De Akoestiek (2)

De Akoestiek Logo

De tweede aflevering van De Akoestiek, de zondagmiddagrubriek die tot nu toe slechts één keer op zondag verscheen. Maar het belangrijkste is dat er überhaupt een tweede aflevering is. Een tweede aflevering met mooie akoestische versies van liedjes. Verzoekjes zijn welkom in de comments, maar eerst moet u natuurlijk luisteren naar…

 

Erlend Øye – Above You

Erlend - Akoestiek

Zo af en toe wil Erlend Øye nog wel eens alleen met zijn gitaar optreden. Dit doet hij bij voorkeur in een warm land waar veel jonge tienermeisjes hem aanbieden (en dan wel klagen dat het te warm is). Bijvoorbeeld in Argentinië. Nu wil het geval dat Erlend Øye in veel verschillende bandjes speelt en met veel verschillende mensen. Ik noem Kings of Convenience, ik noem The Whitest Boy Alive, ik noem Kompis, ik noem Röyksopp, ik noem Korsakow, ik noem nog heel veel andere namen… Het punt is dat je met zoveel verschillende acts je een heel verrassend repertoire te gehoren kan brengen. En Erlend Øye kijkt dan ook altijd even welke liedjes hij ook alweer heeft geschreven alvorens een optreden te beginnen. En dan heeft hij blijkbaar nog wat extra materiaal op de plank liggen (en dan ook nog een hoop covers). Ik zeg altijd dat Eirik het echt muzikale brein van de Kings of Convenience is, maar het kan niet worden ontkend dat Erlends fulltime muzikantenbestaan hem goed heeft gedaan. Zijn liedjes lijken er alleen maar sterker op te worden. Deze opname van Above You komt van een optreden in Argentinië in 2007. Zoals altijd niet helemaal foutloos, maar dat draagt bij aan de charme :) .

Luisteren >>

 

Die Prinzen - Deutschland
Die Prinzen - Akoestiek

 

Die Prinzen, ze moeten nog vers in uw geheugen zitten, brachten de afgelopen jaren vooral door met het optreden in ‘akustischen’ setting. Het schijnt dat 2008 een nieuw album gaat brengen, maar tot die tijd moeten we het doen met de live CD Akustisch & Live uit 2006. En die CD is best goed. Ja, echt. De Duitse dollemannen die hits scoorden met Millionär, Küssen Verboten en Mein Fahrrad kunnen heel goed akoestisch spelen. Luister maar eens naar het ‘Liebesliet’ Deutschland:

Luisteren

Elbow – Some Riot (Brambles)
Elbow - Akoestiek

Ik meldde het al eerder deze week, het nieuwe Elbow album verschijnt in maart. Nu vast een akoestische versie van een van de nummers op het nieuwe album. De allereerste live versie van het nummer stond ooit op ditisstefan.nl als Friend Of Mine, maar deze versie komt uit een kerstshow op BBC Radio 1.

Luisteren

LVDD – De nieuwe Elbow, Grounds for Divorce

I’ve been working on a cocktail, called ‘Grounds for Divorce’

Elbow

Ben ik de enige die bij het horen van de nieuwe Elbow aan Muse moet denken? Hij is sexy en hard, maar dan met betere teksten (niet dat de teksten van Muse zo slecht zijn, overigens)…. Oh wacht, u kent de nieuwe Elbow nog helemaal niet…

Downloaden

Theres this whispering of jokers doing flesh by the pound
to a chorus of supposes from the little town hoods
There’ll be twisted karaoke at the aniseed lounge
and I’d bring you further roses but it does you no good, and it does me no good, and it does you no good…
There’s a hole in my neighbourhood down which of late I cannot help but fall
There’s a hole in my neighbourhood down which of late I cannot help but fall
Someday we’ll be drinking with The Seldom Seen Kid…

Het betreft hier de eerste single van het nieuwe album The Seldom Seen Kid. Dat album ligt in de winkels op 17 maart, dus u heeft nog zo’n anderhalve maand de tijd om uw kennis over Elbow bij te spijkeren. Een goede plek om te starten is dit interview: Coldplay ripped us off, but we don’t care. Guy Garvey is gewoon een net iets betere songwriter (dan een Chris Martin) en daar profiteren de fans dan weer van… De teksten gaan een behoorlijk stuk dieper dan die van Coldplay en de muziek bestaat uit een gelaagdheid die een beginnende luisteraar misschien voor lawaai zal afdoen, maar die bij herhaaldelijk luisteren toch echt van een overweldigende schoonheid blijkt gemaakt te zijn. En LIVE zijn ze fantastisch.

Zeven Zinnen: Elbow

Je kunt zeggen van liedteksten wat je wilt, maar soms zijn ze gewoon heel erg mooi. Het gaat blijkbaar te ver om in zulke gevallen van poëzie te spreken, maar ik vind dat ze toch in het zonnetje gezet mogen worden. Vandaar deze rubriek. De zeven mooiste zinnen uit het repetoire van een band (tot op heden). Deze keer: Elbow.

Elbow

Elbow dus. Laten we het Coldplay voor gevorderden noemen. In feite is Elbow zelfs een inspiratiebron voor Coldplay. Hit Fix You lijkt wel heel erg op het Elbow nummer Grace Under Pressure. Maar Elbow is wel zo sportief om de eer daarvan in te zien. Elbow is al lang blij dat ze niet gehyped worden. De band tekende in 1997 bij Island Records, maar werd gedumpt voordat ze überhaupt de kans hadden om iets uit te brengen. Dus nam de band de lange weg, bracht 3 EPs uit en tekende in 2001 bij V2. Hier kwam wel een debuutalbum uit: Asleep In The Back werd omarmd door zo’n beetje alle critici. In 2003 volgde Cast Of Thousands (een verwijzing naar een optreden op Glastonbury 2002, wat ook op de CD terug te horen is, een massa mensen zingt ‘We believe in love, so f*ck you’). Het derde album Leaders Of The Free World uit 2005 kwam zowel op CD als DVD uit met creatieve clips van The Soup Collective. Enfin, het vierde album werd vertraagd door onder andere ziekte van zanger Guy Garvey (door mij bijgenaamd ‘De Beer’ vanwege zijn imposante verschijning), maar 24 september kondigde de band aan dat het album nu echt af was (maar nog geen titel had). In 2008 zal het verschijnen… Ik heb u gewaarschuwd.

ZEVEN ZINNEN

1 | Your vow was your smile as we moved down the isle of the last bus home and this is where I’ll go, just when it rains.
Great Expectations (Leaders Of The Free World)

Ja, het is vast heel makkelijk om sentimentele liedjes te schrijven. Maar Guy Garvey is er heel erg goed in. Regen en openbaar vervoer zijn terugkerende elementen in dit nummer. Garvey kondigt het nummer aan als een liedje over de ‘golden age of public transport in Britain.’ Het roept in ieder geval regenachtige nachten in de bus op. Alleen.

2 | And he talks of people ten years gone, like I’ve known them all my life. Like scattered black and whites.
Scattered Black and Whites (Asleep In The Back)

Foto’s als herinneringen, het thema is natuurlijk niet erg bijzonder. Maar, Garvey maakt het net iets echter dan je verwacht. Zingend I Come Back Here From Time To Time hoeft hij niet te bedoelen dat hij ook daadwerkelijk teruggaat naar zijn ouderlijk huis, het kan natuurlijk ook betekenen dat hij af en toe gewoon liever aan vroeger denkt dan met de dagelijkse dingen bezig te zijn.

3 | I haven’t been myself of late, I haven’t slept for several days but coming home I feel like I designed these buildings I walk by.
Station Approach (Leaders Of The Free World)

Ken je dat gevoel? Thuis komen. En dan niet gewoon, na een dag werk of school, maar zo’n dag dat je je extra bewust bent van waar je heen gaat en waar je vandaan komt. En dat het thuis is. Niet zomaar een plek, maar thuis.

4 | Don’t mix your drinks, don’t mix with him. It will kill you one day. Good advice. Sound advice.
Don’t Mix Your Drinks (Asleep In The Back)

De halfvalse zachte klaagzang op dit nummer doet vermoeden dat de ‘him’ in dit liedje helemaal niet zo’n kwade gast is. En dat het vooral niet de bedoeling is dat er gemixt met hem wordt, omdat hij niet de ‘I’ uit het liedje is. De ik is echter geen moment overtuigend als oprechte, goede gast. De mooie loop van hoge tonen en een hele mooie gitaarpartij geven dit liedje een onheilspellend gevoel mee.

5 | This I need to save: a simple trinket locked away. I choose my final scene, today, switching off with you.
Switching Off (Cast Of Thousands)

Garvey had een keer een gesprek met de bassist van de band over de dood en op een bepaald moment ging het over het idee dat vlak voor je doodgaat, nog één keer je leven als een film voor je wordt afgespeeld. Zij redeneerden: als dat gebeurt, kun je ook tegen jezelf zeggen: en dit is de laatste scène die ik wil zien. Mooier wordt het niet. Dit is het. Of in ieder geval: hiermee wil ik eindigen. En als je dat tegen jezelf zegt, dan moet het wel een heel erg mooi moment zijn. In dit geval met een geliefde. En als je dan tegen die ander zegt dat dit het moment is, dan ben je of heel romantisch, of heel erg cliché. Kies maar.

6 | You burn too bright, you live too fast. This can’t go on too long: you’re a tragedy starting to happen.
Red (Asleep In The Back)

Lange tijd was Red een van de weinige liedjes van Elbow die ik echt mooi vond. De rest moest nog groeien. Dit is een stukje van het refrein en misschien niet de mooiste zin uit het nummer, maar hij omvat wel het thema van het nummer volledig. Erg mooi.

7 | But all this’ an imagined affair, while sitting in a bar spilling in a bar and I drink until the doorman is a Christmas tree and my speech is just a gas leak.
An Imagined Affair (Leaders Of The Free World)

Niet een van de sterkste liedjes van het derde album, maar tekstueel gezien het meest sfeeropwekkend, denk ik. Een liedje over een vrouw, over gesprekken, om uiteindelijk te eindigen in een bar. Het is nooit gebeurd, of het is in ieder geval alsof het nooit is gebeurd. En dus nemen we er nog maar een…

songteksten (c): Elbow.

Het muziekjaar 2007

Ik geef nu vast een lijstje met albums die dit jaar gaan uitkomen en zeker niet teleur gaan stellen. Dat garandeer ik u. Aan het eind van dit jaar zal ik erop terugkomen.
- Thomas Dybdahl: Science (8 februari)
- Richard Swift: Dressed Up For The Let Down (22 februari)
- Tom McRae: King of Cards (30 april)
- Jens Lekman: TBA (rond de zomer)
- I Am Kloot: TBA (rond de zomer)
- Elbow: Ustinov (rond de zomer)
- Turin Brakes: TBA (2de helft)

En dan te bedenken dat er nog heel veel muziek uitkomt die ik nog niet eens heb ontdekt… Het wordt een goed jaar…

Elbow maakt alle verwachtingen waar

Ik kan lang uitwijden hoe ik Elbow herontdekte toen “Leaders Of The Free World” uitkwam, maar laat ik dat stuk skippen. Feit is dat ik de band toen moest en zou zien optreden. De eerste gelegenheid (laten we “the music in my head” niet meetellen, want toen kon ik niet) was als support act van Deus. Leuk, maar natuurlijk niet “the real thing”. Gelukkig kwam een headline optreden er al gauw aan: 29 juni 2006. Hee! Dat was gisteren! Dan was ik er zeker! JA!

Eerst Coparck dan maar. De supportact. En je kent ze stiekem van de Milnerkaas-reclame. Dat van yeah, yeah,yeaaaaaaaah, I saw the lights coming in from the clouds. Ik dacht altijd dat dat The Sheer was, maar dat is dus helemaal niet. Haha. Nee. Ze waren wel oké, ze deden goed hun best, maar ja, vergeleken met wat daarna kwam, Elbow dus (maar dat had je vast door), viel het natuurlijk in het niets.

Nou goed, Elbow dus… Openend met Station Approach (as usual) begonnen we subtiel naar de eerste climax toe te werken, velen zouden er nog volgen. Red verzuimden ze in de Heineken Music Hall te spelen, maar dit keer was het meteen het 2de nummer. Daarna volgde een mix van nummers van Leaders of the Free World en de twee daarvoor verschenen albums Asleep In The Back en Cast of Thousands. De set was foutloos. Geen enkel moment, geen enkele seconde verveelde (behalve in het begin, voordat ze opkwamen, want er schenen wat technische problemen te zijn).

In hoog tempo werkt Elbow de nummers af, maar niet zonder de aandacht voor details te verliezen. Mexican Standoff wordt opgedragen aan een meisje in het publiek dat ook altijd heel erg jaloers is (wie zou het niet zijn, als Guy Garvey het vraagt?). Persoonlijke hoogtepunten waren de titeltrack van het laatste album, Great Expectations, Switching Off, Newborn (de vaste afsluiter) en single Forget Myself. Bij dit laatste nummer dook Guy Garvey het publiek in om al daar te dansen en andere mensen mee te laten zingen. Een bezorgde beveiliging keek toe wat er met het snoer gebeurde en Guy had wel hulp van de eerste rij (hee, daar stond ik!) nodig om weer terug op het podium te komen.

Elbow greep meteen de gelegenheid aan om een nieuw nummer te proberen, Friend Of Mine, waar er nog arrangementen voor drum en (bas-)gitaar moesten worden geschreven, alleen pianobegeleiding dus. Guy Garvey trekt zijn strot open, zijn stem wordt steeds wanhopiger. Climax na climax volgen, afgewisseld door wat experimentelers (“McGreggor”) of een klein, lief liedje over vriendschap (“Puncture Repair”). Elbow kan goed opzwepende nummers schrijven, maar blinkt toch echt uit in de romantische, rustige nummers, waar toch nog plek is voor humor. De teksten zijn gemeend. De arrangementen kloppen. De sfeer is authentiek. Elbow is een van de beste bands van deze tijd. Nu maar hopen dat de rest van de wereld daar niet achter komt.

Setlist
Station Approach
Red
Leaders Of The Free World
Great Expectations
Fugitive Motel
Mexican Standoff
Good Day
Switching Off
McGreggor
Friend Of Mine
Scattered Black And Whites
Forget Myself

Puncture Repair
The Stops
Newborn

Enkele audio-opnames van dit concert komen later.

Top 20 – 21 november 2005

Bejaarden, fans, mensen, een nieuwe week, een nieuwe top 20. De Palladium tracks zijn weer uit de top 20 gekukeld, helaasch. I Am Kloot is aan het stijgen, wie weet heeft het wel te maken met het feit dat het concert afgelopen donderdag in Hasselt (zie elders), zo gaaf was. Nummer 1 deze week is voor De Vliegende Panters met hun briljante song Bloemenbuurt, als de hiphopformatie VMBO. Download m hier als je m nog niet hebt. Ik groet u.

Continue reading