 22u uitgezonden.

Dat is dan wel weer netjes gedaan van RTL. 🙂

Cloud Atlas, of het schreeuwen van een boodschap

cloud_atlas_0

Vrijdagavond ging ik met twee goede vrienden naar Cloud Atlas. De ambitieuze verfilming van het net zo ambitieuze boek van auteur – niet comedian – David Mitchell had kunnen eindigen als gedrocht dat verzandt in pretentieus gefilosofeer en oninteressante karakters. Had kunnen. Want de sterrencast doet zijn uiterste best om het publiek bijna drie uur te vermaken. Geen makkelijke opgave, met zes verschillende verhaallijnen en een veelvoud aan personages, maar het is gelukt – durf ik te stellen. Je moet er even voor gaan zitten, maar wie geduld toont gedurende de eerste twintig minuten, zal merken dat de film steeds coherenter en spannender wordt: slim gemonteerd (niet te lang bij een verhaallijn stil staan, maar ook niet te kort) en op de momenten dat het nodig is flink wat actie achter elkaar door – en dan gewoon eens simpele slap stick en een man in vrouwenkleren.

Jammer alleen van DE BOODSCHAP.

De boodschap in de Hollywoodfilm werkte vast goed toen mensen nog niet helemaal doorhadden wat voor schaamteloze industrie het was, maar tegenwoordig is het een beetje rich om als megablockbuster met ditto miljoenenbudget even een sterk staaltje maatschappijkritiek te leveren op – ik noem een consumptiemaatschappij of de seksualisering van de vrouw. Wijzen met het vingertje gaat niet zo goed als je zelf bijdraagt aan het probleem. Cloud Atlas is het kind van die erfenis. Ik zou niet durven stellen dat de film zijn eigen boodschap ondermijnt, maar wel dat de film het kind van de rekening is en een erfenis van talloze zeurderige films met zich meesleept. En waar Cloud Atlas zich wel schuldig aanmaakt, is dat de boodschap KEER OP KEER en KEI HARD IN YOUR FACE moet worden geschreeuwd.

En dan blijkt die boodschap nog niet duidelijk genoeg voor sommige mensen.

Tot vier keer toe wordt het centrale thema als een soort mantra door een personage gesproken. Our lives are not our own etc. etc. (ik zal hier niet de film spoilen, maar het komt zelfs in de trailer een keer langs). Het zal ongetwijfeld door tienduizenden worden geadopteerd als status update op een sociaal netwerk naar keuze. Blijkbaar wordt dankzij grootse special effects en meerdere verhaallijnen even vergeten dat een boodschap best subtiel gebracht mag worden en dan misschien zelfs meer impact heeft dan wanneer JE KEI HARD IN IEMANDS GEZICHT SCHREEUWT. Maar het publiek is dom, denkt Hollywood, en dus wordt de film, in een poging om de blockbuster niet te laten floppen, van al zijn subtiliteit ontdaan.

Het gevolg is dat je tijdens het kijken je vermaakt, maar dat daarna eventuele intellectuele honger weer kei hard opduikt. Net als bij het eten van junk food: even voel je je vol, maar een dik uur later knort je maag alweer.

En het ergste is nog dat Cloud Atlas geen Hollywoodfilm is. Het gaat hier om een film van Duitse makelij. Weliswaar met Hollywoodacteurs (waaronder enkele Britten), Hollywoodproducenten en een Hollywoodbudget (Cloud Atlas heeft een voor Duitse begrippen ongekend budget van meer dan 100 miljoen US$).  Wellicht dat de Duitse geldschieters iets te veel hebben geprobeerd om er een Amerikaanse blauchbüstern (noot: dit is geen goed Duits) van te maken. Ik kan me namelijk nauwelijks voorstellen dat Cloud Atlas zo’n postmodern werk is dat het continu dezelfde zin herhaalt tot een zeker deconstructivisme optreedt en betekenis verloren raakt in de hersenen des lezers. Ofzo. Het is lang geleden dat ik studeerde. Maar laat ik het boek eerst lezen voordat ik verder inga op wat het boek wel en niet probeert.

Wat ik alleen maar weer zeggen is dat Cloud Atlas een nog betere film zou zijn als de makers niet de noodzaak zouden hebben gevoeld om keer op keer op keer op keer op keer te herhalen welke lering we uit de soms mooie, soms snijdende gebeurtenissen uit de film mogen trekken. Had het acteerwerk van Tom Hanks (die voor het eerst in lange tijd bij mij geen irritatie opwekt), Ben Wishaw (wat een briljant acteur, en hij kan alles spelen van nerd tot psychopaat tot achtervolgd homoseksuele musicus) en Hugo Weaving voor zich spreken. Dat was genoeg geweest. En er zijn genoeg internationale en onafhankelijke films die op zo’n manier hun punt maken.

Want het is niet zo dat de grote massa wel vrolijk wordt van het intellectueel gezwam waarin één van de verhaallijnen tegen het einde in vervalt. Wat dan ook weer blijkt uit het feit dat de grote massa het de film nog niet heeft omarmt en de film nog niet uit de rode cijfers is.

Wat dan eigenlijk wel weer jammer is, want je verveelt je die twee uur en drie kwartier geen moment. En de film is cinematografisch mooi genoeg om juist op het grote doek te aanschouwen. Getuige ook de bijna zes minuten tellende trailer:

Dus ik zou zeggen: ga hem nog zien nu het nog kan, maar wind je daarna vooral ook op over de BOODSCHAP. Want dat schreeuwen, dat is verder nergens voor nodig. En dat mag dan weer wel geschreeuwd worden. Anders komt het niet aan… Hè….

On The Road en Ruby Sparks

Eindelijk maar eens begonnen in On The Road. Even geleden geleend van een vriend, maar het boek krijgt voorrang boven de stapel die er ook nog ligt. Ik vind het prima om muziek van deze tijd te luisteren, boeken van deze tijd te lezen en films en series van deze tijd te kijken. Klassieker of niet, er is genoeg in de moderne tijd te beleven. Ik zie niet de voordelen om ‘vooraan’ in de cultuur te beginnen. Bovendien: wat is vooraan eigenlijk?

Maar goed, ik ben natuurlijk wel nieuwsgierig naar de klassiekers. Dus ligt Great Expectations op de stapel en ben ik nu begonnen in On The Road. Bevalt goed, leest prima weg. Het schijnt dat ik de recent gemaakte film trouwens over kan slaan.

Over recente films gesproken… Gisteren naar Ruby Sparks geweest. Over een jonge schrijver die zijn writer’s block overwint door over zijn droommeisje (type knap, maar met vertederende problemen) te schrijven. Hij schrijft en schrijft totdat zijn droommeisje opeens in zijn kamer staat.

Dan krijgt de film een half uurtje iets van een romantische komedie, met onder andere een hilarische bijrol van ‘hippie’ Antonio Banderas (tweede plaats is in de categorie ‘Bijrol’ voor Steve Coogan, die een geweldige pretentieuze schrijver neerzet). En dan slaat de film ineens een aanzienlijk minder grappige en zelfs oncomfortabele weg in. Uiteindelijk resulteert het een en ander in een nogal conventioneel en daardoor wat teleurstellend einde, maar dat neemt niet weg dat de film vermakelijk en interessant was. Overigens geschreven door de actrice dat Ruby speelt. Dat maakt het ook weer interessant, want feitelijk rekent ze af met het type klunzige man met onrealistische verwachtingen. Behalve aan het einde dus.

Maar goed, naast de inderdaad ogenschijnlijk perfecte Ruby werd mijn aandacht getrokken door het huis van hoofdpersoon Calvin. Oké, hij schreef een bestseller op zijn negentiende en rijke ouders, maar nog steeds heeft hij een belachelijk mooi en groot huis (met zwembad) waar alleen hij en hondje Scotty in eerste instantie wonen. Ruimtelijk, wit, open, een gezellige keuken, HEEL VEEL boeken en een oude typemachine – die tegen het einde van de film wordt vervangen voor een moderne MacBook Pro. Een belachelijk groot huis dus. Totaal niet realistisch.

En al die boeken. Wanneer leest Calvin die in hemelsnaam? Ik doe weken – zo niet maanden – over een boek tegenwoordig. Of zou hij ze kunnen lezen omdat hij verder geen vrienden heeft?

 

Het perspectief van een extra aarde

Vroeger keek ik films in een zeer hoge frequentie. Sterker nog, ik heb echte VakantieFilmMarathons gedaan (blader maar eens een eind terug naar 2007). Maar sinds mijn studentenleven voorbij is, kijk ik een stuk minder films. Omdat films te lang zijn om eventjes te kijken en omdat het ook lang niet altijd ‘licht’ vermaak is. Toch vond ik het dit weekend weer eens tijd om een film te kijken. Aangespoord door een lijstje van tien ondergewaardeerde films (waarvan ik er een paar al had gezien, trouwens, dat dan weer wel), begon ik op zaterdagmorgen bij het ontbijt met een film. Ik zag al een mooie traditie geboren worden, maar daarbij vergat ik even dat film kijken niet alleen maar vrolijk is.

De film die ik had uitgekozen was namelijk Another Earth. De film gaat over Rhoda, die als zeventienjarig meisje die over the moon is als ze wordt toegelaten tot MIT. Ze viert een feestje en rijdt met teveel alcohol op naar huis. Als de radio dj haar erop attendeert  dat er een nieuwe planeet zichtbaar is in de sterrenhemel die enorm op de aarde lijktm kijkt ze op. Als meisje met een bovengemiddelde interesse voor het heelal is ze bijzonder geïnteresseerd in de planeet. Helaas vergeet ze daarbij op de weg te letten en ramt ze een andere auto met het jonge gezin van componist John Burroughs. De componist raakt in een coma, zwangere vrouw en vijfjarig zoontje zijn dood. Geen uitermate positief begin van de film dus.

Fastforward enkele jaren: Rhoda heeft haar straf uitgezeten, maar haar toekomst is zum kloten. Om haar zelf schijnbaar te straffen probeert ze geen academische toekomst na te streven maar wordt ze schoonmaakster op een middelbare school zodat ze niet te veel hoeft na te denken.

Omdat Rhoda minderjarig was, is haar identiteit geheim gehouden voor de slachtoffers. Burroughs is inmiddels ontwaakt, maar erg depressief. Rhoda wil haar excuses aanbieden voor het aangedane leed en zoekt Burroughs op. Wanneer hij de deur open doet, biedt ze zichzelf in een opwelling aan als schoonmaakster. Zo maakt ze zijn huis (en leven) schoon en helpt ze de beste man uit zijn depressie. Al weet je dat hij gedoemd is erachter te komen wie zijn schoonmaakster is – en dat dat geen hoogtepunt gaat zijn.

Klinkt inderdaad niet als een science-fiction film en dat is het ook niet echt. Wel speelt de notie van de extra aarde de hele tijd door op de achtergrond. Rhoda doet mee aan een wedstrijd om een reis te winnen naar Earth 2, omdat ze verder toch weinig op aarde heeft. Belangrijker is echter de gedachte die deze planeet oproept: als Earth 2 inderdaad een exacte kopie van onze planeet is, wat is er dan hetzelfde en wat is er anders? Lopen we zelf ook rond op die planeet? Hebben we daar dezelfde fouten gemaakt, dezelfde beslissingen nodig? Is de Rhoda van Earth 2 de succesvolle MIT-studente, of de depressieve twintiger wiens leven door een grote fout is bepaald. En is Burroughs 2 ook een weduwnaar of is hij gelukkig getrouwd met twee kinderen:

Within our lifetimes, we’ve marveled as biologists have managed to look at ever smaller and smaller things. And astronomers have looked further and further into the dark night sky, back in time and out in space. But maybe the most mysterious of all is neither the small nor the large: it’s us, up close. Could we even recognize ourselves, and if we did, would we know ourselves? What would we say to ourselves? What would we learn from ourselves? What would we really like to see if we could stand outside ourselves and look at us?

Dat wordt in Another Earth mogelijk dankzij de nabijheid van Earth 2. Het is een aanlokkelijk idee, weten of je een ander leven had kunnen hebben dat misschien wel beter is dan het leven dat je nu leidt. Het maakt van Another Earth een intrigerende film, waarin het enige noemenswaardige special effect de extra aarde is, die een groot deel van de film in de lucht te zien is. De planeet speelt slechts een ondersteunende rol in de film – hier hoef je geen grote rampen te verwachten. Het gaat om de interacties van de personages, om hun angsten en incasseringsvermogen.

Another Earth is een ingetogen filmbeleving, met – zeker in het eerste deel – weinig dialogen: het beeld spreekt voor zich. Brit Marling speelt de hoofdrol, maar werkte ook aan het script. Ze ziet eruit alsof ze in talloze slechte tienerkomedies voor de cute blonde girl had kunnen doorgaan, maar ze speelt hier een indrukwekkende rol. Zoals we eerder al in Moon zagen, zijn het soms de minimalistische science-fiction films die indruk maken. Juist omdat daar geen visueel geweld in zit, maar omdat ze vertrouwen op de vertelkunst, op bijzondere personages en een vaak simpel ‘Wat Als…’-idee. Wat als er een extra aarde zou zijn waar we naar toe zouden kunnen vliegen? Hoe zou ons perspectief op ons leven veranderen? Wat zou er anders zijn? Wat hetzelfde? Another Earth biedt uiteraard geen echte antwoorden op dergelijke vraagstukken. De film zet je echter wel aan het denken.

vier uit vijf