Tag Archives: Bright Eyes

Kanon 2007: Concert van het Jaar

Posted on by
Reply

Ik geef het toe: ik lig achter, maar bij deze een inhaalslag… Te beginnen met…

Kanon 2007: Concert van het Jaar

1) Turin Brakes in The Lock Tavern (London)
Een fantastische zomeravond in London. Misschien niet het allerbeste concert, maar zeker een van de mooiste avonden van het jaar.
En algauw kwam de tweede schok… de band was er al… Wat doe je dan? Ga je naar binnen? Maar Olly zag ons al. Hij knikte vriendelijk, pas toen zag hij wat voor soort T-shirts we aanhadden (inderdaad, Turin brakes T-shirts). Hij vroeg wat we kwamen doen en nodigde ons uit in de pub (die gewoon open was, maar het gaat om het gebaar): ‘Come into my house.’ Binnen was ook Gale bezig met opzetten van apparatuur (en nog enkele gezichten die me niet bekend voorkwamen). De band werd blijkbaar in een klein hoekje van de pub gepropt. Het was echt heel erg klein.
De Recensie

Eervolle vermeldingen:
2) Tom McRae en Kathryn Williams in Lux (Nijmegen).
3) Genesis in de Amsterdam Arena (Amsterdam).
4) Turin Brakes in De Oosterpoort (Groningen).
5) Bright Eyes in De Effenaar (Eindhoven).

Kanon 2007: Beste Albums

Posted on by
1

Kanon 2007: De Beste Albums

01 Jens Lekman – Night Falls Over Kortedala

Voldoet aan én overtreft alle verwachtingen. Night Falls Over Kortedala is het meest cheesy meesterwerk ooit, maar zeker weten een meesterwerk. Popliedjes van een kwaliteit als die van ‘A Postcard To Nina’ en ‘The Opposite of Hallelujah’ worden zelden nog gemaakt. Recensie (hoogtepunt: A Postcard To Nina).

02 Editors – An End Has A Start

Een boeiende popplaat met lekkere gitaarriffs en mooie oneliners. Recensie (hoogtepunt: An End Has A Start).

03 Richard Swift – Dressed Up For The Letdown
Dressed Up For The Letdown - Richard Swift
Mooie tijdloze nummers, met sterke teksten en onweerstaanbare begeleidingspartijen. Swift put uit een traditie van Amerikaanse songwriters en streeft ze allemaal voorbij (hoogtepunt: The Million Dollar Baby).

04 Feist – The Reminder
Feist - The Reminder
Sterk glossy vervolg op Let It Die. Feist doet geen pogingen niet te zwelgen in haar eigen heerlijkheid. (hoogtepunt: My Moon My Man).

05 Turin Brakes – Dark On Fire

Vierde album van mijn favoriete duo. Een of twee klassiekers en verder een hoop gepolished popfolkrock. Recensie (hoogtepunt: Dark On Fire).

06 Tom McRae – King Of Cards
king-of-cards.jpg
Toegankelijkste album van de Brit tot op heden, maar daarom niet minder goed (Houdini And The Girl).

07 Thomas Dybdahl – Science
Thomas Dybdahl - Science
Thomas Dybdahl mijdt geen nieuwe wegen. Hoewel het een typische Dybdahl is, weet hij toch voor verrassingen te zorgen (hoogtepunt: Something Real).

08 Aqualung – Memory Man
Matt Hales laat zien dat piano gedreven rock niet saai hoeft te zijn (hoogtepunt: Cinderella).

09 Bright Eyes – Cassadaga
Amerikaans is niet slecht. Niet altijd in ieder geval. (hoogtepunt: Four Winds).

10 Athlete – Beyond The Neighbourhood
Beter dan Tourist, een hele stap voorwaarts dus. Terug op het oude niveau van Vehicles and Animals zijn ze nog niet, maar dat komt vast goed. Recensie (hoogtepunt: Flying Over Busstops).

Bright Eyes heeft veel vrienden

Posted on by
1

Bright Eyes speelde in de Effenaar op 10 juli j.l.
Dat is inderdaad alweer even geleden, maar dat ik moet nog wat posts inhalen, te beginnen met deze…

Normaal luister ik vooral naar Engelse songwriters. Op de een of manier doen Amerikaanse me te veel aan folk of country denken. De Engelse / Ierse songwriters die ik luister, lenen misschien nog wel veel meer dan de Amerikaanse bij deze genres, maar het is een vooroordeel dat ik heb, en dat ik krampachtig in stand hou. Zodoende heb ik nog nooit een heel album van Ryan Adams geluisterd, laat ik Sufjan Stevens maar mondjesmaat toe in mijn leven en prefereer ik Fionn Regan altijd boven Bob Dylan. Sorry.

Maar principes zijn er om vanaf te wijken en gasten als Richard Swift, Ray LaMontagne en Bright Eyes maken stiekem toch hele mooie liedjes. Ik noem Radio 2-favoriet First Day Of My Life en het prachtige Bowl of Oranges (die beide hoog scoren in mijn leukste liedjes top 2000). Toen mij ter ore kwam dat Bright Eyes de Effenaar zou bespelen, moest ik daar dan ook bijzijn. Gewoon omdat het toch bijna vakantie was en omdat het vast goed zou zijn.

En goed was het. Met een HELE grote band bestormde Conor Oberst het podium om daar een rits professioneel gespeelde nummers af te werken. Qua bezetting is het het grootste popconcert waar ik ooit bij was (en dat is inclusief Phil Collins in de Amsterdam Arena!). Tel daarbij op de special effects (grote animaties werden op de band geprojecteerd) en je begint je af te vragen of de band wel winst maakt op deze tour tegen die ticketprijs. Belle & Sebastian zouden je allang hebben afgezet.

De in het wit gekleedde band, met onder andere 2 vrouwelijke drummers (en ze konden ook daadwerkelijk goed drummen), speelde vooral nummers van de meest recente Bright Eyes CD Cassadaga, maar ook gouwe ouwe zoals Gold Mine Gutted werden gespeeld. Het meest geïmponeerd was ik echter toch door First Day Of My Life, dat live verandert in een uptempo, bijna vrolijk liedje. Een totale transformatie, maar hij werkt. Het was geweldig.

Conclusie: Bright Eyes mag dan Amerikaans zijn, maar wat was dit optreden goed…