Engeland ligt een keer achter, maar Basshunter heeft ook daar een nummer 1 te pakken. Nu is het hopen dat het liedje niet nog een keer in Nederland wordt uitgebracht (op zijn Engels)…
Sommige artiesten zijn gewoon volledig achterhaald, denk ik. Dat weerhoudt ze er echter niet zoveel jaar na hun laatste grote hit een nieuw album uit te brengen. Dat is alleen maar lovenswaardig, maar de kwaliteit van het nieuwe materiaal is zelden net zo goed als de grote hit, waar de artiest in kwestie bekendheid mee heeft verworven. Maar bij sommige artiesten die zoveel jaar na dato het opnieuw proberen, weet je het niet zeker. Zijn ze nu achterhaald of klaar voor een nieuw leven?
Neem nu Seal.
Achterhaald, want:
- Iedereen kent hem van Kiss from a Rose, zo’n 12 jaar geleden een monsterhit. Daarna vooral kleine succesjes in Nederland nog een klein hitje in 2003 (Love’s Divine), maar niets dat kon tippen aan Kiss From A Rose.
- Het is niet alsof ie dagelijks op de radio komt (behalve SkyRadio na 23:00 uur ‘s avonds dan).
- Zijn street credit is aan de lage kant.
Of toch…:
- Hij is wel de hele tijd muziek blijven maken sinds begin jaren 90, met 6 studioalbums en heel veel zijprojecten, bijdrage aan soundtracks van grote films en een greatest hits begin 2004.
- Hij blijkt succesvol genoeg om meer dan gewone concerten te geven.
- Hij is getrouwd met supermodel Heidi Klum (menig man zal jaloers zijn).
- Zijn nieuwe single werd onder andere geremixed door Thin White Duke (nee, niet David Bowie), ook verantwoordelijk voor geweldige remixen van onder andere The Killers, Coldplay en zo’n beetje het hele laatste album van Madonna.
Dus eigenlijk weet ik niet wat ik van Seal moet vinden? Fossiel uit de jaren ’90, of heeft hij zichzelf met zijn nieuwe single ‘Amazing’ opnieuw uitgevonden?
Los van het feit of het je favoriete muziek is of niet (zoals bij mij)… Is Seal ‘Amazing’? Of is deze clip vooral een reden om heel hard te lachen?
Geloof me, ik heb niet heel erg veel tegen Jack Johnson. Zijn muziek is zelfs uitermate geschikt tijdens hete zomeravonden wanneer je niet op de muziek let (hooguit vaag op de achtergrond een relaxed gitaarritme hoort). Dan let je dus niet op de tekst. Als je dat dan per ongeluk toch doet, it happens, hoor je misschien dit:
Oi lienda
Bella che fa?
Bonita, bonita que tal?
But Belle,
Je ne comprends pas français
So you’ll have to speak to me
Some other way.
(Belle)Â
Jahoor, Jack kan ook 2 woorden in een andere taal… Wat een schaamteloze ‘filler’… Ik schrijf toch ook geen liedje met Comment ça va? Comme ci comme ci comme ci comme ça?
Hmm… Eigenlijk helemaal niet zo’n slecht idee… Geef toe: het klinkt lekker…
Maar mijn buurvrouw en haar vriend denken daar toch echt anders over, op dit moment. Ik vrees dat ik om die reden, de laatste loodjes Tekstanalyse maar met harde(re) muziek moet stampen. Indien u morgenochtend in de gelegenheid bent om te duimen, dan zou ik dat zeer waarderen. Mijn buren zullen het vast niet doen. Reken maar dat ik terug ga schreeuwen als ik dat tentamen niet haal.
Het kan verkeren.
Een oudklasgenoot (hoi, als je dit leest) van mij omschreef “Another Day In Paradise” ooit als de meest gay-song (van Phil Collins) ooit.
Maar zelfs gay-songs kunnen weer opgepimpt worden. Brandy en Ray J (wie?) deden al een poging, als eerbetoon aan de meester Phil Collins hemzelf, en daarmee trouw blijvende aan het origineel:
Maar in een tijd van terrorisme en George W. Bush, is dat natuurlijk niet hip genoeg, en dus maakt Supafly Inc het helemaal goed… Diepe shit!