Daarom had ik altijd posters ophangen. Ik heb er een stuk of tien verzameld. De meeste posters zijn van bands die ik leuk vind, al had ik ook een tekening van Ingrid Godon uit een werk van Toon Tellegen hangen en een poster van V for Vendetta – de film dan (want: Natalie Portman). Tot ik ging verhuizen. Toen rolde ik alle posters op en hing ik ze niet meer op. De gemeubileerde studio die ik betrok had al het een en ander aan de muur. Ik vond het wel wat hebben: het bood me een kijkje in de smaak van mijn huisbaas en – op enkele dingen na – en die viel me zeker niet tegen. Bovendien kon het zomaar zijn dat ik een half jaar later alweer moest verhuizen, dus mochten de mooie posters – waaronder een zelfgemaakte foto van een waterval in IJsland – blijven hangen. Verandering van spijs doet bovendien eten, moet ik gedacht hebben. Alleen mijn ingelijste Turin Brakes poster heb ik meteen opgehangen.

Nu ik alweer tien maanden woon waar ik woon (kuch) en mijn leven weer begint te voelen zoals het volgens mij moet voelen (soms vertrouwd, soms ontspannen, soms spannend en soms druk), heb ik afgelopen week dan toch de stap genomen om mijn studio iets meer mijn studio te maken.

Dus hangt die mooie cover van Riot On An Empty Street van Kings of Convenience weer prominent naast mijn bureau – en de toch al warme sfeer die de plaathoes uitstraalt, vervult mij met nog wat extra warmte. Gewoon omdat hij al zolang mijn leven versiert. Ook de poster van Toon Tellegen hangt weer op. Misschien hang ik er nog wel meer op. Maar deze twee vormen een mooi begin.

En die foto’s… Daar moet ik er nu toch maar een paar van laten afdrukken. En er dan mijn studio mee opsieren. En misschien dat de opleukdrang (lelijk woord, maar ja, dit vond ik het beste passen) zich ook wel vertaald naar de site. Ik heb in ieder geval de lelijke voorpagina de prullenbak ingegooid. Misschien volgen er nog wel drastischere hervormingen. Ik sluit het zeker niet uit. Maar ook niet in.

2012 voelt als een jaar waarin dingen kunnen veranderen en we een normale overheid kunnen krijgen – bijvoorbeeld. Maar we mogen pas in 2015 weer naar de stembus (tenzij…) en de crisis lijkt het nieuws nog jaren te beheersen. Terwijl die hele crisis mij nauwelijks raakt. Iedereen maakt zich meer zorgen, inclusief ondergetekende, over hoe fout alles kan gaan. Er moet efficiënter gewerkt worden wellicht, harder zelfs. Er moet gevochten worden voor bestaansbehoud in de zakenwereld. Dat ook wellicht. Maar verder kan ik nog steeds grotendeels zelfstandig wonen (gedeelde badkamer, maar ja, wat wil je met de huurprijzen), leuke dingen doen en  normaal eten. Komt er een tijd dat zelfs dat opletten geblazen wordt? Ik hoop het niet natuurlijk, maar ik realiseer me ook dat er genoeg mensen zijn die al minder geluk hadden en nu nog steeds niet goed rond kunnen komen.

2012 wordt niet het jaar waarin we ons geen zorgen hoeven te maken. De terroristische dreiging lijkt ingewisseld voor een economische, in ieder geval in de media. En dan worden we straks ook nog eens geen kampioen met voetbal. Het zit Nederland ook niet mee. Het is eenvoudig om dingen te relativeren, soms, maar wanneer moet je stoppen met relativeren (“Nederland heeft het zo slecht nog niet”) en oprecht zorgen beginnen te maken. Zoals de Occupy-demonstratie (zooo 2011, trouwens) naast mijn nieuwe werk al weken niet meer groeide of tekenen van leven vertoonde: wanneer moet je de zaak laten voor wat die is en wanneer moet je blijven strijden?

2012 heeft alles in zich om een vreemd jaar te worden. Maar hopelijk wordt het niet een jaar van teleurstelling, van onvrede en van pech. Zullen we er maar met zijn allen iets moois van gaan maken?

De gouden sleutel was bedoeld voor mijn goede voornemens in 2011, en de sleutel mocht pas af als ik mijn goede voornemens had uitgevoerd. Nu is 2011 voorbij en eigenlijk moet ik alleen nog mijn rijbewijs halen. Maar 2011 is voorbij. Dus gaat de sleutel toch af.

En af en toe, zal ik hem nog wel eens omdoen. Omdat de sleutel wel een beetje bij mij is gaan horen. Maar niet omdat ik heel veel goede voornemens voor 2012 heb die ik wil uitvoeren. Er is genoeg te doen het komend jaar. Maar voorlopig gaan we het maar eens per dag te lijf. Het plan voor 2012? Er is geen plan.

Behalve rijbewijs halen dan. Dat moet toch echt in 2012 lukken.

Actualiteit

Al sinds de middelbare school loop ik rond met vragen als “wie ben ik?”, “wie wil ik zijn” en “wat moet ik doen om dat te bewerkstelligen?” Daarin ben ik vast niet uniek. Maar één ding dat ik opmerkte was dat ik te weinig met actualiteit bezig was. Terwijl ik toch een wekelijks nieuwsoverzicht op de lokale radio presenteerde, was ik nauwelijks op de hoogte van landelijk of internationaal nieuws, de crisis of – om maar wat te noemen – de binnenlandse politiek. En voor iemand die journalistieke trekjes vertoont, is dat op zijn zachtst gezegd opvallend. Dus luister ik tegenwoordig trouw het Radio 1 journaal op weg naar mijn werk en probeer ik ook iedere dag de krant door te bladeren – hoewel die me een stuk minder interesseert.

In 2011 stond ik dan ook een stuk dichter op het nieuws. Er ging weer een hoop fout in de wereld. Ik herinner me nog de kernramp in Fukushima. De live feeds van de BBC, CNN en nog wat nieuwszenders volgde ik trouw. Eerst de constante dreiging, tot het moment dat je beseft dat het op een ramp is uitgedraaid. Je hoopt dat het nooit meer gebeurt.

En met vele Japanners lieten ook een hoop ‘bekende mensen’ het leven. Amy Winehouse kwam niet helemaal – maar toch nog – onverwacht. De dood die me het meest zal bijblijven is die van Steve Jobs. Een groot deel van 2011 werkte ik bij een Apple-tijdschrift en tussen alle iPad-, iPod-, Mac- en iPhone-perikelen kwam er ineens een stukje menselijk nieuws op onze website voorbij. Echt wereldnieuws. Ik had Steve Jobs niet zo hoog zitten. Natuurlijk, hij introduceerde erg gebruiksvriendelijke producten op zo’n manier dat de hele wereld er gek van werd. Maar verder leefde ik niet volgens zijn filosofie, om het zo maar te zeggen. Ik stond niet iedere dag op met een Steve-quote-van-de-dag. Maar tussen alle geruchtenmolens door was het mooi om even met echt nieuws bezig te zijn, hoe triest het ook is dat zo’n ziekte weer een leven eist – en nu een erg invloedrijk. Misschien niet het belangrijkste nieuws van het jaar, maar wel iets wat ineens heel dicht bij mijn dagelijkse leven kwam, als Apple-redacteur.

Nevenactiviteiten

Tsja, en ik vind een fulltime baan niet genoeg. Want nee, ik moet niet alleen redacteur zijn, ik moet ook een rijzende ster in de blogwereld, dus begin ik naast een literatuurcursus en een wekelijks radioprogramma en mijn baan ook nog twee keer per week te bloggen voor een groot Engels technologieblog, wekelijks voor een Nederlands cultuurblog en muziek te maken en een podcast te maken… En wil ik dertig boeken lezen (niet gelukt trouwens – later meer hierover) en op sollicitatiegesprek in London gaan (niet geworden, maar het was wel een mooie ervaring)…

Dat was allemaal een beetje veel en daar heb ik dan ook in de loop van de zomer van 2011 mee gebroken. De rest van het jaar loop ik met de gevolgen: dagen vol stressreacties, dagen vol unbestimmtheitsgefühl en dagen vol wie ben ik als ik al die dingen niet doe? Gelukkig heb ik sinds december een baan waar ik meer in kwijt kan dan alleen mijn schrijversei. Hopelijk betekent dat dat ik in 2012 me wat minder zorgen hoef te maken over mezelf en waar ik naar toe wil. Al die stress laat ik hopelijk achter met een paar kilo’s zorgen en mijn oude studentenkamertje in 2011. Ik hoop dat ik in 2012 wat vaker gewoon tevreden ben in plaats van me concentreer op wat ik mis.

Ontspanning

Er was echter ook ontspanning, al kwam een deel daarvan weer voort uit “omdat ik daar een beter mens van word”… Zo had ik me al langer voorgenomen meer te gaan lezen. Aangezien ik vroeger bij Nederlands op de RU wel vaker een boek in een week moest lezen, nam ik me voor om toch zeker 30 boeken te lezen in 2011. En dat vulde ik dus ook in bij mijn Reading Challenge 2011 op Goodreads. Uiteindelijk haal ik de helft – dankzij een paar dikkere pillen en een paar weken dat het er even niet van kwam. Zo had ik erop gerekend op vakantie veel te kunnen lezen. Maar dat kon dus niet. In ieder geval heb ik meer gelezen dan in 2010 – veel meer – want ook veel meer leuke artikelen. Mijn kerstpakket bestond uit een klein fortuin aan boekenbonnen, dus 2012 zit wel goed wat betreft lezen. En we gaan niet meer voor de dertig in 2012. Maar wel voor de 16. Eentje meer dan dit jaar. Dat lukt vast.

Muzikaal gezien viel er ook weer veel te ontspannen. Spotify zorgde ervoor dat ik overal toegang had tot een ontzettend grote muziekcollectie. Dat had tot gevolg dat ik maar weinig cd’s en lp’s kocht. In die zin heb ik wel geld uitgespaard en heb ik alleen platen gekocht die ik echt wilde hebben. Concerten waren er weer volop en dat houden we komend jaar met een beetje geluk gewoon vol.

De rest van mijn tijd werd gedood met vele series. Britse comedy, Amerikaans kwaliteitsdrama, alternatieve sitcoms: ik keek het allemaal in 2011. Een prettige lengte qua afleveringen en af en toe een goede grap: heerlijk ontspannen even, na het eten of op een zaterdagmorgen. Afgewisseld met een goede arthouse film op popcornspektakel – al dan niet in de bioscoop. Al ga ik in 2012 ook proberen om eens af en toe niks te doen.

Voornemens

2011 was voor mij ook het jaar van de gouden sleutel en de goede voornemens. Nieuwe baan, rijbewijs, verhuizen. Die drie dingen stonden op het lijstje van 2011, daarna mocht mijn sleutel pas af. Het rijbewijs is nog niet binnen, dus de sleutel is ook nog niet afgedaan. Maar mijn voornemens van 2012 ga ik het anders doen. Mijn goede voornemen wordt om mezelf geen hoge eisen meer te stellen. En mijn rijbewijs halen natuurlijk. Zodat ik daarna zelf mag kiezen of ik de sleutel voor de lol blijf dragen, of af doe en als aandenken bewaar. Maar daarna ga ik eens een tijdje proberen om niet te veel van mezelf te eisen. Dus niet te veel voornemens dit keer.

Liedje van het jaar: Putting the dog to sleep – The Antlers

Meest geluisterd in 2011

1. Fountains of Wayne
2. Turin Brakes
3. Pete Lawrie
4. Damien Jurado
5. Ane Brun
6. Teitur
7. Lisa Hannigan
8. Thomas Dybdahl
9. Fionn Regan
10. The Killers

Meest geluisterde albums

1. Lisa Hannigan – Passenger
2. Fountains Of Wayne – Sky Full of Holes
3. Pete Lawrie – A Little Brighter
4. The Killers – Day & Age
5. Two Door Cinema Club – Tourist History
6. Ellie Goulding – Lights
7. Teitur – Let The Dog Drive Home
8. Beirut – The Rip Tide
9. Villagers – Becoming A Jackal
10. Fionn Regan – 100 Acres Of Sycamore

Site

Ditisstefan heeft betere jaren gekend, maar ik ben niet ontevreden. Na 2010, waarin ik pas echt onregelmatig postte, heb ik in 2011 in ieder geval weer regelmatig berichten geplaatst waar ik zelf ook wel van kon genieten. Als ik dat een beetje kan vasthouden in 2012, haal ik er in ieder geval voldoening uit. En dat is uiteindelijk het belangrijkst. Tot volgend jaar!

Mensen denken dat ik die-hard fan ben van Turin Brakes… Dat valt in het niets bij Kim. Kim bezocht 32 shows van Tom McRae in anderhalf jaar tijd en reisde ervoor door heel Europa. Begin deze maand overleed ze, want ze was ongeneeslijk ziek. Zoals op het Tom McRae forum staat geschreven:

She took great comfort in the words and music, and hung on to them like a leaf clings to a tree. She kept going strong, even when her health was failing.
Kim did 32 Tom shows in just 18 months, ticket in hand for the last show of the year in Holland on December 17th.
The distances travelled, the money spent to see those concerts, would prove to be her medication, her life support.
Valiantly recording every song, she posted the videos on her “McRaezy Tour” youtube account, now left for us as her legacy.

Het blijft ongelooflijk kl*te als een goed mens heengaat. En het is alleen maar erger als iemand op zo’n jonge leeftijd (27) het leven laat.

Bovenstaande heeft allemaal weinig met deze rubriek te maken, maar wel met mijn motivatie om mee te doen met het kerstcadeau van Tom dit jaar. De kunst van het fan zijn wordt in deze maatschappij onderschat. Je ben al gauw ‘niet cool’ als je naar een concert gaat met het shirt van de optredende artiest aan. Je bent al gauw ‘gek’ als je meerdere keren dezelfde artiest bezoekt, de platen de hemel inprijst, zelfs al zijn het geen meesterwerken. Natuurlijk, veel mensen houden van muziek, maar voor iemand als Kim was de muziek een medicijn. Dat je band met muziek ZO sterk kan worden. Dat snapt lang niet iedereen. Kim wel: dus haalde zij het meeste uit de dagen die haar nog gegeven waren.

Niemand kan me nog voor gek verklaren dat ik naar het buitenland reis om bands live te zien – want ik beleef er de tofste momenten van mijn leven. Niemand kan me belachelijk maken dat ik al bijna 9 jaar een fansite bijhoudt van mijn favoriete band – want ik krijg er een kick van. En niemand kan me belachelijk maken dat ik meedoe in Toms kerstcadeau dit jaar. Wat overigens ook een onbeschrijflijk mooie cover van een nummer van Paul McCartney is. En dat heeft dan wél weer alles te maken met deze rubriek.

Vroeger had ik nooit echt problemen met de NS. Ik heb wel eens een uurtje vertraging gehad, vastgestaan op een station zonder geld, of helse omreisroutes moeten volgen, maar verder werd de agonie die ik van andere mensen hoorde mij bespaard. Dat kon dus niet goed gaan, toen ik een baan kreeg waarvoor ik dagelijks mocht treinen. Je kunt niet altijd (klein) leed bespaard blijven. Overigens dacht ik in eerste instantie een gat in het rooster van de conducteurs te hebben ontdekt, maar afgelopen vrijdag werd ik dan eindelijk gevraagd om mijn toch al bijna twee weken oude Maandtrajectkaart te laten zien.

De eerste week ging het nog goed met reizen. Het was even uitzoeken dat je op het goede moment op het station aankomt zodat je niet 15 minuten hoeft te wachten daar, maar toen dat eenmaal was uitgezocht, beviel me dat treinen prima. Ik mag iedere dag een half uurtje reizen, dat is precies lang genoeg voor de krant of voor een aardig aantal pagina’s in een boek. Of werken, natuurlijk. Op de vrijdagmorgen kwam ik voor de nare verrassing dat de treinen niet verder reden dan Arnhem en dat ik werd aangeraden via Den Bosch te gaan. Dat duurt erg lang natuurlijk, dus ging ik gewoon met Arnhem en daarna met de bus naar Otterlo en dan naar Ede. Ik was uiteindelijk maar een kwartiertje later op mijn werk.

Maandagavond was het echter raak. Met het voornemen om die avond te gaan sporten, ging ik zelfs een trein eerder richting dan normaal naar huis. Bleek die trein nou net uitgekozen te zijn door een suïcidale gek. Dan zit je daar mooi in de trein bij Elst. Je mag er niet uit, het enige wat je kunt doen is blijven zitten en wachten. En dan duurt anderhalf uur best lang. Ook al heb je een boek bij je. Het idee dat er iemand onder je trein ligt, is bovendien ook best naar. Stel je voor dat je de machinist bent…

Dinsdag was het trouwens bijna weer raak. Nu liep er iemand over het spoor, waardoor de vertraging beperkt bleef tot een half uur. Vrijdag lagen er kalkoenen op het spoor tussen Ede-Wageningen en Utrecht, waardoor de helft van de treinen uitviel. Daar leed mijn reistijd overigens niet onder, aangezien mijn trein toevallig net wel reed. Maar dat mocht ook wel.

Er werd me toevertrouwd dat de GGD dit seizoen het suicide season noemt en dat zal ook wel. Even die kalkoenen uitgezonderd was het de afgelopen weken al vaker zo dat iemand voor de trein sprong op dit traject en ook elders in het land springen er vaak mensen voor de trein. Het is verreweg de asociaalste manier om zelfmoord te plegen: de machinist loopt een trauma op, alle hulptroepen moeten uitrukken om het lichaam te bergen en te controleren of het slachtoffer / de dader geen bom of iets bij zich had én een hoop mensen loopt vertraging op. Mensen die er een eind aanmaken, denken natuurlijk niet rationeel, maar toch… Probeer er dan in ieder geval op zo’n manier een eind aan te maken dat je er geen andere mensen mee voor het leven tekent… Of nog beter: zoek hulp.

Het forenzenbestaan heeft twee kanten, zo heb ik gemerkt. Ik heb er tot nu toe totaal geen moeite mee om iedere dag in de trein te stappen, maar het is minder leuk om je af te vragen wie er vandaag weer voor zal springen en hoeveel later je thuis gaat zijn en wie er vandaag weer slecht nieuws krijgt. Nee, doe mij maar blaadjes op de rails. Dan hebben we ten minste iets waar we met fatsoen over kunnen klagen.

• Op radio 1
• Op radio 2
• Op radio 3
• Op BBC Radio 2
• Op televisie
• In een Schotse platenzaak
• In Nederlandse platenzaken
• In de bus
• In de trein (*stond in een Spotify-playlist)
• In de auto
• In het vliegtuig (oké, niet echt in het vliegtuig maar de man in het vliegtuig naast mij was ernaar aan het luisteren en dat zag ik op het display van mijn iPhone)
• Op het vliegveld
• In een koffiezaak
• In de supermarkt
• In een kledingzaak
• In een winkelcentrum
• Op mijn oude werk
• Op mijn nieuwe werk
• Op straat (straatmuzikant)

Dinsdag 16 augustus 2011

Blessures ten spijt is het vandaag zo ver. De reden waarom Mischa en Knoert meegingen op deze vakantie was het vele wandelen. En weliswaar hebben we al flink wat gewandeld, we hebben nog niet de uitdagende verkenningen door de natuur gedaan waar de heren op hadden gehoopt. Vandaag hebben we echter een aardig compromis: we gaan vandaag de bergen in en omhoog lopen. Klimmen is een te groot woord, maar we gaan wel een behoorlijke stijging inzetten.

De berg in kwestie is de Sleme, ruim twee kilometer hoog en dus voor Nederlandse begrippen HEEL ERG hoog. Je kunt natuurlijk nog veel hoger klimmen, maar deze wandeling zou voor iedereen te belopen moeten zijn en toch mooie uitzichten moeten opleveren. Voordat we zover zijn, klimmen we eerst honderden meters met de auto. Dat gaat met behulp van haarspeldbochten omhoog. In totaal nemen we vandaag meer dan vijftig bochten op heen- en terugweg. Maar dat stuk hoeven we dus alvast niet meer te lopen. Op het hoogste punt van de weg parkeren we de auto en vervolgen we de weg omhoog. Die ziet er zo uit:

De weg omhoog is niet echt gevaarlijk, al worden mensen met hoogtevrees (‘Hoi!’) af en toe wel een klein beetje op de proef gesteld, zo zonder reling of houvast. Dodelijke ongelukken blijven uit en langzaam stijgen we naar de top en een mooi uitzicht.

Ik moet toegeven, het uitzicht is prachtig en er zitten hier weinig insecten. De top heeft wel één nadeel. Die wordt namelijk – blijkens de uitwerpselen – regelmatig als geitentoilet gebruikt. Hoe fris de berglucht dan ook mag ruiken, de geitenstront ruikt nog net iets meer. We besluiten dan ook niet op de top the lunchen, maar een tiental meters lager, waar een grote weide is vol vlinders (en een gastenboek). De ware bioloog van ons groepje wordt dan ook wakker:

Na de lunch zetten we de afdaling in en als we bij de auto zijn wordt er overlegd of we ergens anders nog zullen gaan wandelen. Daar is niet iedereen even groot voorstander van, dus wordt de afdaling ingezet. De andere kant van de berg, want die hebben we nog niet bereden.

Na een hoop haarspeldbochten rijden we langs een beekje met zo’n wit water dat we er besluiten te stoppen. Het water stroomt hier behoorlijk goed door en het is niet alleen kalkwit, maar ook kalkkoud. Koud dat het pijn doet aan je blote voeten als je erin gaat koud… Dat is inderdaad koud dus. Maar het is ook heel erg verfrissend en dus zitten we hier nog een uurtje in de zon. Het is een moment waarop ik me de fijne kanten van deze vakantie ervaar. We zijn met zijn vijven in een mooi land, met mooi weer en we hebben het naar onze zin. Een Hoogtepuntje (H’tje) dus.

Maar na een H’tje volgt een Dieptepuntje (D’tje): de reis terug voert namelijk via Italië. Dat is namelijk de consequentie van via de andere kant van de berg terugrijden. En dat is aanzienlijk om, ja. En misschien is dat wel heel leuk om te rijden, maar niet noodzakelijkerwijs ook om achterin te zitten terwijl je langzaam honger begint te krijgen. Ik weet nog dat we met de gedachte speelden om fast food te nuttigen, maar ik weet ook vrij zeker dat we dat niet hebben gedaan. Ik weet alleen niet meer zeker wat we die avond wel hebben gegeten, maar het was vast lekker en we hadden ook vast honger na zo’n inspannende maar fijne dag. Dat is alles wat ik er over kwijt kan, volgens mij.

Wordt vervolgd op korte termijn, hopelijk.

Toen mijn favoriete band, Turin Brakes, aankondigde het eerste album integraal live te gaan spelen, was mijn eerste gedachte: daar moet ik bij zijn. Toen bovendien bleek dat ze Schotland aandeden dacht ik: tijd om Pim te bezoeken. Pim promoveert daar op scheikundige zaken en sinds onze roadtrip vorig jaar was ik er niet meer geweest. Tijd om langs te gaan dus. Zo combineerde ik het aangename met het nog aangenamere. En als een vrij man (de dag ervoor had ik mijn laatste werkdag) kon ik er ten volle van genieten – waarbij ik de verkoudheid en vermoeidheid even vergeet.

Dat betekende wel dat de wekker op zaterdagmorgen belachelijk vroeg ging. De vluchten vanaf Weeze gingen overigens nog veel vroeger, dus vond ik 10 uur vanaf Schiphol een schappelijke tijd. Maar dan moet je wel om kwart voor 7 in de trein zitten om niet totaal overgeleverd aan de NS je vliegtuig te missen. Dan is zo’n kop koffie op het vliegveld toch meer dan welkom.

In het vliegtuig zat ik naast een andere Turin Brakes-fan. Dat was geen toeval, maar afgesproken werk. Wat wél toeval was, was dat we in Edinburgh dezelfde Bed & Breakfast hadden geboekt. Na anderhalf uur bijkletsen over de dingens des levens – het was toch alweer ruim een jaar geleden sinds twee heuglijke, gezellige avonden in Canterbury én Eindhoven. Je houdt elkaar wel op Facebook in de gaten, maar dat is toch anders.

Maar goed, daarna was het heuglijk weerzien met Pim. Met snor. Want hij doet mee aan Movember.

De rest van de dag wandelen we door Glasgow, bezoeken we The People’s Palace en Glasgow Green, drinken we koffie bij de Costa (want die hebben een coffee club), kijken we een complete rugbywedstrijd (jawel, dat was nieuw voor mij), eten we Russisch bij Pims huisgenootje en val ik bijna om omdat ik al veel te lang wakker ben.

De volgende dag gaan we met Mounira, die andere Nederlandse fan, de andere kant van Glasgow verkennen (West End) als ik een sms’je krijg dat mijn interview met de band het beste die middag om half 4 kan plaats vinden. Zo staan we om half 4 voor de ABC in Glasgow, alwaar we na even wachten worden begroet door drummer Rob. Hij heeft echter slecht nieuws: de band ligt dik achter op schema en de soundcheck moet nog beginnen. Zo begint er een wachtperiode waarin we af en toe praten met een bandlid dat naar ons toekomt, af en toe meehelpen bij de merchandise (wel tellen, niet vouwen want vouwen kan ik niet goed). Uiteraard net op het moment dat we via Twitter hebben afgesproken met andere fans om te gaan eten (social media forever!) is het tijd voor een interview. Zo mis ik het ongetwijfeld gezellige (maar niet bijster smaakvolle – zo hoor ik later) avondeten, maar voer ik wel een goed gesprek met de band over de beginjaren en de tour. Binnenkort te lezen op Ether Site dus.

Daarna ontmoet ook ik de andere fans en zo staat er ineens een groep van acht, negen fans en gezellige mensen. Misschien zijn we groupies, misschien zijn we gewoon enthousiast maar we hebben het in ieder geval leuk. Uiteindelijk wordt onze groep nog uitgebreid met een Nederlands meisje die toevallig een weekend in Glasgow is en de band ook leuk vindt. Het is spontaan en gezellig en ik ontdek in Schot Steven eindelijk een andere man die ook goed de tweede stem kan zingen.

Het concert is prachtig. De Glaswegian crowd heeft er zin in, is luidruchtig maar zingt ook vol overtuiging de nummers van het eerste album mee. Ik heb al snel een grijns op mijn gezicht. De heren zijn weer in topvorm en nadat het eerste album mooi gevoelig is afgesloten met The Optimist komen de heren al gauw terug voor een extra set van drie kwartier met zowel een nieuw nummer als andere hoogtepunten uit het oeuvre.

In totaal spelen de heren één uur en drie kwartier, waaronder een mooie cover van Chim Chim Cher-ee (nu te koop op iTunes – opbrengst gaat naar daklozen) en het epische Ether Song waarmee wordt afgesloten. We hebben weinig reden tot klagen, zullen we maar zeggen.

Backstage heb ik nog wel snel een flink stuk stokbrood met organic pindakaas gegeten, maar mijn maag begint te knorren. Gelukkig is daar A.C. Hij is met Natalie uit Edinburgh meegekomen en heeft ‘voor het geval dat’ een burrito meegenomen. Dat klinkt raarder dan het is, A.C. is namelijk de uitbater van het Mexicaanse Illegal Jacks-restaurant in de Schotse hoofdstad. Met échte groente en voedzame burrito’s. Niks geen grote keten, gewoon een gezellig, hip en modern restaurant. We sluiten de deal dat als ik de burrito lekker vind, dat we daar de volgende dag komen lunchen. En hij is lekker mensen.

De afterparty vindt in eerste instantie plaats in een toko die al tegen middernacht de deuren sluit, maar al gauw komen we terecht in een pub met een late license. De band is er ook en dat maakt het nog gezelliger. De groep mensen (met vrienden van vrienden van vrienden) bestaat inmiddels uit een man of 15-16 (al doe ik geen moeite meer om iedereen bij naam te leren kennen). Het is in ieder geval gezellig en met de mensen van wie ik de naam wel weet heb ik in ieder geval een topavond. En de volgende avond hebben we als het goed is nog zo’n topavond!

De ochtend verloopt in mijn geval redelijk soepel. Na het ontbijt (met hagelslag, Pim blijft toch Nederlander) vertrekt mijn gastheer naar zijn werk en nemen we afscheid. Mounira en ik ontmoeten Natalie en A.C. in het centrum (en komen zelfs nog even die andere Nederlandse fan tegen!). Vervolgens pakken we trein naar Edinburgh.  Edinburgh is een stad met een stuk meer (zichtbare) historie. En als je dan het geluk hebt dat de lucht er blauw is en de temperatuur niet te laag, dan kun je daar dus een mooie tijd hebben.

De middag werd echter niet bepaald episch. Verschillende onderdelen van ons nu even viertallige team hadden een inkakmomentje en ik chill dus in mijn extra grote kamer (ik ben “geüpgrade” vanwege verbouwing) de middag weg en luister naar de live cd die ik bij het optreden gisteravond heb gekocht. Ik doe boodschappen, maak wat foto’s en de lunch verandert in diner. Om zes uur zitten we bij Illegal Jacks. Totaal uit de richting van Queen’s Hall, Edinburgh, maar voor goed eten moet je af en toe omlopen.

Redelijk uitgerust schuiven we aan bij Illegal Jacks. Het interieur is strak en modern, wellicht het tegenovergestelde van wat je bij een Mexicaans restaurant zou verwachten:

Er liggen briefjes op tafel met onze namen, je kunt hier ook via social media reserveren maar wij hebben connecties dus hoefden dat zelfs niet te doen en als wij al uitgebreid aan het schranzen zijn, verschijnt ook de band zelf voor een burrito on the house. Genieten dus, al laat ik de margherita maar even aan me voorbij gaan.

Na anderhalf uur nemen we een taxi naar Queen’s Hall, waar we merchandise-dame en mede-fan Claire weer tegengekomen. Ik probeer zelf ook even merchandise te slijten maar moet mijn meerdere erkennen in Steven – die na het optreden een poging waagt. Twee EPs à 5 pond per stuk weet ik te verkopen, terwijl Steven t-shirt na t-shirt verkoopt.

Queen’s Hall is een raar venue, met zowel een uitgebreid zitgedeelte als een centrale lege vloer om te staan. Ik voel me enigszins beroerd (de vermoeidheid slaat weer toe), maar zodra het optreden is begonnen gaat het langzaam beter en na Underdog (Save Me) ben ik weer redelijk boven Jan. Bij Future Boy en The Road kan ik weer koortje spelen met Steven. Opvallend is dat waar in Glasgow het hele publiek na verloop van tijd Turin Turin Turin Fuckin’ Brakes zong, we hier geen navolging krijgen. Het publiek is meer ingetogen en komt eigenlijk pas los op het moment dat de heren weggaan en weer terugkomen voor de encore. Net als de band trouwens, die de nummers van het debuut ingetogen speelt en daarna pas echt los gaan. Afgesloten wordt met Chim Chim Cher-ee:

Daarna drinken we er nog eentje bij de venue. De rest van ons gezelschap gaat nog een kroeg in op 20 minuten lopen, maar ik besluit er een punt achter te zetten en eens wat slaap in te halen (zo voelt het in ieder geval). Ik neem (enigszins gehaast, want er staat een taxi) afscheid van mijn gezelschap en ga heerlijk slapen. In Glasgow liepen we al grappen te maken over het feit dat Lady Blossom een bordeel zou zijn waar Lady Blossom de madam van dienst is en ik…. tsja…. Maar nu blijkt dat Lady Blossom’s Guesthouse ook daadwerkelijk red light district is:

De volgende dag ontmoet ik Mounira om 10 uur voor de B&B. We moeten allebei voor 10:00 uur uitchecken dus staan we hier met bagage, bepakt en bezakt, klaar om te gaan. Eerlijk gezegd ben ik er ook wel aan toe om naar huis te gaan. Alleen gaat onze vlucht pas om half 7. We doen daarom eerst wat boodschappen, drinken koffie en bezoeken Edinburgh Castle. Het is een prachtige dag in Edinburgh. De zon schijnt volop en het is weliswaar iets kouder dan eerdere dagen, het is genieten. Alleen jammer dat we vandaag de hele dag met die bagage moeten sjouwen. Wel ontmoeten we Emma en Steven voor een gezellige lunch in het centrum van Edinburgh. Zij hebben ook de laatste dag van hun korte vakantie (het voelt niet als een weekend maar als een echte vakantie).

Als we betalen en willen vertrekken kijken Steven en Emma elkaar aan: we kunnen nu terugrijden naar Glasgow en daar treuren dat de dag voorbij is… Maar we kunnen er ook nog iets moois van maken. Dus wordt onze bagage achterin de Honda gegooid en rijden we naar de kust. Burntisland is de bestemming, alwaar we een ontspannen, leuke dag beleven met zijn vieren. We hoeven niks (ja, vanavond een keer vliegen) en kunnen genieten van het mooie weer en de prachtige omgeving. Het is een wonderschoon einde en een veel mooiere dag dan waar ik op had gerekend. Dat zijn misschien nog wel de mooiste momenten van zulke reisjes… Dat je met mensen die je net hebt leren kennen een ontspannen, gezellige, leuke dag beleefd waaraan alles klopt. Vandaag is dus mooi.

De reis naar huis verloopt voorspoedig, al zit het vliegtuig wel bommetje vol. Rond half twaalf ben ik thuis en kijk ik met een voldaan gevoel terug op een leuke reis.

Kijk, mensen leuteren wel vaker dat internet en social media niet noodzakelijk een positieve invloed hebben om iemands sociaal leven. En dat snap ik best. Je bent helemaal niet zo betrokken bij een Facebook-statusupdate of tweet als bij een gebeurtenis in het echte leven. Maar zonder social media had ik de mensen die ik deze dagen heb ontmoet helemaal niet gekend en was ik er misschien straal langs gelopen. Terwijl nu de basis voor een nieuwe vriendschap is gelegd. Kortom: ik had een erg, erg leuke vakantie in Schotland. Mocht dat nog niet duidelijk zijn.