Beste Stefan

Wij maken ons erge zorgen over de toekomst van een vriend van ons. Deze vriend, laten we hem Lucebert (beslist niet met een streepje tussen de d’s) noemen, ziet het probleem zelf nog niet zo in en dat is een tweede probleem. Het begon allemaal een kleine drie jaar geleden, toen Lucebert aan zijn ‘werkje’ begon. Wij stonden versteld dat hij aan zoiets kon beginnen, dat íemand aan zoiets kon beginnen. Misschien hadden we eerder in moeten grijpen, maar ja… had gekund, niet gebeurd, VETTE PECH!

…Maar wel lullig natuurlijk.

…Harry.

Wij dachten in den beginne dat het gewoon een test van Otte was en in het eerste jaar van Luceberts project leek het ook om slechts een jaartje te gaan. Echter, hij boog van het door Otte gegeven pad af. Zoals Eva door de slang werd verleid een hap te nemen van de verboden appel, zo nam Lucebert een betreurenswaardige beslissing. Hij zette door en is nu al drie jaar bezig met het leren van de zwarte kunsten, en hij is misschien over twee jaar pas klaar. En dan?

We begrijpen dat zolang het hellevuur brandt, het lekker warm is, maar gebeurt er als het vuur dooft? Heeft hij dan nog wel een warme mantel om door de barre winter heen te komen? Zoals je ondertussen wel begrepen hebt, studeert hij Nederlands. We willen nog niet meteen spreken van uitzichtloos lijden, maar een rooskleurige toekomst ligt niet in het verschiet.

Beste Stefan, help ons! Hoe brengen we hem op het rechte pad? Hoe creëren wij een toekomst voor Lucebert, zodat hij straks niet als afgestudeerd Neerlandicus door het leven moet? Dit willen we hem niet aan doen, hij is toch een vriend. Dit willen we niet over een paar jaar moeten ontkennen.

Met vriendelijke groet,

Twee bezorgde vrienden.

Lees snel verder voor het antwoord van Stefan!
Continue reading →