Wederombederf’lijk Vers

Woensdagavond vond ik Nijmegen de zesde editie van het poëziefestival Onbederf’lijk Vers plaats. Het was weer een sfeervolle editie van hoog niveau. Ik was blij verrast door stadsdichter Jaap Robben, die (onder andere) met zijn kinderpoëzie het Vlaams Arsenaal wist te boeien. Hij moest na Bart Moeyaert dus dat zegt in ieder geval iets. Verder stond in het Arsenaal Amarantha Groen, die de meisjeswereld op treffende wijze naar poëzie wist om te zetten. Dat is niet helemaal mijn pakkie an, maar vervelen deed het niet.

Toen door naar De Foyer, waar Martijn Teerlinck, Tjitske Jansen en Kila en Babsie het podium beklommen – in die volgorde. Teerlinck moest als enige man opboksen tegen de krachtige vrouwen die na hem kwamen. Met zijn performance is in ieder geval niets mis. Maar tegen Tjitske Jansen kan hij niet op. Ik was geheel vergeten dat ik haar enkele jaren terug al een keer had gezien en dat ze toen ook heel goed was. Dat gebeurt, blijkbaar. Kila en Babsie, jawel een duo, waren de origineelste act van de avond en zeker ook de grappigste. Hun poëzie moet veel hebben van de voordracht: twee stemmen door elkaar, soms elkaar aanvullend, soms verstorend, soms vormen ze een waar gesprek, soms valt er geen chocolade van te maken. Maar het boeide de hele tijd.

De derde locatie, de Selexyz, was het thuis van Francine Oomen, maar ook van Kim Triesscheijn en Edwin Smet. Ik moet eerlijk bekennen dat Oomen me een beetje tegenviel. Ze was moe – zei ze – en dat kwam haar poëzievoordracht niet ten goede. Ook was het misschien wel heel veel liefdespoëzie achter elkaar (het hielp niet dat ze ons daar de hele tijd aan herinnerde). Nee, dan vond ik Kim Triesscheijn en Edwin Smet beter. Triesscheijn presenteerde mooie verstilde beelden. Ook hier was de liefde nooit ver weg, maar we moesten er zelf naar zoeken. Van een heel andere orde was Smet. Zowel achteloos als doordringend, zijn mond dichtbij de microfoon, begon hij voortvarend. Jammer genoeg verslapte mijn aandacht na enkele gedichten. Wellicht was het het tijdstip?

Hieronder enkele foto’s. Ze zijn slecht, onscherp en van te ver weg genomen. Maar dat komt door mijn telefoon… Morgen volgt ook nog een uitgebreide podcastspecial, met een voorbeschouwing met leken en commentaar van enkele liefhebbers. Maar dat vrijdag dus…

Bonus: een nauwelijks aanschouwbaar filmpje van Kila en Babsie!

[flash http://www.ditisstefan.nl/everythingandmore/SV_A0071.flv w=352 h=288]

Macht Voor

Als het aan mij ligt
Schuif ik de schoenen
Van de bananendictator
Naar China of Chili

Van de weerwind terug
Loopt de oude Dame nog
Maar niemand kan haar zeggen
Welke zon vandaag/schittert/afwezigzijt

En zolang het woord frivool
Meer is dan een naam
En niet in foto’s te vangen is
Zal twee stuks fruit niet volstaan

Want even duurt nooit even

Infrastructuur van de Poëzie (5)

Poëzie heeft altijd al een prominente rol gespeeld op ditisstefan.nl. Twee jaar geleden publiceerde ik hier de gedichten die ik schrijf tijdens mijn colleges Poëzieanalyse (zie de categorie poëzie in de rechterkolom). Vorig jaar kreeg dat project een vervolg tijdens en rondom mijn colleges Tekstanalyse (ook te lezen in de categorie poëzie). Ook dit jaar weer een serie gedichten rond een collegereeks, te verschijnen in mijn bundel ‘Infrastructuur van de Poëzie.’ Vandaag het laatste gedicht.

Het Laatste Gedicht (20/12)
Terugkijkende op de altijddurende hel
Of ja, hel
Of ja, altijddurend
Hoe kun je terugkijken
Als iets altijd eeuwig immer genau duurt
Wir haben es nicht gewoesjt
Wir werden ein anderes Fach gekozen gehaben gemacht
Het hekwerk valt om
Iemand belt de Heras
Maar iedereen rent voor zijn leven uit
De deuren openen naar de verkeerde kant
De aarzeling
De blik
De fietspomp
Het gevoel dat het eindigt zonder over te zijn
Doe je ding, want kijk
Daar ben ik ik IK!
Ik lever mijn rijbewijs in
Verkoop mijn fiets
Maar onderdeel ben je ook door niets te doen
Ook een paal heeft een rol
Want alles bestaat
Ook dat wat je met rust

De taxi: helemaal zo gek nog niet,,,, MAAAAR
SLAKKEN ZIJN OOK WEL EENS OP TIJD

Infrastructuur van de Poëzie (4)

Poëzie heeft altijd al een prominente rol gespeeld op ditisstefan.nl. Twee jaar geleden publiceerde ik hier de gedichten die ik schrijf tijdens mijn colleges Poëzieanalyse (zie de categorie poëzie in de rechterkolom). Vorig jaar kreeg dat project een vervolg tijdens en rondom mijn colleges Tekstanalyse (ook te lezen in de categorie poëzie). Ook dit jaar weer een serie gedichten rond een collegereeks, te verschijnen in mijn bundel ‘Infrastructuur van de Poëzie.’

Zwoele zwarte zwelgevechten,
Draaiend om een plot.
Snerend, scherend, sneeuwend,
Vallend zonder adem.
Als de zon kijkt in de lades
Van een etui vol zorgend kwaad

De gemiste oproep
Op mijn telefoon
Is ten minste eerlijk
Te laat.