Tag Archives: damien jurado

Vrolijke hartebreekliedjes

Posted on by
1

(hoe schrijf je eigenlijk hartebreekliedjes? Ik neig zelf dus naar een versie zonder tussen-n, omdat dat voor mijn gevoel meer impliceert dat het woord al jaren in gebruik is, terwijl het maar 8 resultaten op Google oplevert – nu 9)

In dit postje wil ik het vooral over Damien Jurado’s nieuwe album hebben. Of ja, de tweede single van het album, die zeker in de categorie ‘vrolijke hartebreekliedjes’ past. Het album heb ik pas net (omdat ik het net heb besteld voor een schappelijke prijs maar schandalig hoge verzendkosten, maar dan krijg ik wel drie extra 7″ singles, een cd en vinyl en een instant gratification download, maar dat doet er verder niet toe): het gaat om de tweede single die ik niet heb gehoord.

Maar eerst een liedje wat gisteren mijn hart brak. Ik zat in de trein naar huis en net voor ik aankwam op het station begon de vrolijke intro van A Balloon On A Broken String, zomaar een liedje van The Boy Least Likely To. The Boy Least Likely To maakt liedjes die steevast van het stempel twee (op zijn Engels) kunnen worden voorzien. Ik vind het altijd lastig om twee te omschrijven, dus verwijs ik maar naar de muziek van The Boy Least Likely To. Want dat is nu eenmaal een goede demonstratie.

Van twee muziek krijg ik altijd een beetje jeuk na een tijdje en dan skip ik door. Maar omdat ik wel een vrolijk liedje kon gebruiken, luisterde ik gewoon naar A Balloon On A Broken String. Gezien de vrolijke melodie stap je over het woordje fat in de eerste zin heen. In de zin I’m not a boy, I’m a big fat balloon staat fat natuurlijk gewoon voor groot. Dat is logisch. Want het is een vrolijk liedje toch? En zelfs het refrein – dat extreem meezingbaar is – komt in eerste instantie over als vrolijk:

Because I’m a balloon
On a broken string
I’m not attached to anyone or anything anymore
Oh oh oh, shooby doo, tra la la

Vrolijkheid kent geen tijd, zullen we maar zeggen… Maar dit lied van bevrijding wordt door net zo vrolijke, maar duizend keer depressievere tekst opgevolgd:

I’m sad and alone
But you’d never know it to look at me
I look ever so happy up here by myself
But I wish sometimes I looked the way I felt

Waarom dan, mooie rode ballon?

And I worry
That if I was to just burst suddenly
Then nobody would even notice me

*snik*

*hart breekt*

Oordeel zelf:

Damien Jurado brak mijn hart altijd op traditionele wijze: namelijk gewoon met een goed gitaartokkelliedje. The loneliest place I’ve ever been is in your arms zong hij in het najaar van 2010 in Roepaen in Ottersum… Er klonk een doorleefdheid uit zijn stem die op de tweede single van zijn nieuwe album Maraqopa (vanaf volgende maand in de winkel) ook weer prima tot zijn recht komt.

Alleen, is dit geen rustig gitaarliedje. Het begint wel zo. Maar ineens horen we een elektrische piano en een fijne drumpartij. Damien, wat doe je nou? Dit klinkt… Dit klinkt bijna vrolijk! Maar de tekst breekt gewoon mijn hart. En die stem ook. Die stem vooral.

Falling to the ground I was anxious to be found
You can always go home to the safety of your cloud
Don’t let go, I need you to hang around
I’m so broke, and foolishly in love

Dit worden de mooiste 2:49 van je dag… Het nummer is aanzienlijk minder twee:

Damien Jurado “Museum of Flight” by DOJAGSC

Dit bedoel ik dus met vrolijke hartebreekliedjes. Vrolijke instrumentatie, zielige tekst. En ik kan er geen genoeg van krijgen. Meer! Meer! Meer!

(mocht u trouwens meer Damien Jurado willen: het vorige album Saint Bartlett kreeg van mij vierenhalve ster en daar sta ik nog steeds vol achter)

Waar Amerika dan weer goed in is

Posted on by
Reply

Kijk, dat de BBC een publieke omroep is waar menig niet-Engelsman jaloers op is, staat buiten kijf. Maar de Amerikaanse NPR (alleen radio) heeft ook zijn goede eigenschappen. Dat komt natuurlijk vooral omdat alles in Amerika groter is en in potentie meer mensen bereikt. Dus kan er ook meer worden opgezet, bijvoorbeeld een indrukwekkend archief met live concerten. Naast speciale tiny desk concerts (de zoveelste “concert op speciale lokatie”-reeks, maar dan wel eentje die ook in mp3-vorm te downloaden is – nice, en waar naast afleveringen van Jens Lekman en Damien Jurado ook een aflevering met niemand minder dan la camisa negra Juanes te bekijken is – en nog verrassend leuk ook!) hebben ze ook een archief met complete optredens van leuke bandjes en artiesten als Beirut, Laura Marling, Wilco en Bon Iver - met commentaar van een verslaggever maar gelukkig niet tijdens het concert. Hier een overzicht van alle concerten op volgorde van toevoegen.

Kortom waar de BBC alle coole muzikale content na zeven dagen archiveert, heeft NPR een indrukwekkende collectie met gave concerten opgebouwd. Als u dat al wist, dan even goede vrienden. En als u dat nog niet wist, kan ik u aanraden er eens rond te snuffelen.

Damien Jurado – Saint Bartlett

Posted on by
Reply

Het einde van het jaar komt eraan, dus is het tijd om nog snel even wat cd’s te recenseren die ik wel al aanzienlijke tijd luister, maar hier nog niet heb besproken.

Damien Jurado is één van mijn ontdekkingen van dit jaar (eerder dit jaar speelde hij in Ottersum) en wel eentje waar ik erg blij mee ben. Jurado heeft namelijk al een aanzienlijke back catalogue opgebouwd, dus er is genoeg te ontdekken. Saint Bartlett is het album dat hij dit jaar uitbracht op Secretly Canadian, ook het thuis van Jens Lekman, Antony & Johnsons en de producer van dit album: Richard Swift.

Dankzij Swift is dit album de juiste combinatie van melancholiek en onderbuikgevoel: een juiste combinatie van stemmige klanken en akoestische instrumenten. Net als de albums van Swift is het album relatief simpel opgebouwd. Er wordt niet zo zeer geëxperimenteerd met elektronica, maar wel met de instrumenten die Swift en Jurado tot hun beschikking hebben. Soms zijn de liedjes bijna midtempo (Throwing Your Voice, Cloudy Shoes), maar vaak komen de klanken daar niet eens in de buurt.

I wish that I could float, float up from the ground
I will never know what that’s like
You have a way about you I wish that I had
Thought it was impossible to live and love like you
Funny how we all can change if we just try to
Thought it was impossible to live and love like you
(…)
Trying to fix my mind
Still trying to fix my mind
Trying to work it out
I’m still trying to fix my mind
(Cloudy Shoes - Damien Jurado)

Toch heeft de muziek van Jurado iets troostend. of het nu het call and response-achtige Cloudy Shoes is, wat ondanks zijn depressieve karakter toch ook bestaat uit klappende handen, of het pianonummer met lekkere drum, Arkansas, de hier te horen levenservaring is muziek van een man die met weinig tevreden lijkt, maar die desondanks zijn donkere dagen kent. Saint Bartlett is een simpele plaat in dat opzicht, die dankzij de mooie productie toch een enorme impact heeft.

vierenhalf uit vijf

Bekijk hier enkele covers die Damien Jurado speelde voor OnderInvloed.

Damien Jurado is geen professionele muzikant

Posted on by
Reply

Afgelopen zondag speelde Damien Jurado in Cultureel Podium Roepaen Ottersum. Hij kwam net uit Parijs, dus moest hij nog even soundchecken na het voorprogramma, wat de curieuze situatie tot gevolg had dat het publiek toekeek hoe Jurado het geluid uitprobeerde.

Het voorprogramma was Jodymoon, een Maastrichts duo dat vanmiddag aangevuld met een violist en een celliste mooie liedjes komt spelen. Sympathiek zijn ze zeker en ook muzikaal zeer begaafd. Dat staat echter nog niet garant voor een briljant optreden. Ze spelen nummers van hun twee albums (de recentste heet Who Are You Now) en al die nummers zijn stuk voor stuk erg mooi. De arrangementen zijn stuk voor stuk geslaagd en de teksten schuwen geen grote onderwerpen. Maar het raakt me niet. Misschien is het af en toe gewoon té polijst, te perfect. Het lukt me niet om me ermee te indentificeren.

Het verschil met Damien Jurado is dan ook erg groot – en misschien is de combinatie van de twee acts zelfs wat ongelukkig. Wellicht onder de indruk van het professionele voorprogramma, meldt hij voor het optreden even dat hij geen professioneel muzikant is. Hij maakt wel muziek en wij betalen ervoor, maar hij heeft geen zin om zijn eigen liedjes helemaal uit zijn hoofd te leren. Als bewijs hiervoor wijst hij naar zijn Macbook, die inderdaad niet is opgezet om samples uit te halen, maar puur als referentie dient (als iemand in het publiek een verzoekje indient, zegt hij dat hij die plaat net aan het zoeken is). Na nog vier minuten speechen begint Jurado in de intieme nightclub van Roepaen met zijn gevoelige liedjes. Technisch gezien laat hij Jodymoon achter zich, maar in zijn melancholische muziek zit een doorleefdheid die bij Jodymoon nog ver te zoeken is. Er zit meer emotie en gevoel in. Dat is logisch, Jurado is al tientallen jaren actief in de muziekwereld, Jodymoon komt pas net te kijken.

Jurado is een vreemd figuur, de drie kwartier die volgen mompelt hij af en toe een woord en kijkt hij vooral naar zijn Macbook in plaats van naar het publiek, dat volledig in stilte naar de man zit en staat te luisteren. Dan heeft Jurado ineens zelf ook door dat hij erg stil is en laat weten aan het publiek dat hij normaal meer vertelt tussen de optredens. Na nog een nummer van het mooie Saint-Bartlett album dat eerder dit jaar verscheen, begint Jurado weer oeverloos te kletsen tussen de nummers die hij speelt, net zoals hij voor zijn set al even deed. Over hoe hij wel zielige liedjes zingt, maar daar eigenlijk niet van houdt. En hoe hij ervan houdt om buitenlands publiek dingen wijs te maken.  En hoe het voedsel dat hier in tankstations wordt geserveerd in Seattle als restaurantkwaliteit wordt beschouwd (wat een compliment is voor ons tankstationvoedsel).  En hoe hij geen toegift geeft, omdat hij daar niet in gelooft.

Na nog twee nummers houdt Jurado het voorgezien. Hij heeft dan al veel mooie liedjes gespeeld, waaronder Abilene, Kansas City en Arkansas. Damien laat zien dat je niet de meest begaafde muzikant hoeft te zijn om te boeien, dat je geen entertainertype hoeft te zijn om te vermaken. Als je maar liedjes met hart en ziel maakt – en hoewel hij zelf de serieusheid van zijn liedjes nogal probeert af te zwakken, is het overduidelijk dat hij dat wel degelijk doet.