Athlete is zo’n typisch Engels bandje dat je onder het kopje Coldplay schaart. Ze zijn niet extreem goed of origineel, maar het klinkt meestal best aardig. Ik kwam Athlete voor het eerst tegen toen hun eerste album, Vehicles & Animals in Engeland net uit was. Ik zag ze op MTV (toen daar nog muziekvideo’s te zien waren) met El Salvador, een liedje wat verdacht veel op Complicated van Avril Lavigne leek (maar dan als beter versie, zeg maar). Mijn aandacht was in ieder geval getrokken en het album bleek een heel aardige mix te zijn van bliepjes en gitaren. Het was een beetje een speelgoedalbum, qua geluid, en dat was best charmant. Maar grote hits kwamen er niet uit voort. Begin 2005 verscheen het tweede album, getiteld Tourist. Dat album was een stuk meer volwassen en grootser (luister maar naar opener Chances). De kwaliteit van de liedjes was misschien beter, het speelse geluid was weg. Niettemin scoorde de band grote hits met Wires en Half Light. En dat kwam toch een beetje out of the blue, zeg maar. Ineens kwamen ook in Nederland reclames op TV met ‘de nieuwe britpopsensatie!’ De verwachtingen voor het derde album waren dan ook best wel hooggespannen. Zo hooggespannen dat iemand het album maanden van tevoren liet uitlekken. Maar nu is het album er echt, in de definitieve mix enzo en nu kunnen we dus eindelijk oordelen of Athlete de verwachtingen waar kon maken.
.