Spotify komt eraan, dus: StefanSpotified #001

Sinds vandaag zit ik op Spotify, dat binnenkort officieel in Nederland van start gaat. Maar ik zit er dus nu al op. Jeej. (had ik al verteld hoe gaaf Digimuziek.nl is?). Ik ben helemaal verliefd. Het werkt als volgt: je downloadt het programma, maakt een account aan en kiest of je een betaalde account wil of toch liever gratis luistert.

Wanneer je gratis luistert, krijg je af en toe een advertentie te zien en te horen, wanneer je betaalt krijg je dat niet. Simpel eigenlijk. Daarna mag je alle muziek luisteren die in de catalogus van Spotify staat. Dat zijn miljoenen nummers. Veel meer dan je op je computer kunt hebben staan (of in je cd-rek). Alleen The Beatles staan er niet op. Als het goed is krijgen de artiesten vervolgens een vergoeding voor iedere keer dat hun nummer wordt afgespeeld. Die vergoeding schijnt vrij belabberd te zijn (om niet te zeggen: dramatisch laag), maar het is beter dan de muziek op eigen houtje downloaden en afspelen. Daar krijgt de artiest immers helemaal niks voor. De liedjes uit de Spotify kun je uiteraard aanvullen met je al bestaande muziekcollecties. Mocht je favoriete b-kantje er dus niet op staan (en geloof me: er staan veel b-kantjes op Spotify), dan kun je die dus gewoon in Spotify afspelen. Het is dus in feite je eigen muziekcollectie + een gigantische hoeveelheid muziek waar je nog nooit van gehoord hebt, maar waar je altijd bij kunt (online / offline / thuis / onderweg): de natte droom van iedere muziekliefhebber.

Een leuke feature van Spotify is het delen van playlists met je favoriete muziek. Dus ik begin bij dezen met een nieuwe rubriek. Eens in de zoveel tijd presenteer ik een lijst met 10 leuke liedjes. Hier voorzie ik de lijstjes van kort commentaar. Je kunt dan naar Spotify om de lijst te luisteren (zodra het is gelanceerd, maar dat is aanstonds). Of je kunt gewoon de liedjes opzoeken op YouTube. Dus, hier gaan we!

StefanSpotified #001

(hier luisteren)

01 Badly Drawn Boy – Is There Nothing We Could Do?
Van Badly Drawn Boy hadden we al een tijdje niets meer gehoord. Zijn laatste albums zijn ook niet zo goed als zijn debuut, maar toch blijf ik geïnteresseerd luisteren naar zijn werk, in de hoop dat hij ooit hetzelfde niveau weer gaat halen. Dit is een mooi geïnstrumenteerd, rustig nummer met veel reverbreverbreverb. Verder valt er weinig over te zeggen.

02 Regina Spektor – No Surprises
Regina Spektor heeft voor het goede doel No Surprises opgenomen. Deze klassieker van Radiohead is in de versie van Regina bijna een slaapliedje geworden en menig Radiohead fan zal spreken van blasfemie of op zijn minst de haren uit het hoofd trekken. Ikke niet. Ik vind het heel mooi gedaan.

03 Mumford and Sons – The Cave
Ik ben een beetje bang dat Mumford and Sons last gaan hebben van overkill. Op alle zenders worden ze grijs gedraaid. Op zich niks mis mee, want ook actuele single The Cave is een prima nummer, maar ik hoop niet dat ze over een paar jaar zijn vergeten.

04 Ray LaMontagne – A Falling Through
Dit nummer komt van het laatste album van LaMontagne, Gossip In The Grain. De subtiele vocalen, met veel valse lucht en de zorgvuldige steel pedal maken dit nummer tot een van mijn favoriete nummers van de verlegen troubadour.

05 Lars and the Hands of Light – Stranger To The Sea
Eerder sprak ik al lovende woorden over deze Deense band. De lp (The Looking Glass) mag er wezen. Dit nummer doet me erg denken aan Belle and Sebastian. Binnenkort een recensie.

06 Pete Lawrie – How Could I Complain?
Pete Lawrie gaat nog steeds heel groot worden, denk ik. Dan moet wel een keer zijn album uit komen natuurlijk. How Could I Complain? komt van zijn debuut ep en is de balans van zijn leven tot nu toe: (I have not seen a death yet in my family and I’ve been out for coffee in the cold – so tell me how could I complain? You wouldn’t know joy if you didn’t have pain). Het is zelfs een beetje dansbaar. Een beetje.

07 Aqualung – California
Weet je wie ook een nieuw album heeft? Aqualung! Ooit vond ik dit machtig mooie muziek, maar ook al is Matt Hales het levende bewijs dat pianorock niet Keane hoeft te zijn, weet hij me minder te boeien dan voorheen. Dit is een klein deuntje van minder dan anderhalve minuut van de nieuwe plaat (Magnetic North). Het is klein en lief. Daardoor valt het na één keer luisteren al op.

08 I Am Kloot – The Great Escape
Een van mijn favoriete b-sides van I Am Kloot. Terug te vinden op het dubbelalbum B, samen met nog meer juweeltjes. And I’ll ride around like Steve McQueen in The Great Escape.

09 The National – Bloodbuzz Ohio
Bij het uitproberen van Spotify zijn een collega vandaag: doe die eens! Dus toen deed ik deze. The National is typisch zo’n band die ik nog eens moet uitchecken, maar waar vele over wordt gepraat. Bloodbuzz Ohio is het eerste nummer wat ik van ze hoor. Diepe stem en voortstuwend ritme.

10 Ellie Goulding – Starry Eyed – Little Noise Session
Laatst was Ellie Goulding bij 3FM en daar deed ze een mooie versie van haar single Starry Eyed. Die versie leek wel op deze, al zit hier nog een elektrische piano bij. Het principe is hetzelfde: het electropop nummer is akoestisch en rustig. “Live op de radio maakt het meer indruk dat ze de vocalen allemaal zo prima haalt”, zul je misschien zeggen, maar wat blijkt: aan het einde van deze opname krijgt ze luid applaus. Ze heeft zojuist een perfecte akoestische versie van haar nummer ten gehore gebracht. Live ja. Respect.

Definitely, Maybe & The Time Of Times

Dames opgelet, een nieuwe romkom komt eraan… Definitely, Maybe… De film mixt de schattigheid van een klein meisje (gespeeld door het meisje van Little Miss Sunshine en gezien het feit dat de grap nogal Pimfandischasjo-incrowd zou zijn, maak ik hem maar niet, Knoert – al kijkt hij hier vast niet) met, voor de verandering, een keer niet Hugh Grant. De stuntelige man wordt gespeeld door Ryan Reynolds (die volgens mij hiermee het genre van de romantische komedie betreedt, hiervoor speelde hij in slechte films als Van Wilder en Harold & Kumar Go To White Castle).

Het gaat er in de film om dat al zijn relaties zijn stukgelopen en zijn dochtertje helpt hem inzien dat het zo niet langer gaat. De trailer is vast duidelijker:

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/NfUwvTvzrg8" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Op de soundtrack treffen we onder andere Badly Drawn Boy aan (ook verantwoordelijk voor de soundtrack van About A Boy – wel met Hugh Grant en best grappig). Alleen schreef de man met de wollen muts dit keer geen nieuw werk. In plaats daarvan nam hij een liedje van zijn meest recente album (Born In The U.K.), dat inmiddels ook alweer dik een jaar oud is. Om de levensduur van dat album nog een paar maanden te rekken, wordt nu het liedje The Time Of Times (ah, dat verklaart de titel van deze log) gebruikt in de Engelse romkom… En dan is de platenmaatschappij niet te beroerd om de download only single van een video met lichteffecten en feelgood fragmenten te voorzien. Oh, en er zijn meteen wat extra instrumenten in de mix gegooid, zodat ook echte fans hem misschien wel kopen… De video dus:

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/Fb5T0gcHZBg" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Ach, het is een aardig liedje. Maar feit blijft dat het nummer, ook dik een jaar na het verschijnen van Born In The U.K., nog heel erg op The Shining lijkt, een liedje van diezelfde Badly Drawn Boy. En dat dat nog steeds een mooier liedje is (zeker in de Plain uitvoering, maar daar bestaat dan weer geen opname van). Wel is er een aardige live versie van de man met de wollen muts:

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/sCnFiZ7AO8M" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

(check ook hoe Damon na 1 couplet even stopt om het liedje toch aan iemand op te dragen)

Definitely, Maybe draait vanaf 6 maart in de Nederlandse bioscopen, dus op Valentijnsdag moet je een andere activiteit zoeken (tenzij je bereidt bent je date te overrompelen met een reisje naar London). De nieuwe versie van The Time Of Times wordt op 4 februari als download uitgebracht. Dat is in ieder geval goedkoper.

Begin 2005 schreef ik een brief

MTV logo
Begin 2005 schreef ik een brief naar MTV. In die brief klaagde ik over het feit dat er teveel shows waren. Niet dat al die shows zo slecht waren, ik vond alleen dat MTV als MusicTeleVision wat meer aandacht kon besteden aan muziek. Op primetime was er namelijk geen muziek. In mijn brief stelde ik voor dat ze misschien weer een paar keer per week een soort live-achtig programma konden maken waarin ze dan nieuwe videos lieten zien, la MTV New ofzo (voor diegenen die het nog weten: met die groene titels ipv de gewone, en daar draaiden ze dan Röyksopp en Badly Drawn Boy).

Ik kreeg toen een mailtje terug zelfs, tegen alle verwachtingen in dat ze dat graag zouden willen doen, maar dat ze met meerdere dingen rekening moesten houden. Dat is balen voor hun, maar tot mijn grote verrassing zag ik na de zomer van 2005 ineens een dagelijks MTV Brand New slot om 20:00 uur staan, met nieuwe muziek enzo. En op zondag een live programma waarin weliswaar heel veel onzin zat en weinig live muziek, het was in ieder geval een stap voorwaarts. Dat dat uur Brand New in de avond al gauw werd teruggebracht naar 30 minuten of minder, mocht de pret niet drukken. Het bestaat in ieder geval.

Nu is MTV geleidelijk aan bezig met het verdrukken van alle muziek, laten we eens kijken waar eigenlijk nog MUZIEK zit in de programmering van MTV:
Check
Des Nachts, dat is al heel wat. Vanaf een uur of 1 des nachts (want eigenlijk is er altijd nog Jackass om middernacht) tot 9 uur des morgens zijn er muziekclips te zien. Dan is er even iets anders en dan van 10-15 uur is er de Breakfast Top 10, de Top 11 at 11, Brand New, Top 5 Most Wanted, Top 25 en dan is het uit met de pret. Dat is nog een best lang stuk muziek achterelkaar. Ja, maar waarom moet het dan allemaal “Top” zijn. Waarom kan niet gewoon de playlist op shuffle worden gezet, en dat we dan gewoon goede muziek en af en toe iets minder goede muziek krijgen?

Vanaf 15:00 uur tot 20:00 zijn er geen clips te zien, maar allemaal hippe shows. Dan zenden ze snel even 3 videoclips uit met reclame tussendoor in Brand New. Maar het moet niet te lang duren, want dan gaat het opvallen dat ze muziek uitzenden, en vaak beginnen ze dan ook al ruim voor half 9 met het programma wat daarna komt. En dan des nachts weer.

Vroeger leek het ten minste nog alsof er gewoon redelijk random muziek werd uitgezonden maar nu krijg je als je GELUK hebt een clip tussendoor. Oftewijl: we hebben nu minder muziek dan begin 2005, toen ik al dacht dat het slecht gesteld was met MTV.

Ja, maar we hebben ook TMF! En die zenden ook kei veel vette shit uit. Ik moet toegeven dat TMF de laatste tijd iets beter begint te worden, qua stijl, sinds ze ineens alle programma’s Nederlandse namen hebben gegeven. Maar die vinden het ook nodig om in de avond Valerio’s Datingshow (waarom? die zit toch heel goed om 23:00 uur?) en Gamekings uit te zenden. Het zijn geen slechte programma’s ofzo, maar waarom op een muziekzender…?

Heb ik een voorstel? JA! The Box had als enige andere zender tot voor kort nog best veel zendtijd, maar Talpa doet het zo goed (*kuch*) dat ze 24 uur moeten gaan uitzenden, dus Nickelodeon (ofzo) moet naar The Box en dan krijgt The Box des avonds zendtijd. The Box gaat dan volgend jaar Comedy Central heten. Dus weg alle RnB (die dan weer meer aandacht gaat krijgen in de MTV en TMF programmering (helaas, maar ja, wat doe ik eraan?). Comedy Central / The Box is van MTV Networks en dus zie ik een oplossing. MTV zendt momenteel best veel comedy uit (of in ieder geval grappig bedoelde programma’s), dat kan allemaal dan naar The Box… We doen OF alle reallife-soaps, OF alle datingprogramma’s naar TMF, dat sluit dan mooi aan bij irritante dingen als Summerbase en / of Valerio’s Dating Show (niet allebei want dan is er geen plek meer voor RnB enzo op TMF) en dan hebben we mooi extra tijd over bij MTV. In een ideale wereld zou het morgen geregeld zijn.

Maar waarschijnlijk moet ik gewoon digitale TV nemen en naar MTV BrandNew, 3voor12 en andere wel goede muziekzenders kijken…

Badly Drawn Boy – Born In The U.K.

Hou vol, Damon, Hou vol!

Het jammere aan het nieuwe album van Badly Drawn Boy, getiteld Born In The U.K. is dat Damon Gough het beste liedje wat op dit album staat al een keer eerder heeft geschreven. Het heet The Time of Times en je kunt zo, met een beetje goede wil, de tekst van The Shining erop meezingen. Het is wel een ander ritme en soms is de volgorde van de akkoorden iets anders, maar verder valt de gelijkenis best op, als je The Shining kent. En zelfplagiaat is weliswaar minder erg als “echte” plagiaat, maar origineel is het niet.

Badly Drawn Boy kan meer. Echt waar. Dat heeft ie bewezen op zijn eerste album The Hour Of The Bewilderbeast. Maar daarna was het allemaal wat wisselvallig. Ieder album kende hoogte- en dieptepunten. En de man met wollen muts kwam zelf ook in een dipje bij de opnames van zijn nieuwe album. Met een nieuw label en een topproducer kwam er flink wat druk op de ketel. En dus schrapte Damon alles wat ie had gedaan en begon ie opnieuw met een andere producer en in een andere studio. En daar vond Damon zijn “zen”. Back to basics, essentie enzo. En dat ging best aardig. Vond ie zelf.

Maar vind ik dat ook? Want daar gaat het natuurlijk om. We zijn hier natuurlijk allemaal vanwege mij. (:P) Ik vind het best een aardige plaat. Geen wereldplaat, maar best aardig. Er staan hele goeie nummers op (“Nothing’s Gonna Change Your Mind”, “Promise”, “The Time Of Times”, “Without A Kiss”) maar de rest is over het algemeen middelmatig. En dat is jammer. Maar het is in ieder geval fijn dat we geen uitschieters naar beneden hebben… Echt slechte nummers vinden we niet. Damon Gough heeft een wat vrolijker album gemaakt, al vinden we nog steeds thema’s als “weet je nog toen de wereld niet zo stom was” en “ik hou van jou, onvoorwaardelijk, maar jij dus niet van mij”. En hoewel de teksten droevig blijven stemmen, maakt Badly Drawn Boy je nog steeds op zijn manier toch een beetje blij. En das maar goed ook, want het wordt herfst.

En das geen zomer.

Kijk hier naar “Promise” (in de rehearsals, dit is dus niet de definitieve versie):

(ik wilde eigenlijk de akoestische versie van Born In The U.K. doen, maar die kon ik niet vinden op YouTube, en om nou zelf de DVD te gaan rippen…)

3 CD’s voor de prijs van 1

Ik WAS van plan om eens wat recensies te gaan schrijven voor o.a. Ray LaMontagne’s Till The Sun Turns Black en de gisteren door mij aangeschafte nieuwe van Badly Drawn Boy Born in the U.K.. Helaas (of juist niet) is de lijst van het nog te recenseren materiaal zojuist weer gegroeid. Dankzij de aardige mannen van Indigo Jones heb ik nu een exemplaar van hun 3de album 40 Miles (gesigneerd en, in tegenstelling tot de vorige 2 albums, akoestisch)! Dat ze daar ook nog even het minialbum van Peter And The Wolf bij hebben gedaan, ben ik ze eeuwig dankbaar, hoop ik. Want ik moet het eerlijk gezegd nog luisteren… Maar dat ga ik doen. En dan komen er recensies. Als ik tijd heb.

Teleurstelling: zojuist is er weer een mondegreen in mijn leven naar boven gekomen. Het refrein van Whirlpool of Desire is helaas niet It’s women in the whirlpool of desire, maar gewoon We’re swimming in the whirlpool of desire. Ik vond die eerste toch leuker….