En dat is dan meteen het bruggetje naar het nieuwe album van Tallest Man On Earth There’s No Leaving Now, waarvan ik de titel dus maar even vrij heb vertaald. Hoe het album klinkt, weten we niet, maar dat er een gitaar en een Dylanesque stem op klinken staat buiten kijf. Nu is er eerste single 1904, met het opbeurende, zomerse onderwerp “DOOD”. En we horen zowaar een extra gitaarloopje en drums. En voor het geval u dat nog niet wist: dat is een revolutie binnen het oeuvre van Kristian Matsson. En mooi dat ook. Colour me excited voor het album.

16: Nick Drake – Pink Moon (1972)

Verreweg het oudste album in de lijst, Pink Moon, is moeilijk te vatten in een titel van een blogpost. Onbegrepen zielenschetsen is mijn twijfelachtige keuze, want hoe onbegrepen Drake ook mag zijn geweest bij leven, inmiddels wordt Drake op handen gedragen door iedereen van Brad Pitt tot Volkswagen. Dat doet er allemaal niet toe als je de drie studioalbums luistert die Nick eind jaren zestig en begin jaren zeventig maakte. Pink Moon is een prachtige plaat, in twee sessies opgenomen rond middernacht in de herfst van 1971 en ik ben van mening dat je dat terughoort.

The music on Pink Moon is sparse and unadorned (especially in comparison to Drake’s previous recordings), leading some to consider it to be the least accessible of his three albums, though it nevertheless continues to be regarded by many fans and music critics as his greatest work.

Er staat veel onzin op Wikipedia, maar het staat – voor mij – buiten kijf dat Nick Drakes laatste ook zijn mooiste plaat is. Hoewel het niet de plaat is die ik als eerste kocht, is het wel de plaat met de mooiste tokkelpartijen en de mooiste melancholische teksten.

Nick Drakes naam valt tegenwoordig al gauw als je akoestische gitaarmuziek luistert. Zo gaven de Kings of Convenience in een interview te kennen dat ze vaak met Drake werden vergeleken in hun beginjaren, maar nog nooit van hem te hebben gehoord. Nadat de vergelijking terug bleef komen, besloten ze de muziek van de man toch maar eens op te zoeken. Ironisch kwam ik dankzij de Kings of Convenience voor het eerst bewust in aanraking met Nick Drake, al zou het jaren duren voordat ik daar achter kwam.

In de tijd van Napster was het voor mij niet genoeg om alleen de cd’s te hebben en zocht ik op de muziekuitwisseldienst naar wat ik toenertijd omschreef als “zeldzame nummers”. B-kantjes dus, of onuitgebracht maar wel gelekt werkt. Zo ontdekte ik een aantal mooie Kings of Convenience-liedjes (Days I Had With You en Brave New World), maar kwam ik ook in aanraking met mislabeling.

Mislabeling: liedjes met een verkeerde titel en artiest. Jens Lekman schijnt er groot mee zijn geworden door het effectief mislabelen van zijn muziek. Ikzelf vond hierdoor een aantal juweeltjes, maar ook nummers van dubieuzere kwaliteit. Van wie “I Am Kloot - I Wannabe Alone.mp3″ is, weet ik nog steeds niet, maar ”Kings of Convenience – Free Ride.mp3″ kon ik jaren later eindelijk plaatsen. Ik had Five Leaves Left en Bryter Slater al verslonden en was het bestaan van Kings of Convenience – Free Ride.mp3 al bijna vergeten. Bleek de titel ook niet te kloppen. Het was niet eens Free Ride van Nick Drake, maar het nummer ervoor: Parasite, vermoedelijk het meest depressieve nummer op Pink Moon.

Nu is het sowieso geen vrolijke cd: dit is nachtmuziek en dan niet die van het “wat een mooie zomeravond”-type. Waar Drake op Five Leaves Left en Bryter Slater regelmatig enorm zelfverzekerd klinkt en in een enkel geval zelfs gebruik maakt van achtergrondstemmen, zijn op Pink Moon alleen nog Nick en zijn gitaar te horen (de korte pianosolo op de openingstrack uitgezonderd). Dat maakt de muziek overigens niet minder mooi. Vrijwel alle nummers zijn ondanks hun donkere tekst uiteindelijk op mooie wijze uitgevoerd. De gitaarpartijen zijn technisch interessant genoeg om de luisteraar te boeien en Nicks zachte stem fluistert bij tijd en wijle de mooie zinnen. Wellicht kunnen we ruziën over mijn stelligheid dat Pink Moon Nicks beste plaat is, maar we mogen in ieder geval concluderen dat Pink Moon het ene uiterste is van zijn oeuvre (depressief, kaal) en Bryter Slater het andere (bijna poppy, muzikaal rijk). Five Leaves Left (de eerste van de drie studioalbums) houdt het midden daartussen en is in die zin het ideale beginpunt voor wie Drakes platen nog niet heeft geluisterd en ergens moet beginnen. Maar Pink Moon is indrukwekkender, omdat het intiem, eenzaam en spaarzaam is. Niets doet eraan denken dat dit een cd is die uitgebracht moet worden of de hitlijsten moet bestormen. De donkere materie van de teksten blijft dusdanig vaag is dat het moeilijk wordt te vertellen waar de nummers “echt over gaan”, maar dat Drake al geen vrolijke jongen meer was tijdens het inspelen van Pink Moon moge duidelijk zijn. Wellicht nog de meest directe tekst horen we op Place To Be:

And I was green, greener than the hill
Where flowers grew and sun shone still
Now I’m darker than the deepest sea
Just hand me down, give me a place to be

Toch zijn het de woorden van het eerste nummer van Nick Drake dat ik ooit hoorde de woorden die voor mij Drake het beste samenvatten. Ik heb in mijn leven veel depressieve muziek gehoord en geluisterd, maar veel depressiever dan Parasite a.k.a. Kings of Convenience – Free Ride.mp3 wordt het niet. Ik identificeer mezelf wel met clowns. Niet dat ik mijn gezicht dagelijks schmink, maar wel dat ik mensen altijd probeer te vermaken en te laten lachen – ook al ben ik zelf niet vrolijk. Vandaar dat de tekst van Parasite altijd veel indruk op mij heeft gemaakt.

Lifting the mask from a local clown
Feeling down like him
Seeing the light in a station bar
And travelling far in sin
Sailing downstairs to the Northern Line
Watching the shine of the shoes
Hearing the trials of the people there
Who’s to care if they lose

Take a look you may see me on the ground
For I am the parasite of this town

Een krap half uur en Pink Moon is afgelopen. In die tijd passeren er diverse vormen van melancholie, depressie en onbegrip de revue. Onbegrepen zielenschetsen, noem ik het dus maar. In Parasite wordt het dieptepunt bereikt (met weer een wonderschone gitaarpartij, dat dan weer wel). De dagen dat ik mij identificeer met Parasite zijn mijn slechte dagen en die komen gelukkig niet al te vaak voor. Op de andere dagen staat deze plaat gewoon op eenzame hoogte in mijn collectie vol met mooie liedjes. Om even een half uur alleen maar naar te luisteren. En verder niks.

Eerdere afleveringen uit deze rubriek staan hier.

Of Monsters & Men – Little Talks

Misschien is dit bandje de folkversie van Alphabeat (met mannelijke en vrouwelijke zangers en enorm catchy liedjes), maar daar gaat het vandaag niet om. Ik vind het toch gewoon een lekker nummer met een tekst die we als enigszins ambigu mogen classificeren). EN populair genoeg voor een analyse. De discussie wordt geopend door JuneJ743:

This is a song I loved and loved 1000x better after reading the lyrics. Instead of a fun catchy new tune the meaning was really hit hard on me. I think it’s about a woman leaving her husband and the song is their argument. She is trying to defend her decision and he is heartbreakingly supportive.

 

“De man als mietje” lijkt hier dus de interpretatie. JuneJ743 ziet wel nog kans om het een en ander aan te merken op de geplaatste liedtekst. Ook dit gebeurt regelmatig op SongMeanings:

In the chorus I hear “The screams all sound the same” and not “The streets of Solomon sang”. It becomes interesting as the instruments seem to get a little louder and faster in a frantic way towards the end of the song representing the heightened emotion and anger between the two. Even the tone of when the two sing become less harmonious and more frustrated.

Ondanks de accenten van de zangers, is het toch dubieus hoe de oorspronkelijke poster de zin The streets of Solomon sang hoorde…

Uiteraard is niet iedere reaguurder het eens met de interpretatie van June (al klopt de voorgestelde correctie van de tekst dus inderdaad). Mattchuu reageert:

This song is simply about falling asleep.

Stelligheid kent geen tijd, dat is ook zo. Dat neemt niet weg dat Merrycam een andere theorie plaatst:

I disagree with the two previous ideas completely. It’s not about a failing marriage, or about sleep. It’s about a couple, but one of them is either going crazy or feels like she’s going crazy. [...]
even if she can’t tell what’s true, what is real and what isn’t, their love/relationship will keep them safe and everything will be fine in the end. Just my opinion.

Merrycam wil uiteraard geen ruzie veroorzaken, dus voegt ze (?) eraan toe dat het slechts haar mening is. Dat is maar goed ook, want er is nog veel meer uit de tekst te halen. Macuahuitl zoekt het in een andere hoek:

I thought it was about the death of the couple’s child or children and their grief over the loss. And because they lost their child they themselves are having a falling out of sorts.

Vrolijke muziek? Depri tekst? Als er nu een enorme tekstuele analyse door was gevolgd, was ik de beroerdste niet om erin mee te gaan, maar dat ging Macuahuitl te ver. Hij moest immers al een username verzinnen, om dan ook nog een argumentatie op te schrijven…

We kunnen in ieder geval wel langzaam concluderen dat de tekst over een couple gaat. Maar wat er met dat echtpaar aan de hand is, daarover verschillen de meningen halverwege de eerste pagina nog steeds. ilovekelly75 doet ook een duit in het zakje:

My interpretation is that it’s about a couple, and the woman is no longer comfortable in the relationship. She wants to move on to bigger and better things, and the man is trying to hold her to the relationship.

Wat volgt is een stap-voor-stapanalyse van de tekst, zoals die alleen op SongMeanings.net kan staan bij de meer toegewijde deelnemers:

“I don’t like walking around this old and empty house
So hold my hand, I’ll walk with you my dear
The stairs creak as I sleep, it’s keeping me awake
It’s the house telling you to close your eyes”

She doesn’t like living in this old and empty relationship. He’s trying to comfort her by saying he’ll be with her, and that she has nothing to worry about. Then she goes into detail about it, saying she’s not comfortable with him, and that the relationship is keeping her from sleeping, or really enjoying her life. The man says that she should just “sleep” anyway, and be comfortable with it.

“Some days I can’t even trust myself
It’s killing me to see you this way”

This is self explanitory. She can’t trust herself to make the right decision about whether to leave or stay, and he doesn’t like seeing her that way. He could mean that he feels bad for her, or he doesn’t like what she’s become, wanting to leave the relationship.

“There’s an old voice in my head that’s holding me back
I tell her that I miss our little talks
Soon it will all be over, buried with our past
You used to play outside when you were young,
Full of life and full of love”

There is still a part of her that thinks she should stay, which is holding her back from leaving, but also holding her back from achieving what she really wants in life. He says that that part of her is the part that still loves him, and he misses when that part was all of her. She tells him that this conflict will all be over soon, and he tells her that she used to be so different, and the relationship was better then.

“Some days I feel like I am wrong and I am right
Your mind is playing tricks on you my dear”

She says that sometimes she feels like she should stay when she knows in her heart she really should leave, and his part is self explanitory, that he’s telling her that her mind is tricking her, telling her not to trust the part that wants her to leave.

“Don’t listen to a word I say
The screams all sound the same”

This is the perception each person is getting from the other one. When she sings her lines, he hears “Don’t listen to me, all my complaints are the same anyway.” She hears the same from him.

“You’re gone gone gone away
I watched you disappear
All that’s left is a ghost of you
Now we’re torn torn torn apart, there’s nothing we can do
Just let me go, we’ll meet again soon”

She was already unhappy, and she already acknowledged this stuff about him, and she is telling him to just let her go free.

“Now wait wait wait for me
Please hang around
I see you when I fall asleep”

He still wants to be with her, and he will continue to dream about her.

“‘Cause though the truth may vary
This ship will carry
Our bodies safe to shore”

They both have different perceptions on how the relationship ended. He thinks she made a mistake, and that she wasn’t the same person anymore, and she thinks she was growing, and matured her way out of the relationship. However, they both realize that in the end, the separation is the best thing for both of them.

Misschien heeft ilovekelly75 bad karma, want de reactie word totaal genegeerd. Wie ben ik om deze dan wel te beoordelen? Is ook veel te lang om helemaal te lezen…

fr0st2k stuurt de discussie een andere kant op:

I got the eerie feeling that the husband passed away but continued watching her as a ghost.

The empty house she is referring to is the fact that he is not there. Notice, he is the one constantly responding to her, implying he can hear her, but she can’t hear him.

The just overall calmness implies to me that they are not arguing with each other.

The girl is trying to forget him and move on, but keeps having thoughts of him throughout the day, until finally she cracks and they realize they are better off without each other, or will see each other later.

Ridicuul als deze theorie wellicht klinkt, maarliefst vier collega’s op Songmeanings reageren positief. Waaronder Kimbersong:

I had not thought of this interp, but it makes a lot of sense. I will imagine it this way, now, and the song will be so much sadder (and wonderful for it.)

Als fr0st2k verder niks in zijn (haar?) leven bereikt, dan in ieder geval toch dit. jem300 heeft zelf geen idee waar het nummer over gaat, maar wel een suggestie:

It may also help to look at the music video to get some sort of idea. Just a suggestion?

Nu kunt u die video bovenaan deze pagina zien. Ik vraag mij af of die de zaken helderder maakt. De band zelf lijkt zelf namelijk ook niet helemaal 100% te weten waar het nummer over gaat. ScienceGal neemt de moeite om een citaat uit een interview te plaatsen:

Okay. “Little Talks” is… How we usually make our lyrics is, Raggi and I, sometimes we come up with stories or situations. That one is about a relationship. Sometimes we haven’t wanted to give too much away. We like people to read their own things in the lyrics. I guess I could share it. It’s about a couple and the husband passed away and it’s from the conversation between the two of them. We don’t know if she’s going crazy or if someone’s actually there. We’ve kind of been inspired by people that lived in my house. This old couple that lived there for 30 years. The woman passed away, so it was kind of different.”

Krek! Blijkt Merrycams mening gewoon te kloppen! En die van fr0st2k ook!

Of…

Trekt de band bovenstaande woorden enigszins terug in een ander interview:

“Little Talks relates a loving conversation between two people that don’t appear to be communicating completely. “We kind of had in mind the people that lived in my house, because I moved into a very, very old house,” Hilmarsdóttir says. “They had lived their lives there, and the woman had just passed away. It’s a conversation, and maybe one person isn’t really hearing the other one.”

Tsja, “kind of”? Dat biedt geen uitsluitsel, of wel? Gaat het nu wel of niet over een dood iemand? Bij Songmeanings willen we duidelijkheid! Gelukkig is er, nhorkoff, die na al deze reacties de boel samenvat:

In my opinion, this song is about a man and a woman. The man has died and is responding to the woman’s woes of sadness.

Laten we het daar dan maar op houden.

Hebben we dan alles gehad?

Nee, volgens thecampusherald is er ruimte voor nog een theorie… Volgens deze Frodo gaat het nummer over zelfmoord:

She is a disturbed woman who hears voices in her head (The screams all sound the same). This may be a reference to Edvard Munch’s “The Scream.”

Want dat is inderdaad de enige schreeuw ooit in de hele wereldcultuur en alle andere schreeuwen verwijzen naar die schreeuw!!!!!

Zeker een student Algemene Cultuurwetenschappen…

Nee, dan zerpaBOT… Hij doet de suggestie dat het nummer over Alzheimer gaat:

I am pretty positive (and who wouldn’t be about their own interpretations) that this is a couple and the woman in this relationship suffers from Alzheimer’s. I have a degree in Psychology and have spoken with many patients and family members of Alzheimer’s and they tend to gravitate towards words such as “trapped”, “strange mindset of the self”, wanting some sort of guidance from a significant other, and even feeling out of body and not at “home”.

Zoveel mensen, zoveel meningen. Zo zie je maar weer dat de interpretatie vaak meer over iemands eigen leven gaat, dan over het liedje in kwestie. Maar dat had zerpaBOT je vast al kunnen vertellen op basis van zijn “degree” in “Psychology”. Daar ben ik vrij zeker van (en wie zou dat niet zijn?).

En wat nu de definitieve interpretatie is? Misschien moet die nog toegevoegd worden… Door u?

17: Richard Swift – Dressed Up For The Letdown (2006)

Tsja, er staan wat gekkigheden in deze top 25, waaronder dus twee albums van Richard Swift achter elkaar. Als men later vraagt “wanneer was Swift op zijn creatieve hoogtepunt?”, dan hoop ik dat het niet dit album is. Dit is namelijk op dit moment zijn absolute hoogtepunt en ik hoop dat er nog veel meer moois komt als hij straks klaar is met touren met The Shins.

Op Dressed Up For The Letdown horen we een Richard Swift die ontdekt dat doorbreken in de wereld van de muziek nog niet zo eenvoudig is – laat staan in de liefde. Swift klinkt hier soms wereldwijs, soms cynisch en soms gedesillusioneerd. Dit alles is overgoten met een sausje dat het beste te typeren is als “zo hadden de Beatles wellicht geklonken als zij Amerikanen waren geweest.” Wederom geen depressieve plaat dus – daar is luisterervaring veel te rijk voor. En de teksten te cynisch. En de muziek te mooi. Swift heeft namelijk altijd iets te vieren, zelfs al is het teleurstelling of haat…

De plaat begint met de wat weemoedige titeltrack, maar die ben je na de heerlijke piano-intro van The Songs of National Freedom vrij snel vergeten, waarna Swift, punchy zingt ~(alsof hij de pianopartij er meteen bij opneemt):

We’ve seen the rain
We’ve seen the sunshine
Darling, you and I could never be wrong.
I’ve tried to hide away for sometime
Seems like all I had was you and this song.

Daar word je vrolijk van. Swift weet wanneer hij zijn cynische persoonlijkheid moet laten varen ten faveure van een fijn liedje. Met een fade-out nog wel! En in het volgende nummer Most Of What I Know gaan we nog even door (everybody wants for me to see, that most of what I know I can’t believe, but your love will keep my heart alive).

Daarna pas komt de conflicted meneer Swift om de hoek kijken. Op Buildings in America horen we een Swift die een stuk minder zeker van zijn zaak is (I messed it up, I blew a kiss and cut your wrist…). Het eerste deel van de plaat wordt afgesloten met het cynische Artist and Repertoire, waarin Swift te horen krijgt dat de radiozenders zijn plaat niet willen draaien, en of hij geen jingle voor ze kan maken…

En TOCH voelt het niet alsof Swift hier daadwerkelijk aan het klagen is. Dat is het mooie. Op het eerste gehoor een zeikerd, op het tweede gehoor zet hij een sfeer neer vol overdrijving en overdrijving. Swift is wel stiekem wel van het grote gehoor.

Vanaf dan wordt de plaat pas ECHT goed. In 2007 koos ik Kisses For The Misses al tot lied van het jaar op deze site en ik blijf vandaag bij mijn standpunt. De tekst is episch, de instrumentatie is episch, de zang (inclusief koortjes) is episch: dit is Richard Swift in topvorm. Dit nummer kan ik niet vaak genoeg horen. En hoewel de plaat daarna nooit meer zo goed wordt als dit nummer – ik ben eerlijk – bestaat de rest van de cd weldegelijk uit 4-sterren-nummers. P.S. It All Falls Down (we gaan allemaal kapot!) is het meest euforische doemscenario ooit, Ballad Of You Know Who is een pianoballade die begint met een wat macabere tekst (I said to Mary: I hope you die), maar waarin Swift gewoon weer spijt betuigt in het refrein (My God what have I done?).

Daarna mogen de handjes nog een keer op elkaar voor een fijn popliedje. The Million Dollar Baby is mijn andere favoriete nummer van deze plaat. Het nummer kabbelt lekker voort – waarna Swift in het refrein ineens zingt: I wish I was dead most of the time, but I don’t really mean it no… Zingt u mee? Dacht ik al. Een mooie fade-out van het refrein volgt aan het eind, maar zelfs Swift vond het niet kunnen om met die tekst te eindigen, dus volgt afsluiter The Opening Band. Een hoopvol nummer, of niet…:

We all die when it’s our time

Oh.

Toen deze plaat verscheen werd hij over het algemeen positief ontvangen. Het cijfer van de website Popmatters viel aanzienlijk lager (6) uit dan mijn oordeel, maar zijn afsluitende alinea’s vatten wel prima samen wat Swift zo sterk maakt. Aangezien dit het laatste album van Swift is dat in deze top 25 voorkomt, wil ik hiermee afsluiten:

Swift consistently expresses grand ambitions and great feelings, which should be applauded.

 

My favorite example occurs on the opening lines of “Ballad of You Know Who”. Swift plays a solo piano like he’s Billy Joel in a cocktail club. He slings the words like he’s pouring a highball. “I said to Mary / I hope you die / May God forgive me / Or at least will try”, Swift intones. No bull, just the facts. I wish you were dead. I know I should feel bad about this, but I don’t. Not yet, anyway. Sorry Lord. She hurt me bad and deserves to die. The music begins to swell in a waltz tune—I think—surely it’s some sort of upbeat ¾ dance step. It feels good to let the feelings out. Swift finds pleasure in the absurdity of it. That’s why he named his album Dressed Up for the Letdown.  There’s always something worth celebrating, even when that something isn’t a good thing.

Eerdere afleveringen uit deze rubriek staan hier.

18: Richard Swift – Walking Without Effort (2005)

Op dit moment is hij een van de leden van The Shins, maar in 2005 maakte Richard Swift twee albums (daarna nog een paar, zie de volgende aflevering van deze rubriek). De ene was The Novelist, een bescheiden opgezet, maar desalniettemin ambitieus conceptalbum (voor een artiest zonder platendeal). Daarop staat het nummer Sadsong St., een nummer van net twee minuten, dat op een bijna vrolijke toon zingt: When all my songs are sung, maybe I could get some sleep & close my eyes forev’ and take my body down to Sadsong Street. Later zou Secretly Canadian het album samen met het andere “mini”-album Walking Without Effort uitbrengen als The Richard Swift Collection Volume 1. De twee albums kocht ik dus tegelijkertijd, maar waar Walking Without Effort veilig in mijn top 25 staat, komt The Novelist niet verder dan plaats 80. Niet omdat de liedjes zoveel zwakker zijn, maar omdat The Novelist als album high on concept en low on catchiness (veel sfeer, weinig pop) is. Walking Without Effort is simpeler, directer en mooier.

De titel spreekt me ook bijzonder aan. Lopen zonder moeite. Al maak ik er zelf liever Lopend van. Lopen zonder moeite is een album over geluk en liefde in al haar vormen. Als je gelukkig bent, gaat lopen als het waren zonder moeite. Het album is onpretentieus en misschien zelfs bij vlagen te vriendelijk geproduceerd: met vriendelijke blazers, drums en orgeltjes. Waarbij de teksten vriendelijke liefdesbrieven zijn – aan een geliefde (Half Lit), of – zoals in As I Go – aan Swifts vader:

Everywhere I go
Every page I turn
I see your tender heart

If I lose my way
If I crash and burn
You’ll love me just the same
Hallelu, I need to sing with all I have
Hallelu, I need to sing
If I falter, if I fade
You will hold me still so close
And I need you, my good father
To be with me, as I go

Het is ongecompliceerde muziek, met een over het algemeen optimistische tekst, al zijn er uitzonderingen (I’m losing sleep, I must lay down my heavy heart). Daarmee is het eenvoudig om de cd af te doen als het werk van de zoveelste singer/songwriter die probeert door te breken, maar dat vind ik niet eerlijk. Swift schreef de nummers – en nam ze op – in 2001, net voor zijn vierentwintigste verjaardag. Walking Without Effort is daarmee de eerste proeve van het talent van de dan nog relatief jonge Swift. Nog niet helemaal gevormd qua richting en stijl, maar de kwaliteit van de liedjes valt niet te ontkennen. Saai wordt het nooit. De zwarte humor die Swifts latere werk (waarover volgende week dus meer) typeert, horen we hier feitelijk alleen terug op afsluiter Beautifulheart. Bijna sarcastisch met scheurende gitaren en kerstbellen en een snijdende tekst (one day I will see you again, one day when you swallow the knife).

Als Swift al niets anders doet op Walking Without Effort, dan is het wel zijn voorliefde voor een goed nummer ten toon spreiden. De simpele, directe stijl van Walking Without Effort doet bij mij wat geen enkel album in de lijst doet. Het album doet me aan vroeger denken zonder nostalgie. Het album maakt het niet ingewikkelder dan het is, maar ook niet makkelijker (“de boel de boel”)… Het album klopt. Het is een album zonder moeite.

Eerdere afleveringen uit deze rubriek staan hier.

Er was een tijd dat een muzikale samenwerking met Erlend Øye zo vaak voorkwam, dat de uit dezelfde Noorse stad (Bergen) afkomstige Annie “niks meer van gehoord” “Chewing Gum” in interviews riep dat ze ABSOLUUT NIET met de bebrilde Koning des Nerds samen zou werken “omdat iedereen dat al deed”. Een beetje gelijk had ze natuurlijk wel, Röyksopp, DJ Hell, Phonique en Kompis zijn slechts vier van de acts waaraan Erlend zijn dromerige vocalen leende naast zijn werk met Kings of Convenience, maar het kwam een beetje arrogant over destijds.

Inmiddels komen dergelijke muzikale samenwerkingen van Erlend minder vaak voor. Misschien omdat hij bijzonder succesvol is in de indiescene met zijn bands The Whitest Boy Alive en Kings of Convenience. Dus ALS er dan een nieuwe samenwerking verschijnt, is die het bebloggen waard.

Nu vraagt u zich natuurlijk af “Met welke dancelegende heeft Erlend dan nu weer een nummer gemaakt?” Nou, dat zal ik u vertellen.

Palmy.

Hoeveel? Hoor ik u vragen. “Palmy”, zeg ik nogmaals. Een Thais-Belgisch meisje (uiteraard een Thaise moeder en Belgische vader – vernoemd naar een Belgisch biermerk?) met lang bruin haar en meer nummer 1 hits dan jij of ik ooit zullen krijgen. In Zuid-Oost Azië wel te verstaan. Dat staat immers te lezen op de – hilarische – Wikipediapagina, die duidelijk door een lokale fan is bij elkaar geschreven:

Palmy became a well-known artist in a very short time from her first released single ‘Yak Rong Dang Dang’. It was Palmy’s official start in Thai music industry. Her tracks were the no. 1 on so many music charts. With this enormous success beyond expectation, Palmy had her first concert organized by GMM Grammy on 7 April 2002.

So many charts!!!11! Ik heb de tel verloren! KEI VEEL!

De pagina bevat nog meer juweeltjes, maar is niet alleen maar lyrisch. Zo uit de fan impliciet kritiek op de albumtelling. Het reggaecovers album telt de fan in kwestie niet mee in de discografie, maar Palmy doet dit zelf wel door haar album Palmy 5 te noemen. Daar protesteert de fan tegen bij de omschrijving:

Palmy 5 is the 4th album of hers ,was released on Friday 9th December 2011.

Volgt u nog?

Erlend was de beroerdste niet en schreef een liedje voor deze Thaise popsensatie en zong het samen met haar in. Het liedje Crush gaat over een jongen en een meisje die nooit iets deden met de “klik” die ze hadden toen ze samen over straat liepen. Het meisje was te verlegen, de jongen maakte alleen maar grapjes.

Letterlijk.

Dat is letterlijk het liedje.

He remembers feeling something
Between them, walking close
He wondered should he make move
But the chance would never come
When she left and he thought it was all
Until one day
He found out she had had a crush on him
But dare not say

Genieten hoor, met Erlend-die-fluit-solo en een longing refrein:

I guess I should have tried to make her mine
But all that I could do was make her smile
I guess that there were things I did not see
For not believing this happening to me

Het is wat we in de wandelgangen een “mierzoet” nummer noemen geworden.

Maar goed… Misschien dat die Aziaten wat minder goed Engels spreken en dat ze dit niveau gewoon beter snappen (al zitten er wel moeilijke tijden in zoals voltooid verleden tijd)…Het is op zich geen SLECHT nummer, zeker niet… Maar het is wel een beetje voor “lief dagboek”-meisjes en jongens gemaakt, duidelijk.

In die zin is de clip ook erg geslaagd. Zomerzon, Erlend met een kleine gitaar, Palmy met een te grote blouse (maatje Erlend), een hoed, laarzen en niet veel meer…. En dan maar dromerig dansen, fietsen en grapjes met elkaar maken.

Nou mensen, als dat uw oude en cynische hart niet doet smelten, dan weet ik het ook niet meer. Alles komt goed. Eet meer suiker.

Nu al een gevaarlijke outsider voor de zomerhit van 2012.

19: Coldplay – A Rush Of Blood To The Head (2002)

Jaren geleden, toen ik bandjes als Turin Brakes, I Am Kloot en Kings of Convenience pas net had leren kennen, sprak een goede vriend nadat Coldplay was doorgebroken: “Misschien is er in Engeland wel een complete stroming van bandjes die dit soort muziek maakt.” Met “dit soort” bedoelde hij volgens mij “op melodie gerichte gitaar- en pianomuziek met vrijwel uitsluitend “echte” instrumenten waarop je niet kunt headbangen.”

Tien jaar later mogen we concluderen dat er inderdaad een heleboel bandjes zijn die dat soort muziek maken. Maar met de oren (en kennis) van nu luisteren naar de muziek van toen, is in dit geval moeilijker dan ooit. Hoewel Parachutes zich in de jaren ervoor (in Nederland) had ontwikkeld tot een sleeper hit zou met dit album de doorbraak pas echt komen. Ik heb wel eens beweerd dat het mooiste moment uit de Coldplay-discografie aan het begin zit… Opener Don’t Panic op debuut Parachutes is voor mij essentiële Coldplay-muziek. Toch staat Parachutes niet in mijn top 25, en A Rush Of Blood To The Head wel. Misschien omdat Coldplay me daarna gewoon niet meer zo hard wist te raken – en dat ik Parachutes pas veel later zou beluisteren…

A Rush of Blood To The Head begint zelfverzekerd, met de relatief harde opener Politik. Dat was even schrikken op Sinterklaasavond 2002, toen ik de cd van mijn ouders kreeg – met slechts The Scientist en In My Place als referentiepunt. Maar dan wel dat mooie einde Well give me love over, love over, love over this… En daarna volgen nog heel veel mooie nummers.

Voor mij is A Rush of Blood To The Head, door de bank genomen, een album over reageren. Gewoon reageren op een situatie zoals die zich voordoet. Misschien in een opwelling (gedurende a rush of blood to the head), misschien juist extreem doordacht, maar in ieder geval reageren omdat er altijd iets gebeurt – en daarna de consequenties daarvan accepteren. Dat vooral ook. In My Place, de lead single van het album (en track 2) is een reflecterend nummer (I was lost, oh yeah), waarbij derde track God Put A Smile Upon Your Face (een hoogtepunt op de cd) in ieder geval ook de realisatie bevat dat we allemaal twijfelen over onze positie en functie in deze wereld (Where do we go, nobody knows?).

Hierna volgen nog twee singles The Scientist - wat een mooi nummer blijft – en het altijd vals meezingbare Clocks. Door de enorme airplay die deze nummers de afgelopen jaren hebben gekregen, is het voor mij moeilijk om ze nog te zien als persoonlijke belevingen. Het zijn nog wel de nummers die ik ken, maar ze zijn veralgemeniseerd. Ze zitten in films, series, kookprogramma’s, radioshows, talentenjachten en in de wachtrij aan de telefoon. Er komt een moment dat deze nummers me opnieuw gaan veroveren, maar nu nog niet.

De tweede helft van de cd is in die zin ook interessanter, want iets onbekender. Daar staan namelijk minder singles op – al vergeet ik daarbij heus niet dat er miljoenen en miljoenen exemplaren van deze cd zijn verkocht. Drie nummers wil ik hier nog aanhalen.

Warning Sign - wat mij betreft de blueprint van een ouderwetse Coldplay-kraker. Wederom een nummer met een spijtgehalte – I’ve gotta tell you in my loudest tones, that I started looking for a warning sign when the truth this that I miss you. Om te eindigen met het extreem breekbare So I crawl back into your open arms. Dit nummer bereikt me vooral op de momenten dat ik terugkom van een lange reis, ‘s avonds laat… Vakanties, stedentrips of gewoon een hele lange dag onderweg. Daar gaat het nummer niet om, maar  voor mij heeft het door de jaren heen die functie gekregen. Het einde kan ik niet anders omschrijven dan soothing.

A Rush Of Blood To The Head dan, het titelnummer waarin alles samen komt: getting it done and over with, om het zo maar te zeggen. Het gaat niet om een schutter die denkt “nu ga ik een pistool kopen en een oorlog beginnen”, maar om “nu ga ik HET gewoon doen en als het fout gaat heb ik het in ieder geval gedaan.” Geen what ifs of maybe, maar gewoon a rush of blood to the head en gaan met die banaan – of het nu slim is of niet. Met de heerlijke Engelse uitdrukking Start as you mean to go on (begin ermee alsof je er al – succesvol – mee bezig bent) als conclusie.

So meet me by the bridge, meet me by the lane
When am I gonna see that pretty face again?
Meet me on the road, meet me where I said

Blame it all upon a rush of blood to the head

Ideale afsluiter van de plaat, zou je zeggen, ik hou sowieso wel van platen die eindigen met de titeltrack. Maar Coldplay plakt er nog een slotepos achteraan: Amsterdam, en dat spreekt mij als Nederlander natuurlijk aan. Een nummer dat Amsterdam heet! Dat ken ik! Dat is in Nederland! Jammer genoeg bleek het nummer niet over Amsterdam te gaan, maar was het slechts daar geschreven.

Eerdere afleveringen uit deze rubriek staan hier.

1) De heren treden maar af en toe op, dus ontstaat er altijd een run op de kaarten als er maar 1200-1300 zijn. Zelfs met Pasen.
2) De heren zijn stiekem te groot voor de Paradiso (maar misschien nog net te klein voor de HMH, los van het feit dat die zaal minder cool is).

Het zal op een kwart van het concert zijn geweest, nadat de heren het zoveelste rustige nummer hebben gespeeld, dat de heren een relaas over populariteit beginnen. Dat ze eigenlijk heel veel van dit soort nummers hebben, maar dat ze die in de groten zalen niet goed kunnen spelen en dat ze dat best jammer vinden. Dat ze nog niet zo groot zijn als Jon Bon Jovi – die intieme concerten speelt in zalen van 5000 man – maar dat ze te populair zijn geworden voor de eigen muziek. Als je echter ziet dat de concerten binnen no-time waren uitverkocht, moeten we echter concluderen dat de heren in ieder geval de grootheden van het genre zijn en dat ze die 5000 man misschien in Nederland best hadden gehaald (maar dan misschien niet met Pasen). In deze huiskamersfeer is populariteit makkelijk te ontkennen.

Maar ik klaag niet hoor. Laat ze maar lekker geloven dat ze nog geen “great success” hebben, want ik krijg hier mooi de liedjes voorgeschoteld die ik al jaren luister. Als er wordt geopend met mijn favoriete Until You Understand en vervolgens een prachtige versie van Riot on an Empty Street wordt gespeeld, dan kun je mij wegdragen. En dan moet de rest van het concert nog beginnen!

Dat concert bestaat verder uit een mix van de rustige nummers van de laatste cd en wat ouder werk. Singing Softly To Me / The Girl From Back Then en Little Kids (toch een vast encorenummer de laatste jaren) zitten gewoon in de setlist en vereisen de nodige publieksparticipatie, wat toch anders voelt in zo’n kleine zaal. Alsof je jezelf wat beter hoort dan in een publiek van 1000 man. Maar naar een tijdje komen we er in. Het scheelt dat de heren in goede doen lijken. Niet te veel zorgen gemaakt van tevoren – zo blijkt de setlist veel te lang te zijn – en oprecht zin om alle “vergeten pareltjes” te spelen en af en toe wat vage improvisaties tussendoor te spelen – zelfs al gaat het fout. Zo kan Erlend zich een riff van het laatste album niet meer herinneren en speelt de band na een verzoekje uit het publiek een beschamend / lachwekkend slechte versie van Brave New World. Erlend kan zich met veel pijn en moeite de riff herinneren, maar voor zowel Erlend als Eirik moet de tekst van heel diep komen. Dat mag de pret niet drukken, de heren hebben dan al zoveel goodwil opgebouwd, dat het eigenlijk best leuk is dat ze even moeten worstelen. We zijn hier als intimi onder elkaar immers – de die-hard fans.

Vooraf grapte ik met goede vriend Sjoerd dat ze een van de dufste nummers uit hun oeuvre vast niet live zouden spelen. An English House - het nummer staat niet eens op YouTube – is een traag, slepend nummer, met net zo trage samenzang over een slecht-geïsoleerd huis in Engeland. Achteraf merkt Erlend op dat het nummer tijdens Pasen is geschreven. De gesprekken tussen de nummers worden langer naar mate de heren langer nodig hebben om de gitaar te stemmen – waar ze bij hun grote shows naar eigen zeggen geen tijd voor hebben. Het draagt bij aan de intieme sfeer. Dat de geluidsmix voor zo’n intiem concert schandalig lomp is uitversterkt, vergeef ik de heren. Dit is een mooie zondagavond, zeker als Gold For The Price of Silver en Winning A Battle, Losing The War (met rockeinde) nog langskomen. De reguliere set wordt afgesloten met het enige “nieuwe” (lees: uit 2008) nummer van de avond. Second Violin heeft het namelijk best in zich om de nieuwe I’d Rather Dance With You te worden: mooi verhalende tekst, humor, eenvoudige thematiek (Sick and tired of playing second violin, he gracefully steps off the train, pledging never to return to the city that never once applauded him) en Erlends mondtrompet krijgt alle ruimte om te schitteren.

Daarna keren de heren nog terug voor twee nummers, maar dan is de koek op. Omdat het nog vroeg is (het concert begon om 7 uur), heb ik er nog lang geen genoeg van, maar in de grote zaal begint straks een aanzienlijk harder concert. Is een Kings of Convenience concert compleet zonder Misread, I’d Rather Dance With You, Mrs Cold, Toxic Girl, Failure, I Don’t Know What I Can Save You From en Boat Behind? Misschien anno 2012 niet meer, maar dit was een welkom college in de rustige nummers van de heren, die toch verrassend dynamisch zijn.

De Kings komen altijd op de momenten dat ik ze nodig heb. De vorige keer was ik net op zoek naar mijn eerste baan, nu was ik op zoek naar muziek die me af toe laat stoppen met rennen en me laat luisteren. De Kings of Convenience hielpen me eraan herinneren dat ik dat soort muziek al tien jaar luister. Maar dat je dat soms even vergeet. En dan is het goed dat de twee Noorse koningen er zijn om je met beide benen op de grond te zetten. Ik kreeg gisteravond niet de indruk dat er voor 2031 een nieuw album is, maar hopelijk maken de heren voor die tijd wel nog eens een tour langs enkele Nederlandse podia. En dan mag dat best weer in huiskamersfeer, met een lach op het gezicht en two voices blended in perfection.

20: I Am Kloot – Natural History (2001)

Natural history is the scientific research of plants or animals, leaning more towards observational rather than experimental methods of study, and encompasses more research published in magazines than in academic journals.

Of:

There’s blood on your legs I love you

Zomaar twee definities van Natural History. De ene komt van deze Wikipedia-pagina, de andere is de kern van de zaak, de zin die de iconische debuutplaat van I Am Kloot samenvat. Want vroeger, nog voordat I Am Kloot werd genomineerd voor de Mercury Prize (in 2010) voor Sky At Night (een door Elbow-geproduceerd album). Vóór een tijd lang worstelen op een eigen label. Vóórdat ze tekenden bij een label dat hun grootste potentiële hit nooit uit zou brengen… Vóórdat ze een titelloze plaat met zwarte cover en slechts in het wit de tekst “I Am Kloot” maakten. Voor dat alles… Toen al maakten dit trio het album wat hen zou definiëren. Natural History staat elf jaar na dato nog steeds als een huis. Eigenlijk is het een schande dat deze plaat op 20 staat en niet gewoon in de top 3.

John Bramwell draaide ook al wat jaartjes mee in de muziekwereld in Manchester en had zelfs een kort tweede leven als tv-presentator. In 1989 bracht hij als groentje genaamd Johnny Dangerously al een mini-album uit getiteld You, Me & The Alarm Clock - eind deze maand verschijnt de geremasterde versie op cd, waardoor de plaat een groter publiek bereikt dan ooit tevoren. Zijn jaren ’90 waren wild, voorzien van twisted romance, drank en banging your head against the wall, zoals hij het zelf omschrijft. Geen mooie tijd (al heeft het ook iets romantisch) en het maakte van de kleine songwriter een man die vol zwarte humor slapeloze nachten en mislukte romantiek schetst.

Dat had nog jaren onsuccesvol door kunnen gaan, in diverse matige bandjes, maar ergens eind jaren ’90, als het bandje The Mouth uit elkaar valt, ontmoet Bramwell Peter Jobson en Andy Hargreaves. En niet alleen dat: hij schrijft ook een aantal liedjes die beter zijn dan alles wat hij daarvoor heeft geschreven: Twist en To You, onder andere. Het klikt en de timing is goed: Natural History wordt (met hulp van de dan nog onbekende jongens van Elbow, net als tien jaar later op Sky At Night) in oude kerken en studio’s in Engeland opgenomen. De productie is net zo charmant als de teksten: de triobezetting maakt het mogelijk bij vlagen hard te spelen, maar altijd met ruimte voor de muziek om te “ademen”. Daardoor komen de “vage” teksten harder aan en krijgen bas en drum genoeg ruimte om te schitteren op de momenten dat dat nodig is. Van begin af aan zijn de heren dan ook steengoed live. De kleine clubs waar ze in optreden vormen de ideale lokatie om de band te zien. Het is het eerste popconcert waar ik naartoe ga, I Am Kloot, in Utrecht, en alle fantastische nummers van het eerste album worden gespeeld.

En waar ik vandaag de dag nog steeds niet bij kan, is dat Bramwell de zwartgalligste dingen zo romantisch kan laten klinken (we fuck and we fight, someone else does the dishes). Vanaf opener To You lopen thema’s als liefde, drank en dood door elkaar:

The gods and the saints preserve you,
Cos nobody here deserves you,
I’m living my life in flashback,
Since I lost my card or cashback,
And I’ve gone to wrack and ruin,
Since I don’t know what you’re doing,
There’s no clear or present danger
That I see in any stranger.
(…)
Won’t someone somewhere marry me
To You?

Het is heel makkelijk om cynisch te worden in dit leven. Iedereen heeft wel eens een periode dat het wat minder gaat, maar als er een ding duidelijk wordt is dat de drank (Hell for leather, lathered, drunk, you’re soused, you’re pissed, you’re sunk, the jukebox now is drunk, just along the way) en de liefde (I’m going to stop messing around) John er op geheel eigen wijze doorheen hebben geholpen. Het kan dan ook niet anders of het album eindigt met de meest epische liefdesverklaring ooit. Because is zwarter dan zwart en eindigt met het mantra:

Kill me before you die, kill me before you die,
Because I love you

Best prima om bij in slaap te vallen, behalve dat je na enkele minuten wordt gewerkt door een hels lawaai en Bramwell die schreeuwt “GIVE ME YOUR LOVE! GIVE ME YOUR LOVE!” Dat is dan weer de humor van de heren… En er zijn andere, lichtere momenten. No Fear Of Falling is een mooi, lief liedje (please don’t stumble through tonight, have no fear of falling) en Bigger Wheels biedt een broodnodig stukje relativisme. Natural History is een van de drie platen die mijn muzikale volwassenheid heeft getekend. De andere twee komen we nog tegen (op 6 en 1, jawel). Maar waar die platen tekenden voor schoonheid en hoop, is Natural History verantwoordelijk voor poëtische teksten, goede drummers en ruimte laten – en daardoor misschien wel de reden waarom ik nooit naar punk ben overgestapt. Bramwell toont zich een unieke observator van de Natural History om hem heen – maar wel een die onlosmakelijk met die omgeving verbonden is. En als hij straks net als de oude mannen op de cover als cynische oude zak op een bankje in Manchester zit, dan mag hij best trots zijn op wat hij allemaal heeft bereikt. There’s bigger wheels than this, there’s wider skies of blue, to get through…

Los van dit alles was het natuurlijk ook uitermate cool om naar school te gaan in een t-shirt met daarop de tekst “I AM KLOOT”. Maar dat geheel terzijde.