Tag Archives: BBC

Seriesly, een serie over series (3)

Posted on by
4

In ‘Seriesly’ reflecteert Stefan op de series die hij dagelijks, wekelijks of op incidentele basis kijkt. Omdat je meningen en observaties nu eenmaal moet ventileren. Maar niet te vaak en te hard.

Sherlock

Op sommige series is het lang wachten, luidt het bekende moderne spreekwoord (niet?). Sherlock zette de oude detective zo in de 21ste eeuw, onder de fantastische leiding van Steven “hij is geweldig” Moffat en Mark “Ik speel zelf de broer van Sherlock” Gatiss. In 2012 riep ik al dat ik meer afleveringen wilde en die kwamen er ook.

Alleen moest Steven Moffat dat andere kijkcijferkanon, Doctor Who (de kerstspecial van dit jaar is overigens ook een aanrader) eerst maken en moest Martin Freeman (die in Sherlock de essentiële rol van Watson speelt) tussendoor “even” de net zo essentiële rol van Bilbo spelen in de ook niet al te kleine filmproductie The Hobbit, die we in december 2012 in de bioscoop mogen gaan zien. Kortom, het duurde bijna anderhalf jaar voordat de tweede reeks van drie afleveringen van Sherlock wordt uitgezonden: begin 2012. Gisteren werd de tweede reeks besloten en ik kan concluderen dat, ondanks mijn hoge verwachtingen, de serie me weer heeft weten te verrassen qua kwaliteitsniveau.

De serie was slim, spannend (genoeg schrikmomenten, zeker in de tweede aflevering) en goed doordacht. En gisteravond, in de slotaflevering ook nog doordacht. Kortom: ik kan iedereen aanraden ook deze serie te kijken zodra die op de Nederlandse tv komt. Veel beter dan dit wordt het niet. En nu maar hopen dat serie 3 niet te lang op zich laat wachten…

Fresh Meat / The Inbetweeners

Eerste seizoen van een typische studentenkomedie – door mij in vrij hoog tempo gekeken – van de makers van het ook erg leuke Peep Show. Vul een studentenhuis met totaal verschillende mensen en kijk wat er misgaat (en ontstaat). Met Engels komedietalent en (ook van Peep Show) Robert Webb als een “ik ben geen leraar maar je vriend”-professor en genoeg situaties waar je het schaamrood van op de kaken van krijgt. Centraal staat natuurlijk alles wat het studentenleven kenmerkt, maar vooral ook: vriendschap. Alle drank en drugs ten spijt, heeft de serie wel een warm hart (en goede grappen)!

Datzelfde geldt voor The Inbetweeners - zelfde principe maar dan op de middelbare school. De series worden dan ook met elkaar vergeleken – in positieve zin, we zien zelfs een acteur in beide series opduiken als hoofdpersonage. In The Inbetweeners is hij alleen wat jonger en een grotere loser. Thematisch gezien zit er nogal wat overlap in, maar stiekem zijn de karakters kleurrijker (en platter). Vorig jaar is er een film verschenen die ondanks een matig budget van 3,5 miljoen pond toch 45 miljoen pond binnen haalde in de bioscopen – en de beste lancering van een comedy ooit op de Britse eilanden (populairder dan The Hangover en Bridget Jones). Dan weet u hoe het zit qua populariteit. En gebaseerd op het eerste seizoen dat ik nu heb gezien: niet meer dan terecht. Er liggen nog twee seizoenen EN de film op me te wachten.

Chuck (seizoen 5)

Ooit was dit mijn favoriete serie, want een perfecte combinatie van “heart”, humor en actie, maar het dal blijkt diep te zijn. Vorig jaar werd de serie (overigens voor de derde keer) tegen alle verwachtingen in verlengd, maar nu wel ECHT voor een laatste seizoen. Om te voorkomen dat de schrijvers voor de vierde keer ten onrechte een aflevering als “finale” schreven (namelijk aan het einde van seizoen 3, halverwege seizoen 4 en aan het eind van seizoen 4), verplaatste NBC de show naar de vrijdagavond, waarop ieder sociaal-ingesteld mens andere plannen maakt. De toch al niet briljante kijkcijfers stortten in. De fans die wel nog keken moesten zich worstelen door een reeks abominabele afleveringen. De grappen waren slecht of zelfs afwezig, de acteurs speelden op de automatische piloot en het plot bleek voorspelbaar en volgens het boekje. Alles moest goed aflopen dit seizoen, maar de schrijvers waren gewoon iets te vroeg begonnen met afronden: namelijk aan het begin van het laatste seizoen.

Tot twee afleveringen terug Chuck ineens weer leuk werd. Alsof iedereen dacht: laten we die laatste paar afleveringen nog maar ons best doen. Aardig van ze, maar wel zonde van de rest van het seizoen. Met nog drie afleveringen te gaan, waarvan de laatste twee achter elkaar worden uitgezonden, is het hopen dat de serie die de verschillende elementen van tv altijd zo goed wist te verbinden, nu toch nog een waardig afscheid krijgt. En anders zit er niks anders op dan die andere finales nog maar eens te kijken – om te zien hoe het wel had gemoeten.

De stelende pinguïn

Posted on by
1

In het bijzonder mooie Frozen Planet, de documentaireserie over de poolgebieden uitgezonden op de BBC (en in Nederland door de EO), zitten niet alleen fantastisch mooie landschappen, maar ook klein vermaak. Zo leren wij nogmaals dat dieren niets menselijks vreemd is. Bijvoorbeeld stelen. Deze pinguïn kan heel goed stelen. Want waarom zou je moeilijk doen als het makkelijk kan?

Seriesly, een serie over series (2)

Posted on by
Reply

In ‘Seriesly’ reflecteert op de series die hij dagelijks, wekelijks of op incidentele basis kijkt. Omdat je meningen en observaties nu eenmaal moet ventileren. Maar niet te vaak en te hard.

HOUSE (S08E02/03)

Twee afleveringen in seizoen drie en we zijn weer op bekend terrein voor House. In de tweede aflevering wordt de in de cel opgesloten dokter uit de gevangenis opgetrommeld om te helpen bij de ideale patiënt: twee longen die ziek zijn en moeten worden genezen om te kunnen worden getransplanteerd naar iemand die ze nodig heeft. Geen lastige patiënten waar je naar hoeft te luisteren. Daarbij wordt House opgezadeld met een jonge, neurotische nerd (aardig gespeeld door Charlyne Yi). Na deze tweede aflevering komen we op wel heel erg vertrouwd terrein. De derde aflevering van het seizoen komt Thirteen nog één keer langs om afscheid te nemen. House speelt zijn gebruikelijke machtspelletjes, geneest de patiënt van de week en we kunnen weer door. Een aardige casus – deze week – maar iets doet me vermoeden dat we volgende week bij wijze van spreken vergeten mogen zijn dat House dit seizoen in de cel begon. Het enige wat daaraan herinnert, is Odette Annable, die dit seizoen de “knappe vrouwelijke dokter” van de serie mag spelen. De tijd zal leren of ze ook een boeiend karakter speelt.

Would I Lie To You (S05E07)

Het is een makkelijke show om te maken. Je regelt een grappige presentator (en er zijn genoeg Britse comedians die dat zijn – in dit geval Rob Brydon), twee net zo grappige team captains (“posh en surpressed” David Mitchell en “everyman” Lee Mack) en iedere week vier andere Frodo’s die bereid zijn om een half uurtje op tv te komen. Je laat ze dingen vertellen en het andere team moet raden of ze liegen of niet. Eigenlijk is het concept zelfs heel matig. Maar het werkt zo goed. Want voor iedere absurde leugen zijn er net zo hilarische en absurde anekdotes die wel hebben plaatsgevonden. Mits je een beetje kleurrijke figuren in je show hebt, krijg je altijd een goed verhaal. Onbetwist hoogtepunt uit de serie is Kevin Bridges’ bewering dat hij ooit op vakantie een paard heeft gekocht. Maar ook Terry Wogans verhaal dat hij altijd de radioscripts van collega’s in brand stak tijdens uitzendingen is te mooi om waar te zijn (en toch, in dit geval…). Kortom, Would I Lie To You is makkelijk, vermakelijk en er zit altijd een mooi verhaal tussen. Ik kijk het dan ook graag – vrijdagavond op BBC 1.

Never Mind The Buzzcocks (s25)

Nog zo’n Britse panelshow, over muziek dit keer. De serie is inmiddels in zijn 25ste seizoen aangekomen en werkt sinds een paar series met gastpresentatoren. En zelfs al vond je Simon Amstell een enorm irritant ventje, hij gaf de quiz een soort karakter dat sinds zijn vertrek en het vertrek van Bill Bailey niet echt is teruggekeerd. Deze vijfentwintigste serie lijken de makers dat in te hebben gezien en in plaats van nog iets van een quiz te spelen, gaat de show vanaf nu over de top met de gastpresentatoren en hun schtick. In de eerste aflevering van het seizoen kwam David Hasselhoff en werd alles Duits en camp, in de tweede aflevering kwam de grumpy Jack Dee een “feestje” bouwen. De anarchistische popquiz is daar mee anarchistischer dan ooit geworden. Behalve dat het allemaal zo gemaakt is als wat. Wellicht komen er nog oprechte antwoorden van de gasten, maar alle gimmicks worden vooraf bedacht en daar is niets anarchistisch aan. De muziek is ondertussen ver naar de achtergrond verdwenen. De serie lijkt dan ook extremer maar ook minder relevant dan ooit. Tijd om er een punt achter te zetten en iets nieuws te proberen.

PSych (s06E02)

In Amerika is een televisienetwerk dat zich richt op de zonnige zijde des levens. Dat betekent niet dat de series die ze uitzenden altijd vrolijk zijn en ook niet dat ze saai zijn, maar wel dat ze keurig conventioneel gemaakt worden en dat er weinig aanstootgevends langs zal komen. USA network maakte eerder al Monk en nu die serie is afgelopen is Psych de nieuwe vaandeldrager (overigens is Suits, deze zomer uitgezonden op de zender, een uitermate briljante opvolger, als Psych er ooit mee stopt). Psych is een politieserie met een twist. De hoofdpersonages zijn nep-psychic Shawn en zijn jeugdvriend Gus. Samen komen ze in allerlei situaties terecht en het verfrissende van de eerste series was dat het eigenlijk alleen om de zaken ging en de onconventionele manier waarop het duo deze oploste. Leuke personages, geinige scripts en altijd toffe 80s- en 90s-referenties. Inmiddels in de zesde serie aangekomen, lijkt het erop dat de afleveringen in het kader “Shawn en Gus worden ……” (stuntmannen, sorority girls, talentenshowkandidaten…) een beetje op beginnen te raken, maar dat zorgt ervoor dat de schrijvers op zoek gaan naar andere mogelijkheden. Zo kregen Shawn en Gus afgelopen week hun eigen The Hangover aflevering. Met de langzaam voortgaande relatie van Shawn en Juliet begint het erop te lijken dat ook deze show naar een natuurlijk einde toewerkt, maar pas als Gus zijn match heeft gevonden en hoofddetective Lassie goed terecht zal komen, zal de serie op een eind lopen. En hoewel de serie geen drama schuwt, lijkt een unhappy end onmogelijk. Ik hoop dat er in ieder geval nog één seizoen komt. De leuke acteurs zijn nu beter ingespeeld op elkaar dan ooit. Bovendien wil ik op zijn minst nog de aflevering “Shawn en Gus in het bejaardentehuis” zien.

Perfecte radio

Posted on by
Reply

Radio, goed gemaakte radio, kan ik wel waarderen. Vroeger luisterde ik veel naar 3fm, de Top 2000 is ondanks al zijn nadelen een mooi fenomeen en radio Tour de France en de wereldomroep maakt de Sportzomer mooier dan die al is. Maar wat is een goed radioprogramma?

Muziek is één ding. Goede muziek op zijn tijd, goed gedoseerd. KCRW heeft bijvoorbeeld Morning Becomes Eclectic, een instituut waar veel bands langskomen om muziek te maken en te kletsen met de presentator. Ruim een half uur duurt dat, niet tien minuten. Het is een net programma, vol respect. Alles en iedereen krijgt de ruimte. This American Life is een bekende serie uit datzelfde land, waarin verhalen van mensen rondom een bepaald thema worden samengevat. Mooi, netjes, afgerond. Maar er is meer onder de zon. Chaos kan ook heel mooi zijn.

Zo luisterde ik lange tijd naar de Russell Brand show op BBC Radio 2. Twee uur lang chaos, die door nauwelijks 5 nummers werd onderbroken – erg weinig voor een muziekzender. Er werden flauwe liedjes gezongen, hard geschreeuwd en veel gelachen. Russell Brand belde met beroemdheden en versierde ze allemaal in 15 minuten, vertelde schaamteloos de meest belachelijke anekdotes en realiseerde zich altijd net te laat dat ze over de tijd heen gingen en dat het nieuws al bezig moeten zijn. Hilarische chaos, maar het ging wel ergens over: er werden politieke revoluties gepland, er werd poëzie voorgedragen en er was een echte vragenrubriek getiteld GAY! Toen die show abrupt ten einde kwam, moest ik op zoek naar een nieuwe podcast om me te vermaken tijdens duffe reizen en saaie werkdagen.

Na een zoektocht van enkele weken kwam ik uit bij Adam & Joe, op BBC 6Music. Iedere zaterdag van tien tot één uur vol goede muziek, goede gesprekken en flauwe jingles. Adam Buxton en Joe Cornish zijn twee comedians die tien jaar geleden een tv show hadden en al jaren sympathieke middenklassers in het Britse komediecircuit vormen: niet beroemd, maar wel bekend om hun constant hoge niveau. Adam en Joe zijn feitelijk heel gewone mensen die van goede muziek en films houden (Joe heeft het scenario geschreven van de Kuifje-film die dit najaar in de bios komt en binnenkort komt zijn debuut Attack the Block uit, Adam speelde zelf onder andere in Son of Rambow). Hun show is te vergelijken met een gezellige middag op het terras keuvelen over de wereld. Alleen lopen gewone mensen het risico dat ze niet boeiend zijn voor het grote publiek. Adam en Joe zijn inmiddels zo geroutineerd dat ze zich daar geen zorgen over hoeven te maken.

In 2010 namen Adam en Joe een lange pauze zodat Joe zijn eerste film kon regisseren (bekijk hier de trailer van Attack The Block). Ze keerden terug voor een Glastonbury special en een kerstuitzending, maar verder was het duo niet samen te horen. Begin april keerden de heren terug op de radio. Zoals altijd vroegen ze veel input van luisteraars. Hun vaste rubriek Text The Nation (The Nation’s Favourite Feature) had dit keer als thema “Hi, how have you been doing?”, wat de meest vage en willekeurige antwoorden opleverde in de historie van de rubriek. Het was ergens tussen de slechtste cover van Rebecca Blacks Friday (hier te horen) en een drie minuten durend gesprek over hoe Adam met dat nummer een hit scoorde met dat nummer op internet, waarna Joe schalks vroeg “By the way, have you heard about that Rebecca Black thing?” en de heren allebei hun lach niet meer konden inhouden, dat ik een warm gevoel van binnen kreeg: “ze zijn weer terug.” Perfecte radio dus. Zonder zichzelf al te serieus te nemen. Hier een aantal fragmenten.

Uit de nieuwe shows, over Repelsteeltje:

Kinderen die videogames spelen:

Met de trein naar Glastonbury:

Jools Holland impressie:

De film Fool’s Gold en het Amerikaanse accent van Ray Winstone:

En hier een video van presentator Adam die zijn eigen podcast terugluistert, een typisch voorbeeld van hoe tongue-in-cheek ze over zichzelf kunnen zijn:

Stefan kijkt: That Mitchell and Webb Look (serie 4)

Posted on by
Reply

Mensen die met enige regelmaat op dit blog komen, kennen mijn liefde voor “all things” That Mitchell and Webb Look. Ook het vierde seizoen heb ik gekeken. Nu moet ik met pijn in mijn hart concluderen dat de verhouding hit / miss qua sketches in deze vierde serie enigszins is uitgeschoten naar de kant miss.

De eerste twee afleveringen vielen nog best mee. Ik was niet blij met de terugkeer van The Quiz Broadcast en Get Me Hennimore (twee reeksen die mijns inziens al halverwege de vorige serie waren doodgebloed), maar verder waren de afleveringen “traditioneel” absurd en grappig. Soms waren de sketches erg flauw, soms waren ze bijna te absurd, maar ze zijn in ieder geval grappig of grappig bedoeld. Ik hoef ook niet van iedere sketch over de grond te rollen van het lachen. Mitchell en Webb haalden op bijna snobistische wijze absurde gewoontes onderuit.

Dat ging ruim drie series goed, maar deze vierde serie begint de koek op te raken. De vierde serie zelf zou ik willen omschrijven als “ruim voldoende”, maar dat komt omdat er iedere aflevering wel één of twee sketches waren die de aflevering dusdanig omhoog trokken, dat deze weer oké werd. Aan de andere kant waren er ook sketches die van de categorie “leuk bedacht, maar niet meer dan dat” waren. Het grote nadeel van deze sketches: vaak duurden ze drie minuten. Als je bijvoorbeeld bedenkt: “Het is grappig om een semi-Duits absurd televisieprogramma over statistiek te maken met een kleurrijk decor en grafieken gemaakt van eten.” Dan kan dat een leuke sketch opleveren. Kán. Wellicht. Eéntje. Niet drie dus. En in dit geval waren ze alledrie niet grappig.

Maar goed, boos kun je er bijna niet om worden als er een juweeltje bij zit over het  laboratorium van Garnier:

http://www.youtube.com/watch?v=0I2KnFx-kb4

Of deze sketch, over een geheim genootschap dat de wereld runt door net niet aangeschoten te zijn:

Jammer genoeg duren veel sketches te lang. Het lijkt of ze gewoon moeite hadden met het vullen van zes keer een half uur. Dan valt zo’n pareltje over de maanlanding in het niets:

Of deze over David Mitchells ideale vrouw:

En dan was er nog het absurde einde van deze serie. In de vierde aflevering wordt Blackadder door de heren te kakken gezet vanwege het slow-motion, emotionele einde. De laatste sketch van deze serie was echter niet minder emotioneel:

Betekent deze bijna tranentrekkende sketch dat That Mitchell and Webb Look ten einde is? Ik hoop van wel én van niet. Ik hoop van niet omdat de sketch show nog steeds vermakelijk is, al hoef je niet om iedere grap te lachen. Ik hoop van wel, omdat ik bang ben dat als er volgend jaar alweer een nieuwe show is, dat het niveau dan nog verder daalt. Dus hopelijk nemen Mitchell en Webb de tijd om deze serie te evalueren en écht nieuwe dingen te verzinnen.

Stefan kijkt: Sherlock

Posted on by
2

Laat ik maar meteen uit de kast komen: ik heb nog nooit een boek of verhaal over Sherlock Holmes gelezen. Ook alle tv-series zijn aan mij voorbij gegaan en de film Sherlock Holmes met Robert Downey Jr heb ik wel gezien, maar die kon me niet overtuigen.

Waarom keek ik dan toch zondagavond naar de eerste aflevering van Sherlock, een nieuwe BBC-serie die de verhalen van Sherlock in de 21ste eeuw situeert? Niet slechts omdat Martin Freeman Doctor Watson speelt, maar ook omdat de serie wordt gemaakt door Steven Moffat, eerder verantwoordelijk voor de BRILJANTE miniserie Jekyll. Dit was een moderne bewerking van de klassieker Jekyll & Hyde. Overigens schreef Moffat ook al voor de comedyserie Coupling en de aankomende Kuifje-film (die wordt geproduceerd door Steven Spielberg en in 2011 uitkomt – met in de hoofdrol Jamie “Billy Elliot” Bell). In ieder geval gaat Steven Moffat heel groot worden. De BBC heeft hem begin dit jaar het instituut Doctor Who toevertrouwd en nu dus ook Sherlock. Afgelopen zondag keken 7,5 miljoen Britten naar de eerste aflevering van de driedelige serie en de BBC heeft al verkondigd dat ze meer afleveringen willen.

Dat wil ik ook. Ik associeerde Sherlock Holmes altijd met trage verhalen, mysterieuze omstandigheden die te langzaam opgehelderd worden. Niets van dat alles – in anderhalf uur wordt er een mooie thriller opgezet én afgerond. Sherlock is een soort wereldvreemde, sociaalgestoorde geniale detective, Watson een getraumatiseerde veteraan die een verzetje nodig heeft. Sms’jes, Google Maps en smartphones: ze zitten allemaal in deze nieuwe serie, maar uiteindelijk zijn het toch de redenatieskills van Sherlock die de doorslag geven. De dialogen zijn sterk, het tempo ligt hoog maar niet te hoog. Bepaalde elementen zijn gebleven (Baker Street, de huishoudster), maar er is een frisse draai aan gegeven. Er zit zelfs wat humor in. Dit is topentertainment.

Kritiek? Geen kritiek? Toch wel… Als er één kritiekpuntje was afgelopen zondag, dan is het wel dat het nooit echt spannend werd. Ja, je wilde weten wie de moordenaar was en hoe Sherlock hem in de kraag ging vatten, maar echt eng werd het nooit. Hoewel ik niet te heldhaftig ben aangelegd, hoop ik dan ook dat de volgende aflevering iets enger is, of in ieder geval spannender. De rest zit in ieder geval meer dan goed. Van harte aanbevolen.

Sherlock, zondagavond BBC 1 (21:30 uur Nederlandse tijd).

BBC Comedy Collection

Posted on by
Reply

rik_bottomAangezien het een DVD-collectie betreft die grappig zou moeten zijn (want: hoogtepunten uit Britse comedy) is het bijzonder jammer dat de reclame van de BBC Comedy Collection heel vervelend is (kijken). Een zogenaamde Engelsman prijst met overdreven accent in het Nederlands de Happy Hour actie aan (1+1 DVD gratis). Enfin, in deze hoogtepuntencollectie ontbreekt opvallend genoeg Bottom. De verklaring hiervoor is vast tweeledig:

1. Bottom is al jaren te vinden in de budgetbakken van de Free Record Shop, bijvoorbeeld voor 2 euro per DVD (of 3 voor 5 euro).

2. Er is al heel veel werk van Adrian Edmondson en Rick Mayall in de Comedy Collection opgenomen (bijvoorbeeld The Young Ones en Filthy, Rich & Catflap).

Ondanks dat is het betreurenswaardig dat Bottom in de collectie schittert door afwezigheid. Het is een serie, die door zijn geweldadige en grove karakter op dit moment NOOIT meer door de BBC zou kunnen worden uitgezonden. De Britse omroep ligt immers sinds het Russell Brand / Jonathan Ross schandaal van vorig jaar onder vuur en voor iedere scheet komen twee klachten binnen. Bottom gaat over twee “vrienden” die noodgedwongen, aan de onderkant van de samenleving, hun leven spenderen met het vervelen van elkaar en de wereld. Menig aflevering speelt zich af op de bank voor de televisie, totdat één van beide heren (meestal Richie) een ingenieus idee krijgt om geld te verdienen of de dag door te komen. Tijdens mijn middelbare schooltijd werden ze op TV uitgezonden door de VPRO, maar enkele jaren terug vond ik de dvd’s in de eerder genoemde budgetbak en ik vond het uitermate rustgevend om, na een zware stagedag, een aflevering van Bottom op te zetten.

Briljant zijn de afleveringen waarin Eddie en Richie gaan kamperen (Bottom’s Out), een alternatieve tijdsbesteding zoeken bij gebrek aan televisietoestel (Culture) en wanneer een wanhopige poging wordt gedaan te verdoezelen dat de heren gas tappen van de buren (Gas). Bijna alle afleveringen spelen zich af in het appartement van de heren. Ze doen veel met weinig: het draait vooral om de interactie en het decor doet er verder niet veel toe, totdat er geweld moet worden gebruikt dan. Steeds werken de twee losers zich op andere manieren in de nesten en – hoewel het niet de bedoeling was dat de serie daarmee definitief zou eindigen – Carnaval, de laatste aflevering van het derde seizoen, betekent een passend en volkomen over de top einde.

Hoogtepunt van de serie is echter – voor mij – de eerste aflevering van serie 3. Hole speelt zich voor de verandering niet af in de woonruimte van de heren, maar bovenin het grootste reuzenrad van Europa (dat de volgende ochtend opgeblazen zal worden). Het enige wat we zien zijn de twee heren in een metalen constructie die voor reuzenrad moet doorgaan en een foto van London bij nacht op de achtergrond. Eddie en Richie lijken beter met elkaar op te kunnen schieten dan ooit tevoren. Maar als duidelijk wordt dat de heren vast zitten in het reuzenrad, breekt paniek uit. De (voormalig) eigenaar van de attractie blijkt Eddie en Richie te haten en simpelweg tot de volgende ochtend wachten staat gelijk aan een zekere dood. Hoe komen de heren in hemelsnaam uit het reuzenrad. Alle opties worden overwogen: klimmen, springen en uiteindelijk wenden ze zich tot religie. Het einde van de aflevering is het flauwste stuk televisie dat ik ooit heb gezien, maar dat maakt het eigenlijk ook briljant. In een krap half uur passeren alle emoties en dit zonder ook maar één decorwisseling. Deze aflevering zit vol met flauwe woordspelingen die de dialogen in Bottom kenmerken (in een discussie: “I can see your point.” “Well it’s these new trousers.” of, bij het uitchecken van twee “mokkels” op de kermis: “Well, how do I look?” “Well, with your eyes!” of als Eddie Richard waarschuwt voor een gegooide steen: “Duck!” “Where?”). Het is waarschijnlijk de simpelste aflevering, maar in zijn simpelheid ook de meest ambitieuze.

Natuurlijk kent ook Bottom zijn mindere momenten, maar dat kan ook gezegd worden van bijvoorbeeld Little Britain en My Family. Hoewel er genoeg leuke series te vinden zijn in de collectie (als ik er nog één mag aanraden: Lead Balloon is een leuke serie met een cynische comedian die veel te veel liegt), is een BBC Comedy Collection zonder Bottom wat mij betreft dan ook een incomplete collectie (overigens ontbreekt bijvoorbeeld ook That Mitchell and Webb Look). Of zoals Richie zegt als Eddie na lang worstelen toch maar bollocks invult bij ijzerhandelaar, zes letters in het kruiswoordraadsel in de krant: Let’s do it properly or not at all! Waarop Eddie de krant verscheurt en roept zegt: Alright, not at all then!