Tsja, zoals iedereen het een tijdje leuk vond om planking-foto’s te maken, of dertig dagen lang iedere dag een liedje te plaatsen, zo is het nu al een paar weken “hot” (of: irritant) om het liedje te posten wat op 1 stond toen je werd geboren.
Nu heb ik altijd stiekem een lichte aversie tegen dergelijk kuddegedrag als ik zelf niet een van de eerste deelnemers ben (en sommige rages heb ik nooit begrepen). Dus was ik al helemaal niet van plan om in het kader van deze hype mijn geboortenummer1 te plaatsen. Maar de nieuwsgierigheid won het, want wat STOND er eigenlijk op 1 toen ik werd geboren? En toen dat ook nog eens een leuk liedje bleek, kon ik niet nalaten het toch te plaatsen.
Op ditisstefan.nl dan he, niet op Facebook. Want dat is niet origineel.
De komende weken ga ik pogen in ieder geval twee en hopelijk veel meer leuke alternatieve kerstnummers aan te prijzen. Tuurlijk, inmiddels kennen we allemaal Sufjan Stevens kerstbox, maar waar in Nederland kerstplaten het domein zijn van de top 40-artiest, gaat zo’n beetje iedere alternatieve artiest aan de kerstplaat. En als het niet dit jaar is, danwel volgend jaar.
Zo ook She & Him. Het toch al behoorlijk retro ingestelde duo bestaande uit M. Ward en newly-single Zooey Deschanel gaat – zoals bovenstaande foto al doet vermoeden – nog veel retro-er op hun kerstplaat A Very She & Him Christmas. Er worden veel bekende kerstnummers gecoverd, waaronder het altijd depressieve Have Yourself A Merry Little Christmas en Rockin’ Around The Christmas Tree. Het complete album staat onder andere op Spotify, maar hier is in ieder geval het stemmige Christmas Day voor mensen die (nog) geen Spotify hebben.
Van een vrolijk liedje uit een Disney-film naar een donker, depressief nummer met video vol armoede. Opgenomen met ‘echte mensen’ in Amarillo, Texas.
De muziek komt van mijn favoriete band, natuurlijk. Vooral leuk hoe het nummer halverwege weer van stemming verandert, terwijl ze er best voor hadden kunnen kiezen om het daar te laten eindigen.
Zoals ik recent al schreef, bespreek ik deze weken alle vier de nummers en video’s van de nieuwe EP van To Kill A King. Sinds afgelopen week ligt de EP in de digitale schappen (en staat ie op Spotify). Heden de derde aflevering. De vier video’s van de band lopen door elkaar qua personages en locaties en ook de nummers vertonen qua thema sterke overeenkomsten.
Tsja. Het slot van deze reeks. Maar ik zit met een knoop in mijn maag. Niet vanwege het nummer, dat een van mijn favoriete nummers van To Kill A King is, maar wel vanwege de video. Want hoewel we duidelijk fragmenten en herinterpretaties van de vorige video’s zien, kan ik er geen chocolade van maken. Tuurlijk, er is een fictief jongetje dat het hoofdpersonage in deze clip lastig valt. Maar zijn dit slechts schetsen van een aantal aan elkaar gerelateerde mensen? Of zit er meer achter? Ik durf het oprecht niet te zeggen.
Nu is Wrecking Crew een van de oudere nummers van de band en ik heb inmiddels al meerdere versies gehoord: van live tot akoestisch en nu dus deze behoorlijk pittige studioversie. Deze versie is aanmerkelijk sneller dan de akoestische versie hieronder, maar ook deze versie werkt bijzonder goed. Qua thematiek past dit nummer uitermate goed op de EP. Thema’s als drank, drugs, eenzaamheid, gebondenheid en persoonlijke demonen keren ook hier terug: Calm my ghost, don’t need this now, oh not yet. Bring your wrecking crew and leave this town alive or dead.
Zoals ik recent al schreef, bespreek ik deze weken alle vier de nummers en videos van de nieuwe EP van To Kill A King. Sinds afgelopen week ligt de EP in de digitale schappen (en staat ie op Spotify). Heden de derde aflevering. De vier videos van de band lopen door elkaar qua personages en locaties en ook de nummers vertonen qua thema sterke overeenkomsten.
Ben je na twee blogpostjes (en video’s) nieuwsgierig geworden wie nu eigenlijk To Kill A King vormen? In de derde clip in de reeks zien we zanger Ralph (met pet en baard) een potje schaak spelen. Ook zien we diverse andere personages uit de eerste twee video’s terugkeren. De pay-off zit (waarschijnlijk) in de vierde clip, maar vooralsnog zien we hoe de vrouw uit de eerste club aan het werk is in een pub en er uiteindelijk de brui aan geeft.
De soundtrack van dit alles is verreweg het sloomste nummer van de ep. De clue zit hem in de titel – het gaat over je omgeving, je familie, de dingen die je op je plaats houden, of je dat nu wil of niet.
When the gold and wind blows you home
And you were wrong in the far worlds you roam
We were always gonna wind up back here
Friends will stay and the ones who disappear
Uiteraard zit er ook in dit nummer een aanzwellende climax, maar het grootste deel van het nummer is een rustig kabbelend gitaarnummer, met een mooie elektrische gitaar ter versiering van de verder karige instrumentatie. Totdat de blazers en tweede stem erbij komen. Uiteindelijk eindigt het nummer zoals het is begonnen. And you are in my blood. Daar komt het inderdaad op neer.
Zoals ik recent al schreef, bespreek ik deze weken alle vier de nummers en videos van de nieuwe EP van To Kill A King. Vanaf 17 oktober ligt deze in de digitale schappen. Heden de tweede aflevering. De vier videos van de band lopen door elkaar qua personages en locaties en ook de nummers vertonen qua thema sterke overeenkomsten.
1. Bloody Shirt 2. We Used to Protest/Gamble 3. Family 4. Wrecking Crew
We Used To Protest/Gamble
Ik geef het meteen toe: stiekem kende ik het eerste nummer van de EP al (net als het laatste nummer). Maar dit tweede nummer was voor mij de reden om met deze serie berichten te beginnen. Min of meer uit plichtsbesef begon ik het nummer te luisteren en de video te bekijken. Aan het einde van de video had ik een brok in mijn keel. Het nummer is niet eens rustiger dan Bloody Shirt, maar qua productie raakt het bij me de juiste snaar. Wederom de koortjes op de achtergrond, maar het is de combinatie van toetsen en drums die het me hier doet. De subtiele opbouw in het nummer is wederom lovenswaardig en de tekst – waarin wordt teruggeblikt op vervlogen tijden, gemaakte keuzes en verborgen gevoelens – is wat abstracter dan in Bloody Shirt, maar niet minder treffend I never knew you as this man, just a boy… We’ve grown old together.
De clip is des te meer in your face. De vrouw, bij wie het leed op het gezicht getekend is, is druk bezig een eigen protestactie op te zetten, ergens in een buitenwijk van een grote Engelse stad. Ze wordt vergezeld door kinderen die dankzij schmink af en toe op lijken te gaan in het huis waarin de vrouw woont. Uiteindelijk komt de pay-off, waarin niet alle ambiguïteit wordt weggenomen, maar de schok daardoor niet minder is. Het laatste beeld, terwijl de muziek stopt, is schrijnend te noemen. Wederom een hoogstandje, zowel visueel als muzikaal.
