Category Archives: Zeven Zinnen

Zeven Zinnen: Pete Lawrie

Posted on by
Reply

Deze maand verschijnt dan eindelijk het debuutalbum van Pete Lawrie. Helaas moet ik uit de voorproefjes concluderen dat er wel heel veel strings over de nummers zijn gegooid, wat het geheel nogal zoetsappig maakt, maar ik zit er nu al zolang op te wachten dat ik er toch aandacht aan wil besteden hier. En aangezien de teksten van Pete Lawrie zo op tegeltjes kunnen, presenteer ik hier de Zeven Zinnen van Pete Lawrie!

Je kunt zeggen van liedteksten wat je wilt – wel of geen poëzie, wel of geen kunst, maar soms slaan tekstschrijvers de spijkers op de kop. Deze rubriek dient om deze juweeltjes uit hun context te halen en te laten schitteren. In 2007 startte en voltooide ik de eerste reeks. Nu, in 2010 2011, is het tijd voor een tweede reeks van zeven artiesten. Dus zeven maal de zeven mooiste zinnen van een artiest naar keuze. Bekijk hier alle oude afleveringen. Deze keer: Pete Lawrie.

Pete Lawrie is een singer/songwriter uit Wales. Zo makkelijk als zijn nummers in het gehoor liggen, zo makkelijk ligt hij bij de vrouwtjes. Zijn stem heeft een prettige kraak / scheur en zijn teksten zijn over het algemeen waarheden als een koe. Ik denk niet dat Pete ooit een levende legende wordt, maar hij weet je toch altijd bij je strot te grijpen. Zijn debuutalbum A Little Brighter verschijnt deze maand in Engeland en bij voldoende succes, wordt het vast ook elders gelanceerd.

ZEVEN ZINNEN

1| PAPERPLANE (2010)
You can’t sell me some old dream, you must have to wash your head in bleach – to keep your conscience clean.

Lawries liedjes luister je meestal niet vanwege het snijdende sarcasme, maar hier wordt toch maar mooi even tussen neus en lippen door raak geschoten. Ik denk dat Lawrie een extra biertje heeft gedronken toen ‘ie deze regel bedacht. Dat zou ik in ieder geval hebben gedaan.

2| ALL THAT WE KEEP (2009)
Love is all that keep in the box that your burnt when you lay down to sleep

Een tegeltjeswijsheid als refrein. Dat is dus precies wat ik bedoel.

3 | IN THE END (2009)
It’s the same boat we’re all in so don’t tell me it’s sinking / just sit down and row, don’t you tip it to-and-fro you might get what you ask for in the end.

De sleur des levens.

4 | FELL INTO THE RIVER (2011)
Happiness don’t have a schedule, your time will come around

Een ongelooflijk matig nummer, maar wel mooi de Engelse versie van het aloude gezegde “Van het concert des levens heeft niemand een program.”

5| HALF AS GOOD (2011)
People think they know me, feel the things that I go through and I’m sure that’s true, they do, but not half as good as you.

Bij dit nummer begin ik me een beetje af te vragen waarom ik ook alweer deze zinnen op een rij zet. Dit nummer is namelijk zo Robbie Williams, dat het bijna schaamteloos begint te worden. Het refrein voorafgaand aan deze zin is namelijk net iets te veel voor mij (gonna say what I see when I see it / gonna know what I feel when I feel it etc.).  Deze zin maakt het dan weer goed. Een beetje.

6| PAPERTHIN (2010)
So you’re not scared? Well that’s not true, nobody’s tough, not me and you: we’re Paperthin

Dit is dan weer een bijzonder mooi nummer, over de fragiele kanten van het leven. Flinterdun zijn we feitelijk allemaal.

7| A LITTLE BRIGHTER (2009)
You make it all a little better, you make it all a little brighter. I could hold you forever, or at least for tonight.

Het nummer waardoor ik kei- en keihard werd geraakt door Lawrie’s stem en bijna therapeutische klanken. Een simpel, simpel liefdesliedje vol van de hoop die veel andere nummers van Lawrie kenmerkt (In The End, Poor Man’s Game). Dit nummer maakt alle matige popliedjes die hij de komende vijf jaar wellicht uitpoept goed. Deze staat in de canon van mijn leven (en de Kanon van 2009). Waarvan akte.

***
Reacties, commentaar en suggesties zijn, zoals altijd, meer dan welkom.
Teksten: (c) Fink
De cd’s van Fink zijn te krijgen bij de betere platenzaak.


Zeven Zinnen II: Fink

Posted on by
Reply

Je kunt zeggen van liedteksten wat je wilt – wel of geen poëzie, wel of geen kunst, maar soms slaan tekstschrijvers de spijkers op de kop. Deze rubriek dient om deze juweeltjes uit hun context te halen en te laten schitteren. In 2007 startte en voltooide ik de eerste reeks. Nu, in 2010, is het tijd voor een tweede reeks van zeven artiesten. Dus zeven maal de zeven mooiste zinnen van een artiest naar keuze. Bekijk hier alle oude afleveringen. Deze keer: Fink.

Fink (door Chris Lopez)

Finks naam werd oorspronkelijk geassocieerd met triphop en dj-sets, maar in 2005 maakte hij furore met Biscuits for Breakfast, een onvervalste singer/songwriterplaat die wél nog een uitzonderlijk gevoel voor time toonde. De gitaar stond centraal, maar werd soms meer als ritme-instrument gebruikt dan als waar melodieus snaarinstrument. De albums die volgen, Distance and Time en Sort of Revolution overtreffen qua compositie vaak het debuut. Daarmee is Fink een singer/songwriter die na drie albums al een bijzonder sterk oeuvre op zijn naam heeft staan. Je kunt ook van zijn muziek in slaap vallen – laat op de avond – heb ik wel eens gemerkt, maar wie luistert zal worden beloond met bijna hypnotiserend mooie muziek, die ook live erg goed is.

Ik ontdekte Fink toen ik vorig jaar bij een concert in het Cultureel Podium Roepaen was. Daar werd zijn muziek voor de voorstelling gedraaid. Toen al nam ik mij voor ernaar toe te gaan, maar dat zou nog tot april duren. Niet veel later tipte ook een vriend mij op de muziek van deze man. Toen wakkerde het Finkvuur in mij pas echt aan. Tegen de tijd dat het optreden in Roepaen plaatsvond, was ik helemaal om.

ZEVEN ZINNEN

1| I SEE IT ALL (2009)
Last time that I saw you it was dark
I remember ‘cause I think you’re pretty
You shine brighter, baby, in my heart
Than all bright lights in this New York city

Het ogenschijnlijk middelpunt van de kamer, feller oplichtend dan alle lichten van een wereldstad.

2| TROUBLE’S WHAT YOU’RE IN (2007)
Trouble’s what you’re in
‘cos it’s a long way to London Bridge in them heels babe
Trouble’s what you’re in
‘cos it’s amazing how much one look can reveal

Alleen een goede acteur heeft zijn non-verbale communicatie onder controle.

3 | THIS IS THE THING (2007)
And the things that keep us apart keep me alive and
The things that keep me alive keep me alone
This is the thing

De meest rustgevende break-up song allertijden. De dingen die ons scheiden houden me in leven.

4 | IF ONLY (2007)
I ain’t got the nerve,
I ain’t got the makings of the man you deserve,
I ain’t got the time – if only
I’ll be right on the train, up to town to, take you out again
Right on the train, first one outta here, to take you out again

Het volgende nummer op de cd, na This Is The Thing dus, gaat niet toevallig over een voorbije relatie. Beide een nieuwe partner, maar toch de twijfel, soms. Al is het maar omdat het menselijk is.

5| BISCUITS (2005)
Biscuits for breakfast, cup of tea for the man
4 more years of this shit and i’ll be on 16 grand
pushing the trolley, doing the rounds
4 more years of this shit and i’ll be one of these clowns

Ik interpreteer dit als een nummer over de voorspelbaarheid van je leven en de mogelijkheden om daarvan af te wijken.

6| IF I HAD A MILLION (2009)
So if I had a million,
You would have a million yeah
You would have a million too.

Niet een van de meest diepzinnige nummers, maar wel klein en mooi. De gedachte blijft ijzersterk, hoe vaak die ook wordt herhaald.

7| MOVE ON ME (2009)
That look I know so well
It’s a heaven with a taste of hell
On your lips and down within
Drown my soul, baby let it begin
Move on me

***
Reacties, commentaar en suggesties zijn, zoals altijd, meer dan welkom.
Teksten: (c) Fink
De cd’s van Fink zijn te krijgen bij de betere platenzaak.

Zeven Zinnen (slot): Turin Brakes

Posted on by
Reply

Je kunt zeggen van liedteksten wat je wilt, maar soms zijn ze gewoon heel erg mooi. Het gaat blijkbaar te ver om in zulke gevallen van poëzie te spreken, maar ik vind dat ze toch in het zonnetje gezet mogen worden. Vandaar deze rubriek. De zeven mooiste zinnen uit het repetoire van zeven bands of artiesten. Dit is de laatste keer, volgend jaar nieuwe ronde, nieuwe artiesten, maar nu eerst nog: Turin Brakes.

Turin Brakes 2007

Tsja, Turin Brakes is niet voor niets de grootste tag in mijn wolk… Het leek me dan ook niet meer dan logisch deze eerste reeks van zeven keer zeven zinnen af te sluiten met de zeven mooiste zinnen van het Britse duo (een bijna onmogelijke opgave). En dan zal ik proberen ze niet meer te noemen op deze log tot de concerten halverwege december… ;)

Had ik al een keer verteld hoe ik Turin Brakes ontdekte? Vast wel… Desondanks:

Het moet halverwege 2001 zijn geweest toen de VPRO op Nederland 3 (vermoed ik) een documentaire uitzond waarin ze op zoek gingen naar de New Acoustic Movement (en of deze echt bestond of niet). Ik heb zelf de documentaire nooit gezien, maar Mischa wel. En ik was Mischa net aan het leren gitaar te spelen. Van het een kwam en het ander en al gauw werd ik door Mischa geïndoctrineerd met bands als de Kings of Convenience, I Am Kloot, en jawel Turin Brakes. In het begin vond ik t allemaal vrij saai, maar de aanhouder wint en zodoende zaten we al gauw achter Mischa’s computer eigen versies van Toxic Girl op te nemen (nog iets later zouden we onze eigen band oprichten, maar dat is weer een ander verhaal). Enfin, ik kreeg een kopietje van The Optimist LP en in het jaar dat volgde werd ik eerst gewonnen door Underdog (Save Me), Mind Over Money, Emergency 72 en tegen het eind van 2002 vond ik de hele CD geweldig. En toen kwam Long Distance uit, gevolgd door tweede album Ether Song en ik was behoorlijk om. Zo behoorlijk dat ik in mei 2003 een fansite begon (de versie uit 2003 staat hier). Die site bestaat nog steeds, net als de band zelf (iets dat u wellicht niet is ontgaan). Ze zijn nooit zo populair geworden als de platenmaatschappij hoopte en ik denk ook niet dat dat ooit nog gaat gebeuren, maar mij weten ze in ieder geval nog steeds te boeien.

ZEVEN ZINNEN

1 | Pace of this place slow down; suits throw your phones to the ground.
 Blue Hour (Ether Song)

Blue Hour gaat over het moment dat de zon ondergaat en maan opkomt, en alles even blauw is. Het is ook een ode aan het stadsleven, maar dan op een moment dat alles even stilstaat, om de blue hour in zich op te nemen.

2 | Watch the moon go down and sun come up today; I might look tired, but I have never been so awake.
Bye Pod (Dark On Fire)

Nostalgie ten top. Over ouder worden en je realiseren dat je leeft. Echt leeft.

3 | You’re pulling me out of this whirlpool, you’re making me breathe again. And I was just thinking about you on emergency 72.
Emergency 72 (The Optimist LP en Flight Or Fight EP)

Dit is een klassieke break up-song. Olly schreef het toen het net uit was met zijn eerste vriendin. Dat proces duurde in totaal zo’n 72 uur en tijdens die 72 uur voelde hij zich machteloos, alsof hij niets kon doen. Overigens gaat er een urban myth rond, waarin de toehoorder wordt wijsgemaakt dat het liedje in feite gaat over de morning after pill. [de video]

4 | That’s alright, I warn myself: keep blood on the inside & nowhere else
Mind Over Money (The Optimist LP en Flight Or Fight EP)

Het mooie van Turin Brakes is dat ze gewone woorden gebruiken zonder dat je een idee hebt waar de liedjes over gaan. Het is volgens velen verreweg het beste nummer dat Turin Brakes ooit opnamen (hoewel ik State Of Things persoonlijk nog net iets mooier vind). Mind Over Money gaat over een relatie die niet werkt, denk ik. Time after time dear, we will just lie here staring at ceilings, zingt Olly in het begin. Het begint fout te gaan met de niet gemeende glimlach (wearing a smile like it’s going out of style, look at yourself, there’s nothing in there). De ik geeft zichzelf de schuld en wil zich zelf ervoor pijnigen, maar toch ook niet (zie de hierboven geciteerde zin). De frustratie (het ironische I take it back yeah? whatever i did yeah? i didn’t mean it, i was only joking…) en het feit dat je onrecht wordt aangedaan (up on a shelf, that’s where I need to be)… [de video]

5 | I’m the stone you’ve just thrown into the ocean, how many stones have you thrown?
Stone Thrown (Ether Song)

Nog een liedje over gedumpt worden… Daar gaat zo’n beetje de helft van alle Turin Brakes liedjes over. Het liedje verscheen eerst als Stone op de Mind Over Money single, maar werd later opnieuw opgenomen voor het tweede album.

6 | As I make my way through the century as I slowly turn to house dust, tumbling down, the rain comes down like a victory in sheets of shining memory, over and over circling around.
Rain City (Ether Song)

Na het agressieve, Little Brother, dat gaat over de zelfmoord van een vriend van de band, brengt Rain City een lichter geluid. Het is een bijna filosofisch lied, over hoop en licht en een ode aan London. Het maakt het lied optimistischer dan het hele eerste album, The Optimist LP.

7 | Listen to me but don’t die laughing, and all things must end yeah, but I can see my fate in your eyes as I’m stitched up by my friends again.
State Of Things (The Optimist LP en The State Of Things EP)

Wederom een nummer over gedumpt worden. De ‘ik’ is echter nog niet klaar om verder te gaan. Hij legt zijn lot in haar handen en ziet zijn toekomst in haar ogen. Zolang ze hem maar niet belachelijk maakt tegenover zijn vrienden, omdat hij nog niet over haar heen is… Zijn vrienden begrijpen de situatie tussen de ik en het meisje niet. Het is allemaal niet zo makkelijk als het lijkt te zijn, zonder elkaar (there ain’t no straight lines in the state of things). Ze laat de ik uiteindelijk achter in onzekerheid (see where we’re going? I don’t know, where are we going? I don’t know…).

songteksten (c): Olly Knights, Gale Paridjanian.

De rubriek Zeven Zinnen is met deze zevende aflevering (voorlopig ten einde). Begin 2008 zal de rubriek Acht Albums van start gaan, waarin ik in acht logs lang klassieke albums uit mijn collectie zal bespreken.

Zeven Zinnen: Ray LaMontagne

Posted on by
Reply

Je kunt zeggen van liedteksten wat je wilt, maar soms zijn ze gewoon heel erg mooi. Het gaat blijkbaar te ver om in zulke gevallen van poëzie te spreken, maar ik vind dat ze toch in het zonnetje gezet mogen worden. Vandaar deze rubriek. De zeven mooiste zinnen uit het repetoire van een band of artiest (tot op heden). Deze keer: Ray LaMontagne.

Ray LaMontagne

Ray LaMontagne werkte na een allesbehalve ideale jeugd in een schoenenfabriek. Op een ochtend, hij moest de vroege dienst draaien, werd hij wakker van zijn wekkerradio. Hij hoorde het nummer Treetop Flyer van Stephen Stills. Hij kocht het hele album, luisterde en besloot ontslag te nemen. In 1999 begon hij met touren, al bleef hij ook actief als timmerman. In 2004 kwam dan de relatieve doorbraak met debuutalbum Trouble. Ray is bekend om zijn zachte stem die toch heel erg hoog kan uithalen.

Na een redelijk succesvolle tour, waarbij hij de shows vooral in het donker speelt, om zijn publiek niet te hoeven zien, begon de zachtaardige Ray met het opnemen van zijn tweede album. Ter promotie speelde hij bij KCRW een aantal liedjes en koos hij random een nummer uit een lijst met covers. Hij kende het nummer niet, maar leerde het en speelde een geheel eigen versie. Het bleek Crazy van Gnarls Barkley te zijn. Toen de oorspronkelijke versie een hit werd, werd ook Rays versie alom geprezen op internet. Voor de platenmaatschappij in Engeland genoeg reden om het debuutalbum opnieuw uit te brengen. Ineens werd debuutsingle Trouble ook een hit (en gepimpt met hippe viooltjes). Daarna werd single How Come uitgebracht, met op de b-kant de Crazy cover. Zo werd Ray ineens hot stuff in Engeland.

Ondertussen kwam in Amerika al tweede album Till The Sun Turns Black uit. Het album bevatte meer instrumenten dan voorganger Trouble, maar deed het ook iets minder goed. Maar het moge duidelijk zijn dat Ray de redder van de folkcountry is, als we een naam aan het beestje gaan geven. Koop die albums.

ZEVEN ZINNEN

1 | It’s just man killing man killing man killing man killing man killing man: I don’t understand it’s just man killing man…
How Come (Trouble)

Eindelijk weer een goed maatschappijkritisch liedje. Toegegeven: er worden sterkere teksten gezongen in How Come, maar met deze enorm catchy zin eindigt hij het nummer. De video vind je hier (ja, ironisch genoeg werd het nummer gebruikt in The Devil Wears Prada).

2 | Her Papa he was a preaching man and the lord is hard to please, so she comes down from the ozark hills to these very streets to roam
Hannah (Trouble)

Ray zei bij het verschijnen van Till The Sun Turns Black dat hij sommige liedjes van Trouble niet meer kón spelen, omdat ze te persoonlijk waren, te veel pijn deden. Hannah is één van die liedjes, over een onbereikbare liefde.

3 | So now we see how it is: this fist begets the spear, weapons of war, symptoms of madness; don’t let your eyes refuse to see, don’t let your ears refuse to hear, or you ain’t never going to shake this sense of sadness
Hold You In My Arms (Trouble)

Om elkaar vast te houden, heb je twee mensen nodig. Iemand die vasthoudt, en iemand die vast wil worden gehouden. Maar zelfs als je dat wil, moet je je er wel nog open voorstellen. Anders zie je alleen maar de verkeerde dingen.

4 | There’s a lot of things I don’t understand: why so many people lie, well it’s the hurt you hide that fuels the fires inside you. Will I always feel this way? So empty, so estranged?
Empty (Till The Sun Turns Black)

Over onzekerheid en een gevoel van vervreemding. En dat je dan zelfs de mooie dingen in het leven niet echt helemaal kunt waarderen. Best depressief eigenlijk.

5 | Can you see the corporate man? He’s winning on the telephone, his possessions are his throne ’till the sun turns black.
Till The Sun Turns Black (Till The Sun Turns Black)

Het tweede album van Ray heeft als terugkerend thema het gebrek aan mythes in de hedendaagse maatschappij. Dit nummer gaat dan ook over wat er zou gebeuren wanneer de wereld begint te vergaan, of in ieder geval wanneer er iets grondigs veranderd. Wat heb je dan nog aan je mobiele telefoon of aan je flatscreen TV?

6 | You so pretty with your hair all a mess, your eyes so bright and full of happiness and I could not find the words to tell you how you are making me feel inside I just stood there before you and smiled.
You Should Belong To Me (niet uitgebracht)

De frustratie klinkt in dit live nummer maar al te goed door in zijn stem. Zijn eigen onvermogen ten opzichte van de eenvoudige schoonheid van de dame in kwestie: you should belong to me.

7 | Big-boned woman, gonna save my soul I’m gonna, big-boned woman gotta whole lotta whole lotta whole lotta what i need.
Big-boned Woman (niet uitgebracht)

Liefde gaat door de maag. En dikke mensen zijn gezelliger. Heel erg aanstekelijk!

songteksten (c): Ray LaMontagne.

Zeven Zinnen: Jens Lekman

Posted on by
Reply

Je kunt zeggen van liedteksten wat je wilt, maar soms zijn ze gewoon heel erg mooi. Het gaat blijkbaar te ver om in zulke gevallen van poëzie te spreken, maar ik vind dat ze toch in het zonnetje gezet mogen worden. Vandaar deze rubriek. De zeven mooiste zinnen uit het repetoire van een band of artiest (tot op heden). Deze keer: Jens Lekman.

Jens Lekman

Laten we het onvermijdelijk noemen dat ik Jens Lekman ontdekte. Ik luisterde immers al een tijdje naar de Kings of Convenience en als je eenmaal naar Scandinavische bands luistert, dan kom je vanzelf een keer bij de Zweedse troubadour uit. Mocht je je per ongeluk de tune van het nooit helemaal goed uit de verf gekomen TV-programma Claudia’s Showboot herinneren, dat was stiekem een liedje van Jens Lekman (You Are The Light). Dat Jens Lekman in Nederland nog niet is doorgebroken, komt misschien vooral omdat hij de radiozenders niet haalt, want in Zweden kwam zijn album op de eerste plaats binnen in de hitlijsten (om een week later te worden verstoten door Paul Potts, een Britse telefoonverkoper die stiekem heel goed opra kon zingen). Maar daar gaat het nu niet om.

Jens Lekman is al vaker aan bod gekomen op deze website. Ik heb zijn stem geprezen, zijn humor, zijn liedjes en dit keer heb ik geen sappige anekdote om te vermelden. Al is het aardig zijn Myspace te bekijken. Op een gegeven moment besloot hij zijn Myspace profiel te verwijderen en aan de wereld te gunnen (en nu is het dus gejat door een Amerikaan), om zo meer verwarring rondom zijn persoon te kweken. Maar hij heeft nog wel zo’n profiel op zijn eigen site. Inderdaad, een lege pagina. Is het niet geweldig? Zijn derde album, Night Falls Over Kortedala, is sinds kort te krijgen in de betere platenzaak. De ditisstefan.nl recensie vind je hier.

ZEVEN ZINNEN

1 | I picked up a sea-shell to illustrate my homelessness, but a crab crawled out of it making it useless
The Opposite of Hallelujah (Night Falls Over Kortedala)

Ja, het lukt niet altijd om je jongere zus uit te leggen dat je ongelukkig bent… Typisch Lekman is de humor in zijn teksten, die voor de ik-figuur over het algemeen een bittere nasmaak heeft.

2 | But what if it reaches the government that you have a beauty salon in your own apartment? I won’t tell anyone!
Shirin (Night Falls Over Kortedala)

Een politiek getint liedje, maar toch heel persoonlijk. Shirin gaat over een vrouw die gevlucht is uit Irak en om rond te komen nu een beautysalon in haar kamer heeft. Illegaal natuurlijk, maar ze kan wel heel goed knippen. Of het verhaal waar is, is nog daarentoe… Lekman lever op eigen wijze commentaar op de oorlog in Irak, door er een persoonlijk verhaal aan te verbinden.

3 | Oh drinking cheap wine to bossanova, you’re a supernova in the sky / the Jehovas, in their pull-overs are no casanovas, like you and I.
Happy Birthday, dear friend Lisa (When I Said I Wanted To Be Your Dog)

Naast de vreemde productie van zijn nummers (vol met vage samples) staat Jens Lekman ook bekend om het feit dat hij zinnen kan laten rijmen die een Engelsman helemaal niet zou kunnen laten rijmen. Het is Lekman ten voeten uit. Het nieuwste album is opgedragen aan Lisa, met wie hij nooit zal zoenen, zoals hij in dit liedje kenbaar maakt aan de wereld. Fijn om te weten.

4 | This song could be about Jesus, but it can also be a song about you.
Be Good (At The Department Of Forgotten Songs – niet uitgebracht)

Jens schrijft zoveel liedjes dat hij ze niet allemaal kan uitbrengen. Dit liedje was een tijd lang te downloaden op zijn site, Be Good, en het betreft een advies dat je alles moet doen wat je kan doen om iedereen te helpen. In feite… Want dan kan het liedje ook over jou gaan…

5 | Nina I can be your boyfriend, if it puts an end to all this nonsense / First time I see you in Berlin and you don’t tell me anyting until outside your dad’s apartment
A Postcard To Nina (Night Falls Over Kortedala)

Het liedje beschrijft een avond waarin Jens de vriend speelt van Nina, die niet tegen haar vader durft te vertellen dat ze lesbisch is. Een hilarische avond volgt, het zou zo een romantische komedie kunnen zijn, met versprekingen aan tafel, een leugendetector en ongemakkelijke stiltes… Het liedje eindigt met een brief aan Nina, waarin hij zegt Don’t Let Anyone Stand In Your Way! Je vraagt je af in hoeverre al de situaties die Lekman beschrijft op waarheid berusten. Ze lijken in ieder geval net echt… Overigens zegt Lekman hier zelf over: I think it’s all true and based on my personal experience. I must admit that it seems like my mind really reconstructs some things, and in a very– I just know that it seems like some things are not as I remembered them when I do some investigation. Like on my first record I had a song about Queen Silvia, the Queen of Sweden. I was 100% sure that I had met her but when it came out, my mom called me up and she was all upset. Like, “You never met Silvia!” And she was really upset about that because she thought the papers would write about it. Which would be really funny, if the headlines were like, “Silvia: ‘I’ve Never Met That Man in My Whole Life” or “He’s a Liar,” (…). Bron: Pitchfork Media

6 | I killed a party again, I ruined it for my friends: “Oh you’re so silent, Jens…” Well maybe I am, maybe I am.
Black Cab (Oh you’re so silent, Jens)

Op een gegeven moment besloot Jens Lekman om geen albums meer uit te brengen. Albums waren achterhaald. Maar de platenmaatschappijen dachten hier anders over en bundelden zijn EP’s naar een ‘echt’ album: ‘Oh, you’re so silent Jens’. De titel komt uit dit liedje, waarin Jens het allemaal niet zoveel uitmaakt. Hij is vooral heel melancholisch, ondanks het feit dat er een te gek gaaf feest aan de gang is. Aan de ene kant wil hij naar huis, aan de andere kant… Tsja… Wat wil hij eigenlijk? Dit is een heel populair liedje bij optredens en Jens maakt daar misbruik van door voorafgaand aan het nummer een overdreven verhaal te vertellen over hoe fans naar hem toekomen en hem prijzen voor het nummer. Om te besluiten met de opmerking dat hij het zelf ook een gaaf nummer vindt.

7 | If I’d be your psychologist, who would be the psychologist’s psychologist?
Psychogirl (When I Said I Wanted To Be Your Dog)

Jens klaagt hier over het feit dat hij altijd op foute meisjes valt. Of in ieder geval vrouwen die niet helemaal in orde zijn. Eerst lijken ze heel mooi, maar uiteindelijk blijkt het meisje een Psychogirl te zijn… En dat meisje wil hij best redden, maar wie redt hem dan? Probeer deze zevende zin trouwens een tien keer achter elkaar te zingen. Respect.

songteksten (c): Jens Lekman.

Zeven Zinnen: Fionn Regan

Posted on by
5

Je kunt zeggen van liedteksten wat je wilt, maar soms zijn ze gewoon heel erg mooi. Het gaat blijkbaar te ver om in zulke gevallen van poëzie te spreken, maar ik vind dat ze toch in het zonnetje gezet mogen worden. Vandaar deze rubriek. De zeven mooiste zinnen uit het repetoire van een band of artiest (tot op heden). Deze keer: Fionn Regan.

Fionn Regan

Als ik mijn meest geluisterde artiesten (volgens Last.fm) zou aanhouden, dan zou nu Tom McRae aan de beurt zijn (los van het feit dat ik Turin Brakes heb overgeslagen). Maar Tom McRae heeft al heel veel aandacht gehad. Fionn Regan ook, maar dat is wat langer geleden. Ik had Fionn Regan al best lang geleden kunnen ontdekken. Hij stond namelijk in april 2003 in het voorprogramma van Turin Brakes. Maar naar dat concert mocht ik toen niet (ik was nog jonger). Hoe kwam ik dan achter talent van deze muzikale genie? Ik had een aantal bootlegs van Turin Brakes op een 5 CD’s verzamelde en had op het forum aangeboden deze te verspreiden aan degenen die mij lege CD’s stuurden. Eén man, wiens echte naam ik niet eens weet (maar hij noemt zichzelf naar de Griekse god Pan op het bewuste forum), stuurde mij 6 lege CD’s en als dank voor de moeite een EP van Fionn Regan. De Hotel Room EP, om precies te zijn. En ik was meteen om. De nummers op deze EP heb ik keer op keer op keer geluisterd. De EP duurt nog geen kwartier. Sindsdien volg ik Fionn Regan, hoewel ik hem nog niet live heb kunnen aanschouwen.

Tegen de tijd dat hij net zo groot is als Bob Dylan kan ik zeggen dat ik hem al heel erg lang kende (net als Keane, al kende ik die pas een half jaar voordat ze ‘doorbraken’). Ik heb in ieder geval zijn tweede EP. Zijn eerste EP (Resevoir EP) heb ik nog niet kunnen traceren. Wel heb ik zijn Little Miss Drunk single, het debuutalbum The End Of History en de het jaar daarvoor verschenen tour EP Campaign Button, die via de site te koop was voor mensen in het buitenland. Ik MOEST de EP hebben en dus mailde ik. Ik kreeg een mail terug met de vraag of ik hem gesigneerd wilde (jahoor) en wat ik er op wilde hebben. Nou als ik dan toch mocht kiezen: het refrein van Abacus.

Nu heb ik een heus kunstwerk in huis liggen: een pentekening van Fionn Regan, ‘To the wonderousay Stefan’ en voorzien van het refrein van Abacus en nog wat andere songteksten. Het feit dat hij meer dan 5 minuten uit heeft getrokken om een luisteraar te bedanken, zegt veel over de Ierse singer/songwriter. Hij is vrij jong, maar lijkt toch uit een andere tijd te komen. Hij speelt met taal en woorden zoals geen ander dat in deze tijd doet. Hij gebruikt woorden die nauwelijks nog gebruikt worden, of hij gebruikt bestaande woorden in een andere context. Vaak valt er geen chocolade van zijn teksten te bakken, soms zijn ze zo duidelijk en oprecht dat je je ermee geconfronteerd voelt. We zullen van beide zinnen voorbeelden zien. Qua muziek is zijn van tegelijk tokkelen en akkoorden spelen misschien niet opzienbarend, maar ik kan het in ieder geval niet na doen. Op een enkele piano en drums na is het vrij rustig qua begeleidingsband, maar de muziek verveelt geen moment.

Het debuutalbum van Fionn Regan, The End Of History, verscheen vorig jaar bij Bella Union en ligt voor een zacht prijsje bij de platenzaak. Ik verzeker je, Damien Rice verbleekt bij iedere noot (Damien Rice heeft dan ook een groot respect voor Fionn Regan en heeft hem zelfs getekend bij zijn eigen platenmaatschappij). Het feit dat er nu al een zeven zinnen over hem verschijnt, zegt heel veel.

ZEVEN ZINNEN

1 | I don’t give advice but be wise and think twice before getting involved in a game, where the minority face the majority, who are faceless and born without names.
Put A Penny In The Slot (The End Of History)

Het liedje gaat vast over liefde, maar je weet het eigenlijk ook niet zeker. Misschien is Fionn Regan wel een soort Spinvis: die zingt ook zinnen die helemaal niet bij elkaar horen. Maar het zijn mooie en lange zinnen. Wanneer heb je voor het laatst een nummer gehoord met zo’n lange zin? Inderdaad. Dat hoor je niet vaak.

2 | No one, these days, says ‘thank you’ when you open doors for them anymore…
Hey Rabbit (The End Of History)

Als er een terugkerend thema is op Fionn Regans album, dan is het milieuvervuiling. Het komt bijna nooit direct tot uiting, meestal is de referentie aan het onderwerp snel tussen neus en lippen door. In Hey Rabbit wordt beeld na beeld geschapen van dieren die door menselijk toe doen niet bepaald gelukkig kunnen zijn, dat is misschien weer wat directer. Maar de kritiek wordt dan weer niet direct geuit. De kritiek volgt pas op het einde, in de hierboven geciteerde zin. Maar is het echt kritiek? Of gaat het hier om het napraten van andere mensen? Oordeel zelf. Feit is dat de teksten van Fionn kritisch zijn, maar nooit zonder vage humoristische ondertoon.

3 | Put the pen to the contract and you’ll never come back / you’ll be pushed into the back of a van / with a bag around your head / I’m the boy that you let die.
The Ballad Of The Toadeaters (Campaign Button EP)

De Campaign Button EP is de minst toegankelijke EP van Fionn Regan, omdat hij zo ongeproduceerd is. Fionns stem klinkt rauw en de gitaar klinkt erg metalig. En dat past nu juist zo goed bij dit liedje. Ik zelf denk dat dit liedje over een scheiding gaat. Of in ieder geval over een stukgelopen relatie. En Regan klinkt niet zo zeer verdrietig als wel verbitterd. Het lange bureaucratische proces (contracten, advocaten etc.) dat lijkt te worden beschreven leidt de luisteraar van de pijn in het hart van Fionn Regan. Gelukkig gooit hij die er nog even uit in de rare ‘oohs’ en ‘ays’ aan het eind van het nummer. Het nummer heeft het album niet gehaald, wat ik zelf zonde vind, omdat het hoogtepunt van de Campaign Button EP betreft.

4 | I feel your sorrow chasing tomorrow / There is no distance in your absence: If you call the monster he will appear / Like I disappear, blackout
The End Of History (The End Of History)

Laten we het er maar op houden dat het om een onzekere ik gaat, die in ieder geval niet wil dat de zelfverzekerde eikel met het meisje ervandoor gaat.

5 | Bunker or basement the bills pile up / The sea view never was an option below sea level: it’s a mining disaster / the options are blocked.
Bunker or Basement (The End Of History)

Over niet veel geld hebben, en toch een mooi leven proberen te leiden. Maar een kamer met uitzicht op zee zit er niet in. Zeker niet als je in de schulden zit. Zowel financieel als geestelijk natuurlijk. Zie overigens ook de subtiele verwijzing naar de stijgende zeespiegel.

6 | If you don’t love me, well don’t shove me out into the dark, without a flashlight or a spark.
Black Water Child (Little Miss Drunk / The End Of History)

Het is op zijn minst de moeite waard om allebei de versies van dit nummer te luisteren. Op Little Miss Drunk is het nummer rustig, weliswaar met dezelfde tokkel/slagpartij, maar dan veel rustiger. De (nog) jongere Fionn Regan zingt het nummer ook twee keer zo hoog. Het verschil is immens groot met de uptempo versie op The End Of History. Maar de tekst blijft mooi. Welke versie is het mooist? De oude… De ‘tiiiiimes’ aan het einde van het nummer brengen mij iedere keer tranen in mijn ogen op de oude versie… Maar de nieuwe versie heeft ook wel iets… De overgang van Hey Rabbit naar Black Water Child is erg mooi. En als enig uptempo nummer op de CD zorgt Black Water Child hier ook voor de nodige afwisseling.

7 | So count it on your fingers, if we got it wrong it’s cos the days have no numbers & if we leave tonight then we leave it all behind.
Abacus (Hotel Room EP / The End Of History)

Het mooiste liedje uit de Fionn Regan bibliotheek tot dusverre, en wat mij betreft ook het mooiste liedje ooit gemaakt (voor zover ik daarover kan oordelen). De tekst bestaat vooral uit observaties, het herscheppen van een nacht, of avond, om vervolgens daarover een oordeel te vellen? Ik weet het echt niet. Doe zelf een poging in de comments, zou ik willen zeggen. Mocht ik Fionn Regan ooit een keer tegen komen, bij toeval, in een pub of bar in Ierland of waar dan ook ter wereld, dan mag hij me dat uitleggen. Als ik het dan nog wil weten, want misschien is het mysterie rond dit nummer wel hetgeen wat me zo aantrekt. Of misschien is het vooral het feit dat het het mooiste nummer ooit gemaakt is…

songteksten (c): Fionn Regan.

Zeven Zinnen: Elbow

Posted on by
Reply

Je kunt zeggen van liedteksten wat je wilt, maar soms zijn ze gewoon heel erg mooi. Het gaat blijkbaar te ver om in zulke gevallen van poëzie te spreken, maar ik vind dat ze toch in het zonnetje gezet mogen worden. Vandaar deze rubriek. De zeven mooiste zinnen uit het repetoire van een band (tot op heden). Deze keer: Elbow.

Elbow

Elbow dus. Laten we het Coldplay voor gevorderden noemen. In feite is Elbow zelfs een inspiratiebron voor Coldplay. Hit Fix You lijkt wel heel erg op het Elbow nummer Grace Under Pressure. Maar Elbow is wel zo sportief om de eer daarvan in te zien. Elbow is al lang blij dat ze niet gehyped worden. De band tekende in 1997 bij Island Records, maar werd gedumpt voordat ze überhaupt de kans hadden om iets uit te brengen. Dus nam de band de lange weg, bracht 3 EPs uit en tekende in 2001 bij V2. Hier kwam wel een debuutalbum uit: Asleep In The Back werd omarmd door zo’n beetje alle critici. In 2003 volgde Cast Of Thousands (een verwijzing naar een optreden op Glastonbury 2002, wat ook op de CD terug te horen is, een massa mensen zingt ‘We believe in love, so f*ck you’). Het derde album Leaders Of The Free World uit 2005 kwam zowel op CD als DVD uit met creatieve clips van The Soup Collective. Enfin, het vierde album werd vertraagd door onder andere ziekte van zanger Guy Garvey (door mij bijgenaamd ‘De Beer’ vanwege zijn imposante verschijning), maar 24 september kondigde de band aan dat het album nu echt af was (maar nog geen titel had). In 2008 zal het verschijnen… Ik heb u gewaarschuwd.

ZEVEN ZINNEN

1 | Your vow was your smile as we moved down the isle of the last bus home and this is where I’ll go, just when it rains.
Great Expectations (Leaders Of The Free World)

Ja, het is vast heel makkelijk om sentimentele liedjes te schrijven. Maar Guy Garvey is er heel erg goed in. Regen en openbaar vervoer zijn terugkerende elementen in dit nummer. Garvey kondigt het nummer aan als een liedje over de ‘golden age of public transport in Britain.’ Het roept in ieder geval regenachtige nachten in de bus op. Alleen.

2 | And he talks of people ten years gone, like I’ve known them all my life. Like scattered black and whites.
Scattered Black and Whites (Asleep In The Back)

Foto’s als herinneringen, het thema is natuurlijk niet erg bijzonder. Maar, Garvey maakt het net iets echter dan je verwacht. Zingend I Come Back Here From Time To Time hoeft hij niet te bedoelen dat hij ook daadwerkelijk teruggaat naar zijn ouderlijk huis, het kan natuurlijk ook betekenen dat hij af en toe gewoon liever aan vroeger denkt dan met de dagelijkse dingen bezig te zijn.

3 | I haven’t been myself of late, I haven’t slept for several days but coming home I feel like I designed these buildings I walk by.
Station Approach (Leaders Of The Free World)

Ken je dat gevoel? Thuis komen. En dan niet gewoon, na een dag werk of school, maar zo’n dag dat je je extra bewust bent van waar je heen gaat en waar je vandaan komt. En dat het thuis is. Niet zomaar een plek, maar thuis.

4 | Don’t mix your drinks, don’t mix with him. It will kill you one day. Good advice. Sound advice.
Don’t Mix Your Drinks (Asleep In The Back)

De halfvalse zachte klaagzang op dit nummer doet vermoeden dat de ‘him’ in dit liedje helemaal niet zo’n kwade gast is. En dat het vooral niet de bedoeling is dat er gemixt met hem wordt, omdat hij niet de ‘I’ uit het liedje is. De ik is echter geen moment overtuigend als oprechte, goede gast. De mooie loop van hoge tonen en een hele mooie gitaarpartij geven dit liedje een onheilspellend gevoel mee.

5 | This I need to save: a simple trinket locked away. I choose my final scene, today, switching off with you.
Switching Off (Cast Of Thousands)

Garvey had een keer een gesprek met de bassist van de band over de dood en op een bepaald moment ging het over het idee dat vlak voor je doodgaat, nog één keer je leven als een film voor je wordt afgespeeld. Zij redeneerden: als dat gebeurt, kun je ook tegen jezelf zeggen: en dit is de laatste scène die ik wil zien. Mooier wordt het niet. Dit is het. Of in ieder geval: hiermee wil ik eindigen. En als je dat tegen jezelf zegt, dan moet het wel een heel erg mooi moment zijn. In dit geval met een geliefde. En als je dan tegen die ander zegt dat dit het moment is, dan ben je of heel romantisch, of heel erg cliché. Kies maar.

6 | You burn too bright, you live too fast. This can’t go on too long: you’re a tragedy starting to happen.
Red (Asleep In The Back)

Lange tijd was Red een van de weinige liedjes van Elbow die ik echt mooi vond. De rest moest nog groeien. Dit is een stukje van het refrein en misschien niet de mooiste zin uit het nummer, maar hij omvat wel het thema van het nummer volledig. Erg mooi.

7 | But all this’ an imagined affair, while sitting in a bar spilling in a bar and I drink until the doorman is a Christmas tree and my speech is just a gas leak.
An Imagined Affair (Leaders Of The Free World)

Niet een van de sterkste liedjes van het derde album, maar tekstueel gezien het meest sfeeropwekkend, denk ik. Een liedje over een vrouw, over gesprekken, om uiteindelijk te eindigen in een bar. Het is nooit gebeurd, of het is in ieder geval alsof het nooit is gebeurd. En dus nemen we er nog maar een…

songteksten (c): Elbow.