Is het niet gewoon episch dat het anno 2012 nog kan om een geheel gezongen radiospotje vrijwel dagelijks op de radio uit te zenden? Niks geen voice-over of domme geluidseffecten, nee: gewoon een catchy nummer dat je helemaal mee kunt zingen. Ik word er vrolijk van. Het lijkt wel lente!
Leren of spelen voor een kind is het fijn
Om lekker druk bezig te zijn
Vuil word je toch wel, wat je ook doet
Maar met Omo komt alles weer goed
Vuil worden is heel gewoon
Dus van mij geen gezeur
Want bij wit én bij kleur
Omo wast door en door schoon
Niet duur!
Vooral ook de “Niet duur!” – als ware het een afterthought zo als laatste regel. Respect, Omo, respect!
Dit gaat me veel punten kosten, maar ik kan er niet langer omheen. Ik moet gewoon een blogpostje schrijven over Taylor Swift. Haar nieuwe album heet niet voor niets Speak Now. Ik weet niet precies hoe ik haar heb ontdekt, maar bij de wekelijkse etentjes met Pimfandi sloop er op een gegeven moment de gewoonte in om op TMF de Yourchart te kijken. Daar zit namelijk behoorlijk slechte muziek tussen. Maar het vormt ook een goede indicatie van de staat van dit land, op een bepaalde manier.
In ieder geval, op een gegeven moment begon een zangeresje tussen de bulk met rotzooi op te vallen. Taylor Swift stond op een zeker moment al maanden op 1 met Love Story. Een nogal zoetsappig liedje dat tegelijkertijd een moderne interpretatie van Romeo & Julia is.
Nou, toen kwamen de volgende singles Teardrops on my Guitar en het partynummer You Belong With Me:
Ergens bleken de meeste van haar liedjes best wel catchy. Inmiddels mag ik mezelf beschouwen als een Taylor Swift kenner (lang leve Spotify). Er zijn een aantal interessante trends rondom de carrière van het lieve blonde meisje met de te grote gitaar.
1. Vroomheid
Taylor Swift is een product van Nashville. In eerste instantie was het nog niet helemaal de bedoeling dat ze zou doorbreken als internationaal popfenomeen. Ze had ouders van het type “we verhuizen naar Nashville om ons meisje een carrière in de country aan te bieden” en zowaar wordt het meisje ontdekt. Haar eerste, titelloze album doet het goed in de countrywereld en al gauw begint het platenlabel door te krijgen dat Swift crossover potential heeft: de mogelijkheid om door te breken in de mainstream. Dus worden er popmixen van haar nummers gemaakt en verandert Taylor in een hitsensatie. Dat neemt niet weg dat Taylor op dat eerste album soms met een heel dik accent zingt en dat God nog even wordt bedankt voor de mooie dag, zo heel af en toe. Taylor is heus niet de vroomheid zelve, maar het geloof is iets wat we op tweede cd Fearless totaal niet terug zien. Alsof haar management zei: “dat lijkt me niet extreem cool.”
2. Modulatieperspectief
Het is heel makkelijk om Taylor Swift af te schrijven als het zoveelste gemaakte kindsterretje (al is ze inmiddels twintig), maar wat betreft één aspect wijkt ze in ieder geval af: ze schrijft haar liedjes (grotendeels) zelf. Op tweede album Fearless (haar internationale doorbraak) heeft ze aan alle nummers meegeschreven en zijn zelfs zeven van de dertien nummers van haar hand. Ook op de eerste cd staan nummers die door haar zijn geschreven en ook op het derde album Speak Now, dat deze maand verschijnt, zijn alle nummers van haar hand (al kan het best zijn dat ze op sommige nummers opnieuw heeft samengewerkt). In ieder geval heeft ze een grote hand in het tot stand komen van haar platen. Dat heeft als prettig gevolg dat we een aantal terugkerende thema’s in haar werk zien.
Ten eerste heeft Taylor een vrij levendige fantasie en heeft ze gedurende drie cd’s al meerdere keren haar toekomstige leven bij elkaar gedroomd. Of ze nu Julia is, of het nerdmeisje op school in You Belong With Me. Haar liedjes zijn vrij persoonlijk en vrij direct. Ze neemt geen blad voor de mond en zingt ongegeneerd over alles wat in haar opkomt. Dat resulteert lang niet altijd in hoogstaande poëzie, maar wel in liedjes waar onder andere tienermeisjes zich bijzonder goed mee kunnen indentificeren.
Ook wat betreft stijl zien we wat dingen terug. Naast dat zichzelf regelmatig vergelijkt met het andere, stomme meisje, vergelijkt ze haar gevoelens vaak met die van het subject van haar eigen gevoelsleven. En, als we dan de climax van de single naderen (en een toontje hoger gaan), dan verandert vaak het perspectief om zo een happy ending te geven aan het nummer dat tot dan toe vooral om haar en haar gevoelens heeft gedraaid. Enkele voorbeelden:
And I said,
“Romeo, save me, I’ve been feeling so alone.
I keep waiting for you, but you never come.
Is this in my head,
I don’t know what to think,”
You knelt to the ground,
And pulled out a ring and said,
“Marry me, Juliet, you’ll never have to be alone.
I love you, and that’s all I really know.
I talked to your dad, go pick out a white dress,
It’s a love story, baby just say yes.”
Ook in het nieuwe nummer Speak Now is deze perspectiefwisseling te horen.
3. Cliché
Taylors songwriting is op zijn zachtst gezegd clichérijk. Dat is niet zo’n groot probleem, het is één van de redenen dat zoveel tienermeisjes met haar weg lopen. En omdat ze er zelf nog als een tienermeisje uit ziet, komt ze er nog mee weg ook. Maar alle andere singer/songwriters op deze planeet zouden niet durven om anno 2010 nog een scène te schetsen als in de bridge van Speak Now:
I hear the preacher say “speak now or forever hold your peace”
There’s the silence, there’s my last chance
I stand up with shaky hands, all eyes on me
Horrified looks from everyone in the room
But I’m only looking at you
I’m not the kind of girl
Who should be rudely barging in on a white veil occasion
But you are not the kind of boy
Who should be marrying the wrong girl
De clip kun je je er alvast bij voorstellen. Knappe jongen trouwt evil bitch en Taylor zingt eenzaam over haar verlangen met de jongen weg te rennen, totdat in de bridge ze inderdaad opstaat in de ceremonie en zij en de jongen oogcontact maken. *stilte* En daarna gaan ze er samen vandoor – want:
And you’ll say let’s run away now
I’ll meet you when I’m out of my tux at the back door
Baby, I didn’t say my vows
So glad you were around
When they said speak now
De cliché’s zien we ook al terug in You Belong With Me en Love Story. Maar het komt allemaal zo eerlijk en oprecht over. En vol suiker. Dat ook. Dus of ze weet heel goed hoe haar imago in elkaar steekt of ze ziet inderdaad meer in het leven dan alleen dollartekens (want ze heeft al behoorlijk wat miljoenen binnengehaald de afgelopen jaren)… Dat zou voor de afwisseling wel eens leuk zijn. In maart gaat Taylor in Frankrijk optreden. Hopelijk wordt ook Nederland opgevrolijkt met een optreden… U leest het concertverslag hier. Hopelijk.
Gerard Dielessen, directeur van de NOS, heeft een duidelijk advies voor de TROS die het Eurovisiesongfestival vanaf volgend jaar uitzendt: Kijk meer naar wat het Europese publiek wil. Dielessen noemde De Toppers donderdag na de uitschakeling een “te Hollandse act” om de finale van het evenement mee te halen.
“Vooraf had ik al zorgen om dit liedje. Het was een puur Hollands feestje, waarbij te weinig is gedacht aan wat het Europese publiek leuk vindt.” Nu.nl
In dat geval ben ik een echte Europeaan, een rasechte!
Op Youtube kwam ik een remix tegen van een liedje van Ray LaMontagne. Het was geen bijzonder goede remix en de aanwezigheid van Ray LaMontagnes distinctieve stem was minimaal. Maar de maker van remix intrigreerde mij. Deze man heette namelijk Sasha. En Sasha, dat was die Duitse zanger die eind jaren ’90 scoorde met ‘I’m So Lonely’ en ‘If You Believe.’ De remix (getiteld ‘Eclipse’) viel echter niet binnen het genre van de Sasha die ik mij kon herinneren. Dus ging ik op onderzoek uit. Nu blijkt dus dat de Sasha van de remix een dj uit Wales is, en dat hij dus niet dezelfde Sasha is. Maar goed, ik was enkele videos van Sasha aan het bekijken en pas toen realiseerde ik mij dat Sasha HEVIG ondergewaardeerd is. Een kind van de rekening van de jaren ’90, dat wel, maar ook een genie met goed doordachte videoclips.
NOT.
If You Believe
I’m So Lonely
Ik denk dat ik mijn punt heb gemaakt…
U leest nog? Dan wilt u wellicht weten wat er van Sasha is gekomen sinds hij zich alleen begon te voelen. Hij heeft een tijdje opgetreden als rockabilly act Dick Brave, verschillende popklassiekers bewerkende tot rockabilly versies (zoals Complicated van Avril Lavigne), en hij had zowaar succes, voor het eerst ook een ouder publiek aantrekkend.
In 2007 trad ie op in Hamburg bij Live Earth. Ook verscheen een Greatest Hits. Het gevolg was een nieuwe top 10 hit, getiteld Hide and Seek (check vooral het gekkebekkenstukje vanaf 1.30):
Ja, dit is andere koek dan I’m so lonely.
En dan komt er ook nog een nieuw album (volgens zijn website). Ach, het valt me mee dat hij nog niet in vergetelheid is geraakt en zelfs nog hits weet te scoren (in het Duitstalig gebied), maar om hem nou actief te gaan volgen…
De zomer is niet meer wat ie ooit was… Vroeger kon je gewoon 1 juli al uitgerust zijn, zo vroeg begon je vakantie… Nu ben ik twee weken verder en moet ik nog steeds deadlines halen. En dat komt vast ook een beetje omdat ik, toen het goed weer was, wel een beetje vakantie wilde vieren, maar is dat dan verboden? Mijn laatste zomer als bachelor- én masterstudent, is tot nu toe vrij deprimerend. Hoewel ik wel het idee heb dat er nu schot in de zaak begint te komen, ben ik in ieder geval de komende week nog even zoet. Laat dat mooie weer nog maar even wegblijven dus…
Disneyavond
De afgelopen week was niet bijzonder boeiend: overdag zat ik het grootste deel van de tijd in UB. Regelmatig gepijnigd door een griepachtig gevoel en/of hoofdpijn, kan ik niet anders dan tot de conclusie komen, dat de vakantie wat mij betreft nu wel mag beginnen. Dinsdagavond viel er echter wel degelijk wat te genieten. Een extreem geslaagde Disneyavond… De derde avond was misschien wel de leukste tot nu toe. We waren met een man of tien en de (deels door mij gebakken) pannenkoeken vooraf waren erg lekker. De Walt Disney Classics die we deze avond hadden uitgekozen waren Jungle Book en Alladin (‘Een Oosterse Naaaaaaaaaaaa-a-aaaaaaaaaacht en een Oosterse daaaaaaaaa-a-aaaaag’). Twee hilarische films, die voor alle leeftijden leuk blijven.
(De donderdag vóór de Disneyavond was ik trouwens met Ellen en Maarten naar Indiana Jones geweest. Jawel, die draait nog. En ik denk dat ik een heleboel mensen napraat als ik zeg dat de film erg geslaagd is, maar dat het einde zo over de top is, dat zelfs de allergrootste Idiana Fans moeten toegeven dat het een tandje minder had gemogen. De climax van de film zelf is niet eens het probleem, vooral de ‘oplossing’: het wegvagen van de beschaving, is very unlikely. En natuurlijk is de hele film dat, maar die profiteerde nog van de zelfspot en andersoortige grapjes. Ondanks het mindere einde, heb ik toch een leuke avond gehad.)
Vierdaagsefeesten
Boffen wij even… In Nijmegen zijn gisteravond de Vierdaagsefeesten begonnen! Hoewel ik me bij zulke evenementen vaak voel alsof ik in de verkeerde eeuw ben geboren, was gisteravond toch een leuke eerste avond… Voor nu wil ik graag twee acts eruit lichten.
Stevie Ann
Stevie Ann (Waalkade)
Tsja, een curieuze act om te programmeren op een vrij ‘drukke’ tijd (half 10). Het valt niet te ontkennen dat Stevie Ann een zeker charisma heeft en een bijzonder goede stem waarmee ze verrassend uit de hoek kan komen, maar het grootste deel van het publiek leek toch echt naar de Waalkade te zijn gekomen om te dansen, feesten en zingen. En daar lenen Stevie Anns mooie liedjes zich nu eenmaal niet echt voor. Zonde, want het geluid was bijzonder goed afgesteld (vele malen beter dan bij Claw Boys Claw later op de avond). Begrijp me trouwens niet verkeerd: Stevie en band deden wel degelijk een poging om flink te rocken (en af en toe met succes), maar die stevigere nummers waren lang niet allemaal even bekend als ‘vlaag van herkenning gonst door het publiek’ The Poetry man. Het feit dat het nog niet donker was toen de set begon en dat het best koud was, hielpen de sfeer ook niet. Gelukkig voor Stevie waren er ook een aantal echte fans op haar set afgekomen die, ieder lied woord voor woord meezongen, in gevecht met de fotografen met telelenzen op de voorste rij. En ik sluit niet uit dat ze er met de leuke uitvoeringen van Wait Up For Me en Get Away een paar heeft bijgewonnen.
Nick & Simon Jawel, ik dacht met mijn domme kop dat ze om 18:00 uur al zouden gaan optreden. Dan laat maar, ik wil wel op een fatsoenlijk tijdstip kunnen eten… Ik ga niet mijn hele dag omgooien… Maar toen ik na Stevie Ann bij het Nijmegen House aankwam, bleken ze net halverwege hun set te zijn. Dan pakken we ze maar gelijk mee. In het Nijmegen House, een oversized tent met een wat mij betreft verachtelijke naam, was het twintig graden warmer en ruim twee keer zo druk. Door het principe van zes verschillende ingangen waarvan twee dicht bij het podium, was het mogelijk om een plek met redelijk goed zicht op het podium te verwerven, waardoor ik nu in staat ben enkele observaties te doen.
Nick en Simon kunnen erg goed zingen. Je kunt veel zeggen, maar niet dat ze niet kunnen zingen.
De Soldaat mag dan vet actueel zijn, het is tevens het meest smakeloze nummer uit het oeuvre van het duo. Een extreem vrolijke begeleidingsband en een (waarschijnlijk) zielig(e) (bedoelde) tekst (die overigens lichtjes riekt naar het luisteren naar Phil Collins (‘s Avonds voor het slapen gaan, kijkt zij naar dezelfde maan versus If we choose a time we can catch the moon, I’ll see you there (…) From whenever it is, from wherever you are (…) Are you looking at the same moon uit The Same Moon – en zeg nu niet dat niemand dat nummer kent, want twaalf jaar na dato staat de versie met Laura Pausini nog steeds op high rotation in de Albert Heijn).
We kregen een encore: Rosanne… Voor de tweede keer.
Nick & Simon trekken grofweg vijf soorten publiek:
- Gillende tienermeisjes (40%).
- Liefhebbers van het levenslied (35%).
- Geïnteresseerden (zij die geen fan zijn, maar zo’n concert een keer – of twee – willen meemaken) (10%).
- Kleine kinderen die op de schouders van hun ouders – type verloederende veertiger – worden meegesleurd en op die manier worden geïndoctrineerd met een slechte muzieksmaak (10%).
- Randdebielen (soms kennen ze de tekst, maar over het algemeen komen ze gewoon lallend voor je staan om mensen in de categorie ‘geïnteresseerden’ alle hoop in de goedheid van de mens te doen verliezen). (5%).
Sommige teksten zijn écht slecht: Vraag jij je ook wel eens af of dit terug komt, toen jij hier elke dag ‘s avonds voor m’n deur stond. De dingen gaan heel even niet volgens plan(Herwinnen).
Hoe grappigis een grapje als het veertien keer gemaakt wordt? Alleen al in het tweede deel van de set stopt onze Simon met zingen voor een zin als als ‘Ik wil zekerheid dat ik bij jou ben vannacht’, om vervolgens met ‘dankjewel’ het zogenaamde compliment van het publiek in ontvangst te nemen. Eerste keer: grappig. Tweede keer: een beetje grappig. Derde keer…
Het trucje dat Nick & Simon in de clip van Rosanne doen (het stoppen met gitaar spelen en dat de muziek gewoon doorgaat – zie 41 seconden in de clip), doen ze live ook, meerdere malen zelfs. Daarnaast opvallend dat Nick regelmatig tijdens het liedje van gitaarritme veranderde zonder dat dit enige invloed had op de muziek… Hmm, misschien kwam de begeleidingstape toch uit de draaitafel en was de gitaar niet live?
De tienermeisjes zijn heel goed in het verzinnen van schunnige teksten op basis van elkaars namen op Rosanne, zo bleek na afloop van het concert, toen iedereen massaal het Nijmegen House verliet.
Rest mij te zeggen dat de classic disco aan het eind, op Plein ’44, erg vermakelijk was.
Hetehit
In mijn zoektocht naar een fatsoenlijke hetehit deze zomer, deze keer een waarschijnlijkere kandidaat. Gabriella Cilmi is een zestienjarig meisje uit Australië. Daarmee is ze meteen niet de zoveelste in een reeks vrouwelijke talentjes uit Engeland. Maar net als haar Britse equivalenten heeft ze een bijzonder goede (eigenaardige) stem. In de clip Sweet About Me zien we haar op half sadistisch, half schattige wijze mannen van bijna twee keer haar leeftijd om haar vinger winden. Daarbij moet wel aangetekend worden dat alle mannen zich in een nogal oncomfortabele positie bevinden. Het zat er al een maandje of wat aan te komen, dat dit nummer een hit ging worden, maar nu is de rise in de hitlijsten dan echt begonnen (ze stuitert de top 50 binnen deze week). Het is dan ook een erg catchy nummer met gratis slow burn factor. Enfin, de clip:
If there’s lessons to be learned
I’d rather get my jamming words
In first, so
When your playing with desire
Don’t come running to my place
When it burns like fire, boy
Een CD-box getiteld ‘Acoustic’. Dat moet wel goed zijn, dacht ik… Akoestische versies van bekende nummers! Dus ik downloadde die handel. Ik bekeek de tracklist en die zag er alleraardigst uit… Wel wat veel Simon & Garfunkel, maar verder niet heel slecht. Toen zag ik echter de voorkant van de CD:
Jawel, we hebben hier te maken met zo’n CD vol met té dramatische gitaarmelodie, gezwollen synthesizersound en géén zang. Zo’n versie waarbij je dan als je de drumsolo van ‘In The Air Tonight’ hoort, je een vaag getik op de achtergrond hoort, duidelijk geproduceerd door dezelfde computer als de synthesizer. De gitaar klinkt bovendien eerder als harp dan als instrument waarop gitaarbands tijdens radioprogramma’s spelen.
Dat betekent overigens niet dat we hier te maken hebben met een oerslechte, hilarische CD. De nummers die van oorsprong al akoestisch waren, zijn nog steeds heel goed te pruimen. Sommige nummers zijn echter erg dubieus. Bij ‘Shape Of My Heart’ denk ik aan Sting. De samensteller niet (hoewel wel andere nummers van Sting de CD hebben gehaald). In plaats van Sting horen we namelijk de grootste Amerikaanse boyband die de wereld gekend heeft.
Dat al die foute nummers net zo vertraagd en met gevoel voor drama worden gespeeld als bij de serieuze nummers het geval is, geeft de box een onbedoeld komisch tintje. Ik vraag me dan ook af wie dit soort CD’s nu daadwerkelijk koopt en volledig waardeert. Er zal wel een markt voor zijn, want ze verschijnen nog steeds. Maar ondanks dat de box het vast goed doet als achtergrondmuziek bij een etentje, is na een liedje of 5-6 mijn limiet wel weer bereikt.
En dan is het nu tijd voor een potje origineel raden. Doe je best:
