Ik zal nu beide conclusies toelichten.

1) Mijn mol zit er nog in

Dat klopt dus. Dat komt omdat ik het dit jaar goed heb. Ik begin er steeds meer van overtuigd te raken dat Liesbeth daadwerkelijk de mol is. Dat noemen we tunnelvisie in waar mollenjargon, maar alles klopt gewoon als je de serie kijkt en Liesbeth als mol kiest. In het jaar dat ik het goed had en Dennis de mol was, was ik er helemaal niet zo van overtuigd, maar vond ik dat switchen voor mietjes was. Want dat is het. Maar dit jaar is het anders. Dit jaar kan ik het zo maar bij het rechte eind hebben en al vroegtijdig in mijn gok geloven.

2) Bijna alle kandidaten zijn enorm irritant

“Ik denk dat die en die de mol is” – nou beste kandidaat, zal ik eens iets zeggen: I DON’T CARE. De makers zijn het vast vergeten, maar waar de eerste aflevering nog vol sfeervolle beelden en spanning zat, lijken de laatste twee afleveringen vooral aan elkaar geplakte commentaren van kandidaten te zijn over wie de mol wel / niet is. ANDERS KAPPEN JULLIE EENS MET SPECULEREN EN GAAN JULLIE GELD VOOR DE POT VERDIENEN EN HET SPEL SPELEN.

In die zin ben ik ook blij dat Marit eruit ging afgelopen week, want die kon geen opdracht uitvoeren zonder te zeiken over dat ze de andere kandidaten niet kon vertrouwen – zelfs tijdens het spel. Dat viel me echt een beetje tegen van haar, ik hoop dat het een bewuste tactiek is geweest. Het is allemaal goed en aardig dat je de mol probeert te ontmaskeren, maar je weet het in principe nooit voor 100% zeker tot de finale… Dus mijn advies zou gewoon zijn: probeer nu eens het spel te spelen en hou je oren en ogen open in plaats van jezelf of anderen zwart te maken. Het gaat allemaal een stuk makkelijker als er geen 10 mollen mee doen, maar gewoon 1.

Kortom: ik wil een beetje meer levensvreugde bij de kandidaten zien… Wat minder focus op intrige en wat meer op de ervaringen – vooral ook in de voice-overs. Dan krijg ik misschien ook wat meer sympathie voor de kandidaten.

Ik heb gezegd.

Chuck

Een speciale aflevering van Seriesly over Chuck is wel op zijn plaats. In de kanons van 2009 en 2010 genoemd als hoogtepunt en al was ik kritisch over het laatste seizoen – “het dal is diep”, schreef ik in de vorige aflevering van deze rubriek -, voor de serie zal ik altijd warme gevoelens koesteren. Dat komt omdat het de eerste serie is waarvoor ik echt warme gevoelens ontwikkelde.

Net als veel andere studenten ontdekte ik tijdens mijn studie dat het best een goede manier van afkicken van een zware nacht, een drukke tentamenperiode of een regenachtige dag was om een seizoen of zelfs meerdere seizoenen van een serie in een marathonsessie te kijken. Niet allemaal achter elkaar natuurlijk, maar wel soms vijf of zes tegelijk – en de volgende dag weer. De eerste serie waarvan ik me bewust kon herinneren dat ik dat heb gedaan, is bij Scrubs. Misschien vanwege Zach Braff, die in een van mijn toenmalige favoriete films (Garden State, overigens ook nog steeds een speciaal plekje in mijn hart) speelde, misschien omdat iemand de serie gewoon tipte. Scrubs liep nog steeds door en dus keek ik trouw de laatste afleveringen. Maar dat blijft, ondanks de grote hoeveelheid heart, uiteindelijk een comedyserie en de laatste seizoenen werd al duidelijk dat de serie over zijn hoogtepunt heen was.

Ondertussen begon ik andere series te kijken. Heroes, bijvoorbeeld. Daarin werd onder in beeld vaak verwezen naar een andere serie Chuck. Op een gegeven moment besloot ik die serie ook eens te proberen. En al vrij snel was ik om.

Chuck, voor wie de serie niet kent, gaat over slacker/nerd Chuck. Om onduidelijke redenen is de slimmerik van de universiteit waar hij studeerde verbannen en aan het begin van de serie slijt hij zijn dagen in een elektronicazaak genaamd Buy More als onderdeel van de Nerd Herd, een groep medewerkers die je computer repareren. Dat werk is uiteraard veel te eenvoudig voor Chuck, maar teleurgesteld in het leven – want gedumpt door zijn school, zijn vriendin en een van zijn beste vrienden – gaan de dagen tegelijkertijd snel en langzaam voor de nerd die zijn potentieel nooit heeft kunnen volbrengen.

Op een dag krijgt Chuck een mysterieuze e-mail van die vriend die hem heeft verraden. De e-mail bevat een programma dat als je het opent alle geheimen van de CIA in je hoofd stopt. Dat gebeurt en daardoor is Chuck ineens een liability voor de Amerikaanse overheid. Zowel de FBI als de NSA sturen een agent op hem af om hem onder controle te houden. De keiharde maar bloedmooie Sarah en trained assassin Casey worden op hem afgestuurd om te kijken of Chuck geen gekke dingen uithaalt en om te besluiten wat er met hem moet gebeuren. Chuck valt als een blok voor Sarah en krijgt langzaamaan een nieuw doel in zijn leven: de wereld redden.

Als dit alles nu op serieuze wijze werd gebracht, zou het een uiterst duffe serie worden, maar Chuck is dat op geen enkel moment geweest. Werd Chuck ontvoerd door een slechterik, dan probeerde hij zich zelfbewust eruit te redden door verwijzingen naar films uit de jaren ’80 en ’90. Iedere spannende scène die zichzelf te serieus leek te nemen, werd gecompenseerd met humor in de Buy More-winkel. Nee, Chuck was vrijwel altijd light-hearted escapism.

Chuck liet namelijk zien dat de gemiddelde underachiever van halverwege de twintig veel meer met zijn leven kon doen. En niet eens vanwege al die CIA-geheimen in zijn hoofd. Nee, want uiteindelijk was de kracht van het personage Chuck zijn onvoorwaardelijke liefde voor de wereld, zijn weigering om ooit iemand neer te schieten, zijn soms stuntelige gedrag vol goede bedoelingen, zijn soms naïeve gedachtengang, het feit dat hij zonder die computergeheimen in zijn hoofd ook een fatsoenlijk mens was, die gewoon een kans moest grijpen om zichzelf te bewijzen.

Chuck was voor mij de ideale combinatie van comedy, drama, actie en een mooi verhaal. De serie had een heleboel heart: het hart zat op de juiste plek. Chuck was een sprookje in de moderne tijd, spannend wanneer het spannend moest zijn, ontspannend wanneer je dat wilde. De grote pech van Chuck was dat het nooit de kijkcijferhit werd die het moest zijn. Ieder jaar werd er beknibbeld op het budget, terwijl het in een ander universum, met goede promotie en een betere timing misschien tientallen miljoenen Amerikanen aan de buis gekluisterd had gehouden. Want als de serie één ding had, was het mass appeal.

Toch is het de makers niet gelukt om van Chuck een hitserie te maken. Dat gaat feitelijk tegen de filosofie in van de serie, die immers de underachiever de kans geeft om meer van zichzelf te maken. Dat dat de makers in het echt niet is gelukt en Chuck altijd een beetje een underachiever is gebleven, is het grote verdriet dat de makers EN fans met zich mee zullen dragen. Want Chuck had loyale fans, dat is in de afgelopen vijf jaar duidelijk geworden.

Ieder jaar worden er tientallen series in Amerika gelanceerd. En daar zitten heel veel goede en slechte bij… Maar het is nog maar de vraag of er een serie komt die de mix van eigenschappen zo goed heeft als Chuck die op zijn hoogtepunt had. De echte, uiteindelijke finale smaakte bitterzoet. De makers lieten nog één keer zien waarom de serie zo sterk was, zonder de serie meteen een definitief vrolijk einde te geven. Closure zonder echt zoetsappig te worden. Het is een schande dat er maar vier miljoen mensen naar keken aan het eind (dat is voor Amerikaanse begrippen weinig). Met een fatsoenlijk budget en goede schrijvers had er nog zoveel meer ingezeten. Maar voor nu eindigt de serie op het strand waar het allemaal begon. En maakt het einde mij melancholisch geniet om net iets meer dan 1000 woorden aan de serie vuil te maken op mijn blog. Welke serie gaat nu mijn wekelijkse portie escapism aanbieden?

Sherlock

Op sommige series is het lang wachten, luidt het bekende moderne spreekwoord (niet?). Sherlock zette de oude detective zo in de 21ste eeuw, onder de fantastische leiding van Steven “hij is geweldig” Moffat en Mark “Ik speel zelf de broer van Sherlock” Gatiss. In 2012 riep ik al dat ik meer afleveringen wilde en die kwamen er ook.

Alleen moest Steven Moffat dat andere kijkcijferkanon, Doctor Who (de kerstspecial van dit jaar is overigens ook een aanrader) eerst maken en moest Martin Freeman (die in Sherlock de essentiële rol van Watson speelt) tussendoor “even” de net zo essentiële rol van Bilbo spelen in de ook niet al te kleine filmproductie The Hobbit, die we in december 2012 in de bioscoop mogen gaan zien. Kortom, het duurde bijna anderhalf jaar voordat de tweede reeks van drie afleveringen van Sherlock wordt uitgezonden: begin 2012. Gisteren werd de tweede reeks besloten en ik kan concluderen dat, ondanks mijn hoge verwachtingen, de serie me weer heeft weten te verrassen qua kwaliteitsniveau.

De serie was slim, spannend (genoeg schrikmomenten, zeker in de tweede aflevering) en goed doordacht. En gisteravond, in de slotaflevering ook nog doordacht. Kortom: ik kan iedereen aanraden ook deze serie te kijken zodra die op de Nederlandse tv komt. Veel beter dan dit wordt het niet. En nu maar hopen dat serie 3 niet te lang op zich laat wachten…

Fresh Meat / The Inbetweeners

Eerste seizoen van een typische studentenkomedie – door mij in vrij hoog tempo gekeken – van de makers van het ook erg leuke Peep Show. Vul een studentenhuis met totaal verschillende mensen en kijk wat er misgaat (en ontstaat). Met Engels komedietalent en (ook van Peep Show) Robert Webb als een “ik ben geen leraar maar je vriend”-professor en genoeg situaties waar je het schaamrood van op de kaken van krijgt. Centraal staat natuurlijk alles wat het studentenleven kenmerkt, maar vooral ook: vriendschap. Alle drank en drugs ten spijt, heeft de serie wel een warm hart (en goede grappen)!

Datzelfde geldt voor The Inbetweeners - zelfde principe maar dan op de middelbare school. De series worden dan ook met elkaar vergeleken – in positieve zin, we zien zelfs een acteur in beide series opduiken als hoofdpersonage. In The Inbetweeners is hij alleen wat jonger en een grotere loser. Thematisch gezien zit er nogal wat overlap in, maar stiekem zijn de karakters kleurrijker (en platter). Vorig jaar is er een film verschenen die ondanks een matig budget van 3,5 miljoen pond toch 45 miljoen pond binnen haalde in de bioscopen – en de beste lancering van een comedy ooit op de Britse eilanden (populairder dan The Hangover en Bridget Jones). Dan weet u hoe het zit qua populariteit. En gebaseerd op het eerste seizoen dat ik nu heb gezien: niet meer dan terecht. Er liggen nog twee seizoenen EN de film op me te wachten.

Chuck (seizoen 5)

Ooit was dit mijn favoriete serie, want een perfecte combinatie van “heart”, humor en actie, maar het dal blijkt diep te zijn. Vorig jaar werd de serie (overigens voor de derde keer) tegen alle verwachtingen in verlengd, maar nu wel ECHT voor een laatste seizoen. Om te voorkomen dat de schrijvers voor de vierde keer ten onrechte een aflevering als “finale” schreven (namelijk aan het einde van seizoen 3, halverwege seizoen 4 en aan het eind van seizoen 4), verplaatste NBC de show naar de vrijdagavond, waarop ieder sociaal-ingesteld mens andere plannen maakt. De toch al niet briljante kijkcijfers stortten in. De fans die wel nog keken moesten zich worstelen door een reeks abominabele afleveringen. De grappen waren slecht of zelfs afwezig, de acteurs speelden op de automatische piloot en het plot bleek voorspelbaar en volgens het boekje. Alles moest goed aflopen dit seizoen, maar de schrijvers waren gewoon iets te vroeg begonnen met afronden: namelijk aan het begin van het laatste seizoen.

Tot twee afleveringen terug Chuck ineens weer leuk werd. Alsof iedereen dacht: laten we die laatste paar afleveringen nog maar ons best doen. Aardig van ze, maar wel zonde van de rest van het seizoen. Met nog drie afleveringen te gaan, waarvan de laatste twee achter elkaar worden uitgezonden, is het hopen dat de serie die de verschillende elementen van tv altijd zo goed wist te verbinden, nu toch nog een waardig afscheid krijgt. En anders zit er niks anders op dan die andere finales nog maar eens te kijken – om te zien hoe het wel had gemoeten.

Dat gezegd hebbende: een prima eerste aflevering. Je hoopt gewoon nu al dat Dio de mol is. Klunzig – helemaal niet als een streetwise rapper – sjokt hij over de gletsjer in IJsland. Bij het introfilmpje moest ik de nodige vraagtekens zetten bij de kandidaten – ik meende van de meeste nog nooit te hebben gehoord, maar na de korte bio’s bleek bij de meeste toch een belletje te gaan rinkelen.

Vorig jaar hadden we al een irritante mol en dus hoop ik van ganse harte dat Anne-Marie Jung de mol NIET is. Ik weet niet wat het is, maar ze staat me nu al tegen. Gelukkig heeft ze nog geen vrijstelling geregeld. William legt het er ook al te dik bovenop, dus laten we hopen dat hij zich een beetje weet te gedragen de rest van de serie.

Wordt het dan een Mol die je zo zou vertrouwen? Maarten van der Weijden, hoe mooi het ook zou zijn, is vrees ik de ultieme good guy. Maar dan van het type “ik weet niet of hij het in zich heeft.” Zou wel mooi zijn: een fanatieke sporter die even iedereen voor het lapje houdt. Marit probeert zich ook onder het kopje “goede bedoelingen” te scharen – ze krijgt mooi een vrijstelling en probeert daarna het spel te frustreren door zich over te geven – en met succes. Ik heb altijd al een beetje een zwak voor Marit gehad, maar dit ging me vrij ver. Ik weet het nog niet wat betreft Marit.

En als we van de makers van Wie Is De Mol IEMAND moeten vertrouwen dan is het Liesbeth Staats, die de openingsmonoloog mag voeren van de serie. “Helemaal alleen, dat was zo bizar… Ik ben denk ik mijn hele leven nog nooit zo alleen op een strand geweest”, zo worden we de serie ingezogen, nog niet eens echt zoekende naar een Mol, maar vooral naar het begin van de serie na minutenlang sfeerbeeld (voorzien van tikkende klok en kloppend hart) en dus misschien nog makkelijk in te pakken? Of is ze juist een bliksemafleider? Ik hou haar in de gaten.

Nee, het kan iedereen zijn nu nog, maar we moeten toch kiezen. Frits dan? “Mysterieuze” (mogen we dat alstublieft zelf uitmaken) Hadewych? Tim “mattie van Art dus ik mag meedoen en wil dan best de mol zijn” Kamps?

Nou… Het is nog steeds gokwerk natuurlijk. Laat ik voorop stellen dat ik HOOP dat Dio er nog weken in blijft zitten, maar als ik nu moet kiezen, kies ik voor… Liesbeth.

Wie kies jij?

HOUSE (S08E02/03)

Twee afleveringen in seizoen drie en we zijn weer op bekend terrein voor House. In de tweede aflevering wordt de in de cel opgesloten dokter uit de gevangenis opgetrommeld om te helpen bij de ideale patiënt: twee longen die ziek zijn en moeten worden genezen om te kunnen worden getransplanteerd naar iemand die ze nodig heeft. Geen lastige patiënten waar je naar hoeft te luisteren. Daarbij wordt House opgezadeld met een jonge, neurotische nerd (aardig gespeeld door Charlyne Yi). Na deze tweede aflevering komen we op wel heel erg vertrouwd terrein. De derde aflevering van het seizoen komt Thirteen nog één keer langs om afscheid te nemen. House speelt zijn gebruikelijke machtspelletjes, geneest de patiënt van de week en we kunnen weer door. Een aardige casus – deze week – maar iets doet me vermoeden dat we volgende week bij wijze van spreken vergeten mogen zijn dat House dit seizoen in de cel begon. Het enige wat daaraan herinnert, is Odette Annable, die dit seizoen de “knappe vrouwelijke dokter” van de serie mag spelen. De tijd zal leren of ze ook een boeiend karakter speelt.

Would I Lie To You (S05E07)

Het is een makkelijke show om te maken. Je regelt een grappige presentator (en er zijn genoeg Britse comedians die dat zijn – in dit geval Rob Brydon), twee net zo grappige team captains (“posh en surpressed” David Mitchell en “everyman” Lee Mack) en iedere week vier andere Frodo’s die bereid zijn om een half uurtje op tv te komen. Je laat ze dingen vertellen en het andere team moet raden of ze liegen of niet. Eigenlijk is het concept zelfs heel matig. Maar het werkt zo goed. Want voor iedere absurde leugen zijn er net zo hilarische en absurde anekdotes die wel hebben plaatsgevonden. Mits je een beetje kleurrijke figuren in je show hebt, krijg je altijd een goed verhaal. Onbetwist hoogtepunt uit de serie is Kevin Bridges’ bewering dat hij ooit op vakantie een paard heeft gekocht. Maar ook Terry Wogans verhaal dat hij altijd de radioscripts van collega’s in brand stak tijdens uitzendingen is te mooi om waar te zijn (en toch, in dit geval…). Kortom, Would I Lie To You is makkelijk, vermakelijk en er zit altijd een mooi verhaal tussen. Ik kijk het dan ook graag – vrijdagavond op BBC 1.

Never Mind The Buzzcocks (s25)

Nog zo’n Britse panelshow, over muziek dit keer. De serie is inmiddels in zijn 25ste seizoen aangekomen en werkt sinds een paar series met gastpresentatoren. En zelfs al vond je Simon Amstell een enorm irritant ventje, hij gaf de quiz een soort karakter dat sinds zijn vertrek en het vertrek van Bill Bailey niet echt is teruggekeerd. Deze vijfentwintigste serie lijken de makers dat in te hebben gezien en in plaats van nog iets van een quiz te spelen, gaat de show vanaf nu over de top met de gastpresentatoren en hun schtick. In de eerste aflevering van het seizoen kwam David Hasselhoff en werd alles Duits en camp, in de tweede aflevering kwam de grumpy Jack Dee een “feestje” bouwen. De anarchistische popquiz is daar mee anarchistischer dan ooit geworden. Behalve dat het allemaal zo gemaakt is als wat. Wellicht komen er nog oprechte antwoorden van de gasten, maar alle gimmicks worden vooraf bedacht en daar is niets anarchistisch aan. De muziek is ondertussen ver naar de achtergrond verdwenen. De serie lijkt dan ook extremer maar ook minder relevant dan ooit. Tijd om er een punt achter te zetten en iets nieuws te proberen.

PSych (s06E02)

In Amerika is een televisienetwerk dat zich richt op de zonnige zijde des levens. Dat betekent niet dat de series die ze uitzenden altijd vrolijk zijn en ook niet dat ze saai zijn, maar wel dat ze keurig conventioneel gemaakt worden en dat er weinig aanstootgevends langs zal komen. USA network maakte eerder al Monk en nu die serie is afgelopen is Psych de nieuwe vaandeldrager (overigens is Suits, deze zomer uitgezonden op de zender, een uitermate briljante opvolger, als Psych er ooit mee stopt). Psych is een politieserie met een twist. De hoofdpersonages zijn nep-psychic Shawn en zijn jeugdvriend Gus. Samen komen ze in allerlei situaties terecht en het verfrissende van de eerste series was dat het eigenlijk alleen om de zaken ging en de onconventionele manier waarop het duo deze oploste. Leuke personages, geinige scripts en altijd toffe 80s- en 90s-referenties. Inmiddels in de zesde serie aangekomen, lijkt het erop dat de afleveringen in het kader “Shawn en Gus worden ……” (stuntmannen, sorority girls, talentenshowkandidaten…) een beetje op beginnen te raken, maar dat zorgt ervoor dat de schrijvers op zoek gaan naar andere mogelijkheden. Zo kregen Shawn en Gus afgelopen week hun eigen The Hangover aflevering. Met de langzaam voortgaande relatie van Shawn en Juliet begint het erop te lijken dat ook deze show naar een natuurlijk einde toewerkt, maar pas als Gus zijn match heeft gevonden en hoofddetective Lassie goed terecht zal komen, zal de serie op een eind lopen. En hoewel de serie geen drama schuwt, lijkt een unhappy end onmogelijk. Ik hoop dat er in ieder geval nog één seizoen komt. De leuke acteurs zijn nu beter ingespeeld op elkaar dan ooit. Bovendien wil ik op zijn minst nog de aflevering “Shawn en Gus in het bejaardentehuis” zien.

Na het werk kijk ik graag tv-serie. Misschien ben ik langzaam aan het veranderen in een Series Junkie, zoals dat zo mooi heet, maar dat staat in ieder geval los van het feit dat er is best veel moois gemaakt door de jaren heen. Humor, drama, spanning, actie… Voor ieder wat wils. Bovendien zijn series makkelijk te kijken, want korter dan films en dus een lagere drempel om nog snel een aflevering mee te pakken voor of na het eten. Nederlands, Amerikaans, Engels, Duits, Oud, Nieuw… Ik probeer de leukste series uit te zoeken en te volgen en schrijf hier met enige regelmaat over in Seriesly. Een slechte titel, dus mocht de serie mislukken dan gaat er nog niet veel verloren.

Dexter (S06e01)

Het mooie van tv-series is dat ze lekker lang kunnen lopen zonder saai te worden. Het nadeel is dat ze ook na hun hoogtepunt vaak nog een tijdje doorslenteren zonder nog echt boeiend of leuk te zijn. Dexter is nu zo’n typische serie die het hoogtepunt voorbij lijkt te zijn. Na een episch goed vierde seizoen met John Lithgow als creepiest killer ever, volgde een seizoen waar de serie een parodie van zichzelf leek te zijn, met matige plotlijnen en een in eerste instantie behoorlijk vervelende gastrol van Julia Stiles. Er rolden koppen, mensen werden ontslagen en nu is onze Darkly Dreaming Dexter terug voor een zesde seizoen. Maar zitten mensen daar nog op te wachten? Ja, blijkbaar, want er keken meer mensen dan ooit naar de seizoenspremière. Ook ik heb besloten de serie nog een kans te geven, al ben ik nog niet helemaal overtuigd van het thema van dit seizoen (religie). Toen er halverwege de aflevering een lijk aanspoelde met een dichtgenaaide buik vol levende waterslangen, dacht ik: “oh ja, dit was vroeger een vette serie, ja!” Hopelijk weet Dexter het vertrouwen de komende afleveringen dusdanig te herstellen dat ik weer enthousiast wordt. De komende weken zal het duidelijk worden.

Geen Probleem (s01)

Tsja, ik keek uit naar de nieuwe serie met Theo Maassen en – belangrijker – Wim Helsen. Helaas kon ik niet meteen live kijken (ik kijk zelden nog live tv, VI uitgezonderd) en dus wilde ik op Uitzending Gemist ervoor gaan zitten. Wat blijkt: Geen probleem is tot 10 dagen na de tv-uitzending op Uitzending Gemist te kijken. Hopelijk hebben ze er dan ook Geen Probleem mee als ik de serie op andere wijze tot mij neem? Wordt vervolgd.

House (s08e01)

Jaja, in Amerika is House weer begonnen. Seizoen 7 eindigde met iets wat ik het beste kan omschrijven als housevredebreuk. Daarmee kwam een einde aan een toch al matig seizoen. Ik wilde bijna niet gaan kijken, maar gaf House toch het voordeel van de twijfel. En terecht. De aflevering vindt grotendeels plaats in de gevangenis en breekt met veel conventies van een House-aflevering, behalve dat er uiteraard een patiënt is die moet worden geholpen – zelfs al zit House een straf uit. Hugh Laurie acteert aanmerkelijk beter dan in de huidige L’Oreal-reclame. Smaakt onverwacht naar meer, al heeft Laurie aangegeven er niet meer zo’n zin in te hebben. Misschien is het ook wel tijd voor iets anders.

Breaking Bad (s04)

De serie over de scheikundeleraar die nadat diagnose ‘kanker’ is gesteld alles op alles zet om zijn familie rijk achter te laten, is bij vlagen zo zwartgallig dat ik er niet naar kan kijken. Walter White neemt zijn toevlucht in het koken van scheikundig perfecte crystal meth. Dat leidt onvermijdelijk tot grote problemen en in het vierde seizoen wordt er dan ook nog maar weinig gekookt tot nu toe. In Amerika wordt dit weekend de finale van het seizoen uitgezonden, maar ik ben nog bij aflevering 5 van seizoen 4. Het is wonderlijk goed geacteerde televisie, maar vrolijk word je er niet van.

New Girl (s01e03)

New Girl schijnt het vooral goed te doen bij vrouwen in Amerika – maar ja, nu kijk ik al. De serie draait om Zooey Deschanel, die een quirky meisje speelt dat is gedumpt door haar vriend en daarom maar intrekt bij drie mannen (macho, nerd en sporter) totdat ze haar leven weer op orde heeft. De comedy is geinig, want de grappen worden vooral gezocht in de rare uitspattingen van Zooey’s karakter Jess. Bonus: aan het einde van de derde aflevering wordt de vogeltjesdans uitgevoerd op, jawel, A Groovy Kind Of Love, van Phil Collins. Als dat u niks lijkt, dan kunt u maar beter niet kijken. Ik werd er vooral aan herinnerd dat het een mooi liedje is, maar ik twijfel of de makers het nummer daarom hadden uitgezocht, of omdat het quirky is om er de vogeltjesdans op te doen en de hele serie quirky quirky quirky is.

In de tweede aflevering (van afgelopen donderdag, terug te kijken op www.wieisdemol.nl) zat weer genoeg leuks. Tot mijn grote vreugde doet de spelleiding nog steeds rustig aan wat betreft jokers en andere gekkigheden. Waarschijnlijk hebben ze zelf ook door dat er een soort natuurlijke climax in zo’n serie hoort te zitten. Af en toe mis ik de ouderwetse achtergrondmuziekjes – bijvoorbeeld bij de executie – en ik vind het “Trust Nobody”-motto ook vrij cheesy, maar verder nog steeds mijn complimenten over hoe de serie in elkaar zit.

De opdrachten waren een goede mix van spanning en logisch nadenken. Ik kan niet wachten totdat de kandidaten de natuur in trekken voor wat echt avontuur, maar in het donker neergeschoten worden door een sniper is in ieder geval erg spannend – ik heb afgelopen zaterdag zelf aan laserquest gedaan en dat was supervet en zelfs nog zonder boobytraps. Daar was dan ook de eerste grote molactie van de avond. Er gebeurde vast ook genoeg tijdens de contactadvertentie opdracht, maar de overload aan informatie die je in die opdracht krijgt, is zo verwarrend dat het niet meer de moeite loont om die te analyseren (vind ik).

Nee, de gangopdracht… Anna rende door het parcours zonder een woord aan de achterblijvers door te geven. Nu kan ik me dat nog enigszins indenken: het is spannend en je wilt zover mogelijk komen. Al is het punt van verkennen redelijk weg wanneer je niets doorgeeft. Als je echter een goede mol bent, moet je proberen te voorkomen dat er geld wordt verdiend. Sudden death door naar voren te stormen is daarbij weliswaar een optie, maar wel de minst effectieve. In de verwarring had je natuurlijk ook een “foutje” kunnen doorgeven, of op zijn minst geld kunnen meenemen. Maar dat laatste wilde Anna helemaal niet.

Maar ook Art gedroeg zich verdacht. Met 1000 euro in de pocket wierp hij zich heroïsch naar voren, de opmerkingen van Jan negerend. Zo was Jan de enige die slim en snel genoeg was om 1500 euro in de pot te stoppen en was de actie van Art bijzonder effectief. Natuurlijk roept hij hard dat hij zich verdacht wil maken, maar zo verspilt hij wel meteen 1000 euro (een bedrag dat overigens was vastgesteld door een andere kandidaat, niet door hemzelf). Als Jan de mol is, dan heeft hij met een dure 1500 euro het vertrouwen van de groep (in ieder geval tijdelijk) gewonnen.

De schilderijenopdracht was wat simpeler van opzet, maar ook eenvoudiger te saboteren. Simpelweg vasthouden aan het plan om ieder een helft van het bewegende schilderij in de gaten te houden en de rest gaat vanzelf. Zeker als iedereen hardop gaat zeggen wat hij of zij ziet. Handiger was het geweest om allemaal iemand in de gaten te houden. Dat wist de mol natuurlijk ook, maar uiteindelijk was hij of zij niet alleen in haar mollenstreken: het grootste deel van de kandidaten gaf een fout antwoord. Aan het einde van de rij maakte het antwoord van Jan nauwelijks nog uit: het verschil tussen een goed en een fout antwoord was 200 euro. Big deal? Nee…

Er zijn veel mensen die zich verdacht maken, waarbij Horace (“ik heb een joker over” – er is maar één kandidaat die werkelijk geen jokers nodig heeft) daadwerkelijk zich verdacht aardig opstelt, maar ook dat zegt niks. Het is nog erg moeilijk, maar ik neig nu naar Art. Omdat hij 1000 euro verspilde deze opdracht. Daar ga ik voor nu op af. Het is nog lang niet zeker, er is niet genoeg bewijs en ik probeer iedereen in de gaten te houden. Maar een deel van mij hoopt dat Art de mol is. Tot nu toe speelt hij het spel met verve. Niet teveel op de voorgrond zoals Anna, niet te storend als Karin en Horace. Al is de serie nog jong… We zullen zien!

Dit jaar doe ik het anders. Ik wil proberen de mol daadwerkelijk te ontmaskeren. Niet door veertig keer de uitzending te kijken (ik heb wel wat beters te doen), maar door op mijn onderbuikgevoel af te gaan.

Laat ik beginnen met te stellen dat ik de eerste aflevering van de serie niet teleur vond stellen. De vorige serie vond ik bol staan van de onnodige fratsen en deze eerste aflevering was in dat opzicht heerlijk rustig. Niet te veel onnodig gedoe, gewoon opdrachten, een paar vrijstellingen op het spel op gang te helpen en niet teveel spektakel. Hopelijk krijgt de serie niet het schreeuwige karakter dat het vorige seizoen had.

Wie de Mol is? Ik weet het niet zeker. De Mol heeft nog niet veel hoeven te doen. Karin de Groot kan een nieuwe Inge Ipenburg worden (daar ben ik overigens geen voorstander van). Pepijn Gunneweg is in principe op het eerste oog een erg sympathieke gozer (denk: George), dus een goede mol, hetzelfde geldt voor Art Rooijakkers.  Hanna Bervoets kan zomaar de verrassing van het seizoen zijn, op dit moment, maar het is nog te vroeg om daarover te oordelen. Soundos El Ahmadi speelt de Molfreak, de kenner die eindelijk zelf mee mag doen, maar misschien is dat inderdaad slechts een aangedikte rol. Hopelijk ga ik me niet aan haar ergeren.

Kortom, het is nog wat vroeg om één Mol aan te wijzen, maar als ik dan toch iemand moet kiezen, dan zeg ik nu Hanna Bervoets. Puur op onderbuikgevoel dus. Volgende week (hopelijk) meer.

De eerste twee afleveringen vielen nog best mee. Ik was niet blij met de terugkeer van The Quiz Broadcast en Get Me Hennimore (twee reeksen die mijns inziens al halverwege de vorige serie waren doodgebloed), maar verder waren de afleveringen “traditioneel” absurd en grappig. Soms waren de sketches erg flauw, soms waren ze bijna te absurd, maar ze zijn in ieder geval grappig of grappig bedoeld. Ik hoef ook niet van iedere sketch over de grond te rollen van het lachen. Mitchell en Webb haalden op bijna snobistische wijze absurde gewoontes onderuit.

Dat ging ruim drie series goed, maar deze vierde serie begint de koek op te raken. De vierde serie zelf zou ik willen omschrijven als “ruim voldoende”, maar dat komt omdat er iedere aflevering wel één of twee sketches waren die de aflevering dusdanig omhoog trokken, dat deze weer oké werd. Aan de andere kant waren er ook sketches die van de categorie “leuk bedacht, maar niet meer dan dat” waren. Het grote nadeel van deze sketches: vaak duurden ze drie minuten. Als je bijvoorbeeld bedenkt: “Het is grappig om een semi-Duits absurd televisieprogramma over statistiek te maken met een kleurrijk decor en grafieken gemaakt van eten.” Dan kan dat een leuke sketch opleveren. Kán. Wellicht. Eéntje. Niet drie dus. En in dit geval waren ze alledrie niet grappig.

Maar goed, boos kun je er bijna niet om worden als er een juweeltje bij zit over het  laboratorium van Garnier:

Of deze sketch, over een geheim genootschap dat de wereld runt door net niet aangeschoten te zijn:

Jammer genoeg duren veel sketches te lang. Het lijkt of ze gewoon moeite hadden met het vullen van zes keer een half uur. Dan valt zo’n pareltje over de maanlanding in het niets:

Of deze over David Mitchells ideale vrouw:

En dan was er nog het absurde einde van deze serie. In de vierde aflevering wordt Blackadder door de heren te kakken gezet vanwege het slow-motion, emotionele einde. De laatste sketch van deze serie was echter niet minder emotioneel:

Betekent deze bijna tranentrekkende sketch dat That Mitchell and Webb Look ten einde is? Ik hoop van wel én van niet. Ik hoop van niet omdat de sketch show nog steeds vermakelijk is, al hoef je niet om iedere grap te lachen. Ik hoop van wel, omdat ik bang ben dat als er volgend jaar alweer een nieuwe show is, dat het niveau dan nog verder daalt. Dus hopelijk nemen Mitchell en Webb de tijd om deze serie te evalueren en écht nieuwe dingen te verzinnen.