Vorige week, de laatste week van oktober, was ik in Engeland voor een concert van mijn favoriete band. Turin Brakes, mocht u dat nog niet doorhebben, speelden daar op het cultureel verantwoorde, maar niet bepaald rock ‘n roll Canterbury Festival. Dat was overigens terug te zien aan de samenstelling van het publiek, culturele snobs met meerdere grijze haren waren er in overvloed. Er waren gelukkig ook genoeg leuke mensen, die de band loon naar werken probeerden te geven en zo het beleefde ‘oh that’s nice’ geklap naar een hoger plan probeerde te tillen.
Dat was een nobel streven. Turin Brakes speelde een gevarieerde set van klassiekers vol fris experiment, gecombineerd met werk van laatste album ‘Outbursts’. De hits en rariteiten zijn vanavond verdeeld over twee sets, zodat wij alcoholische versnaperingen kunnen nuttigen in de pauze en de band ergens backstage kan rondhangen. Uitrusten van het harde werken. Olly vertelt na opener ‘Rain City’ dat ze de hele week al bezig zijn geweest met het verbouwen van de studio waar ze hun albums opnemen. De opluchting is tijdens deze sfeervolle avond van het gezicht van Olly af te lezen, eindelijk mag hij weer gewoon liedjes spelen.
De eerste set eindigt met top 5 hit ‘Painkiller’. De band raffelt hem bijna af, zo snel gaan ze er doorheen. Drummer Rob spreken we in de bar, meteen toegevend dat het nummer soms wel een beetje hun strot begint uit te komen. Waarschijnlijk was het alleen voor de diehard fans echt hoorbaar.
De tweede set is iets harder dan de eerste, wat zowel een zegen als een vloek is. Aan de ene kant komt de band hier pas echt goed op stoom, met vrijwel perfecte uitvoeringen van ‘Full of Stars’, ‘Embryos’ en ‘Apocolips’. Aan de andere kant is de akoestiek van de klassiek ogende Shirley Hall dusdanig, dat dit niet de meest kraakheldere set is die ik de band ooit heb horen spelen. Maar het feit dat er geen valse toon klinkt, doet dit manco vrijwel direct vergeten. De band is nog steeds in topvorm.
Aan het einde van de tweede set geeft de band te kennen er best nog wel een encore aan te willen plakken. Het grotendeels door Olly solo gezongen ‘Outbursts’ is een van de hoogtepunten van de avond. Niets dan lof. Zijn elektrische gitaar heeft hij thuisgelaten, maar ook akoestisch blijft het breekbare nummer van het laatste album volledig overeind.
Na afloop maken we er een gezellige avond van met een aantal fans en – omdat het de enige pub met een late license is – later ook de band zelf. De pints vergroten de gezelligheid alleen maar. Zo krijgt de avond toch nog een rock ‘n roll karakter. Totdat de pub abrupt de deuren dicht gooit. Het einde van een mooie avond… En morgenavond, in de Effenaar in Eindhoven, maken we er een echt rock ‘n roll feest van!
Gezien: Turin Brakes, Canterbury Festival, Shirley Hall in Canterbury
