Stefan luistert: Fionn Regan – Catacombs

Vandaag arriveerde de eerste gadget die ik beroepsmatig ga beoordelen. Het is een Nokia N900. Hij zag er op internet wel oké uit, moest ik vanaf de aankondiging al bekennen. Maar geld om het apparaatje te kopen had ik niet. Een van de voordelen van het schrijven voor een computerblad is dat je gewoon kan bellen en er een aan kan vragen. Het afgelopen uur heb ik er dus mee zitten spelen en zo brak ook het moment aan dat ik de mediaspeler wilde uit proberen.

Nu wil het toeval dat mijn favoriete troubadour (dat is ook iedere maand een ander, maar goed, Fionn Regan staat op 1 wanneer die een cd uitbrengt) terug van weggeweest is. Fionn Regan bracht vorig jaar Protection Racket uit, als eerste single van The Shadow Of An Empire, het tweede album dat vanaf zeer binnenkort in de winkels ligt. NME is zo aardig om de tweede single (Catacombs) gratis uit te delen. Hier dus. Als ware Fionn Regan Bob Dylan, zo heeft hij zijn akoestische gitaar aan de kant geschoven en een versterker gekocht. Zowel Protection Racket als Catacombs zijn dus iets “harder”. Hoewel, de composities zijn (tot nu toe) van dezelfde slag als op The End Of History. Alleen nu dus met distortion. Protection Racket was even wennen, maar Catacombs klinkt prettig en geschikt…

Op de N900 althans, want zo komen beide alinea’s bij elkaar. In plaats van het nummer op mijn stereoinstallatie te draaien, dacht ik “laten we het bestand is via bluetooth naar de telefoon sturen en dan afspelen.” Nu, dat werkt in ieder geval. En hoewel de ingebouwde speakers niet om over naar huis te schrijven zijn, is het geluid dat uit mijn Sennheiser oortjes komt erg goed (beter dan met mijn Samsung telefoon).

Het lied bevat een scala aan meer en minder distorted gitaren, niet te volgen teksten, de typische Fionn Regan stem en dat alles in een mooi gemixte productie. Leuke “Oooh’s” en een catchy refrein (Let’s take it outside, the kids are sleeping, I’ll pay you to do me some damage) maken het geheel af. Het geheel zou zo waar hitpotentie kunnen hebben…

Laat ik het zo stellen: ik kan niet wachten totdat ik The Shadow of an Empire in handen heb… Het album verschijnt op 15 februari 2010. Download HIER Catacombs, zolang de voorraad strekt.

Geplaatst in Muziek | Tagged | 2 Reacties

Wat is er met De Mol?

Blijkt toch weer dat ik er naast zat. Volgend jaar toch maar gokken ná de eerste aflevering van Wie is… De Mol? Wellicht… Ik blijf het wel een dubieuze situatie vinden. Manuel verdwijnt zonder ook maar één seconde beeld, zonder bewijs dat hij ziek is. Er zijn eerder mensen afgehaakt door ziekte bij De Mol, maar niet eerder zo mysterieus. Ik was er dan ook vrij zeker van dat Manuel terug zou keren in de aflevering erop. Maar afgelopen donderdag geen spoor van mijn mol. Helaas. En gezien het feit dat het praktisch onmogelijk (en oneerlijk) is voor Manuel om nu nog in het spel terug te keren, is het tijd om een nieuwe Mol te kiezen. Hoewel ik het scenario dat hij de mol was, maar ziek werd en vervolgens het stokje heeft overgedragen, niet helemaal uit. Maar omdat ik er van overtuigd ben dat iedere mol een uitgebreide training ondergaat, vind ik dit niet helemaal plausibel. Ik hoop dat de slotaflevering het werkelijke verhaal van Manuel zal onthullen.

Verder moet ik bekennen dat deze reek van Wie is… de Mol? mij nog niet gegrepen heeft. Misschien is het omdat ik op donderdag in principe geen tijd heb om live te kijken en ik dus ben aangewezen op Uitzending Gemist, misschien is het gewoon een saaie reeks. Pas afgelopen donderdag begon er wat spanning en drama in de serie te komen. Hoewel, het was wel kinderachtige actie. De kleren van Frits Sissing werden gestolen (op zich een aardig idee), maar toen Frits vervolgens kleren terugstal, zette Kim meteen pruillip op. Ze zei nog net niet dat het “kei gemeen” was. Ook over wie er als eerste de sleutel / vrijstelling mocht pakken werd behoorlijk kinderachtig gedaan: “Daarom niet!” Groei op, mensen.

Wat dat betreft doet Frits het niet heel slecht. Hij is in ieder geval sluwer dan de overige kandidaten. Jammer genoeg vind ik hem ook best wel storend. Op de een of andere manier vind ik zijn gedrag net iets té gemaakt. Ik bedoel, er zal genoeg gemonteerd worden, maar hoe die cameraploeg hem midden in de nacht volgt waarna hij als een straatrover de restjes van de barbecue opvreet. Ik kan er niet vrolijk van worden.

Feit is dat ik nog geen enkele kandidaat heb gezien waarvan ik HOOP dat die De Mol is. Ja, misschien Arjen Lubach, maar gezien het feit dat hij de minst bekende van het stel is, is ook hij een vrij onbevredigende mol. Je hoopt dat het iemand is die iedereen enorm voor de gek houdt, maar tot nu toe is het enige wat De Mol hoeft te doen: rondlopen en doen alsof het hem iets kan schelen. Ik mis in deze aflevering het vuur, het enthousiasme… Daarmee kom ik uit bij mijn jaarlijks terugkerende argument: met onbekende mensen is het leuker. Mensen die wíllen meedoen, gaan verder en dat is leuker om te zien. Dan bedoel ik niet dat ze allemaal enge dingen moeten doen, ik bedoel dat onbekende mensen enthousiaster zijn en minder bevooroordeeld. Maar goed, we kunnen niet meer terug nu… Dan haakt de helft van de kijkers natuurlijk af.

Dat brengt me bij mijn tweede punt. Vroeger kwamen deelnemers zichzelf nog wel eens tegen en moesten ze grenzen verleggen. BN’ers die met zijn allen in twee tentjes moeten slapen. BIG DEAL! Verder worden er alleen maar psychologische spelletjes en traditionele zoek- en vindspellen gespeeld. Waren de opdrachten op of had het programma dit jaar gewoon een andere redactie? Of wordt het verzekeringstechnisch te duur om BN’ers te laten parachutespringen? De psychologische spelletjes zijn leuk als de groep klein is, tegen het einde, als de deelnemers moe en uitgeput zijn. Nu moet het een mooie, spannende reis zijn. Dit jaar merk ik er echter niets van en voel ik me om die reden ook minder betrokken bij het spel en de kandidaten. Jammer.

Mijn nieuwe gok is Sanne. Al maakt het me op dit moment eigenlijk weinig uit wie de mol is. Hopelijk verandert dit na de volgende aflevering?

Geplaatst in TV | Tagged | 1 Reactie

Ze komen…

Wie komen?

1. Turin Brakes
2. De Posts

1. Turin Brakes

Ik zou niet durven beweren dat ik de reden ben dat Turin Brakes naar Nederland komt (dat is namelijk het nieuwste album), maar ik weet met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat ik mijn favoriete band al regelmatig op het bestaan van Nijmegen heb gewezen (op het forum, bij concerten en op twitter). Toen ze dan ook, in een reactie op een vraag van een medefan aan mij (of ik Turin Brakes ging zien in Engeland) tweetten dat “maybe we will come see him for a change ;) ”, toen hoopte ik heel erg dat dat in ieder geval een optreden in Nederland betekende en niet alleen een flauwe grap was. Dat was het niet, bleek afgelopen vrijdag. Turin Brakes speelt op zondag 18 april in Doornroosje. Overigens ga ik er wel van uit dat er nog meer optredens bij komen (hopelijk ook in Nederland en hopelijk de zaterdag (en / of vrijdag) ervoor bijvoorbeeld – dan wordt het een Turin Brakes themaweekend). Of is dat teveel van het goede? Misschien ook wel…

2. De posts

Met mijn nieuwe leefritme (vroeg naar bed, vroeg weer op en de hele dag bezig – inclusief de avonduren) volledig op stoom lukt het me nog niet echt om consequent nieuwe berichten te plaatsen hier. Helaas. Ik had gedacht dat nu mijn uren gestructureerder zouden zijn ingedeeld, dat er dan weer tijd zou zijn om te bloggen. Net als vroeger… Er waren dagen dat ik dagelijks iets postte hier. Ergens is er iets fout gegaan (lerarenopleiding). Maar ik heb besloten dat het me toch moet lukken om in iedere middagpauze in ieder geval een half postje te schrijven. Op die manier kan ik iedere twee dagen iets publiceren. Dat gaat me in de praktijk natuurlijk nooit lukken, maar het is wel aardig om het te proberen, nietwaar? Overigens tweet ik dagelijks, dus volg me vooral! Soms zeg ik zelfs iets boeiends (er even vanuit gaande dat je Turin Brakes boeiend vindt).

Geplaatst in Leven | Tagged | Laat een reactie achter.

Stefan kijkt: The Men Who Stare At Goats

The Men Who Stare At Goats had alles in zich om een briljante film te worden. Een absurd plot, Kevin Spacey, George Clooney en nog een rits topacteurs die zichzelf niet serieus nemen en een hilarische trailer (te bekijken op de site die ik hiervoor al linkte). En misschien heb ik de film enigszins geïdealiseerd, of was ik gewoon te moe toen ik hem ging kijken, maar hij viel me toch tegen. In The Men Who Stare At Goats ontdekt een journalist (McGregor) het verhaal van een paranormale legereenheid die zich bezighield met het op vreedzame manier verslaan van de tegenstanders. Maar ook in dit New Earth Army was stront aan de knikker in de vorm van Kevin Spacey. Als bijna ongeïnteresseerde soldaat kickt hij op geniepige wijze de leider van de divisie (Bridges) en laat hij de eenheid ten dele ontmantelen. Hij dwingt het toptalent van de divisie (Clooney) zijn krachten voor evil te gebruiken. Clooney verlaat het leger en begint een dansstudio, totdat hij wordt gereactiveerd en in Irak McGregor tegenkomt, die enigszins geïnteresseerd maar ook vol ongeloof met de soldaat meereist. Met alle gevolgen van dien.

Het lag niet aan de acteurs: met name George Clooney en Jeff Bridges spelen briljante rollen. Het lag ook niet zo zeer aan het plot. Hoewel incoherent, zit er uiteindelijk zelfs een over de top finale in de film. Misschien lag het een beetje aan het script en vooral ook de spanningsbogen. We schakelen van hot naar her en om de zoveel minuten wordt er tijd ingeruimd voor een (al dan niet relevant) zijsprongetje, meestal hilarisch. Het probleem is dat de meeste van deze zijsprongetjes in meerdere of mindere mate in de trailer zijn verwerkt. Kortom, als je de trailer eenmaal hebt gezien (waarin George Clooney een Irakees omver rijdt, een geit doodt met zijn blik en aan Ewan McGregor (die zelf meespeelde in Star Wars) uitlegt wat een Jedi Warrior is), zijn deze zijsprongen – hoewel briljant – toch niet zo leuk meer. De flauwe verwijzingen naar andere films (in de dialogen) en de finale zijn dan de enige onderdelen die nog daadwerkelijk op de lachspieren werken.

Kortom, The Men Who Stare At Goats is een typisch geval van “de trailer gaf net te veel weg”. De film had zomaar een absurdistisch oorlogsmeesterwerkje kunnen worden in de trant van Inglourious Basterds, maar uiteindelijk is de film daarvoor net iets te onevenwichtig qua toon en ontwikkeling, en vooral: eigenlijk niet boeiend genoeg om al die uitweidingen te compenseren. Droog is de film zeker, woestijndroog zelfs. Maar tegen de tijd dat de oase wordt bereikt, ben ik allang gestorven van de dorst.

Geplaatst in Leven | Tagged | Laat een reactie achter.

Ik zou Stefan niet zijn als…

Ik zou Stefan niet zijn als ik u niet zou wijzen op het bestaan van een gratis downloadmogelijkheid van een lied van Turin Brakes. Het is gratis (het kost u eigenlijk alleen tijd en een geldig e-mailadres). Geen geld dus. Het nummer heet Apocolips en het is niet je standaard Turin Brakes track. Sterker nog, ik moest er even aan wennen. De vocalen zijn als een koor ingezongen en het doet mij eerlijk gezegd een beetje denken aan Radiohead. Het is naast donker en depressief, maar ook licht en optimistisch (dankzij het mooie gitaarwerk van Gale Paridjanian, die deze track schreef). Gelooft u mij als ik u zeg dat die gitaarrifjes niet zijn versneld.

Een hit wordt het natuurlijk niet (ook omdat het geen single is), maar het wekt bij mij in ieder geval de interesse voor de volgende CD, Outbursts, hoewel die interesse er eigenlijk altijd al was. Maar goed, zelfs als je denkt “Turin Brakes, das best wel “meh”-muziek” wil ik je vragen het voor de grap eens te downloaden. En dan een paar keer te luisteren.

Gewoon omdat het kan. En laat daarna hier eens weten wat je ervan vindt.

Het nummer is te vinden op www.turinbrakes.com.

Geplaatst in Muziek | Tagged | 2 Reacties

Stefan luistert: Tom McRae – ‘Please’ & ‘Out Of The Walls’

Rasoptimist Tom “de lucht is altijd blauw” McRae is er weer! Zijn nieuwe CD, Alphabet of Hurricanes, heeft een zwartwitrode cover met een kapotte paraplu erop, dus dan is het wel duidelijk hoe laat het is. Inmiddels zijn er twee liedjes de wijde wereld in gestuurd. Op Stubru is op zijn minst één keer per werkdag Please te horen, een uptempo “flikker maar lekker op met je liefdes”-liedje met een sound die we van Tom “ik ga wel in een hoekje cynische opmerkingen over de wereldpolitiek lopen maken” McRae niet kennen: het is groots, het heeft een stampend ritme en het is (redelijk) catchy.

Please let my heart go. Cos I don’t care no more.

Op de Nederlandse radio heb ik hem nog niet gehoord, maar hij is in ieder geval dus dagelijks op Stubru en hier op Radio 1 (België) te horen. Ik ben nog niet helemaal verkocht, maar misschien is het een grower. Zolang Stubru hem iedere dag blijft draaien, zit het dus wel snor.

Het andere liedje is sinds heden morgen gratuit en voor niks te downloaden (nou ja, in ruil voor je e-mail) op www.alphabetofhurricanes.com. Out Of The Walls is qua sound meer traditioneel Tom “we gaan naar de kloten, en ik het eerst” McRae. En de eerste regels maken dat meteen duidelijk:

Wake up, love, think I’ve lost control, the shadows are on the march, I can’t fight them all, cos they come out of the walls, they come out of the walls.

Voor dit laatste liedje is ook een video gemaakt door Richard Clayderman. Het verschijnsel “music video” is al twee albums niet meer voorgekomen in de wereld van Tom McRae, dus Cooking Vinyl (zijn nieuwe label) doet het nu al beter dan zijn voorgangers.

Het nieuwe album van Tom McRae, Alphabet of Hurricanes, verschijnt op 1 februari.

Geplaatst in Muziek | Tagged | 1 Reactie

Russell Brand – Scandalous

2009 was een apart jaar voor Russell Brand. Eind 2008 voelde hij zich genoodzaakt te stoppen met zijn radio show op BBC Radio 2, nadat hij en Jonathan Ross (samen behorend tot BBCs best betaalde sterren) de alom gerespecteerde Andrew Sachs (Fawlty Towers) zouden hebben beledigd. In hun radio show. Die van tevoren was opgenomen. Die was goedgekeurd door het management. Het hele schandaal was nogal overtrokken, maar de BBC had misschien inderdaad hier enige censuur kunnen (en moeten) toepassen.

En dan waren er nog de MTV Video Music Awards 2008. Die mocht Russell, als vrijwel onbekende Brit in Amerika, presenteren. En hij greep meteen de gelegenheid aan om Bush te dissen, Obama op te heerlijken en de christelijke maagden The Jonas Brothers voor lul te zetten. En daarmee schopte hij net tegen een paar heilige huisjes te veel aan. Dat beviel MTV wellicht (hij mocht in 2009 wederom de presentatie van de steeds minder belangrijk wordende award show op zich nemen), maar populairder werd ‘ie er niet door. Het zorgde in ieder geval voor een ongemakkelijke avond voor Russell Brand.

Te midden van al die schandalen leek half Groot-Brittannië te vergeten wie ze voor zich hadden. Natuurlijk was Russell altijd al de controverse zelf geweest (op 12 september 2001 verscheen hij verkleed als Osama Bin Laden bij zijn MTV-show, om maar wat te noemen), maar hij is ook een geniale, intellectuele komiek (jawel). Scandalous is het resultaat van alle schandalen en is, in tegenstelling tot zijn vorige shows (Shame en Doing Life), een show met een speciale agenda. Russell was nooit vies van een potje komische zelfverheerlijking, maar nu moet hij zichzelf bewijzen en manifesteren als iemand die zijn criticasters is ontstegen, als een geniale grappenmaker.

En dat lukt hem heel aardig. Eerlijk is eerlijk: Russell Brand is op zijn best als hij als ‘gewoon mens’ in een beschamende situaties terecht komt (zie de hele voorstelling Shame), of als hij met gewone mensenogen naar de wereld van celebrities kijkt, maar dat is verleden tijd. Russell gebruikt de schandalen die hem in 2009 nog achtervolgden. Zo laat hij zien hoe zijn (enorme) ego reageert als hij het belangrijkste nieuws van de avond is en verwijt nieuwslezers dat ze zijn grappen niet voor kunnen lezen. Dit alles wordt geïntroduceerd met fragmenten van de nieuwsuitzendingen. Verder leest hij death threats voor, ridiculiseert hij de Britse media en flirt hij met zo’n beetje het hele publiek. Russell heeft het naar zijn zin in een overvolle O2 Arena in London. Terwijl je een grofgebekte, schreeuwende malloot verwacht, krijg je al die tijd mooie volzinnen, hilarische stemmetjes en flauwe accenten. Misschien dat Russell zich af en toe iets te veel laat meeslepen ten koste van zijn materiaal, maar zelfs dát staat hem goed. Slechts met enkele grappen slaat hij de plank mis, waaronder een reeks (inmiddels) smakeloze grappen over Michael Jackson. Dat soort humor heeft Russell helemaal niet nodig. Daar staat de nu al legendarische anekdote over de MTV-reclamecampagne tegenover (als hij vertelt hoe hij met Britney Spears grappen en grollen moet als edgy comedian maar niks mag zeggen over haar breakdowns: “don’t you think there’ll be a bit of an elephant in the room?” Waarop de Amerikaanse marketing vent zegt: “What if there literally WAS an elephant in the room?”).

Zoals Russells uiterlijk (naar eigen zeggen) alleen werkt als hij een ster is, zo werkt deze show eigenlijk alleen als je weet dat Russell een ster is, maar ook een begenadigd schrijver (van voetbalcolumns en zijn eigen autobiografie over het afkicken van sex, drugs en alcohol). Shame had dat manco niet en is om die reden misschien nét een betere show, omdat die zo menselijk is. Maar deze Russell mag er ook zijn. En nog steeds huppelt hij met een soort kinderlijk enthousiasme over het podium in een vrouwenlegging. Nog steeds. Het is misschien niet de beste dvd om mee te beginnen, maar wel een goede tweede of derde. Russell smaakt eigenlijk altijd naar meer. Daar is in ieder geval ook het vrouwelijk deel (waaronder Katy Perry) van onze planeet het mee eens.

Scandalous is in ieder geval als import te krijgen, en misschien ook wel gewoon bij de betere filmzaak.

Geplaatst in Humor | Tagged | Laat een reactie achter.
Get Adobe Flash playerPlugin by wpburn.com wordpress themes