Zo. We zijn weer begonnen met een seizoen mollenstreken. Ditmaal vanuit IJsland, al lijkt het erop dat voor de tweede helft van het seizoen de zon gaat worden opgezocht. Art Rooijakkers doet de presentatie, voor het eerst een jonge, vlotte presentator dus. Toch anders dan Angela, Karel en Pieter-Jan, maar alles went… Vast… Behalve wellicht de teksten die Art uit mag spreken. Dat de mol van nature niet voorkomt in IJsland vind ik nog wel gaan, maar dat hij tegen het einde van de aflevering ook nog zegt dat de mol het liefst ‘s nachts opereert en dat hier 20 uur de zon schijnt in de zomer. Tenenkrommend, vond ik het.
Dat gezegd hebbende: een prima eerste aflevering. Je hoopt gewoon nu al dat Dio de mol is. Klunzig – helemaal niet als een streetwise rapper – sjokt hij over de gletsjer in IJsland. Bij het introfilmpje moest ik de nodige vraagtekens zetten bij de kandidaten – ik meende van de meeste nog nooit te hebben gehoord, maar na de korte bio’s bleek bij de meeste toch een belletje te gaan rinkelen.
Vorig jaar hadden we al een irritante mol en dus hoop ik van ganse harte dat Anne-Marie Jung de mol NIET is. Ik weet niet wat het is, maar ze staat me nu al tegen. Gelukkig heeft ze nog geen vrijstelling geregeld. William legt het er ook al te dik bovenop, dus laten we hopen dat hij zich een beetje weet te gedragen de rest van de serie.
Wordt het dan een Mol die je zo zou vertrouwen? Maarten van der Weijden, hoe mooi het ook zou zijn, is vrees ik de ultieme good guy. Maar dan van het type “ik weet niet of hij het in zich heeft.” Zou wel mooi zijn: een fanatieke sporter die even iedereen voor het lapje houdt. Marit probeert zich ook onder het kopje “goede bedoelingen” te scharen – ze krijgt mooi een vrijstelling en probeert daarna het spel te frustreren door zich over te geven – en met succes. Ik heb altijd al een beetje een zwak voor Marit gehad, maar dit ging me vrij ver. Ik weet het nog niet wat betreft Marit.
En als we van de makers van Wie Is De Mol IEMAND moeten vertrouwen dan is het Liesbeth Staats, die de openingsmonoloog mag voeren van de serie. “Helemaal alleen, dat was zo bizar… Ik ben denk ik mijn hele leven nog nooit zo alleen op een strand geweest”, zo worden we de serie ingezogen, nog niet eens echt zoekende naar een Mol, maar vooral naar het begin van de serie na minutenlang sfeerbeeld (voorzien van tikkende klok en kloppend hart) en dus misschien nog makkelijk in te pakken? Of is ze juist een bliksemafleider? Ik hou haar in de gaten.
Nee, het kan iedereen zijn nu nog, maar we moeten toch kiezen. Frits dan? “Mysterieuze” (mogen we dat alstublieft zelf uitmaken) Hadewych? Tim “mattie van Art dus ik mag meedoen en wil dan best de mol zijn” Kamps?
Nou… Het is nog steeds gokwerk natuurlijk. Laat ik voorop stellen dat ik HOOP dat Dio er nog weken in blijft zitten, maar als ik nu moet kiezen, kies ik voor… Liesbeth.
Tsja, zoals iedereen het een tijdje leuk vond om planking-foto’s te maken, of dertig dagen lang iedere dag een liedje te plaatsen, zo is het nu al een paar weken “hot” (of: irritant) om het liedje te posten wat op 1 stond toen je werd geboren.
Nu heb ik altijd stiekem een lichte aversie tegen dergelijk kuddegedrag als ik zelf niet een van de eerste deelnemers ben (en sommige rages heb ik nooit begrepen). Dus was ik al helemaal niet van plan om in het kader van deze hype mijn geboortenummer1 te plaatsen. Maar de nieuwsgierigheid won het, want wat STOND er eigenlijk op 1 toen ik werd geboren? En toen dat ook nog eens een leuk liedje bleek, kon ik niet nalaten het toch te plaatsen.
Op ditisstefan.nl dan he, niet op Facebook. Want dat is niet origineel.
In het bijzonder mooie Frozen Planet, de documentaireserie over de poolgebieden uitgezonden op de BBC (en in Nederland door de EO), zitten niet alleen fantastisch mooie landschappen, maar ook klein vermaak. Zo leren wij nogmaals dat dieren niets menselijks vreemd is. Bijvoorbeeld stelen. Deze pinguïn kan heel goed stelen. Want waarom zou je moeilijk doen als het makkelijk kan?
2012 voelt als de verre toekomst die eindelijk nabij is. Ik kijk met gemengde gevoelens naar 2012. Ik ben niet overdreven optimistisch – hoe kan het ook anders als economische doom en gloom het nieuws beheerst en het weer tot nu toe ook mistroostig mag worden genoemd. Toch ben ik ook niet extreem negatief gestemd. Er staan al wat leuke dingen op het programma, waaronder enkele toffe concerten en ik ben nog steeds enthousiast over de baan die ik eind 2011 heb aangenomen.
2012 voelt als een jaar waarin dingen kunnen veranderen en we een normale overheid kunnen krijgen – bijvoorbeeld. Maar we mogen pas in 2015 weer naar de stembus (tenzij…) en de crisis lijkt het nieuws nog jaren te beheersen. Terwijl die hele crisis mij nauwelijks raakt. Iedereen maakt zich meer zorgen, inclusief ondergetekende, over hoe fout alles kan gaan. Er moet efficiënter gewerkt worden wellicht, harder zelfs. Er moet gevochten worden voor bestaansbehoud in de zakenwereld. Dat ook wellicht. Maar verder kan ik nog steeds grotendeels zelfstandig wonen (gedeelde badkamer, maar ja, wat wil je met de huurprijzen), leuke dingen doen en normaal eten. Komt er een tijd dat zelfs dat opletten geblazen wordt? Ik hoop het niet natuurlijk, maar ik realiseer me ook dat er genoeg mensen zijn die al minder geluk hadden en nu nog steeds niet goed rond kunnen komen.
2012 wordt niet het jaar waarin we ons geen zorgen hoeven te maken. De terroristische dreiging lijkt ingewisseld voor een economische, in ieder geval in de media. En dan worden we straks ook nog eens geen kampioen met voetbal. Het zit Nederland ook niet mee. Het is eenvoudig om dingen te relativeren, soms, maar wanneer moet je stoppen met relativeren (“Nederland heeft het zo slecht nog niet”) en oprecht zorgen beginnen te maken. Zoals de Occupy-demonstratie (zooo 2011, trouwens) naast mijn nieuwe werk al weken niet meer groeide of tekenen van leven vertoonde: wanneer moet je de zaak laten voor wat die is en wanneer moet je blijven strijden?
2012 heeft alles in zich om een vreemd jaar te worden. Maar hopelijk wordt het niet een jaar van teleurstelling, van onvrede en van pech. Zullen we er maar met zijn allen iets moois van gaan maken?
Dat met die gouden sleutel was niet zo’n heel briljant idee. En ook weer wel. Terugkijkend op 2011 heb ik mede dankzij die sleutel best veel bereikt. Ik ben immers verhuisd, van baan gewisseld en begonnen met rijlessen (het sleutelwoord is hier begonnen). In die zin is 2011 een uiterst productief jaar geweest. Het extra voornemen, om mezelf te verrassen en boven mezelf uit te stijgen is ten dele gelukt. Ik heb heel veel extra dingen gedaan, maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik mezelf daardoor niet ben tegengekomen. Ik heb ook wat grenzen van mezelf ontdekt. Dat was minder leuk, maar het hoort er bij.
De gouden sleutel was bedoeld voor mijn goede voornemens in 2011, en de sleutel mocht pas af als ik mijn goede voornemens had uitgevoerd. Nu is 2011 voorbij en eigenlijk moet ik alleen nog mijn rijbewijs halen. Maar 2011 is voorbij. Dus gaat de sleutel toch af.
En af en toe, zal ik hem nog wel eens omdoen. Omdat de sleutel wel een beetje bij mij is gaan horen. Maar niet omdat ik heel veel goede voornemens voor 2012 heb die ik wil uitvoeren. Er is genoeg te doen het komend jaar. Maar voorlopig gaan we het maar eens per dag te lijf. Het plan voor 2012? Er is geen plan.
Behalve rijbewijs halen dan. Dat moet toch echt in 2012 lukken.
Eerder heb ik al een voorschotje genomen met een terugblik op de concerten van 2011, maar dan nu de officiële, totaal impulsieve terugblik op 2011. Ditisstefans Kanon dus. En dat wordt al een jaartje of vier bewust met een K geschreven.
Actualiteit
Al sinds de middelbare school loop ik rond met vragen als “wie ben ik?”, “wie wil ik zijn” en “wat moet ik doen om dat te bewerkstelligen?” Daarin ben ik vast niet uniek. Maar één ding dat ik opmerkte was dat ik te weinig met actualiteit bezig was. Terwijl ik toch een wekelijks nieuwsoverzicht op de lokale radio presenteerde, was ik nauwelijks op de hoogte van landelijk of internationaal nieuws, de crisis of – om maar wat te noemen – de binnenlandse politiek. En voor iemand die journalistieke trekjes vertoont, is dat op zijn zachtst gezegd opvallend. Dus luister ik tegenwoordig trouw het Radio 1 journaal op weg naar mijn werk en probeer ik ook iedere dag de krant door te bladeren – hoewel die me een stuk minder interesseert.
In 2011 stond ik dan ook een stuk dichter op het nieuws. Er ging weer een hoop fout in de wereld. Ik herinner me nog de kernramp in Fukushima. De live feeds van de BBC, CNN en nog wat nieuwszenders volgde ik trouw. Eerst de constante dreiging, tot het moment dat je beseft dat het op een ramp is uitgedraaid. Je hoopt dat het nooit meer gebeurt.
En met vele Japanners lieten ook een hoop ‘bekende mensen’ het leven. Amy Winehouse kwam niet helemaal – maar toch nog – onverwacht. De dood die me het meest zal bijblijven is die van Steve Jobs. Een groot deel van 2011 werkte ik bij een Apple-tijdschrift en tussen alle iPad-, iPod-, Mac- en iPhone-perikelen kwam er ineens een stukje menselijk nieuws op onze website voorbij. Echt wereldnieuws. Ik had Steve Jobs niet zo hoog zitten. Natuurlijk, hij introduceerde erg gebruiksvriendelijke producten op zo’n manier dat de hele wereld er gek van werd. Maar verder leefde ik niet volgens zijn filosofie, om het zo maar te zeggen. Ik stond niet iedere dag op met een Steve-quote-van-de-dag. Maar tussen alle geruchtenmolens door was het mooi om even met echt nieuws bezig te zijn, hoe triest het ook is dat zo’n ziekte weer een leven eist – en nu een erg invloedrijk. Misschien niet het belangrijkste nieuws van het jaar, maar wel iets wat ineens heel dicht bij mijn dagelijkse leven kwam, als Apple-redacteur.
Nevenactiviteiten
Tsja, en ik vind een fulltime baan niet genoeg. Want nee, ik moet niet alleen redacteur zijn, ik moet ook een rijzende ster in de blogwereld, dus begin ik naast een literatuurcursus en een wekelijks radioprogramma en mijn baan ook nog twee keer per week te bloggen voor een groot Engels technologieblog, wekelijks voor een Nederlands cultuurblog en muziek te maken en een podcast te maken… En wil ik dertig boeken lezen (niet gelukt trouwens – later meer hierover) en op sollicitatiegesprek in London gaan (niet geworden, maar het was wel een mooie ervaring)…
Dat was allemaal een beetje veel en daar heb ik dan ook in de loop van de zomer van 2011 mee gebroken. De rest van het jaar loop ik met de gevolgen: dagen vol stressreacties, dagen vol unbestimmtheitsgefühl en dagen vol wie ben ik als ik al die dingen niet doe? Gelukkig heb ik sinds december een baan waar ik meer in kwijt kan dan alleen mijn schrijversei. Hopelijk betekent dat dat ik in 2012 me wat minder zorgen hoef te maken over mezelf en waar ik naar toe wil. Al die stress laat ik hopelijk achter met een paar kilo’s zorgen en mijn oude studentenkamertje in 2011. Ik hoop dat ik in 2012 wat vaker gewoon tevreden ben in plaats van me concentreer op wat ik mis.
Ontspanning
Er was echter ook ontspanning, al kwam een deel daarvan weer voort uit “omdat ik daar een beter mens van word”… Zo had ik me al langer voorgenomen meer te gaan lezen. Aangezien ik vroeger bij Nederlands op de RU wel vaker een boek in een week moest lezen, nam ik me voor om toch zeker 30 boeken te lezen in 2011. En dat vulde ik dus ook in bij mijn Reading Challenge 2011 op Goodreads. Uiteindelijk haal ik de helft – dankzij een paar dikkere pillen en een paar weken dat het er even niet van kwam. Zo had ik erop gerekend op vakantie veel te kunnen lezen. Maar dat kon dus niet. In ieder geval heb ik meer gelezen dan in 2010 – veel meer – want ook veel meer leuke artikelen. Mijn kerstpakket bestond uit een klein fortuin aan boekenbonnen, dus 2012 zit wel goed wat betreft lezen. En we gaan niet meer voor de dertig in 2012. Maar wel voor de 16. Eentje meer dan dit jaar. Dat lukt vast.
Muzikaal gezien viel er ook weer veel te ontspannen. Spotify zorgde ervoor dat ik overal toegang had tot een ontzettend grote muziekcollectie. Dat had tot gevolg dat ik maar weinig cd’s en lp’s kocht. In die zin heb ik wel geld uitgespaard en heb ik alleen platen gekocht die ik echt wilde hebben. Concerten waren er weer volop en dat houden we komend jaar met een beetje geluk gewoon vol.
De rest van mijn tijd werd gedood met vele series. Britse comedy, Amerikaans kwaliteitsdrama, alternatieve sitcoms: ik keek het allemaal in 2011. Een prettige lengte qua afleveringen en af en toe een goede grap: heerlijk ontspannen even, na het eten of op een zaterdagmorgen. Afgewisseld met een goede arthouse film op popcornspektakel – al dan niet in de bioscoop. Al ga ik in 2012 ook proberen om eens af en toe niks te doen.
Voornemens
2011 was voor mij ook het jaar van de gouden sleutel en de goede voornemens. Nieuwe baan, rijbewijs, verhuizen. Die drie dingen stonden op het lijstje van 2011, daarna mocht mijn sleutel pas af. Het rijbewijs is nog niet binnen, dus de sleutel is ook nog niet afgedaan. Maar mijn voornemens van 2012 ga ik het anders doen. Mijn goede voornemen wordt om mezelf geen hoge eisen meer te stellen. En mijn rijbewijs halen natuurlijk. Zodat ik daarna zelf mag kiezen of ik de sleutel voor de lol blijf dragen, of af doe en als aandenken bewaar. Maar daarna ga ik eens een tijdje proberen om niet te veel van mezelf te eisen. Dus niet te veel voornemens dit keer.
Liedje van het jaar: Putting the dog to sleep – The Antlers
Meest geluisterd in 2011
1. Fountains of Wayne
2. Turin Brakes
3. Pete Lawrie
4. Damien Jurado
5. Ane Brun
6. Teitur
7. Lisa Hannigan
8. Thomas Dybdahl
9. Fionn Regan
10. The Killers
Meest geluisterde albums
1. Lisa Hannigan – Passenger
2. Fountains Of Wayne – Sky Full of Holes
3. Pete Lawrie – A Little Brighter
4. The Killers – Day & Age
5. Two Door Cinema Club – Tourist History
6. Ellie Goulding – Lights
7. Teitur – Let The Dog Drive Home
8. Beirut – The Rip Tide
9. Villagers – Becoming A Jackal
10. Fionn Regan – 100 Acres Of Sycamore
Site
Ditisstefan heeft betere jaren gekend, maar ik ben niet ontevreden. Na 2010, waarin ik pas echt onregelmatig postte, heb ik in 2011 in ieder geval weer regelmatig berichten geplaatst waar ik zelf ook wel van kon genieten. Als ik dat een beetje kan vasthouden in 2012, haal ik er in ieder geval voldoening uit. En dat is uiteindelijk het belangrijkst. Tot volgend jaar!
