Spotify komt eraan, dus: StefanSpotified #001

Sinds vandaag zit ik op Spotify, dat binnenkort officieel in Nederland van start gaat. Maar ik zit er dus nu al op. Jeej. (had ik al verteld hoe gaaf Digimuziek.nl is?). Ik ben helemaal verliefd. Het werkt als volgt: je downloadt het programma, maakt een account aan en kiest of je een betaalde account wil of toch liever gratis luistert.

Wanneer je gratis luistert, krijg je af en toe een advertentie te zien en te horen, wanneer je betaalt krijg je dat niet. Simpel eigenlijk. Daarna mag je alle muziek luisteren die in de catalogus van Spotify staat. Dat zijn miljoenen nummers. Veel meer dan je op je computer kunt hebben staan (of in je cd-rek). Alleen The Beatles staan er niet op. Als het goed is krijgen de artiesten vervolgens een vergoeding voor iedere keer dat hun nummer wordt afgespeeld. Die vergoeding schijnt vrij belabberd te zijn (om niet te zeggen: dramatisch laag), maar het is beter dan de muziek op eigen houtje downloaden en afspelen. Daar krijgt de artiest immers helemaal niks voor. De liedjes uit de Spotify kun je uiteraard aanvullen met je al bestaande muziekcollecties. Mocht je favoriete b-kantje er dus niet op staan (en geloof me: er staan veel b-kantjes op Spotify), dan kun je die dus gewoon in Spotify afspelen. Het is dus in feite je eigen muziekcollectie + een gigantische hoeveelheid muziek waar je nog nooit van gehoord hebt, maar waar je altijd bij kunt (online / offline / thuis / onderweg): de natte droom van iedere muziekliefhebber.

Een leuke feature van Spotify is het delen van playlists met je favoriete muziek. Dus ik begin bij dezen met een nieuwe rubriek. Eens in de zoveel tijd presenteer ik een lijst met 10 leuke liedjes. Hier voorzie ik de lijstjes van kort commentaar. Je kunt dan naar Spotify om de lijst te luisteren (zodra het is gelanceerd, maar dat is aanstonds). Of je kunt gewoon de liedjes opzoeken op YouTube. Dus, hier gaan we!

StefanSpotified #001

(hier luisteren)

01 Badly Drawn Boy – Is There Nothing We Could Do?
Van Badly Drawn Boy hadden we al een tijdje niets meer gehoord. Zijn laatste albums zijn ook niet zo goed als zijn debuut, maar toch blijf ik geïnteresseerd luisteren naar zijn werk, in de hoop dat hij ooit hetzelfde niveau weer gaat halen. Dit is een mooi geïnstrumenteerd, rustig nummer met veel reverbreverbreverb. Verder valt er weinig over te zeggen.

02 Regina Spektor – No Surprises
Regina Spektor heeft voor het goede doel No Surprises opgenomen. Deze klassieker van Radiohead is in de versie van Regina bijna een slaapliedje geworden en menig Radiohead fan zal spreken van blasfemie of op zijn minst de haren uit het hoofd trekken. Ikke niet. Ik vind het heel mooi gedaan.

03 Mumford and Sons – The Cave
Ik ben een beetje bang dat Mumford and Sons last gaan hebben van overkill. Op alle zenders worden ze grijs gedraaid. Op zich niks mis mee, want ook actuele single The Cave is een prima nummer, maar ik hoop niet dat ze over een paar jaar zijn vergeten.

04 Ray LaMontagne – A Falling Through
Dit nummer komt van het laatste album van LaMontagne, Gossip In The Grain. De subtiele vocalen, met veel valse lucht en de zorgvuldige steel pedal maken dit nummer tot een van mijn favoriete nummers van de verlegen troubadour.

05 Lars and the Hands of Light – Stranger To The Sea
Eerder sprak ik al lovende woorden over deze Deense band. De lp (The Looking Glass) mag er wezen. Dit nummer doet me erg denken aan Belle and Sebastian. Binnenkort een recensie.

06 Pete Lawrie – How Could I Complain?
Pete Lawrie gaat nog steeds heel groot worden, denk ik. Dan moet wel een keer zijn album uit komen natuurlijk. How Could I Complain? komt van zijn debuut ep en is de balans van zijn leven tot nu toe: (I have not seen a death yet in my family and I’ve been out for coffee in the cold – so tell me how could I complain? You wouldn’t know joy if you didn’t have pain). Het is zelfs een beetje dansbaar. Een beetje.

07 Aqualung – California
Weet je wie ook een nieuw album heeft? Aqualung! Ooit vond ik dit machtig mooie muziek, maar ook al is Matt Hales het levende bewijs dat pianorock niet Keane hoeft te zijn, weet hij me minder te boeien dan voorheen. Dit is een klein deuntje van minder dan anderhalve minuut van de nieuwe plaat (Magnetic North). Het is klein en lief. Daardoor valt het na één keer luisteren al op.

08 I Am Kloot – The Great Escape
Een van mijn favoriete b-sides van I Am Kloot. Terug te vinden op het dubbelalbum B, samen met nog meer juweeltjes. And I’ll ride around like Steve McQueen in The Great Escape.

09 The National – Bloodbuzz Ohio
Bij het uitproberen van Spotify zijn een collega vandaag: doe die eens! Dus toen deed ik deze. The National is typisch zo’n band die ik nog eens moet uitchecken, maar waar vele over wordt gepraat. Bloodbuzz Ohio is het eerste nummer wat ik van ze hoor. Diepe stem en voortstuwend ritme.

10 Ellie Goulding – Starry Eyed – Little Noise Session
Laatst was Ellie Goulding bij 3FM en daar deed ze een mooie versie van haar single Starry Eyed. Die versie leek wel op deze, al zit hier nog een elektrische piano bij. Het principe is hetzelfde: het electropop nummer is akoestisch en rustig. “Live op de radio maakt het meer indruk dat ze de vocalen allemaal zo prima haalt”, zul je misschien zeggen, maar wat blijkt: aan het einde van deze opname krijgt ze luid applaus. Ze heeft zojuist een perfecte akoestische versie van haar nummer ten gehore gebracht. Live ja. Respect.

MM: Aqualung, Snow Patrol, Tom McRae

MuziekMening: Stefan schrijft over CD’s die de afgelopen tijd verschenen. Deze recensies verschenen eerder op ditismuziek.

Aqualung – Words and Music

Aqualung - Words & MusicHet is een tijdje stil geweest rond Matt Hales, beter bekend als Aqualung. Hij werd vlak na de release van zijn derde album, Memory Man, door zijn label in de steek gelaten. Curieus, gezien het feit dat Matt net naam aan het maken was in Amerika. En nu is er dan Words & Music. Het is niet helemaal een nieuw album, maar het zijn in ieder geval allemaal nieuwe opnames. Omdat Hales namelijk altijd de rechten van zijn muziek heeft gehouden, kan hij met zijn nummers doen wat hij wil. Dat resulteerde in aparte albums voor bijvoorbeeld Japan en Amerika, en nu in Words and Music. De tien nummers op de CD zijn voor het grootste deel allemaal eerder uitgebracht als b-kantje (of stonden op een van de oorspronkelijke twee studioalbums maar maakten niet de overstap naar Amerika). Hales nam ze opnieuw op, in een akoestisch jasje, voegde er een Paul Simon cover en twee nieuwe nummers aan toe en voilà: een nieuw album.

Trouwe fans zijn meestal niet zo blij met deze aanpak, maar het is natuurlijk de ideale manier om al gemaakte muziek aan een groter publiek te presenteren. En die fans hoeven in principe niet te klagen: het zijn immers nieuwe opnames. Maar dan moeten die opnames natuurlijk wel beter zijn dan de originele versies. Dat is – voor zover ik met de oude versies bekend ben – niet altijd het geval. Sommige nummers profiteren enorm van de akoestische aanpak (7 Keys en When I Finally Get my Own Place), andere worden er misschien iets te duf door. Van de nieuwe nummers klinkt vooral On My Knees als singlewaardig materiaal. De Paul Simon cover Slip Sliding Away is aardig, maar ook erg veilig. Eigenlijk net als de rest van het album. (koop)

drie uit vijf

Snow PatrolA Hundred Million Suns

snowpatrol-hundredmillionsunsAls er één album is verschenen waarin ik hevig teleurgesteld was, dan is dat Eyes Open van Snow Patrol. Met voorganger Final Straw hadden ze me helemaal in hun pocket, maar helaas verspeelden ze alle krediet weer met de opvolger. Het gevolg is dan ook dat ik niet warm of koud werd van het nieuws dat er een nieuw album zou verschijnen. Het album heet A Hundred Million Suns. Een niet erg originele titel, hoewel ie natuurlijk wel tot de verbeelding zal spreken van de honderduizenden fans rond de wereld. Is de muziek ook weer onorigineel, duf en standaard?

Ik kan u vertellen dat ik matig enthousiast ben. Single Take Back The City is extreem saai (muzikaal gezien), maar dat is dan ook meteen de zwakste track op de langspeler. Nummers als Lifeboats en Please Just Take These Photos From My Hand zijn veel betere variaties op het stadionrockgenre. En ook albumopener If There’s A Rocket To Tie Me To mag er wezen. Het album wordt besloten met het 16 minuten durende experiment The Lightning Strike. Eerste reactie: ambitieus en gewaagd. Tweede reactie: in essentie zijn het gewoon drie liedjes op één cdtrack. Maar het feit dat Snow Patrol de variatie niet meer schuwt en met eindeloze lyrics over ogen aankomt, is prijzenswaardig. Nee, A Hundred Million Suns is geen klassieker. Maar het staat ook niet vol met fillers. Het album bevat genoeg leuke nummers om de criticus gunstig te stemmen en het bevat genoeg veilige tracks die de casual fan naar stadions rond de wereld moet lokken. (koop)

drieënhalf uit vijf

Tom McRae – Live 2007

tm-live-cd-front-final2Het zit Tom McRae ook niet mee… Het verhaal gaat dat Tom al vóór de release van zijn album Kings of Cards bij V2 op het matje moest komen om te horen: “Sorry, we f*cked up.” De promotie voor het meest toegankelijke Tom McRae album tot nu toe was dan ook – bijna traditiegetrouw – minimaal. En nu zit Tom wederom zonder platenmaatschappij. Vier albums, drie platenmaatschappijen… Het zit de beste man écht niet mee.

Om toch platen te kunnen blijven maken, verscheen recentelijk Live 2007, alleen te koop via zijn website. Het is een verzamelaar van liedjes gespeeld tijdens zijn Europese tournee in 2007. En gelukkig kan Tom McRae heel goed live spelen. Hij heeft alleen geen geld voor een complete band (drums etc.), dus speelt hij zijn nummers met cello en piano. Het levert een vrij softe sound op, ook op uptempo nummers als End of the World News (Dose Me Up). Het publiek heeft een vrij grote rol: meezingen mag en dat gebeurt dan ook op de populairste nummers. Ook opvallend: als de cd vordert, krijgen we haast ineens introducties van de liedjes (afwezig bij de eerste tracks). Toms sarcastische toon Maar de show wordt gestolen door de rustige liedjes die erg profiteren van de intieme opzet: Ghost of a Shark is betoverend mooi, net als Walking 2 Hawaii. Dat betekent overigens niet dat de CD helemaal niet rockt. Voor zover je met klassieke instrumenten los kan gaan, gebeurt dat op nieuw nummer Only Thing I Know en A&B Song. Mensen die de concerten bezochten hebben aan deze CD een mooie herinnering, mensen die er niet bij waren, weten dat ze er de volgende keer echt bij moeten zijn. Koop deze CD, dan komt die volgende keer er hopelijk snel.

vier uit vijf

8 Acts, 8 Albums: Aqualung – Still Life

Vorig jaar plaatste ik zeven keer zeven mooie zinnen van bands. Dit jaar doen we het anders. In Acht acts, acht albums zal ik op alfabetische volgorde acht albums van acht verschillende acts bespreken. De albums zijn klassiekers. Niet omdat het in deze logs gaat om de beste werken van de betreffende bands, niet omdat ze op het moment van verschijnen qua populariteit piekten, niet omdat het grootse namen betreft, maar omdat ik aan die albums persoonlijk veel waarde hecht of hechtte. Hier bespreek ik de albums. Ik plaats ze in de carrière van de artiest in kwestie, in mijn muziekbeleving en bespreek de plaat van begin tot eind. Hierbij ook aandacht voor mijn eigen beleving. De acht acts geef ik nu vast, de albumtitels nog niet…

Aqualung | Phil Collins | Nick Drake | Genesis | I Am Kloot | Kings of Convenience | Tom McRae | Turin Brakes

Aqualung – Still Life (2003)

Aqualing - Still Life

Aqualung - Still Life

Continue reading

Kanon 2007: Beste Albums

Kanon 2007: De Beste Albums

01 Jens Lekman – Night Falls Over Kortedala

Voldoet aan én overtreft alle verwachtingen. Night Falls Over Kortedala is het meest cheesy meesterwerk ooit, maar zeker weten een meesterwerk. Popliedjes van een kwaliteit als die van ‘A Postcard To Nina’ en ‘The Opposite of Hallelujah’ worden zelden nog gemaakt. Recensie (hoogtepunt: A Postcard To Nina).

02 Editors – An End Has A Start

Een boeiende popplaat met lekkere gitaarriffs en mooie oneliners. Recensie (hoogtepunt: An End Has A Start).

03 Richard Swift – Dressed Up For The Letdown
Dressed Up For The Letdown - Richard Swift
Mooie tijdloze nummers, met sterke teksten en onweerstaanbare begeleidingspartijen. Swift put uit een traditie van Amerikaanse songwriters en streeft ze allemaal voorbij (hoogtepunt: The Million Dollar Baby).

04 Feist – The Reminder
Feist - The Reminder
Sterk glossy vervolg op Let It Die. Feist doet geen pogingen niet te zwelgen in haar eigen heerlijkheid. (hoogtepunt: My Moon My Man).

05 Turin Brakes – Dark On Fire

Vierde album van mijn favoriete duo. Een of twee klassiekers en verder een hoop gepolished popfolkrock. Recensie (hoogtepunt: Dark On Fire).

06 Tom McRae – King Of Cards
king-of-cards.jpg
Toegankelijkste album van de Brit tot op heden, maar daarom niet minder goed (Houdini And The Girl).

07 Thomas Dybdahl – Science
Thomas Dybdahl - Science
Thomas Dybdahl mijdt geen nieuwe wegen. Hoewel het een typische Dybdahl is, weet hij toch voor verrassingen te zorgen (hoogtepunt: Something Real).

08 Aqualung – Memory Man
Matt Hales laat zien dat piano gedreven rock niet saai hoeft te zijn (hoogtepunt: Cinderella).

09 Bright Eyes – Cassadaga
Amerikaans is niet slecht. Niet altijd in ieder geval. (hoogtepunt: Four Winds).

10 Athlete – Beyond The Neighbourhood
Beter dan Tourist, een hele stap voorwaarts dus. Terug op het oude niveau van Vehicles and Animals zijn ze nog niet, maar dat komt vast goed. Recensie (hoogtepunt: Flying Over Busstops).