Fijne nieuwe liedjes

Een selectie van nummers die de moeite van het beluisteren waard zijn. En ja, daar zit dus Turin Brakes bij, maar ook andere liedjes. En een interessant artikel om te lezen. Echt waar.

Turin Brakes – Keep Me Around

Het nieuwe Turin Brakes album ‘Lost Property’ is nu overal te koop, danwel te downloaden. En het is weer ouderwets goed. Meer zal ik er hier niet over zeggen, maar op Ether Site staat mijn review. Op 29 april staan ze in Amsterdam, in Bitterzoet. Er zijn nog een paar kaarten. Dit liedje is overigens het eerste in jaren dat wordt grijsgedraaid op de Britse radiozenders en zelfs hier in ons eigen Nederland geplaylist staat. #Trotsweleenbeetjeja.

Andrew Bird – Capsized

Hij is terug! Het was hoog tijd voor een nieuw Andrew Bird album na het fantastische ‘Break it Yourself’ uit 2011. En dat is er nu, na een aantal tussendoorprojecten. Of ja, het komt op 1 april. Serieus? Ja, serieus. Het heet ‘Are You Serious’… Serieus? Serieus ja! Op basis van bovenstaande eerste single wordt de lijn doorgetrekt van het mooie De komende maanden is Bird met band wel vijf maal te zien. Eind deze maand en in mei nog een keer in Paradiso. Klinkt als een plan. Serieus? Serieus ja!

Jack Garratt – Worry

Natuurlijk speelt Jack Garratt altijd met thuisvoordeel. Je wordt immers niet zo maar BBC Sound of 2016. Daar is heel wat geld voor nodig, aldus The Guardian:

Labels say that the cost of developing and launching a new mainstream pop act today can be anywhere between £500,000 and £1m. With winning the tastemaker polls seen as the blue chip moment in a launch campaign, it’s clear why an increasing number of chips from a decreasing number of bettors are being stacked on the side of the BBC’s roulette wheel. It’s not that the BBC decided to create a poll that required this level of expenditure, but that the major labels have, in effect, turned it into one.”

Dus als je label eenmaal zoveel geld in je investeert, reken dan maar dat ze niet stoppen totdat dat geld dubbel en dwars is niet verdiend. Wat niet wegneemt dat bovenstaande sessie wel gewoon heel goed is. Jack komt naar Nederland, waaronder Doornroosje in Nijmegen.

Rosie Carney – Winter

Ja, de rits van mijn winterjas is dus kapot. Die moet ik nu een week missen. Zul je zien dat het net winter wordt (gelukkig waait het tot nu toe alleen hard). Dit melancholische winterliedje brengt je in ieder geval in de goede stemming. Achttien jaar jong en nu melancholisch. Dat belooft wat.

Tom Speight – Little Love

Volgens mij is dit de enige plek op internet waar ik nog niks lovends over Tom Speight heb geroepen. Een ontzettend sympathieke singer/songwriter, ik mocht hem al eens interviewen, die afgelopen maand zijn Little Love EP uitbracht (hier te streamen). De hele EP is de moeite waard, met directe teksten en spaarzame arrangementen waardoor de liedjes meer als open brieven klinken. Check hier de video voor de titeltrack.

Geen druk, geen druk

Ja, je moet tegenwoordig overal goed over nadenken, de juiste keuzes maken, bepalen wat je wilt en niet falen. Dat soort dingen he. Want je kunt alles in de Westerse maatschappij van deze week. ALLES kan met een opleiding, zonder een opleiding. Het is natuurlijk niet allemaal even makkelijk, maar het kan wel. Je moet er zelf voor gaan, je moet het zelf doen. En je moet het vooral ook naar je zin hebben. En als je het niet naar je zin hebt, nou, dan ben je dus mooi gefaald in het leven. Mooi is dat. Heb je zelf nog gedaan ook. Al die verwachtingen. En andere mensen hebben het veel leuker.  Op je bek gaan doe je niet in het openbaar. Iedereen doet het goed altijd. Zo is het toch? Want alles kan. En als je de verkeerde keuze maakt ligt dat dus eigenlijk aan jezelf. Dus geen druk he. Geen druk.

Voor wie dit ook maar een beetje herkenbaar is, is er nu een nieuwe soundtrack. Hey No Pressure, van Ray LaMontagne. Die vroeger lieve verlegen liedjes zong, maar tegenwoordig de elektrische gitaar hanteert. Voor zijn nieuwe album (4 maart, met oerlelijke artwork en het wordt een conceptalbum schijnt…) werkte hij samen met Jim James van My Morning Jacket. En het gaat dus over DRUK DRUK DRUK. Of de rest van het album daar ook over gaat, geen idee. Maar dat het geen stil, zacht album wordt, moge duidelijk zijn. Maar de desoriëntatie van paniek en stress weet hij best goed te vatten in dit nummer… Daar valt weinig op af te dingen.

 

Zuur gesprek

Zomaar uit het niets, een nieuw liedje van Broken Bells. Voor mij althans, voor Broken Bells is het ter promotie van de aanstonds zijnde concertfilm, blijkbaar. Dus ik denk dat It’s That Talk Again gewoon een outtake van de opnames van tweede album After The Disco is. Het nummer heeft een vergelijkbare funky groove, bare bones instrumentatie maar met een wat zure tekst (it’s that talk again, where all I have to say will fill you up with pain). In die zin komt het nummer mooi in een week waarin ik van nota bene Hero Brinkman de uitdrukking ‘er zit citroen in je bier’ leerde kennen. Waarvoor dank, heb je toch nog iets bijgedragen aan mijn algemene kennis, Hero. Als lid van de Facebook-groep Altijd maar dat zure, waarin we zure reacties plaatsen over zure reacties, is mijn leven verrijkt.

Maar om terug te komen op Broken Bells. Ik bewaar goede herinneringen aan het concert van Broken Bells in de Melkweg in 2014, zelfs al is het in mijn hoofd vast beter dan op de avond zelf, achterin de zaal weggestopt bij een paal (maar gelukkig wel met gezellige mensen). Dit liedje hoorden we die avond dus niet, maar past dus moeiteloos in het huidige repertoire. Het zal wel even wachten zijn op meer nieuw werk van het collectief van Danger Mouse en James Mercer van The Shins. Maar dit is alvast een leuke verrassing.

Broken Bells doet het goed in de Melkweg

Notities bij: Guy Garvey – Angela’s Eyes

Guy Garvey - Courting The SquallWe hebben er weer één, een zanger die het in zijn eentje wil proberen. Guy Garvey heeft vele Elbow-juweeltjes op zijn naam staan en wil nu graag een cd met liedjes uitbrengen die niet in het Elb0w-jasje passen. Courting The Squall moet dat gaan heten in albumvorm, en de eerste single is Angela’s Eyes. Die is al te beluisteren en dus kunnen we nu beoordelen hoe heel erg niet-Elbow het allemaal klinkt…

En dat valt uiteraard best mee, want ja, Elbow heeft door de jaren heen behoorlijk wat donkere, zelfs vuige liedjes opgeleverd. En Angela’s Eyes past daar qua instrumentatie best wel bij. Hooguit die elektronische sound in de finale, daarvan kunnen we zeggen dat Elbow ‘m anno 2015 misschien niet op een plaat zou opnemen. En het klinkt allemaal iets directer, maar dan wel nog steeds met een Garvey-esque tekst zoals we gewend zijn. Wel leuk, I Am Kloot-bassist Pete Jobson doet mee aan Garvey’s solo project. En het lijkt alsof die ook blij is dat hij eindelijk weer een lekker baslijntje mag spelen.

Mijn theorie op basis Angela’s Eyes is dan ook dat Garvey een album heeft gemaakt met liedjes zonder ‘en nu moeten we deze zin tien keer herhalen totdat ie episch klinkt.’ En het hoeft ook niet stijlvol of met een orkestbak erbij. En dat maakt toch wel nieuwsgierig naar de langspeler. Nodig is ‘ie misschien niet, maar wel welkom. Courting The Squall verschijnt 30 oktober.

 

 

Notities bij: Moddi – House By The Sea

a4091969289_10Toen dit liedje afgelopen week in mijn Spotify Weekly Discovery lijst opdook, registreerde ik het nauwelijks, maar wel genoeg om het aan ‘Mijn Muziek’ toe te voegen voor latere herbeluistering. Toen vergat ik het weer, tot eerder deze week, toen ik het bij ‘Mijn Muziek’ zag staan. Nogmaals luisteren kwam het even lekker binnen, misschien door de uiterst goed verstaanbare vocalen en begrijpelijke tekst (ik moest alleen ‘siphon’ even opzoeken, maar dat is dus iets met een afvoer).

Met een beetje fantasie gaat het nummer over verhuizen (Then I am home now, but I am leaving) en daarmee is dit nummer van een paar jaar geleden voor mij uiterst actueel, maar dit gaat meer over ‘thuis’ dan ‘huis’. Je thuisvoelen doe je op een plek waar je nodig bent, volgens dit nummer, of gewoon waar je hart is. En de ‘ik’ van dit nummer voelt zich thuis in een huisje bij de zee. En waarom dat is, hoor je in het laatste couplet (nou, wat zou het zijn mensen, wat zou het zijn…). Maar de combinatie van tekst en melodie is wat dit liedje zo mooi maakt. Over Moddi weet ik zelf weinig, behalve dat hij uit Noorwegen komt, geen geld van de olie-industrie aanneemt en folkpop maakt. Dat kan ik wel waarderen. Toch maar eens verder luisteren naar deze man. Maar eerst even dit liedje, nog één keer…

They say home is the place where your heart is
Then I am home now, though I am far away
For so long I’ve let the forest guard it
And now it’s begging me to stay
And I’m trying my best to be tough
To pretend I am strong and can siphon it off
But I’m not who I wanted to be
In my heart I belong in a house by the sea

 

Notities bij: Tom McRae & The Cadbury Sisters – ‘Expecting The Rain’

a0457678973_10Afgelopen zondagavond liep ik nog even van mijn nieuwe appartement naar de glasbak, anders houden we het niet opgeruimd hè. Ik had even iets makkelijks aangetrokken, na de hele zaterdag in pak te hebben gelopen.  Iets makkelijks, dat is bij mij t-shirt en jeans, dus. In dit geval het t-shirt van Tom McRae’s nieuwste album Did I Sleep & Miss The Border. Om eerlijk te zijn staat het t-shirt niet hoog in de lijst met favoriete t-shirts ooit (ik kreeg het bij het nieuwe album) en doet het dus vooral dienst als zondags- en soms hardloopshirt. Toen liep ik dus langs het terras van één van de café’s in de buurt en werd ik gecomplimenteerd door een vrouw met mijn ‘mooie t-shirt’. Van Tom McRae had ze nog nooit gehoord (niet als fashion designer, niet als singer/songwriter). Maar misschien heeft ze die avond nog gegoogelt. Je weet het niet.

Op het bijbehorende album staan een aantal toffe nummers, waaronder The High Life en Expecting The Rain. Dat laatste nummer is nu in singleversie uitgebracht met hele mooie vocalen van The Cadbury Sisters. Het originele nummer wordt hierdoor naar een hoger plan getild en de boodschap komt ineens ook wat harder aan dan in het origineel.

Everything is harder now / Every sky grows darker now
All of me is hoping for sun / Expecting the rain

Te streamen en te koop >>

 

Notities bij: The Decemberists – Why Would I Now?

Als geheel is het begin dit jaar verschenen album What A Terrible World, What A Beautiful World misschien wat onevenwichtig, maar er staan een hoop liedjes op die mijn goedkeuring kunnen dragen. Make You Better en The Wrong Year staan niet voor niks in mijn toplijst van meest-geluisterde nummers dit jaar. De nummers die het album niet hebben gehaald, komen in oktober uit op florasongs, iets waar ik toevallig zondag achter kwam toen ik in zondag-weinig-doen-na-een-fantastische-bruiloft-zaterdag-modus zat te surfen. Leuke verrassing.

Het eerste nummer dat uitkomt van deze EP heet Why Would I Now? en is net zoals het eerdergenoemde album vrij recht-voor-zijn-raap nummer met een hoofdpersoon vol twijfels. Het nummer eindigt met zwierige strijkers, maar is verder prettig kabbelend midtempo. Nog niet de epische fictie waar The Decemberists vroeger goed in zijn, maar in ieder geval fijn om te luisteren. Benieuwd hoe de rest van de EP klinkt…