(hoe schrijf je eigenlijk hartebreekliedjes? Ik neig zelf dus naar een versie zonder tussen-n, omdat dat voor mijn gevoel meer impliceert dat het woord al jaren in gebruik is, terwijl het maar 8 resultaten op Google oplevert – nu 9)

In dit postje wil ik het vooral over Damien Jurado’s nieuwe album hebben. Of ja, de tweede single van het album, die zeker in de categorie ‘vrolijke hartebreekliedjes’ past. Het album heb ik pas net (omdat ik het net heb besteld voor een schappelijke prijs maar schandalig hoge verzendkosten, maar dan krijg ik wel drie extra 7″ singles, een cd en vinyl en een instant gratification download, maar dat doet er verder niet toe): het gaat om de tweede single die ik niet heb gehoord.

Maar eerst een liedje wat gisteren mijn hart brak. Ik zat in de trein naar huis en net voor ik aankwam op het station begon de vrolijke intro van A Balloon On A Broken String, zomaar een liedje van The Boy Least Likely To. The Boy Least Likely To maakt liedjes die steevast van het stempel twee (op zijn Engels) kunnen worden voorzien. Ik vind het altijd lastig om twee te omschrijven, dus verwijs ik maar naar de muziek van The Boy Least Likely To. Want dat is nu eenmaal een goede demonstratie.

Van twee muziek krijg ik altijd een beetje jeuk na een tijdje en dan skip ik door. Maar omdat ik wel een vrolijk liedje kon gebruiken, luisterde ik gewoon naar A Balloon On A Broken String. Gezien de vrolijke melodie stap je over het woordje fat in de eerste zin heen. In de zin I’m not a boy, I’m a big fat balloon staat fat natuurlijk gewoon voor groot. Dat is logisch. Want het is een vrolijk liedje toch? En zelfs het refrein – dat extreem meezingbaar is – komt in eerste instantie over als vrolijk:

Because I’m a balloon
On a broken string
I’m not attached to anyone or anything anymore
Oh oh oh, shooby doo, tra la la

Vrolijkheid kent geen tijd, zullen we maar zeggen… Maar dit lied van bevrijding wordt door net zo vrolijke, maar duizend keer depressievere tekst opgevolgd:

I’m sad and alone
But you’d never know it to look at me
I look ever so happy up here by myself
But I wish sometimes I looked the way I felt

Waarom dan, mooie rode ballon?

And I worry
That if I was to just burst suddenly
Then nobody would even notice me

*snik*

*hart breekt*

Oordeel zelf:

Damien Jurado brak mijn hart altijd op traditionele wijze: namelijk gewoon met een goed gitaartokkelliedje. The loneliest place I’ve ever been is in your arms zong hij in het najaar van 2010 in Roepaen in Ottersum… Er klonk een doorleefdheid uit zijn stem die op de tweede single van zijn nieuwe album Maraqopa (vanaf volgende maand in de winkel) ook weer prima tot zijn recht komt.

Alleen, is dit geen rustig gitaarliedje. Het begint wel zo. Maar ineens horen we een elektrische piano en een fijne drumpartij. Damien, wat doe je nou? Dit klinkt… Dit klinkt bijna vrolijk! Maar de tekst breekt gewoon mijn hart. En die stem ook. Die stem vooral.

Falling to the ground I was anxious to be found
You can always go home to the safety of your cloud
Don’t let go, I need you to hang around
I’m so broke, and foolishly in love

Dit worden de mooiste 2:49 van je dag… Het nummer is aanzienlijk minder twee:

Damien Jurado “Museum of Flight” by DOJAGSC

Dit bedoel ik dus met vrolijke hartebreekliedjes. Vrolijke instrumentatie, zielige tekst. En ik kan er geen genoeg van krijgen. Meer! Meer! Meer!

(mocht u trouwens meer Damien Jurado willen: het vorige album Saint Bartlett kreeg van mij vierenhalve ster en daar sta ik nog steeds vol achter)

Nou, het bandje heet dus Ewert and the Two Dragons (mooie naam!) en het is dus inderdaad een heel goed bandje. En dat ze uit Estland komen, maakt het extra cool natuurlijk.

Nu heb ik altijd stiekem een lichte aversie tegen dergelijk kuddegedrag als ik zelf niet een van de eerste deelnemers ben (en sommige rages heb ik nooit begrepen). Dus was ik al helemaal niet van plan om in het kader van deze hype mijn geboortenummer1 te plaatsen. Maar de nieuwsgierigheid won het, want wat STOND er eigenlijk op 1 toen ik werd geboren? En toen dat ook nog eens een leuk liedje bleek, kon ik niet nalaten het toch te plaatsen.

Op ditisstefan.nl dan he, niet op Facebook. Want dat is niet origineel.

De komende weken ga ik pogen in ieder geval twee en hopelijk veel meer leuke alternatieve kerstnummers aan te prijzen. Tuurlijk, inmiddels kennen we allemaal Sufjan Stevens kerstbox, maar waar in Nederland kerstplaten het domein zijn van de top 40-artiest, gaat zo’n beetje iedere alternatieve artiest aan de kerstplaat. En als het niet dit jaar is, danwel volgend jaar.

Zo ook She & Him. Het toch al behoorlijk retro ingestelde duo bestaande uit M. Ward en newly-single Zooey Deschanel gaat – zoals bovenstaande foto al doet vermoeden – nog veel retro-er op hun kerstplaat A Very She & Him Christmas. Er worden veel bekende kerstnummers gecoverd, waaronder het altijd depressieve Have Yourself A Merry Little Christmas en Rockin’ Around The Christmas Tree. Het complete album staat onder andere op Spotify, maar hier is in ieder geval het stemmige Christmas Day  voor mensen die (nog) geen Spotify hebben.

She & Him – Christmas Day by Double Six

De muziek komt van mijn favoriete band, natuurlijk. Vooral leuk hoe het nummer halverwege weer van stemming verandert, terwijl ze er best voor hadden kunnen kiezen om het daar te laten eindigen.

1. BLOODY SHIRT
2. WE USED TO PROTEST/GAMBLE
3. FAMILY
4. WRECKING CREW

Wrecking Crew

Tsja. Het slot van deze reeks. Maar ik zit met een knoop in mijn maag. Niet vanwege het nummer, dat een van mijn favoriete nummers van To Kill A King is, maar wel vanwege de video. Want hoewel we duidelijk fragmenten en herinterpretaties van de vorige video’s zien, kan ik er geen chocolade van maken. Tuurlijk, er is een fictief jongetje dat het hoofdpersonage in deze clip lastig valt. Maar zijn dit slechts schetsen van een aantal aan elkaar gerelateerde mensen? Of zit er meer achter? Ik durf het oprecht niet te zeggen.

Nu is Wrecking Crew een van de oudere nummers van de band en ik heb inmiddels al meerdere versies gehoord: van live tot akoestisch en nu dus deze behoorlijk pittige studioversie. Deze versie is aanmerkelijk sneller dan de akoestische versie hieronder, maar ook deze versie werkt bijzonder goed. Qua thematiek past dit nummer uitermate goed op de EP. Thema’s als drank, drugs, eenzaamheid, gebondenheid en persoonlijke demonen keren ook hier terug: Calm my ghost, don’t need this now, oh not yet. Bring your wrecking crew and leave this town alive or dead. 

To Kill a King – “Wrecking Crew” (Acoustic Version) by To Kill A King

Voor de fans is hier trouwens de complete video aan één stuk voor het grote, overkoepelende effect. Wie het weet mag het zeggen.

1. Bloody Shirt
2. We Used to Protest/Gamble
3. Family
4. Wrecking Crew

Family

Ben je na twee blogpostjes (en video’s) nieuwsgierig geworden wie nu eigenlijk To Kill A King vormen? In de derde clip in de reeks zien we zanger Ralph (met pet en baard) een potje schaak spelen. Ook zien we diverse andere personages uit de eerste twee video’s terugkeren. De pay-off zit (waarschijnlijk) in de vierde clip, maar vooralsnog zien we hoe de vrouw uit de eerste club aan het werk is in een pub en er uiteindelijk de brui aan geeft.

De soundtrack van dit alles is verreweg het sloomste nummer van de ep. De clue zit hem in de titel – het gaat over je omgeving, je familie, de dingen die je op je plaats houden, of je dat nu wil of niet.

When the gold and wind blows you home
And you were wrong in the far worlds you roam
We were always gonna wind up back here
Friends will stay and the ones who disappear

Uiteraard zit er ook in dit nummer een aanzwellende climax, maar het grootste deel van het nummer is een rustig kabbelend gitaarnummer, met een mooie elektrische gitaar ter versiering van de verder karige instrumentatie. Totdat de blazers en tweede stem erbij komen. Uiteindelijk eindigt het nummer zoals het is begonnen. And you are in my blood. Daar komt het inderdaad op neer.

1. Bloody Shirt
2. We Used to Protest/Gamble
3. Family
4. Wrecking Crew

We Used To Protest/Gamble

Ik geef het meteen toe: stiekem kende ik het eerste nummer van de EP al (net als het laatste nummer). Maar dit tweede nummer was voor mij de reden om met deze serie berichten te beginnen. Min of meer uit plichtsbesef begon ik het nummer te luisteren en de video te bekijken. Aan het einde van de video had ik een brok in mijn keel. Het nummer is niet eens rustiger dan Bloody Shirt, maar qua productie raakt het bij me de juiste snaar. Wederom de koortjes op de achtergrond, maar het is de combinatie van toetsen en drums die het me hier doet. De subtiele opbouw in het nummer is wederom lovenswaardig en de tekst – waarin wordt teruggeblikt op vervlogen tijden, gemaakte keuzes en verborgen gevoelens – is wat abstracter dan in Bloody Shirt, maar niet minder treffend I never knew you as this man, just a boy… We’ve grown old together.

De clip is des te meer in your face. De vrouw, bij wie het leed op het gezicht getekend is, is druk bezig een eigen protestactie op te zetten, ergens in een buitenwijk van een grote Engelse stad. Ze wordt vergezeld door kinderen die dankzij schmink af en toe op lijken te gaan in het huis waarin de vrouw woont. Uiteindelijk komt de pay-off, waarin niet alle ambiguïteit wordt weggenomen, maar de schok daardoor niet minder is. Het laatste beeld, terwijl de muziek stopt, is schrijnend te noemen. Wederom een hoogstandje, zowel visueel als muzikaal.

Geïnteresseerden in de EP kunnen hier klikken.

Een stukje blues op een brakke zondagmorgen, dat is nooit verkeerd. Ik had het nummer nog nooit echt geluisterd – ik had de EP van Delta Spirit wel ooit gedownload, maar nooit geluisterd. Totdat dit nummer ineens langskwam. De twang in de gitaar, de ietwat op afstand klinkende mondharmonica. Ik vind het mooi.

(overigens geniet het nummer meer bekendheid in de singleversie, die aanmerkelijk harder is… Voor mij zal dit nummer (in ieder geval de versie waar het hier om gaat – onlosmakelijk verbonden zijn met die zondagochtend)