Leven in EK-tijd (6): 17 juni

In deze tijd dat er wel een EK Voetbal is maar Nederland niet meedoet, schrijft Stefan van ditisstefan.nl iedere wedstrijd een stukje, wat dan enige tijd later op ditisstefan.nl verschijnt. Er zullen een paar onderbrekingen in zitten vanwege andere verplichtingen, maar verder zal hij trouw schrijven! Het is niet zo dat er nooit iets over de wedstrijden van het EK komt te staan, maar dat is zeker niet de norm. Net als alcohol kinderen, alcohol is ook niet de norm…

17 juni – 15:00 uur: Italië – Zweden 1-0 (1-0)

Met een schuin oog heb ik deze wedstrijd gekeken, terwijl ik heel veel andere dingen aan het doen was. Lang leek het erop alsof de Zweden een punt gingen overhouden aan dit duel, maar uiteindelijk scoorde de Italianen toch nog. Dat had ik ook voorspeld, dus alles klopt weer in de wereld.

17 juni – 18:00 uur: Tsjechië – Kroatië 2-2 (0-1)

Van deze wedstrijd zag ik de eerste helft en als ik eerlijk ben zag ik niet aankomen dat dit een gelijkspel zou worden. Hoe goed Petr Cech ook keepte, het was eenrichtingsverkeer voor Kroatië tijdens die helft. Daarna moest ik bijna weg, dus de rest van de wedstrijd heb ik niet gezien, noch het stilleggen, noch de manier waarop ze hun eerste kans op plaatsing voor de volgende ronde verspeelden. En mijn punten. Want nu heb ik er 0.

17 juni – 21:00 uur: Spanje – Turkije 3-0 (3-1)

Bijna goed deze wedstrijd, maar ik heb er weer eens niks van gezien. In plaats daarvan was ik naar X-Men: Apocalypse, een actiefilm die toch behoorlijk slecht is ontvangen bij de critici. En nee, de film zal de wereld niet veranderen, of het superheldengenre opnieuw uitvinden. En ik vind ‘m volgens mij ook niet zo goed als de vorige X-Men film. De eerste helft is veel opbouw en weinig plot. Maar hij is wel echt vermakelijk en het eindigt op een fijne, positieve manier zonder veel gedoe. En leuk om Sansa Stark eens bad ass awesome te zien zijn. Benieuwd of dat in Game Of Thrones nog eens gaat gebeuren.

Maar was Spanje – Turkije wat?

 

Leven in EK-tijd (5): 15 en 16 juni

In deze tijd dat er wel een EK Voetbal is maar Nederland niet meedoet, schrijft Stefan van ditisstefan.nl iedere wedstrijd een stukje, wat dan enige tijd later op ditisstefan.nl verschijnt. Er zullen een paar onderbrekingen in zitten vanwege andere verplichtingen, maar verder zal hij trouw schrijven! Het is niet zo dat er nooit iets over de wedstrijden van het EK komt te staan, maar dat is zeker niet de norm. Net als alcohol kinderen, alcohol is ook niet de norm…

15 juni – 15:00 uur: Rusland – Slowakije 1-2 (1-0)

Is het karma dat Rusland wordt verslagen door Slowakije, na de rellen van dit weekend? En Poetin? Waarom krijg ik dan 0 punten?

15 juni – 18:00 uur: Roemenië – Zwitserland 1-1 (1-2)

Bijna Zwitserland. Doe eens beter je best. Nu heb ik 0 punten.

15 juni – 21:00 uur: Frankrijk – Albanië 2-0 (3-0)

Dat niet kijken van deze wedstrijden, dat komt ook door mijn levenspatroon. In het hypothetische geval dat ik op een avond niks heb, wat maandagavond niet zo was, kom ik meestal in de tweede helft van de 6-uur-wedstrijd thuis. Met een beetje geluk pak ik dan de ontknoping mee tijdens het koken en eten, maar dan kom je toch niet echt meer in de wedstrijd. Nou ja, stel dat ik een vrije avond heb, dan ben ik dus rond acht uur klaar met eten en opruimen en dan kan ik dus mijn entertainmentkeuze bepalen (Het Journaal, of een serie, of hardlopen, of een boek lezen). Dan is de afweging: wacht ik op de wedstrijd van negen uur, of begin ik nu aan iets anders. En tot nu toe doe of kijk ik steeds iets anders, vooral omdat ik de wedstrijd van negen uur toch niet afkijk, zeker niet als ik de volgende dag vroeg naar Den Haag moet, zoals nu het geval is.

In dit geval zette ik in een opwelling de film Bros before Hos aan. Oordeel: kinderachtig, flauw, banaal, maar ook goed gemaakt, grappig en leuk. Niet perfect, wel vermakelijk. Best een paar keer gelachen. Stiekem. Ik ben geen groot fan van die Daniel Arends, maar ik heb ‘m gewoon afgekeken.

Maar goed, Frankrijk is dus door. Giroud was een beetje aan het huilen geloof ik. Mannen hebben ook gevoelens. Volgens mij zat die boodschap ook in Bros before hos. Maar pin me er niet op vast.

16 juni – 15:00 uur: Engeland – Wales 2-1 (2-1)

Veel mensen zijn het erover eens: The Tallest Man On Earth mag dan enorm veel plezier hebben met zijn nieuwe liveband (hier op Best Kept Secret en op zijn album Dark Bird is Home), maar zijn optredens waren veel indrukwekkender toen hij diezelfde dynamiek in zijn eentje tot leven bracht. Daarom ben ik blij met dit introspectieve nummer, dat in ieder geval terug doet denken aan zijn eerdere werken. Ik approveer. En vier dat ik 90 punten scoorde bij deze wedstrijd (wat hard nodig is, gezien het feit dat de rest van deze speelronde weinig punten oplevert tot nu toe).

16 juni – 18:00 uur: Oekraïne – Noord-Ierland 0-2 (3-0)

Longread om te lezen over de begindagen van YouTube en de eerste grote hoax aldaar. Ik was nog aan het werk. En daarna in de trein uit Den Haag huiswaarts.

Laten we verder geen woorden vuil maken aan het feit dat ik deze wedstrijd compleet verkeerd heb voorspeld.

16 juni – 21:00 uur: Duitsland – Polen 0-0 (2-0)

Toch maar even een stukje gekeken van deze burenkraker. Op zich mooi dat Duitsland zich niet zonder twijfel en met doeltreffendheid plaatst voor de volgende ronde. Maar ik had deze wedstrijd toch iets minder spannend verwacht. Beide landen gaan volgens mij nog zonder problemen door naar de volgende ronde. En wel fijn dat André Schürrle niet scoorde, want ik heb die man nog steeds niet vergeven voor het feit dat ik hem bij het WK in de poulefase als topscoorder had geselecteerd en dat hij 0 keer scoorde en toen ik hem had gewisseld hij ineens los ging op goal… Nee. Schürrle. Nee.

 

 

Leven in EK-tijd (4): 14 juni

In deze tijd dat er wel een EK Voetbal is maar Nederland niet meedoet, schrijft Stefan van ditisstefan.nl iedere wedstrijd een stukje, wat dan enige tijd later op ditisstefan.nl verschijnt. Er zullen een paar onderbrekingen in zitten vanwege andere verplichtingen, maar verder zal hij trouw schrijven! Het is niet zo dat er nooit iets over de wedstrijden van het EK komt te staan, maar dat is zeker niet de norm. Net als alcohol kinderen, alcohol is ook niet de norm…

14 juni – 18:00 uur: Oostenrijk – Hongarije 0-2 (2-0)

Dat was vroeger één land hè. Oostenrijk-Hongarije. Fun facts zeg. Fun facts. Dus ik heb deze uitslag toch een beetje goed…

Deze wedstrijd heb ik ook niet gezien – het gaat lekker zo ;). In plaats daarvan zat ik in een bioscoop ergens in het midden van Nederland om eindelijk Captain America: Civil War te kijken. Popcornfilm, maar wel een fijne. Hoewel het wel verwarrend is om allemaal ‘good guys’ met elkaar te zien vechten. Maar dat gebeurt blijkbaar gewoon. In ‘The Americans‘ van gisteravond zat een quote in de trant van: ‘For you Americans, everything is black and white… For us: it’s all different kinds of grey.’ Je weet niet wat je ermee moet, maar je kunt er ook niet niks mee… Nou ja, dat dus ook met deze uitslag.

14 juni – 21:00 uur: Portugal – IJsland (3-1)

Daar stond je dan vanavond, het was spannend en toch ook fijn. Ik voel me zowaar een beetje schuldig dat ik nooit over voetbal schrijf in deze stukjes, dus ik kijk toch nog maar even het laatste kwartier Portugal – IJsland, wat verrassend genoeg nog 1-1 staat. Het zou toch wat zijn als Portugal hier even te kakken wordt gezet. Ik bedoel: prima dat wij Nederlanders het af laten weten, maar Christiano Ronaldo en co. moeten toch beter kunnen. Pepe is weer Pepe aan het zijn. Maar die IJslanders houden goed stand. En dan is het toch spannend en ben ik zelfs een beetje voor IJsland. Zelfs al gaat het volledig tegen mijn voorspelde uitslag in. Maar ja, toch lachen om die Portugezen (toch verantwoordelijk voor het nodige Oranjeleed) te zien duwen en trekken – allemaal zonder enig succes. Toch een beetje lachen. Crazy Icelanders.

Overigens ben ik meer bezig met het feit dat Turin Brakes naar Eindhoven komt in oktober, maar toch, ik ben geboeid.

 

Het perspectief van een extra aarde

Vroeger keek ik films in een zeer hoge frequentie. Sterker nog, ik heb echte VakantieFilmMarathons gedaan (blader maar eens een eind terug naar 2007). Maar sinds mijn studentenleven voorbij is, kijk ik een stuk minder films. Omdat films te lang zijn om eventjes te kijken en omdat het ook lang niet altijd ‘licht’ vermaak is. Toch vond ik het dit weekend weer eens tijd om een film te kijken. Aangespoord door een lijstje van tien ondergewaardeerde films (waarvan ik er een paar al had gezien, trouwens, dat dan weer wel), begon ik op zaterdagmorgen bij het ontbijt met een film. Ik zag al een mooie traditie geboren worden, maar daarbij vergat ik even dat film kijken niet alleen maar vrolijk is.

De film die ik had uitgekozen was namelijk Another Earth. De film gaat over Rhoda, die als zeventienjarig meisje die over the moon is als ze wordt toegelaten tot MIT. Ze viert een feestje en rijdt met teveel alcohol op naar huis. Als de radio dj haar erop attendeert  dat er een nieuwe planeet zichtbaar is in de sterrenhemel die enorm op de aarde lijktm kijkt ze op. Als meisje met een bovengemiddelde interesse voor het heelal is ze bijzonder geïnteresseerd in de planeet. Helaas vergeet ze daarbij op de weg te letten en ramt ze een andere auto met het jonge gezin van componist John Burroughs. De componist raakt in een coma, zwangere vrouw en vijfjarig zoontje zijn dood. Geen uitermate positief begin van de film dus.

Fastforward enkele jaren: Rhoda heeft haar straf uitgezeten, maar haar toekomst is zum kloten. Om haar zelf schijnbaar te straffen probeert ze geen academische toekomst na te streven maar wordt ze schoonmaakster op een middelbare school zodat ze niet te veel hoeft na te denken.

Omdat Rhoda minderjarig was, is haar identiteit geheim gehouden voor de slachtoffers. Burroughs is inmiddels ontwaakt, maar erg depressief. Rhoda wil haar excuses aanbieden voor het aangedane leed en zoekt Burroughs op. Wanneer hij de deur open doet, biedt ze zichzelf in een opwelling aan als schoonmaakster. Zo maakt ze zijn huis (en leven) schoon en helpt ze de beste man uit zijn depressie. Al weet je dat hij gedoemd is erachter te komen wie zijn schoonmaakster is – en dat dat geen hoogtepunt gaat zijn.

Klinkt inderdaad niet als een science-fiction film en dat is het ook niet echt. Wel speelt de notie van de extra aarde de hele tijd door op de achtergrond. Rhoda doet mee aan een wedstrijd om een reis te winnen naar Earth 2, omdat ze verder toch weinig op aarde heeft. Belangrijker is echter de gedachte die deze planeet oproept: als Earth 2 inderdaad een exacte kopie van onze planeet is, wat is er dan hetzelfde en wat is er anders? Lopen we zelf ook rond op die planeet? Hebben we daar dezelfde fouten gemaakt, dezelfde beslissingen nodig? Is de Rhoda van Earth 2 de succesvolle MIT-studente, of de depressieve twintiger wiens leven door een grote fout is bepaald. En is Burroughs 2 ook een weduwnaar of is hij gelukkig getrouwd met twee kinderen:

Within our lifetimes, we’ve marveled as biologists have managed to look at ever smaller and smaller things. And astronomers have looked further and further into the dark night sky, back in time and out in space. But maybe the most mysterious of all is neither the small nor the large: it’s us, up close. Could we even recognize ourselves, and if we did, would we know ourselves? What would we say to ourselves? What would we learn from ourselves? What would we really like to see if we could stand outside ourselves and look at us?

Dat wordt in Another Earth mogelijk dankzij de nabijheid van Earth 2. Het is een aanlokkelijk idee, weten of je een ander leven had kunnen hebben dat misschien wel beter is dan het leven dat je nu leidt. Het maakt van Another Earth een intrigerende film, waarin het enige noemenswaardige special effect de extra aarde is, die een groot deel van de film in de lucht te zien is. De planeet speelt slechts een ondersteunende rol in de film – hier hoef je geen grote rampen te verwachten. Het gaat om de interacties van de personages, om hun angsten en incasseringsvermogen.

Another Earth is een ingetogen filmbeleving, met – zeker in het eerste deel – weinig dialogen: het beeld spreekt voor zich. Brit Marling speelt de hoofdrol, maar werkte ook aan het script. Ze ziet eruit alsof ze in talloze slechte tienerkomedies voor de cute blonde girl had kunnen doorgaan, maar ze speelt hier een indrukwekkende rol. Zoals we eerder al in Moon zagen, zijn het soms de minimalistische science-fiction films die indruk maken. Juist omdat daar geen visueel geweld in zit, maar omdat ze vertrouwen op de vertelkunst, op bijzondere personages en een vaak simpel ‘Wat Als…’-idee. Wat als er een extra aarde zou zijn waar we naar toe zouden kunnen vliegen? Hoe zou ons perspectief op ons leven veranderen? Wat zou er anders zijn? Wat hetzelfde? Another Earth biedt uiteraard geen echte antwoorden op dergelijke vraagstukken. De film zet je echter wel aan het denken.

vier uit vijf

Stefan kijkt: Inception

Afgelopen zaterdag ben ik naar de blockbusterthriller van het jaar geweest. Hoewel ik mezelf redelijk op de hoogte houdt van de diverse films die eraan zaten te komen, was Inception me tot nu toe een beetje ontgaan. Misschien wel omdat ik dacht “ah, weer een actiethriller met Leonardo.” Pas een week of twee geleden realiseerde ik me dat dit wel eens een heel bijzonder film zou kunnen zijn. Donderdag 22 juli ging de film draaien, ook in Nijmegen. Loet, Roel en ik besloten dat we ernaar toe moesten. Alleen lukte donderdag niet. Op vrijdag draaide de film niet en zodoende togen we op zaterdagavond naar Carolus in Nijmegen. De zaal zat bomvol en na afloop klink er zowaar applaus. Wat vond jij ervan?

[in het vervolg van dit bericht zitten aanzienlijke spoilers]

“Stefan kijkt: Inception” verder lezen

The Dark Knight

Gisteravond ben ik naar The Dark Knight geweest. En ik kan maar één ding zeggen:

Wat een fantastische film!

Ik had extreem hoge verwachtingen van deze film (maar dat kon ook haast niet anders) en ik was even bang dat ik te hoge verwachtingen had, maar die angst bleek al gauw onterecht. Voor de pauze werd een goede basis gelegd voor een spectaculaire finale, die na de pauze niet lang op zich liet wachten. Slechte films worden vaak van tevoren geroemd om hun zogenaamde plot twists. Bij The Dark Knight waren de onverwachtige wendingen in ieder geval niet afwezig (hoewel de aanwezigheid van een bepaalde slechterik er wel een beetje aan zat te komen – maar dat kan ook puur zijn omdat dat in de trailer al een beetje wordt gesuggereerd). Hoewel het genre bepaalde conventies wat betreft de afloop stelt, denk ik dat weinig mensen hetgeen daarvoor allemaal plaatsvindt kunnen voorspellen.

Het eerste deel, Batman Begins, was aardig, maar niet bijzonder. The Dark Knight moet het dan ook – eerlijk is eerlijk – niet van Christian Bales Batman hebben. Hoewel hij het aardig doet als een depressieve, donkere, dramatische Batman, lijkt het ook een beetje alsof dat de enige modus is die de acteur in petto heeft. Ik zie hem in ieder geval nog geen crossover maken naar Mamma Mia! The Movie, zoals bijvoorbeeld Pierce Brosnan. Neen, de film moet het vooral hebben van slechterik The Joker (een werkelijk fenomenale rol) en openbaar aanklager Harvey Dent. Bijna ieder karakter krijgt een moment om volledig / goed tot zijn recht te komen. Daar bovenop komen dan de actiemomenten… Overweldigend. Een ander woord is er niet. Ook zonder IMAX-grootte zijn de beelden meer dan fantastisch.

Aan het einde van de rit wist ik alleen dat ik een geweldige film had gezien. Ik kan niet zo goed uitleggen wat de film nu zoveel beter maakt dan andere superheldenfilms, ik kan geen specifieke details noemen. Ik weet alleen dat ik meer wil: meer geniale bad guys, meer complot, meer fantastische beelden. Ga naar de bioscoop en let dan iets minder op de held van het verhaal en iets meer op de rest van Gotham City. Want Batman is zeker niet het interessantste aspect van deze film. En daarom is deze film meer dan je doorsnee superheldenfilm en een staande ovatie waardig. Gaat dat zien!

Kanon 2007: Film van het Jaar

Kanon 2007: Film van het Jaar

Zonder twijfel is de film van het jaar 2007 voor mij te kiezen. Hij steekt met kop en schouders uit boven al het andere wat ik dit jaar heb gezien:

Death Proof

Death Proof.
De geweldig slechte film van Quentin Tarantino over een idioot in een auto die ervan houdt meisjes dood te rijden. En dat met een geweldige soundtracks, slecht gemonteerde scènes en fantastische dialogen. Check de trailer hier, maar je kunt hem beter meteen huren/kopen/kijken.

Eervolle vermeldingen:
The Bourne Ultimatum
Once