Elbow is een van de beste bands van deze tijd. Nu maar hopen dat de rest van de wereld daar niet achter komt.
(Stefan over Elbow in 2006)
Nou, de rest van de wereld is er ook achter – en ik kan niet eens zeggen dat ik het erg vind. Nee, ze voeren nog niet de hitlijsten aan, maar met een Mercury Prize op zak besteedt ineens IEDEREEN aandacht aan Elbow. Deze week komt het album voor de derde keer de top 100 binnen (91) en dat komt voor het grootste deel door de clubtour die ons land aandeed. Het verbaasde me eerlijk gezegd dat de band niet bij De Wereld Draait Door kwam. In ieder geval was het merendeel van de optredens uitverkocht. Gelukkig had ik een kaartje – en twee vrienden met mij. En ons optreden had als bonus een extreem vet voorprogramma: Laura Marling.
Laura heeft sinds enkele maanden kort haar en dat werkt tegen haar (haha, twee keer haar), maar in De Oosterpoort (ze begon overigens te vroeg / op tijd waardoor we minstens twee liedjes hebben gemist) was het al iets langer dan op eerdere foto’s. Maar nog steeds te kort, net als haar set. Ze speelde voornamelijk – zo niet uitsluitend – liedjes van haar debuut Alas I cannot swim. Daarvoor had ze een meneer meegenomen die gemiddeld drie instrumenten tegelijk bespeelde. Laura staarde met een blik op oneindig naar het oneindige en zong ogenschijnlijk zonder veel emotie haar nummers, totdat ze een foutje maakte – tijdens Crawled Out Of The Sea – en beide performers in de lach schoten. Daar zagen we even het achttienjarge meisje dat Marling nog is…
Hoogtepunten van de set waren My Manic and I en titeltrack Alas I Cannot Swim (een nummer waar ik vurig op hoopte, op de plaat verstopt achter Your Only Doll). Mischa heeft een mooi filmpje (op het tegenlicht na) van dit nummer en wie weet zet ik het op internet en dan kunnen we er met zijn allen van genieten!
Laura’s aanpak was – net als haar cd – nogal kleinschalig en dat laat ruimte voor asociale mensen om er doorheen te praten. Desondanks was het genieten van de mooie liedjes van de Britse schone. Het is hopen dat ze een keer terugkomt voor een heel optreden. En dat de mensen haar daar wel de aandacht geven die ze verdient.
Bij de muziek van Elbow was niet of nauwelijks mogelijkheid tot praten, behalve in nummers als The Stops en natuurlijk waren er twee vervelende mensen die net op dat moment tegen elkaar moesten zeggen ‘Dit is vet mooi hè?’ JA, dat is het, maar zeg dat dan NA het vet mooie nummer niet TIJDENS… Maar goed, op die vervelende mensen na was het een erg geslaagde avond. De set die werd afgewerkt leunde hevig op het met Mercury Prize bekroonde The Seldom Seen Kid: Starlings, Mirrorball, The Bones Of You, Grounds for Divorce, Weather To Fly (eerst in intieme akoestische setting en daarna vol en bombastisch), The Loneliness Of A Tower Crane Driver, Some Riot én One Day Like This kwamen allemaal langs. Daarnaast werden we verwend met oudere nummers als Leaders of the Free World, Great Expectations en Station Approach, van Leaders of the Free World, en Newborn, Any Day Now en Scattered Black And Whites van Asleep in the Back. Grote afwezig deze avond was het album Cast of Thousands. Dit tweede album is weliswaar ook niet de sterkste troef van de band, maar nummers als Switching Off en Not A Job doen het altijd goed. Heden avond kregen ze geen kans.
Naast de band zelf stonden er vier achtergrondzangeressen / strijkers op het podium en dit bood mogelijkheden: de rijkgearrangeerde hits van The Seldom Seen Kid, met name One Day Like This profiteerde hiervan. Het geluid was rijk en vol. Guys stem was nadrukkelijk aanwezig, maar nooit te veel op de voorgrond. Al het luchtledige werd opgevuld met bombast – of stilte bij de intiemere nummers. Kers op de taart was de humor van de band. Zo dronken de vijf bandleden gezamelijk een shotje – volgens zanger Guy ERG goor – alvorens Weather To Fly met duidelijk plezier in een kringetje en minimale instrumentatie in te leiden. Ook werd tussen de nummers door menig humoristische anekdote met het publiek gedeeld en riep Guy de menigte op vragen te stellen. Hoewel Guy ditmaal niet het publiek in dook om mensen het refrein van Forget Myself mee te laten zingen (zoals in Amsterdam in 2006), was er met One Day Like This voldoende publieksparticipatie mogelijk. Naast pijnlijk voeten – van het staan – hadden we dus ook pijnlijke handen (van het klappen) en schorre kelen (u raadt het: zingen) toen het concert werd afgesloten met het wonderschone Scattered Black and Whites. Inderdaad niet het meest uptempo hitje dat de rest van de avond blijft hangen, maar wel, net zoals de rest van het concert, fascinerend mooi.
Met bijna twee uur muziek mogen we al met al niet klagen. Elbow heeft grote klasse. Zelfverzekerd stonden ze op het podium, met bijna onbeperkte mogelijkheden door hun recente successen. Alle aandacht die ze krijgen is verdiend. Alle liedjes die ze spelen zijn goed.
Enige puntje van kritiek: als je dan een blaadje bij de merchandise neerlegt met “Elbow komt circa 30 minuten na afloop signeren” en in mindere mate “Laura Marling komt vermoedelijk signeren.”: Kom dan ook. Nu stel je een behoorlijke groep fans teleur – die door de beveiliging op vriendelijke doch dringende wijze eruit werden gezet. Ik ken minstens één iemand die een CD heeft gekocht daar in de hoop die gesigneerd te krijgen. En zij was zeker niet de enige.
Maar goed… Verder is Elbow nog steeds een geniale band. En ik sluit niet uit dat ze de HMH kunnen uitverkopen als ze volgend jaar besluiten terug te komen. Ik zou het wel leuk vinden de band nog een keer te zien op de plek waar ik ze – in het voorprogramma van Deus – voor het eerst zag. En hoewel het eigenlijk een worst nightmare is om je favoriete bandje gigantisch groot te zien worden, gun ik ze dat optreden in Wembley Arena in London ook heel erg. Als ze maar goede muziek blijven maken. En geweldige concerten blijven geven.
Gezien: Elbow + Laura Marling in De kleine zaal in De Oosterpoort, Groningen – 13 november 2008
