Nu denken jullie natuurlijk: gaat Stefan hier incashen op een van zijn oude successen? Nee joh! Dat komt pas deze zomer, als mijn paspoort verloopt… Nee, nu moest ik een rijbewijs aanvragen. De procedure verschilt niet zo van het aanvragen van mijn paspoort, dus kon ik voorbereid op reis. De foto’s had ik al laten maken en met een kritisch oog bekeken op onvolkomenheden (afgezien van wat een collega mijn “blue steel“-look noemt). DAT kon alvast niet meer fout gaan.

Geslaagd met rijbewijs had ik vervolgens de illusie dat ik vast door mijn rijleraar bij de stadswinkel zou worden afgezet om meteen mijn rijbewijs aan te vragen.

NEE!

Nee, nee… Misschien was het omdat ik ‘s middags rijexamen had, of omdat het dinsdag was en dinsdag gewoon de foute dag is, maar rijbewijs op dezelfde dag aanvragen als dat je hebt gehaald, dat kan niet. Dus als je net als ondergetekende fulltime werkt, en je hebt al vrij genomen van je werk voor je examen, dan mag je gewoon NOG eens vrij nemen om je bewijs aan te vragen. Want zo rollen (rijden?) wij bij de gemeente en het CBR. Dat dat in sommige gevallen kan uitlopen tot twee tot drie uur vrij nemen (die je normaal had gebruikt om op het strand in Zuid-Spanje te relaxen natuurlijk) als je een beetje reistijd hebt en lang moet wachten bij de stadswinkel (wat vrijwel altijd het geval is), dat doet er nu even niet toe. Gelukkig kun je nu ook afspraken maken bij de stadswinkel.

NEE! 

Nou ja, het kan wel… Maar minimaal een dag van tevoren en in mijn geval (als je dus het begin of het eind van de dag wil), minstens twee weken. De ambtenaar aan de telefoon wist me te vertellen “dat het nog echt niet volzat hoor”, maar verzuimde daarbij te vermelden dat er alleen op uiterst ideale tijden als “tien over half drie” en “half twaalf” nog een plekje was.

Kun je dan niet als je een keer toch vrij bent op een middag binnenlopen?

NEE!

Nee joh! ‘s Middags kan echt alleen op afspraak hoor. Zelfs al zou het niet vol zitten met afspraken… Alleen donderdagavond is er nog een vrij inloopmomentje. En anders moet ik toch echt ‘s morgens komen. Dan kunt u het welbekende nummertje trekken. Waarbij ik mij – eindelijk op een donderdagmorgen daar zittende – realiseerde dat de stadswinkel als geheel zo is ingericht dat burgers zo veel mogelijk gefrustreerd raken.

HOE DAT ZO?

Nou. Dan zit je daar dus op de begane grond, met zo’n dertien balies alleen al op de begane grond. Om 9 uur staat er uiteraard al een kudde Nijmegenaren te wachten – die net als ik allemaal zo snel mogelijk weer weg willen. Nummertje trekken dus en zitten. Maar terwijl je bij de slager vroeger kon zien of je ondertussen nog even naar de bakker kon lopen, is het nummersysteem zo ingericht dat het zowel nog 5 als 55 minuten kan duren voordat je aan de beurt bent. Want met A502 kom je misschien wel na A501, maar dat betekent niet dat B100 en C4422232414 niet nog even tussendoor mogen. Tel daarbij op dat op een moment dat er toch al een man of twintig zitten te wachten als de stadswinkel net open is gegaan, en het is extra frustrerend dat maar vier burgerzakenbalies bezet zijn. Waarbij de ambtenaren handenwrijvend kunnen besluiten wie ze uit hun lijden willen lossen… Zal ik een A-nummer nemen, of toch een E… Of let’s go wild… een F? En jij zit daar maar, niet wetend of je Oorlog & Vrede nog kunt uitlezen, of dat je niet eens meer naar de wc kunt… Tik-tak-tik-tak.

EN DAN?

Dan duurt een half uur dus heel lang. Daarna is het – als alles meezit – binnen 5 minuten gepiept (wachttijd niet meegerekend), mits je ruim 40 euro pint en een week geduld hebt om op je bewijs te wachten. Wat je dan inderdaad ook weer moet gaan ophalen tijdens de koopavond (of tijdens een werkdag)… Ik had het geluk dat het rustig was. En nu in de auto kan stappen en weg mag rijden. En geen rare dingen doen…

Nu ben ik de eerste om toe te geven dat ik niet de handigste mens op aarde ben. Maar ik meende toch een zekere basisvaardigheid te hebben wat betreft huishoudelijke taken. Zo weet ik dat wanneer je diepvries niet meer fatsoenlijk dicht kan vanwege al het ijs, dat het dan tijd wordt om die diepvries te ontdooien. Nu had ik dat al eens eerder gedaan, dus dat ging mij zeker lukken en de frustratie die het niet meer dicht kunnen van de diepvries bij mij opriep was dusdanig groot dat ik erg gemotiveerd was. Ondanks het feit dat ik al een hele dag had gewerkt en dus moe was.

Ik breng de etenswaren die bewaard dienen te worden onder bij een alternatieve diepvries van een huisgenootje en ga aan de slag (de rest van het voedsel gooi ik weg. Voorzichtig hak ik een deel ijs weg. Voorzichtig, omdat ik weet dat het niet slim is om de leidingen te raken – dan ontdooit ie ook, maar dan wordt de diepvries daarna niet meer koud. Dat is immers ook niet handig.

Na een tijdje wordt het hakken zinloos – niet al het ijs is met deze methode eenvoudig los te krijgen, dus doe ik wat veel mensen doen: ik zet een bak met heet water in de diepvries, om het ontdooien te versnellen. In dit geval geen emmer, maar een lade van de diepvries. Ik vul de bak met heet water en ik denk “nu zal het snel gaan”. Dus til ik de bak op en poog hem in de diepvries te schuiven. Omdat het niet handig is dat een lade er meteen helemaal uitkomt als je deze opentrekt, zit er een klein uitsteeksel aan de voorkant van de diepvries om de lade tegen te houden bij het open te maken. Nu houdt dit uitsteeksel de lade tegen erin te gaan. Dus kantel ik de lade iets, om het uiteinde van de lade onder het uitsteeksel door te schuiven en de lade op de juiste plek te brengen. Ik verzuim echter me te realiseren dat dan het zwaartepunt van het water verschuift en dat ik best veel water in de lade heb gedaan.

Het gevolg is een natte, hele natte keukenvloer. Maar de lade zit in de diepvries. De rest van mijn avond bestaat uit dweilen, wachten, dweilen, wachten. Ik heb niet het idee dat de keuken er schoner van is geworden, maar het beetje hete water dat nog wel in de lade zat, heeft vast geholpen bij het ontdooien. Aan het einde van de avond was de keukenvloer nog steeds nat, maar de diepvries wel volledig ontdooid (en mijn hemel, wat zat er VEEL ijs in). Nu gaat de diepvries weer fijn dicht en hebben we weer zeeën van ruimte in de diepvries. Het kost je een avond van je leven, maar dan heb je ook wat.

Dus, meer dan ooit, geldt nu de boodschap op de koelvriescombinatie: GOE DIGT DOEN!!!*

* Deze boodschap werd er ooit opgeschreven door een huisgenoot uit Azerbaijan. Vandaar de spelling.

Afgelopen vrijdag werd ik gebeld door een aardige huisgenoot van me: “Jij hebt een probleem.” Het bleek dat, zes dagen nadat het eigenlijk zou zijn gebeurd, de huisbaas toch het slot had vervangen. En hij had de sleutels afgegeven in het huis. Dat was in principe niet heel handig en daarom belde mijn huisgenoot me op. “Kom jij zondagavond? Want ik ben er in principe heel het weekend gewoon.”

Helaas had ik zondagavond een familiefeest en zou ik pas maandag weer in Nijmegen zijn. Dat was geen probleem, in de middagpauze zou ik dan wel de sleutel op de uni kunnen scoren. Dat was mooi geregeld, daar stond mijn fiets toch nog. Behalve dat ik zaterdag ziek werd en zodoende en zondag niet naar het familiefeest kon, noch maandag naar de Uni. Ik had met mijn huisgenoot afgesproken dat hij de sleutel dan maar moest afgeven bij Gül, onze huisbazen, waar ik hem zou oppikken. Maar toen ik dinsdag rond een uur of twee daar was, bleek dat niet helemaal goed te zijn gegaan. Hassan had nog één sleutel en die paste niet op de deur (“Als sleutel niet past, jij weggooien”).

Toen ik de sleutel eenmaal had weggegooid, zat ik met een probleem. Maar gelukkig was het weer niet heel slecht. Toen bedacht ik dat Vahid – een man van in de veertig die het kleinste kamertje in huis bewoond – me nog iets schuldig was nadat ik hem met zijn printer en scanner had geholpen en dat ie vast in het café tegenover zat te kaarten. Maar dat was niet het geval (“Nee, Vahid is thuis…”). Helaas was hij niet in staat de deur open te doen, ook niet als er een uur lang om de minuut wordt aangebeld. In het café had niemand het nummer van Vahid (en hij heeft TWEE telefoons!): “Bij de kleermaker op de hoek” had ik ook geen succes.

Rond een uur of drie, ik was inmiddels maar wat door de straat gaan lopen, kwam Vahid dan eindelijk naar buiten. En vriendelijk lachend maakte hij niet veel later de deur voor mij open. En toen stond ik even later binnen. Daar betrapte ik me erop dat ik helemaal niet zo blij was dat ik nu binnen was. Nu ja, ik was natuurlijk wel blij bij mijn spullen te kunnen, maar ik kan niet zeggen dat mijn studentenhuis het toppunt van sfeer is. Maar het grappige is dat ik niet weer naar buiten kon, want mijn andere huisgenoot met sleutel moest eerst thuiskomen. Gelukkig duurde dat maar tot een uur of vijf (‘ja, sorry, ik was het helemaal vergeten’), zodat ik toen boodschappen kon gaan doen (als ik niet zoveel bagage bij me had, had ik dat des middags al gedaan). En toen was alles weer zoals vanouds, maar nu met een beter slot.

Daar zal de gemeente blij mee zijn, als ze volgende week woensdag weer komen controleren. Alleen zijn ze dan vast nog niet blij met de niet goed sluitende keukendeur, de rotzooi in de tuin en een aantal minder veilige voorzieningen. Dat wordt weer een eindsprint voor onze huisbaas…

Het moet de tweede helft van juni 2007 zijn geweest toen ik zag (en me realiseerde) dat mijn paspoort de maand erop zou verlopen. Ik wilde eind juli op vakantie (naar Engeland dus, maar dat is een ander verhaal) en dus moest ik een nieuw paspoort aanvragen. Gelukkig had ik het jaar ervoor al pasfoto’s laten maken die daarvoor geschikt waren. Dus op een zonnige dinsdagmiddag ging ik naar de Stadswinkel te Nijmegen om een paspoort te laten aanvragen.

MOEILIJKHEID 1: Op dinsdagmiddag is de stadswinkel gesloten. Vraag me niet waarom, maar het is zo.

Dus ging ik op woensdagmorgen naar de stadswinkel. Het was niet bepaald rustig, maar ik had een boek meegenomen (Paul Biegel – De Tuinen Van Dorr, voor jeugdliteratuur).

MOEILIJKHEID 2: De nummertjesautomaat doet het niet altijd goed.

Vanwege de drukte moet je bij binnenkomst vast in de computer aangeven waar je voor komt. Dan krijg je een dun velletje papier met daarop geprint de verdieping waar je moet zijn en wat je nummer is. Ik had natuurlijk al een vermoeden moeten hebben toen ik naar de eerste etage werd gestuurd met mijn 500-nummer, terwijl het beneden duidelijk drukker was. Na een kwartier vroeg een medewerkster (laten we haar troela #1 noemen) of er iemand nummer 512 had. Ik had 514 maar toen er niemand reageerde vroeg ik maar wanneer ik aan de beurt was. De vrouw moet mij hebben ingeschat als iemand die nog geen eigen bedrijf heeft (en daar had ze gelijk in) en toen ik antwoordde op haar vraag waarvoor ik kwam dat ik mijn paspoort kwam vernieuwen, zei ze dat ik toch echt fout was. Naar beneden dus…

Na zo’n drie kwartier was ik aan de beurt (dit keer deed de automaat het wel goed, blijkens het A-nummer dat mij verwees naar de grote groep wachtenden). Ik overhandig mijn pasfoto aan de dame achter de balie, laten we haar troela #2 noemen. Zij meet mijn foto na, hij klopt – uiteraard, want hij was ervoor gemaakt. Maar dan komt moeilijkheid nummer twee die ik eerlijk gezegd al een beetje had zien aankomen.

MOEILIJKHEID 3: Vergeet nooit je oude identiteitsbewijs van dik 2 jaar geleden mee te nemen.

Ja, ik wist dat ik die nog had, ik heb hem zelfs 2 jaar lang goed bewaard. Maar op een gegeven moment heb ik hem maar gewoon weggegooid. Ik weet vrij zeker dat de Gemeente Gennep mij was vergeten te melden dat dat niet mocht. Maar goed, in principe is er dan nog geen man overboord. Het kost alleen iets extra. Maar dan moet ik wel even langs het politiebureau om een proces-verbaal op te vragen.

Dat lukte die dag niet meer – noch de rest van de week… Maar op maandagmorgen de week erop stond ik bij de politiebureau. Ik moet zeggen dat de agent achter de balie een heel aardige man was, die niet om grappen verlegen zat (hoewel ik er ook iets tragisch van vond uitgaan, het is nou niet bepaald het traditioneel romantische beeld van een politieagent, zo achter zo’n balie). Daarna liep ik naar de stadswinkel. Aangekomen kon ik mooi weer drie kwartier wachten. Inmiddels had ik wel de koffieautomaat ontdekt, een meevaller. Na drie kwartier was ik aan de beurt. Helaas was troela #2 er niet, in plaats daarvan was er troela #3, die een cruciale rol in dit verhaal speelt. Het proces-verbaal werd goedgekeurd… Net als de pasfoto, want die was de vorige keer ook al goedgekeurd….

MOEILIJKHEID 4: Doos achter de balie doet moeilijk.

Niet dus. Blijkbaar zat er een klein beetje reflectie in mijn brilglazen. Voor degenen die het niet zien in de linkerfoto (en dat ligt niet aan het feit dat dit een foto van een foto is), zie de tweede foto, waar ik de reflectie in de brillenglazen heb omcirkeld:

Ja, het is echt dat witte streepje onder het montuur. Je zou het als oogleden kunnen omvatten, maar ook als een hele kleine semtexbom, als ik terrorist zou zijn. Mijn argument dat de foto in principe al was goedgekeurd door de andere medewerkster bleek niet steekhoudend. Gelukkig is er een oplossing: de fotograaf is verplicht gratuit een nieuwe foto te leveren. Enige probleem, die fotograaf zat in Gennep en ik in Nijmegen. Gratis = gratis en dus nam ik de bus, maar niet voordat ik een nieuwe afspraak had gemaakt (de woensdag erop). Dat scheelt namelijk wachten (tip!).

De fotograaf was verbijsterd dat de foto’s waren afgekeurd: In Gennep zouden ze hier niet moeilijk over doen. Ja, maar daar woon ik dus niet meer… In Gennep hoef je trouwens ook geen uur te wachten.

We maakten nieuwe foto’s, zonder bril om overbodig risico uit de weg te gaan:

(2)

En donderdag was ik met de nieuwe foto’s in de stadswinkel. Ik was vrij snel aan de beurt, omdat ik een afspraak had gemaakt, maar helaas ik bleek wederom troela #3 te hebben. Ze had blijkbaar weer een kwalitatief uitermate teleurstellende dag. Misschien dat haar kinderen vervelend waren, of was toch het favoriete broodbeleg op? Een raadsel zal het waarschijnlijk altijd blijven, feit is dat mijn pasfoto niet goed was. Ja, de bril was weliswaar af, maar mijn voorhoofd reflecteerde teveel. Jawel! Mijn voorhoofd reflecteerde teveel, zie hieronder:

(2 bewerkt)

Daarnaast was mijn hoofd iets aan de smalle kant. En zo kon ik weer terug naar Gennep voor gratis nieuwe foto’s (zij kon er ook ECHT niks aan doen). Gelukkig kon ik al een afspraak maken voor de vrijdag! Dus die middag ging ik opnieuw naar Gennep om nieuwe pasfoto’s te laten maken. Daar aangekomen bleek dat mijn hoofd nu eenmaal zo smal was en dat het niet mogelijk was om veel verder in te zoomen. Maar met gepoederd hoofd tegen het glimmen (het was wel een professionele fotograaf hè), namen we dan een nieuwe foto. En met die foto ging ik opgewekt terug naar Nijmegen.

Dacht ik.

MOEILIJKHEID 5: Murphy’s Law.

Als er iets fout gaat, gaat ook alles fout. Onderweg naar Nijmegen constateerde ik van alles bij me te hebben, behalve de pasfoto’s. Ze lagen niet op de grond in de bus, niet in mijn tas, niet in mijn jas…Ik belde naar huis om mijn verhaal te doen. Thuis belden ze weer naar de fotograaf en die bleek ze ook niet te hebben gevonden (ik was inmiddels een bekende klant, dus ze moesten wel lachen). Toen knapte er iets in me. Die vrijdag zou ik no matter what een nieuw paspoort succesvol aanvragen.

En dat deed ik dus. Op vrijdag stond ik rond 09:00 uur op en na een ontbijt zocht ik in Nijmegen naar een fotograaf. Ik ging bij de Mobility Store naar binnen. Ze konden pasfoto’s maken EN het was een reiswinkel, dus dat moest haast wel goed gaan. En ik had een plan: ik had mijn afspraak om half 2 staan, maar ik ging er gewoon ‘s ochtends al zitten en dan als ie dan niet werd geaccepteerd, kon ik meteen nieuwe laten maken en de afspraak van half 2 gewoon halen. Bij de Mobility Store (das dus die oranje zaak tegenover de Bruna enzo). Daar snapten ze het belang van de zaak toen ik mijn verhaal deed en op professionele wijze werden vier foto’s gemaakt. Mooi zijn ze niet, maar volgens zijn blaadje voldeden ze aan de eisen (overigens hetzelfde blaadje als alle gemeentes en mijn fotograaf in Gennep gebruiken) en dus kon ik naar de stadswinkel. Rond een uur of 11 was ik aan de beurt. Dit keer niet troela #3, maar lieve vrouw #1. Deze vrouw accepteerde mijjn proces-verbaal, mijn pasfoto en ineens was mijn aanvraag compleet en mijn afspraak overbodig.

Hoera.

Na 1 week kon ik zelfs gewoon, in één keer mijn paspoort afhalen. En ik heb nog 3 mooie, voor mij representatieve foto’s over ook:

Ook iets moeilijk gedaan wat makkelijk kan? Stuur jouw HMKHZ? naar stefan@ditisstefan.nl en maak geen kans op een prijs!

Het is de eerste donderdag in het jaar, zelfstandig op kamers en alles… Dat moeten we vieren alvorens we de stad in gaan…

Ik weet het! We kopen een fles wijn bij de Aldi en dan drinken we die samen op!

De fles kopen lukt, het eten vooraf is ook best geslaagd, maar dan die fles wijn….

Hoe moet ie eigenlijk open? Een kurkentrekker! Shit! We hebben geen kurkentrekker!

Gelukkig komen ze op het idee de buren te vragen. Maar die zijn er niet. En de buren daarnaast reageren ook niet. Uiteindelijk komen ze dertig huisnummers verderop bij mij uit. En ik vind na enkele minuten zelfs een kurkentrekker. Maar dan moet de fles nog open. Aangezien de dames maar één fles hebben, maken ze die even op straat open, zodat ik de kurkentrekker meteen terugkrijg. Maar ook dit is niet makkelijk. Het duurt ruim een minuut voordat ze doorkrijgen hoe de kurk uit de fles komt… Dit alles onder toeziend oog van de Turkse lui van het café tegenover, die de zoektocht van de twee meisjes al een tijdje in de gaten hielden:

Het lukt echt niet hè?

Hilariteit alom dus. Welkom, eerstejaars. Volgens mij scoor ik vandaag hoog op de ‘nog dingen te goed hebben’-meter.

Volgende keer in HMKHZ?: Een paspoort aanvragen…
Ook iets moeilijk gedaan wat makkelijk kan? Stuur jouw HMKHZ? naar stefan@ditisstefan.nl en maak geen kans op een prijs!