En dat is dan meteen het bruggetje naar het nieuwe album van Tallest Man On Earth There’s No Leaving Now, waarvan ik de titel dus maar even vrij heb vertaald. Hoe het album klinkt, weten we niet, maar dat er een gitaar en een Dylanesque stem op klinken staat buiten kijf. Nu is er eerste single 1904, met het opbeurende, zomerse onderwerp “DOOD”. En we horen zowaar een extra gitaarloopje en drums. En voor het geval u dat nog niet wist: dat is een revolutie binnen het oeuvre van Kristian Matsson. En mooi dat ook. Colour me excited voor het album.

Er was een tijd dat een muzikale samenwerking met Erlend Øye zo vaak voorkwam, dat de uit dezelfde Noorse stad (Bergen) afkomstige Annie “niks meer van gehoord” “Chewing Gum” in interviews riep dat ze ABSOLUUT NIET met de bebrilde Koning des Nerds samen zou werken “omdat iedereen dat al deed”. Een beetje gelijk had ze natuurlijk wel, Röyksopp, DJ Hell, Phonique en Kompis zijn slechts vier van de acts waaraan Erlend zijn dromerige vocalen leende naast zijn werk met Kings of Convenience, maar het kwam een beetje arrogant over destijds.

Inmiddels komen dergelijke muzikale samenwerkingen van Erlend minder vaak voor. Misschien omdat hij bijzonder succesvol is in de indiescene met zijn bands The Whitest Boy Alive en Kings of Convenience. Dus ALS er dan een nieuwe samenwerking verschijnt, is die het bebloggen waard.

Nu vraagt u zich natuurlijk af “Met welke dancelegende heeft Erlend dan nu weer een nummer gemaakt?” Nou, dat zal ik u vertellen.

Palmy.

Hoeveel? Hoor ik u vragen. “Palmy”, zeg ik nogmaals. Een Thais-Belgisch meisje (uiteraard een Thaise moeder en Belgische vader – vernoemd naar een Belgisch biermerk?) met lang bruin haar en meer nummer 1 hits dan jij of ik ooit zullen krijgen. In Zuid-Oost Azië wel te verstaan. Dat staat immers te lezen op de – hilarische – Wikipediapagina, die duidelijk door een lokale fan is bij elkaar geschreven:

Palmy became a well-known artist in a very short time from her first released single ‘Yak Rong Dang Dang’. It was Palmy’s official start in Thai music industry. Her tracks were the no. 1 on so many music charts. With this enormous success beyond expectation, Palmy had her first concert organized by GMM Grammy on 7 April 2002.

So many charts!!!11! Ik heb de tel verloren! KEI VEEL!

De pagina bevat nog meer juweeltjes, maar is niet alleen maar lyrisch. Zo uit de fan impliciet kritiek op de albumtelling. Het reggaecovers album telt de fan in kwestie niet mee in de discografie, maar Palmy doet dit zelf wel door haar album Palmy 5 te noemen. Daar protesteert de fan tegen bij de omschrijving:

Palmy 5 is the 4th album of hers ,was released on Friday 9th December 2011.

Volgt u nog?

Erlend was de beroerdste niet en schreef een liedje voor deze Thaise popsensatie en zong het samen met haar in. Het liedje Crush gaat over een jongen en een meisje die nooit iets deden met de “klik” die ze hadden toen ze samen over straat liepen. Het meisje was te verlegen, de jongen maakte alleen maar grapjes.

Letterlijk.

Dat is letterlijk het liedje.

He remembers feeling something
Between them, walking close
He wondered should he make move
But the chance would never come
When she left and he thought it was all
Until one day
He found out she had had a crush on him
But dare not say

Genieten hoor, met Erlend-die-fluit-solo en een longing refrein:

I guess I should have tried to make her mine
But all that I could do was make her smile
I guess that there were things I did not see
For not believing this happening to me

Het is wat we in de wandelgangen een “mierzoet” nummer noemen geworden.

Maar goed… Misschien dat die Aziaten wat minder goed Engels spreken en dat ze dit niveau gewoon beter snappen (al zitten er wel moeilijke tijden in zoals voltooid verleden tijd)…Het is op zich geen SLECHT nummer, zeker niet… Maar het is wel een beetje voor “lief dagboek”-meisjes en jongens gemaakt, duidelijk.

In die zin is de clip ook erg geslaagd. Zomerzon, Erlend met een kleine gitaar, Palmy met een te grote blouse (maatje Erlend), een hoed, laarzen en niet veel meer…. En dan maar dromerig dansen, fietsen en grapjes met elkaar maken.

Nou mensen, als dat uw oude en cynische hart niet doet smelten, dan weet ik het ook niet meer. Alles komt goed. Eet meer suiker.

Nu al een gevaarlijke outsider voor de zomerhit van 2012.

Op de opvolger van The Brothel staan tien nummers, waaronder één liedje dat ik al twee keer live heb gehoord maar nog niet op cd is uitgebracht. Het was dan ook de vraag wanneer ik When in studio-uitvoering zou kunnen horen. Antwoord: over een maand dus. Dat is fijn, want When is namelijk een onbeschrijflijk mooi liedje.

De eerste single mag er overigens ook wezen. White Foxes is een nummer dat pas bij de tweede keer luisteren binnenkomt. De video (en in mindere mate de muziek) is op de een of andere manier unsettling zonder dat helemaal duidelijk wordt waarom – op tv zijn dagelijks ergere beelden te zien. Susanne (slechts enkele maanden ouder dan ondergetekende, maar wat staat daar een sterke vrouw zeg!) staat in een ancient bos piano te spelen terwijl een jongen met een dode vos loopt. In de hedendaagse, silicone wereld rijdt iemand op een motor en wordt een man aan zijn hersenen geopereerd – ook hier volop verwijzingen naar de vossen uit de titel.

Geen instant floor filler, maar wel een bijzonder intrigerend nummer en dito video (full-screen kijken dus). Mijn verwachtingen voor het ongetwijfeld weer moeilijke album zijn nu echt torenhoog…

Rest van de cd is overigens ook meer dan moeite waard. Lekkere liedjes verpakt in een sausje van blazers, Balkan en Brooklyn. Denk ik. Weet niet of het ook echt Brooklyn is. Maar het is wel hippe Amerika-pop. Dat wilde ik alleen maar even zeggen.

Door dat in bed liggen kwam ik wel dit liedje tegen. Bandje Boy & Bear kende ik vooral van het liedje dat ze met Passenger maakten (waarover ik in 2010 al eens schreef) – Mike Rosenberg heet de beste man eigenlijk. Toen ik een collega een liedje van Boy & Bear zag plaatsen op Facebook, was ik benieuwd of Passenger al een nieuw album had gemaakt. Want hoewel sommige nummers van Flight Of The Crow me wat te zoetsappig waren, zaten er een paar juweeltjes tussen.

En wat blijkt: 24 februari komt de nieuwe plaat uit – All The Little Lights. Met de drummer van Boy & Bear in de backing band. En eerste single – The Wrong Direction – mag dan een net iets te vrolijk klinkend, up-beat Jason Mraz-achtig gitaarliedje zijn, de tekst van het refrein kwam bij mij een beetje too close for comfort. En dan is het dus een goed liedje ja:

’cause I love to feel loved but I can’t stand the rejection,
I hide behind my jokes as a form of protection,
I thought I was close but under further inspection,
It seems i’ve been running in the wrong direction oh no…

Op Spotify vindt u – naast de albums van de gelijknamige Zweedse metalband – ook de studio-uitvoering met (elektrische) piano, glockenspiel, drums en trompetsolo. Dat is u misschien iets te catchy, dus wellicht dat deze soloversie u meer kan bekoren (met mondtrompet én Haddaway-What Is Love?-improvisatiemomentje).

(hoe schrijf je eigenlijk hartebreekliedjes? Ik neig zelf dus naar een versie zonder tussen-n, omdat dat voor mijn gevoel meer impliceert dat het woord al jaren in gebruik is, terwijl het maar 8 resultaten op Google oplevert – nu 9)

In dit postje wil ik het vooral over Damien Jurado’s nieuwe album hebben. Of ja, de tweede single van het album, die zeker in de categorie ‘vrolijke hartebreekliedjes’ past. Het album heb ik pas net (omdat ik het net heb besteld voor een schappelijke prijs maar schandalig hoge verzendkosten, maar dan krijg ik wel drie extra 7″ singles, een cd en vinyl en een instant gratification download, maar dat doet er verder niet toe): het gaat om de tweede single die ik niet heb gehoord.

Maar eerst een liedje wat gisteren mijn hart brak. Ik zat in de trein naar huis en net voor ik aankwam op het station begon de vrolijke intro van A Balloon On A Broken String, zomaar een liedje van The Boy Least Likely To. The Boy Least Likely To maakt liedjes die steevast van het stempel twee (op zijn Engels) kunnen worden voorzien. Ik vind het altijd lastig om twee te omschrijven, dus verwijs ik maar naar de muziek van The Boy Least Likely To. Want dat is nu eenmaal een goede demonstratie.

Van twee muziek krijg ik altijd een beetje jeuk na een tijdje en dan skip ik door. Maar omdat ik wel een vrolijk liedje kon gebruiken, luisterde ik gewoon naar A Balloon On A Broken String. Gezien de vrolijke melodie stap je over het woordje fat in de eerste zin heen. In de zin I’m not a boy, I’m a big fat balloon staat fat natuurlijk gewoon voor groot. Dat is logisch. Want het is een vrolijk liedje toch? En zelfs het refrein – dat extreem meezingbaar is – komt in eerste instantie over als vrolijk:

Because I’m a balloon
On a broken string
I’m not attached to anyone or anything anymore
Oh oh oh, shooby doo, tra la la

Vrolijkheid kent geen tijd, zullen we maar zeggen… Maar dit lied van bevrijding wordt door net zo vrolijke, maar duizend keer depressievere tekst opgevolgd:

I’m sad and alone
But you’d never know it to look at me
I look ever so happy up here by myself
But I wish sometimes I looked the way I felt

Waarom dan, mooie rode ballon?

And I worry
That if I was to just burst suddenly
Then nobody would even notice me

*snik*

*hart breekt*

Oordeel zelf:

Damien Jurado brak mijn hart altijd op traditionele wijze: namelijk gewoon met een goed gitaartokkelliedje. The loneliest place I’ve ever been is in your arms zong hij in het najaar van 2010 in Roepaen in Ottersum… Er klonk een doorleefdheid uit zijn stem die op de tweede single van zijn nieuwe album Maraqopa (vanaf volgende maand in de winkel) ook weer prima tot zijn recht komt.

Alleen, is dit geen rustig gitaarliedje. Het begint wel zo. Maar ineens horen we een elektrische piano en een fijne drumpartij. Damien, wat doe je nou? Dit klinkt… Dit klinkt bijna vrolijk! Maar de tekst breekt gewoon mijn hart. En die stem ook. Die stem vooral.

Falling to the ground I was anxious to be found
You can always go home to the safety of your cloud
Don’t let go, I need you to hang around
I’m so broke, and foolishly in love

Dit worden de mooiste 2:49 van je dag… Het nummer is aanzienlijk minder twee:

Damien Jurado “Museum of Flight” by DOJAGSC

Dit bedoel ik dus met vrolijke hartebreekliedjes. Vrolijke instrumentatie, zielige tekst. En ik kan er geen genoeg van krijgen. Meer! Meer! Meer!

(mocht u trouwens meer Damien Jurado willen: het vorige album Saint Bartlett kreeg van mij vierenhalve ster en daar sta ik nog steeds vol achter)

Nou, het bandje heet dus Ewert and the Two Dragons (mooie naam!) en het is dus inderdaad een heel goed bandje. En dat ze uit Estland komen, maakt het extra cool natuurlijk.

Nu heb ik altijd stiekem een lichte aversie tegen dergelijk kuddegedrag als ik zelf niet een van de eerste deelnemers ben (en sommige rages heb ik nooit begrepen). Dus was ik al helemaal niet van plan om in het kader van deze hype mijn geboortenummer1 te plaatsen. Maar de nieuwsgierigheid won het, want wat STOND er eigenlijk op 1 toen ik werd geboren? En toen dat ook nog eens een leuk liedje bleek, kon ik niet nalaten het toch te plaatsen.

Op ditisstefan.nl dan he, niet op Facebook. Want dat is niet origineel.

De komende weken ga ik pogen in ieder geval twee en hopelijk veel meer leuke alternatieve kerstnummers aan te prijzen. Tuurlijk, inmiddels kennen we allemaal Sufjan Stevens kerstbox, maar waar in Nederland kerstplaten het domein zijn van de top 40-artiest, gaat zo’n beetje iedere alternatieve artiest aan de kerstplaat. En als het niet dit jaar is, danwel volgend jaar.

Zo ook She & Him. Het toch al behoorlijk retro ingestelde duo bestaande uit M. Ward en newly-single Zooey Deschanel gaat – zoals bovenstaande foto al doet vermoeden – nog veel retro-er op hun kerstplaat A Very She & Him Christmas. Er worden veel bekende kerstnummers gecoverd, waaronder het altijd depressieve Have Yourself A Merry Little Christmas en Rockin’ Around The Christmas Tree. Het complete album staat onder andere op Spotify, maar hier is in ieder geval het stemmige Christmas Day  voor mensen die (nog) geen Spotify hebben.

She & Him – Christmas Day by Double Six