Een nieuw jaar begint – met tropische steeldrums

Sure as any living dream
It’s not all then what it seems
And the whole thing’s hauled away

Bovenstaand citaat komt uit het wonderschone maar ietwat bevreemdende 29 #Strafford APTS van Bon Iver. Live is het iets minder bevreemdend, met steelpedal en drumpartij die het wat voor de luisteraar allemaal wat meer op de rit houdt. Dat weet ik, omdat ik de afgelopen week naar onderstaand concert heb geluisterd (en gekeken) op YouTube. Daar blijft het voorlopig ook bij wat betreft mijn Bon Iver ‘live’ ervaring, want deze week werd bekend dat de hele Europese tour van de band is gecanceld… En dat terwijl ik dit keer eindelijk eens NIET achter het net viste bij de run op kaarten-voor-een-te-populaire-band-in-een-te-kleine-zaal. Maar het concert wordt niet opnieuw ingepland voorlopig, dus het geld komt binnenkort terug op de rekening en daar moeten we het maar mee doen. Jammer. Het nummer 29 #Strafford APTS begint op 10.49 en ik vond het bovenstaande citaat wel toepasselijk voor het concert dat over een paar weken plaats zou vinden en waar ik best naar uitkeek.

Verder heb ik bezoek gehad van twee monteurs, die allebei nog eens terug moeten komen omdat de problemen nog niet opgelost konden worden, en heb ik een normale werkweek achter de rug. Twee weken kerstvakantie is immers niet voor iedereen weggelegd. Oh, en ik heb mijn iPhone ingeleverd voor reparatie – want de batterij viel uit en Apple wilde ‘m gratis vervangen want zij hadden het zelf veroorzaakt in de fabriek. Dus zit ik even op mijn oude iPhone 5 te werken. Dat is weer even omschakelen.

Tot zover de eerste dompers van 2017, maar het jaar is nog niet verloren. Er zitten mooie dingen in het vat, met name ook mijn terugkeer naar Gothenburg volgende week, waar mijn goede vriend zijn Swingin’ Swedes dissertatie vast zonder veel dansmoves maar met een goed verhaal zal gaan verdedigen. Promoties zijn in mijn vriendengroep eerder regel dan uitzondering, maar deze is uniek niet alleen omdat ik er bij kan zijn, maar ook omdat ik het verhaal zowaar ga kunnen volgen. En het reisje naar het buitenland met wat goede vrienden is als bonus erbij.

Nu dit toch een vooruitblikkende post begint te worden, kan ik het net zo goed ook meteen over goede voornemens hebben. In navolging van een ander tof iemand doe ik dit jaar iedere maand een uitdaging. Challenge. Ding. Dat klinkt nu veel beter dan een goed voornemen. Ik heb niet zo’n goed idee wat ik met mijn jaar ga doen, verder, dus laat ik maar met een maand beginnen. En ik hoef, als ik in maart iets verzin, niet tot januari te wachten voor ik er mee ga beginnen… Dus. Ik begin met een maand iedere dag mediteren, omdat het iets is waar ik de voordelen van ervaar, maar wat ik niet echt gestructureerd in mijn leven heb zitten. Dus nu, één maand lang iedere dag. En dan bekijk ik dan wel of het zo ingesleten zit dat ik er mee doorga. Andere challenges waar ik nu over na denk: een maand niet drinken, een maand alleen maar nieuwe dingen koken, een maand iedere dag 10.000 stappen halen (dat wordt in de zomer, haha, het is veel te koud nu!), een maand zonder Netflix… Ach, we zien het wel! Eerst de januarimaand maar door dus!

Had ik al verteld dat ik een Bullet Journal bijhoud? Binnenkort komt daar ongetwijfeld een verhaaltje over, als ik iets verder in het jaar ben. Als experiment had ik het al de afgelopen tweeënhalve maand gedaan, maar nu ben ik ‘voor-het-echt’-begonnen in een nieuw notitieboek met enkele wijzigingen in de standaard opzet. Later meer.

Vanavond begint trouwens Wie Is De Mol?  en ja: dat ga ik weer kijken, net zoals alle vorige seizoenen. De werkpoule is aangemaakt, de bank is gestofzuigd (niet echt, maar toch, misschien doe ik dat straks wel), het tv-signaal gecontroleerd (en onvoldoende bevonden door de monteur), er zijn vraagtekens gezet bij zes van de tien Bekende Nederlands (die ik niet ken), en de laptop staat klaar. Want ja: er komen blogjes! De eerste week hier, de tweede week hier met vertraging (want: zie hierboven) en de derde week bij de vrienden van Incognitief, waarbij ik afwisselend met andere redactieleden afleveringen recap.

Verder nog nieuws? Nee. Idealiter maak ik nu een bruggetje terug naar Bon Iver, want dan is deze post mooi rond. In plaats daarvan link ik naar het nieuwe liedje van Jens Lekman, omdat hij de afgelopen jaren heeft geworsteld met een nieuw album, en dat dat er nu echt aan gaat komen en Life Will See You Now gaat heten. Het sentiment erachter vind ik heel mooi.

I was panicking about that and I had a conversation about it with my girlfriend. She said “just describe to me what the album is about” and I said “well, it’s about these people and it’s like they’re sitting in a waiting room waiting for life to start and then the nurse comes out and says “life will see you now””. Then we looked at each other and smiled and that was that.

Jens heeft, volgens de eerste recensenten, een ontzettend vrolijk album gemaakt met hele verdrietige teksten hier en daar. Maar dat hoor je pas nadat je klaar bent met dansen:

And it smells so good / that sandalwood
The vetiver / Pink pepper
And I guess I still love her
She’s gone forever
However hard that might feel
At least it was real
If it could hurt like that

Maar dat dan dus met tropische steeldrums. Classic Jens dus. We gaan zien of dat een heel album lang gaaf is.

 

Ondertussen bij Incognitief

Is het toch even geleden dat ik hier iets heb geplaatst. Augustus? NIKS. September? NIKS. Oktober zijn we er weer. Wat ik heb gedaan in die tijd dat ik niet kon bloggen?

Geen idee.

Maar goed. Bij Incognitief komt nog regelmatig werk van mijn hand, dus misschien staat daar iets tussen. Hierbij de nieuwste blogs:

Onliederen, of de zin van het coveren

Bon Iver klinkt steeds vreemder, maar toch…

Vervlogen tijden keren terug met Cocoon

Waarom iedereen naar podcasts moet luisteren

Pokemon Go: haters gonna hate

Radiohead hoeft niet meer op te rotten

De Comeback Kids van 2016: Red Hot Chili Peppers, KT Tunstall, Eric Clapton

Waar Amerika dan weer goed in is

Kijk, dat de BBC een publieke omroep is waar menig niet-Engelsman jaloers op is, staat buiten kijf. Maar de Amerikaanse NPR (alleen radio) heeft ook zijn goede eigenschappen. Dat komt natuurlijk vooral omdat alles in Amerika groter is en in potentie meer mensen bereikt. Dus kan er ook meer worden opgezet, bijvoorbeeld een indrukwekkend archief met live concerten. Naast speciale tiny desk concerts (de zoveelste “concert op speciale lokatie”-reeks, maar dan wel eentje die ook in mp3-vorm te downloaden is – nice, en waar naast afleveringen van Jens Lekman en Damien Jurado ook een aflevering met niemand minder dan la camisa negra Juanes te bekijken is – en nog verrassend leuk ook!) hebben ze ook een archief met complete optredens van leuke bandjes en artiesten als Beirut, Laura Marling, Wilco en Bon Iver – met commentaar van een verslaggever maar gelukkig niet tijdens het concert. Hier een overzicht van alle concerten op volgorde van toevoegen.

Kortom waar de BBC alle coole muzikale content na zeven dagen archiveert, heeft NPR een indrukwekkende collectie met gave concerten opgebouwd. Als u dat al wist, dan even goede vrienden. En als u dat nog niet wist, kan ik u aanraden er eens rond te snuffelen.