Ik heb wel gemerkt dat er bij de NS één moment is waarop je beter niet op het station kan staan en dat is het moment dat een verstoring van de dienstregeling is “verholpen”. Dan gaan de treinen weer “volgens plan” rijden, doen ze vaak nauwelijks nog moeite om je met de bus bijvoorbeeld alsnog naar de bestemming te brengen en is het wachten op de eerste normale trein. Dat is als ze op de radio zeggen: “reizigers moeten nog wel rekening houden met een langere reistijd.” Dan sta je gegarandeerd een half uur te wachten en zit je uiteindelijk in de eerste overvolle trein (want iedereen wil natuurlijk met die trein) die het traject weer aflegt. Not awesome noem ik dat. En druk.

Nee, er is een moment tussen verstoring en hervatting van de normale dienstregeling dat nog veel erger is dan vertraging. Ik heb besloten het “Verholping” te noemen.

Het voorprogramma van vanavond is John Smith. Niet echt de meest onderscheidende naam en dus grap ik maar dat het hier de Engelse broer van de Volendamse zanger betreft. Dat lachen vergaat me al snel. John Smith blijkt namelijk niet alleen een zanger van wonderschone liedjes, hij kan ook nog eens heel goed gitaar spelen (hier overigens een hele leuke cover van Christina Aguilera’s Genie In A Bottle, die ie in Nijmegen overigens niet speelde). In Engeland is Smith naar eigen zeggen “a big deal”, maar of we de toch best charismatische man op zijn woord moeten geloven, wordt tijdens de set niet duidelijk. Wat wel duidelijk is, is dat het publiek grotendeels aandachtig luistert naar de mooie muziek van de man. Een van de hoogtepuntjes is Winter, waarin John zijn gitaar tegelijk als ritmisch en melodisch instrument gebruikt, hier in sessieuitvoering:

Zo weet Smith in de korte tijd die hem is gegeven op mij behoorlijk indruk te maken. Hij keert terug als muzikant in de band van Lisa later op de avond, maar hij staat ook in zijn eentje zijn mannetje en gaat moedig de interactie met het (sceptische) publiek aan. Op een gegeven moment leent hij zelfs tien euro van iemand op de voorste rij. Het briefje wordt tussen de snaren gefrommeld, wat een speels geluideffect oplevert. Het zijn dit soort dingen die Smith boven de middelmaat uittillen en tot een boeiende live-ervaring maken. Van harte aanbevolen dus voor liefhebbers van mijn bijvoorbeeld Ray LaMontagne, James Vincent McMorrow en – jawel – Damien Rice.

Na een te lange pauze tussen support act en hoofdprogramma, komt iets na half tien dan eindelijk Lisa Hannigan het podium op. In haar eentje speelt ze Little Bird, wat eerder aanvoelt als een encore dan als de opener van de avond. Haar stem varieert van fluisterend tot krachtig maar is altijd subtiel. Na de opener verschijnt de rest van de band – met dus ook John Smith. Naast de gebruikelijke drums-bas-gitaar-piano-setup is er ook ruimte voor een accordeon en trompet, waardoor er net iets meer lagen in de muziek komen – net als op de cd eigenlijk.

De opbouw van het concert is slim. Hoewel de stemming nooit uitbundig wordt, zit er wel degelijk een opbouw in de set van stil naar, ehm, iets minder stil. Nummers als An Ocean And A Rock en Flowers (de bonustrack van Passenger die ik nog niet kende), zijn boeiend maar niet bepaald uptempo. Lille blijft een van mijn favoriete nummers van Hannigan en is voor mij persoonlijk dan ook een hoogtepunt. Ik vind de achtergrondvocalen van Smith niet bij ieder nummer even goed tot zijn recht komen, maar een kniesoor die daar op let.

Pas het laatste kwartier gaan we echt los. Met I Don’t Know wordt de dynamiek van de bezetting pas echt ten volle benut en afsluiter What I’ll Do mag de vrolijkste noot van de avond genoemd worden. Vrolijker dan dat wordt het eigenlijk niet en zelfs het leuke Knots komt minder goed uit de verf dan het speelse, bij vlagen reggae-achtig gezongen What I’ll Do. Kan het publiek toch nog een beetje dansen.

De plichtmatige encore heeft het publiek met de enthousiaste respons deze avond wel verdient. De band proost eerst met plastic bekers whiskey (vermoedelijk) op de overleden Levon Helm. In Amsterdam (hier) speelde de band al een eerbetoon aan de aan kanker overleden drummer en zanger van The Band en hier in Nijmegen wordt dat eerbetoon nog eens dunnetjes overgedaan. En het moet gezegd worden, het is indrukwekkend om de bandleden om beurten een deel van The Night They Drove Old Dixie Down te horen en zien zingen. Knots valt daarna een beetje weg – iets te veel gestamp en geweld na dit mooie intieme moment, maar we mogen concluderen dat de avond mooi is geweest en dat de week goed is begonnen. Veel mooier worden maandagavonden niet.

Dit bericht is beveiligd met een wachtwoord. Geef je wachtwoord om het te lezen:

Wachtwoord:

Het is bedtijd. Ik weet niet waarom, maar in een gewone “ik draai me om”-beweging stoot ik een glas water om. Mijn hart verzakt (niet letterlijk) want alles kan nu fout gaan. WATERSNOOD!

1. Mijn wekkerradio verdrinkt in de plas water. Ik word niet wakker, verslaap me en ben te laat op mijn werk.
2. Mijn boek wordt nat. Er zijn ergere dingen, maar de pagina’s van het boek zijn misvormd.
3. De kabels en mijn stekkerblok worden nat. Kortsluiting en al die dingen. Ziekenhuis, brand, u voelt de bui al hangen.
4. Mijn iPhone, die op de tweede verdieping van het kastje ligt, wordt nat. Valt uit, doet niks meer en waterschade wordt niet vergoed.
5. Mijn bed wordt heel nat, waardoor het niet meer prettig ligt en ik het moet verschonen, ik stap in de plas water op de grond, glij uit en moet vervoerd worden naar het ziekenhuis.

Gelukkig was het nog net geen vrijdag de dertiende en werden alleen mijn boekenlegger, het kastje en de grond nat. Een geluk bij een ongeluk, zullen we maar zeggen.

En dan moet vrijdag de dertiende nog beginnen .

Een van de winnaars, Stefan Meeuws (21, vierdejaars student Nederlandse taal en cultuur) werd door een vriendin naar de pubquiz gevraagd. Zelf had hij het nergens zien staan. Hij verwachtte ook niet dat hij ging winnen. Dat zijn team bij de tussentijdse score tweede stond, kwam als een verrassing. ‘We moesten het écht van de muziekronde hebben.’ In deze ronde haalde zijn team veel punten.

Stefan weet niet of hij over twee weken weer deelneemt aan de quiz, maar hij vond het in ieder geval voor herhaling vatbaar: ‘Het lijkt me leuk om vaker te doen. Je kennis wordt getest. Er ontstaat een beetje competitie en ik vond de interactie tussen de teams leuk. Het Cultuurcafé wordt zo ook een echt café. Ik denk ook dat de pubquiz meer mensen naar het Cultuurcafé trekt. Met minimale promotie hadden zich al dertig deelnemers aangemeld!’

Nou wil het toeval dat ik gisteravond BIJNA had meegedaan met een pubquiz. BIJNA! Behalve dat ik naar de tandarts moest.

Alles was prima hoor, overigens. Maar daarna ben ik toch maar niet naar de pub gegaan. En heb ik dus ook niet aan een quiz meegedaan. Had gekund, niet gebeurd…

Is het niet gewoon episch dat het anno 2012 nog kan om een geheel gezongen radiospotje vrijwel dagelijks op de radio uit te zenden? Niks geen voice-over of domme geluidseffecten, nee: gewoon een catchy nummer dat je helemaal mee kunt zingen. Ik word er vrolijk van. Het lijkt wel lente!

Leren of spelen voor een kind is het fijn
Om lekker druk bezig te zijn
Vuil word je toch wel, wat je ook doet
Maar met Omo komt alles weer goed
Vuil worden is heel gewoon
Dus van mij geen gezeur
Want bij wit én bij kleur
Omo wast door en door schoon
Niet duur!

Vooral ook de “Niet duur!” – als ware het een afterthought zo als laatste regel. Respect, Omo, respect!

Nu denken jullie natuurlijk: gaat Stefan hier incashen op een van zijn oude successen? Nee joh! Dat komt pas deze zomer, als mijn paspoort verloopt… Nee, nu moest ik een rijbewijs aanvragen. De procedure verschilt niet zo van het aanvragen van mijn paspoort, dus kon ik voorbereid op reis. De foto’s had ik al laten maken en met een kritisch oog bekeken op onvolkomenheden (afgezien van wat een collega mijn “blue steel“-look noemt). DAT kon alvast niet meer fout gaan.

Geslaagd met rijbewijs had ik vervolgens de illusie dat ik vast door mijn rijleraar bij de stadswinkel zou worden afgezet om meteen mijn rijbewijs aan te vragen.

NEE!

Nee, nee… Misschien was het omdat ik ‘s middags rijexamen had, of omdat het dinsdag was en dinsdag gewoon de foute dag is, maar rijbewijs op dezelfde dag aanvragen als dat je hebt gehaald, dat kan niet. Dus als je net als ondergetekende fulltime werkt, en je hebt al vrij genomen van je werk voor je examen, dan mag je gewoon NOG eens vrij nemen om je bewijs aan te vragen. Want zo rollen (rijden?) wij bij de gemeente en het CBR. Dat dat in sommige gevallen kan uitlopen tot twee tot drie uur vrij nemen (die je normaal had gebruikt om op het strand in Zuid-Spanje te relaxen natuurlijk) als je een beetje reistijd hebt en lang moet wachten bij de stadswinkel (wat vrijwel altijd het geval is), dat doet er nu even niet toe. Gelukkig kun je nu ook afspraken maken bij de stadswinkel.

NEE! 

Nou ja, het kan wel… Maar minimaal een dag van tevoren en in mijn geval (als je dus het begin of het eind van de dag wil), minstens twee weken. De ambtenaar aan de telefoon wist me te vertellen “dat het nog echt niet volzat hoor”, maar verzuimde daarbij te vermelden dat er alleen op uiterst ideale tijden als “tien over half drie” en “half twaalf” nog een plekje was.

Kun je dan niet als je een keer toch vrij bent op een middag binnenlopen?

NEE!

Nee joh! ‘s Middags kan echt alleen op afspraak hoor. Zelfs al zou het niet vol zitten met afspraken… Alleen donderdagavond is er nog een vrij inloopmomentje. En anders moet ik toch echt ‘s morgens komen. Dan kunt u het welbekende nummertje trekken. Waarbij ik mij – eindelijk op een donderdagmorgen daar zittende – realiseerde dat de stadswinkel als geheel zo is ingericht dat burgers zo veel mogelijk gefrustreerd raken.

HOE DAT ZO?

Nou. Dan zit je daar dus op de begane grond, met zo’n dertien balies alleen al op de begane grond. Om 9 uur staat er uiteraard al een kudde Nijmegenaren te wachten – die net als ik allemaal zo snel mogelijk weer weg willen. Nummertje trekken dus en zitten. Maar terwijl je bij de slager vroeger kon zien of je ondertussen nog even naar de bakker kon lopen, is het nummersysteem zo ingericht dat het zowel nog 5 als 55 minuten kan duren voordat je aan de beurt bent. Want met A502 kom je misschien wel na A501, maar dat betekent niet dat B100 en C4422232414 niet nog even tussendoor mogen. Tel daarbij op dat op een moment dat er toch al een man of twintig zitten te wachten als de stadswinkel net open is gegaan, en het is extra frustrerend dat maar vier burgerzakenbalies bezet zijn. Waarbij de ambtenaren handenwrijvend kunnen besluiten wie ze uit hun lijden willen lossen… Zal ik een A-nummer nemen, of toch een E… Of let’s go wild… een F? En jij zit daar maar, niet wetend of je Oorlog & Vrede nog kunt uitlezen, of dat je niet eens meer naar de wc kunt… Tik-tak-tik-tak.

EN DAN?

Dan duurt een half uur dus heel lang. Daarna is het – als alles meezit – binnen 5 minuten gepiept (wachttijd niet meegerekend), mits je ruim 40 euro pint en een week geduld hebt om op je bewijs te wachten. Wat je dan inderdaad ook weer moet gaan ophalen tijdens de koopavond (of tijdens een werkdag)… Ik had het geluk dat het rustig was. En nu in de auto kan stappen en weg mag rijden. En geen rare dingen doen…

Daarom had ik altijd posters ophangen. Ik heb er een stuk of tien verzameld. De meeste posters zijn van bands die ik leuk vind, al had ik ook een tekening van Ingrid Godon uit een werk van Toon Tellegen hangen en een poster van V for Vendetta – de film dan (want: Natalie Portman). Tot ik ging verhuizen. Toen rolde ik alle posters op en hing ik ze niet meer op. De gemeubileerde studio die ik betrok had al het een en ander aan de muur. Ik vond het wel wat hebben: het bood me een kijkje in de smaak van mijn huisbaas en – op enkele dingen na – en die viel me zeker niet tegen. Bovendien kon het zomaar zijn dat ik een half jaar later alweer moest verhuizen, dus mochten de mooie posters – waaronder een zelfgemaakte foto van een waterval in IJsland – blijven hangen. Verandering van spijs doet bovendien eten, moet ik gedacht hebben. Alleen mijn ingelijste Turin Brakes poster heb ik meteen opgehangen.

Nu ik alweer tien maanden woon waar ik woon (kuch) en mijn leven weer begint te voelen zoals het volgens mij moet voelen (soms vertrouwd, soms ontspannen, soms spannend en soms druk), heb ik afgelopen week dan toch de stap genomen om mijn studio iets meer mijn studio te maken.

Dus hangt die mooie cover van Riot On An Empty Street van Kings of Convenience weer prominent naast mijn bureau – en de toch al warme sfeer die de plaathoes uitstraalt, vervult mij met nog wat extra warmte. Gewoon omdat hij al zolang mijn leven versiert. Ook de poster van Toon Tellegen hangt weer op. Misschien hang ik er nog wel meer op. Maar deze twee vormen een mooi begin.

En die foto’s… Daar moet ik er nu toch maar een paar van laten afdrukken. En er dan mijn studio mee opsieren. En misschien dat de opleukdrang (lelijk woord, maar ja, dit vond ik het beste passen) zich ook wel vertaald naar de site. Ik heb in ieder geval de lelijke voorpagina de prullenbak ingegooid. Misschien volgen er nog wel drastischere hervormingen. Ik sluit het zeker niet uit. Maar ook niet in.