Leven in EK-tijd (6): 17 juni

In deze tijd dat er wel een EK Voetbal is maar Nederland niet meedoet, schrijft Stefan van ditisstefan.nl iedere wedstrijd een stukje, wat dan enige tijd later op ditisstefan.nl verschijnt. Er zullen een paar onderbrekingen in zitten vanwege andere verplichtingen, maar verder zal hij trouw schrijven! Het is niet zo dat er nooit iets over de wedstrijden van het EK komt te staan, maar dat is zeker niet de norm. Net als alcohol kinderen, alcohol is ook niet de norm…

17 juni – 15:00 uur: Italië – Zweden 1-0 (1-0)

Met een schuin oog heb ik deze wedstrijd gekeken, terwijl ik heel veel andere dingen aan het doen was. Lang leek het erop alsof de Zweden een punt gingen overhouden aan dit duel, maar uiteindelijk scoorde de Italianen toch nog. Dat had ik ook voorspeld, dus alles klopt weer in de wereld.

17 juni – 18:00 uur: Tsjechië – Kroatië 2-2 (0-1)

Van deze wedstrijd zag ik de eerste helft en als ik eerlijk ben zag ik niet aankomen dat dit een gelijkspel zou worden. Hoe goed Petr Cech ook keepte, het was eenrichtingsverkeer voor Kroatië tijdens die helft. Daarna moest ik bijna weg, dus de rest van de wedstrijd heb ik niet gezien, noch het stilleggen, noch de manier waarop ze hun eerste kans op plaatsing voor de volgende ronde verspeelden. En mijn punten. Want nu heb ik er 0.

17 juni – 21:00 uur: Spanje – Turkije 3-0 (3-1)

Bijna goed deze wedstrijd, maar ik heb er weer eens niks van gezien. In plaats daarvan was ik naar X-Men: Apocalypse, een actiefilm die toch behoorlijk slecht is ontvangen bij de critici. En nee, de film zal de wereld niet veranderen, of het superheldengenre opnieuw uitvinden. En ik vind ‘m volgens mij ook niet zo goed als de vorige X-Men film. De eerste helft is veel opbouw en weinig plot. Maar hij is wel echt vermakelijk en het eindigt op een fijne, positieve manier zonder veel gedoe. En leuk om Sansa Stark eens bad ass awesome te zien zijn. Benieuwd of dat in Game Of Thrones nog eens gaat gebeuren.

Maar was Spanje – Turkije wat?

 

Beste RTL 5 (slot)

IMG_0210Vorig weekend was RTL 5 (en ik een beetje) in het nieuws. Over het knippen in films. Dat zou niet moeten mogen, in ieder geval niet als het om essentiële scènes van bepaalde films gaat. Ik had het nog nooit gemerkt, dat er geknipt was in een film, maar bij 127 Hours was het zo opvallend dat ik er een boos mailtje over stuurde naar RTL. En dat mailtje op mijn blog plaatste.

Het was leuk om mee te maken en uiteindelijk was RTL zo schappelijk om de film nog geen 50 uur na de oorspronkelijke uitzending opnieuw uit te zenden MET de geknipte scène waarin de hoofdpersoon zichzelf bevrijdt uit een gebergte door zijn eigen arm te amputeren. RTL kreeg er meer kijkers door dan Date My Ex normaal trekt op dat tijdstip. En ik voelde me best trots. Ik ben vast niet de enige reden dat RTL de film opnieuw uitzond, maar (een deel van) mijn brief zat wel in bijna ieder bericht dat over de “ophef” werd gepubliceerd. Dus met een paar biertjes op wordt dit vast mijn sterke verhaal “hoe ik ervoor zorgde dat RTL 5 een film opnieuw uitzond nog geen 50 uur na de oorspronkelijke uitzending.”

Het blijkt echter geen op zichzelf staand fenomeen, dat knippen in films. Black Swan bleek bijvoorbeeld een week eerder op eenzelfde manier te zijn verminkt. RTL en SBS vernachelen films vaker wel dan niet (tip van Floyd onder de oorspronkelijke brief). Het is op zijn zachtst gezegd teleurstellend dat zoveel films worden “verminkt” (leuk woordgrapje van het ANP, dat moet ik toegeven). Filmliefhebbers doen er dus beter aan om films te huren of op een andere manier te kijken. Eerlijk gezegd vind ik het raar dat filmmaatschappijen het toestaan dat er zo in hun films wordt geknipt. Maar er zal wel grof geld voor betaald worden?

Als de affaire niks anders demonstreert, dan demonstreert het wel hoe makkelijk je het nieuws kan halen. Kies het goede moment (zaterdagnacht, zondagmorgen, terwijl het enige andere entertainmentnieuws “aftellen naar de Oscars” heet) en een paar social media mentions zijn genoeg om te worden opgepikt. Dat mijn blog “talloze keren” werd geretweet, heb ik zelf niet gemerkt. Tientallen keren, hooguit, en ja, nadat het artikel op alle grote krantensites terecht kwam, TOEN konden we van talloze retweets spreken. Maar dat is nieuws maken dan, geen verslag doen.

Voor mijn blog was het wel leuk. Het bestaan in de marge, veroorzaakt door een gebrek aan tijd en dubieuze onderwerpskeuze, werd ruw verstoord door een horde bezoekers die zijn weerga niet kent (althans niet op ditisstefan.nl). Normaal komen de meeste social media bezoeken via Facebook, maar zondag en maandag stond Twitter fier aan kop, gevolgd door diverse nieuwssites (zondag: AD, maandag: NOS). Inmiddels zijn we qua bezoekers weer op het oude niveau, dus het lijkt erop dat ik rustig door kan bloggen zonder dat ik nog meer tips tot levensverbetering krijg. Had ik dit weekend dan toch weer RTL 5 moeten kijken? Ik heb het niet gedaan.

Schermafbeelding 2013-03-03 om 20.36.59

Vaste bezoekers van deze site weten hoe erg ik mij erger aan Treintje, de blogpost die steevast het best wordt bezocht op deze site. Maar zelfs de mediahype van vorige week zondag kon Treintje niet verslaan. Sinds WordPress mijn bezoekers telt (dat is pas een paar jaar, overigens), wist Treintje al tienduizend bezichtigingen te trekken.. Daar kan Beste RTL 5 nog niet aan het tippen. Nog niet.

RTL 5 vs treintje

Maar een foute knip van RTL5 en Google doet zijn werk en dan is mijn ultieme doel ook bereikt. Beste RTl 5, een brief over 127 Hours is al over de helft. Onwards & Upwards! 

Stefan kijkt: The Men Who Stare At Goats

The Men Who Stare At Goats had alles in zich om een briljante film te worden. Een absurd plot, Kevin Spacey, George Clooney en nog een rits topacteurs die zichzelf niet serieus nemen en een hilarische trailer (te bekijken op de site die ik hiervoor al linkte). En misschien heb ik de film enigszins geïdealiseerd, of was ik gewoon te moe toen ik hem ging kijken, maar hij viel me toch tegen. In The Men Who Stare At Goats ontdekt een journalist (McGregor) het verhaal van een paranormale legereenheid die zich bezighield met het op vreedzame manier verslaan van de tegenstanders. Maar ook in dit New Earth Army was stront aan de knikker in de vorm van Kevin Spacey. Als bijna ongeïnteresseerde soldaat kickt hij op geniepige wijze de leider van de divisie (Bridges) en laat hij de eenheid ten dele ontmantelen. Hij dwingt het toptalent van de divisie (Clooney) zijn krachten voor evil te gebruiken. Clooney verlaat het leger en begint een dansstudio, totdat hij wordt gereactiveerd en in Irak McGregor tegenkomt, die enigszins geïnteresseerd maar ook vol ongeloof met de soldaat meereist. Met alle gevolgen van dien.

Het lag niet aan de acteurs: met name George Clooney en Jeff Bridges spelen briljante rollen. Het lag ook niet zo zeer aan het plot. Hoewel incoherent, zit er uiteindelijk zelfs een over de top finale in de film. Misschien lag het een beetje aan het script en vooral ook de spanningsbogen. We schakelen van hot naar her en om de zoveel minuten wordt er tijd ingeruimd voor een (al dan niet relevant) zijsprongetje, meestal hilarisch. Het probleem is dat de meeste van deze zijsprongetjes in meerdere of mindere mate in de trailer zijn verwerkt. Kortom, als je de trailer eenmaal hebt gezien (waarin George Clooney een Irakees omver rijdt, een geit doodt met zijn blik en aan Ewan McGregor (die zelf meespeelde in Star Wars) uitlegt wat een Jedi Warrior is), zijn deze zijsprongen – hoewel briljant – toch niet zo leuk meer. De flauwe verwijzingen naar andere films (in de dialogen) en de finale zijn dan de enige onderdelen die nog daadwerkelijk op de lachspieren werken.

Kortom, The Men Who Stare At Goats is een typisch geval van “de trailer gaf net te veel weg”. De film had zomaar een absurdistisch oorlogsmeesterwerkje kunnen worden in de trant van Inglourious Basterds, maar uiteindelijk is de film daarvoor net iets te onevenwichtig qua toon en ontwikkeling, en vooral: eigenlijk niet boeiend genoeg om al die uitweidingen te compenseren. Droog is de film zeker, woestijndroog zelfs. Maar tegen de tijd dat de oase wordt bereikt, ben ik allang gestorven van de dorst.

Order Of The Phoenix

Om de poll (zie rechterkolom) toch enige relevantie te geven, wil ik even stil staan bij Harry Potter. Juli lijkt namelijk de geschiedenis in te gaan met het nieuwe (en laatste…) boek en een spiksplinternieuwe film. Over het boek weten we bitter weinig – zoals het hoort. We kunnen slechts hopen dat Rowling niet onder de druk is bezweken tijdens het schrijven en het plot al een heel eind op papier had voordat de hype begon – en dat het niet een allesovertreffende (en heel erg ridicule) roman wordt.

Ik moest laatst denken wat ik nu eigenlijk de slechtste Harry Potter roman vind… De eerste is misschien het simpelst, maar een simpele introductie is nodig om in de materie te komen. Ik weet dat ik me aan de tweede het meest erger, maar dat is vooral omdat ik een keer de Nederlandse nasynchronisatie heb gezien – en dat wil je niet…, Harry. Wat ik me vooral kon herinneren na het lenen van The Order Of The Phoenix (in het Nederlands overigens), was dat ik halverwege het boek dacht “en nu mag er wel eens wat gaan gebeuren”. De eerste 200 bladzijdes is vooral uitstel. Als het Rowlings bedoeling was op ons de frustratie van Harry over te brengen, dan is dat in mijn geval zeker gelukt. Misschien was het boek minder ‘rijk’ aan gedachten / subplots of woordgrappen geweest, maar ik denk dat het boek minstens 50 bladzijdes ingekort had kunnen worden. Natuurlijk weten we pas echt na het lezen van boek 7 in hoeverre er geschrapt had kunnen worden in de eerdere romans, dan pas wordt ‘alles’ duidelijk (nemen we voor het gemak maar even aan), maar ik durf zeker te zeggen dat achteraf deze aflevering in de serie te lang is gebleken. Het feit dat het laatst verschenen deel (6), korter is, wil ook wel wat zeggen en het is te hopen dat, hoewel de fans misschien zoveel mogelijk in een boek willen zien, Rowling het aloude principe van ‘schrijven is schrappen’ niet uit het oog is verloren.

Om die reden is Order of the Phoenix misschien wel de minst goede Harry Potter, denk ik. Het verhaal is absoluut niet slecht, de schrijfstijl is niet achteruit gegaan, vind ik, maar Rowling emmert net iets te lang door. En dat is, mijns inziens, niet nodig.

Gelukkig wordt dit soort overbodig vet er in Hollywood uitgesneden. De eerste twee films vond ik vrij slecht (vooral het acteerwerk van de kinderen, de volwassenen deden wel degelijk goed werk), maar deel 3 was een enorme verbetering en deel 4 was eindelijk wat ik van een Harry Potter film verwachtte – al week het op best wat punten van het boek af. Op die manier wordt het namelijk mogelijk het verhaal in zijn essentie te bekijken.

En de verhaalessentie van OotP (jargon) draait vanaf half juli in de bioscopen. Hoewel het boek dus wellicht mijn minst favoriete Harry Potter boek is, sluit ik het niet uit dat de film heel ‘vet’ wordt. Dat is op zich dan weer niet verrassend, omdat het verhaal zich uitstekend leent voor een spektakelfilm. En daar hoort een spektakeltrailer bij… En die ziet er alvast heel goed uit.

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/14KlsramMHg" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

La Science des Rêves

Science of Sleep

Stéphanie: You have a serious problem of distorting reality. You could sleep with the entire planet and still feel rejected.

Gisteren overkwam het mij dat de bijles die ik af iets te kort duurde en we tijd over hadden. Op zoek naar een film die me geschikt leek, kwam ik de film The Science of Sleep (oorspr. titel La Science des Rêves) tegen. Nog niet gekeken en geen idee waar ie over ging, maar goed, we namen de gok. Engelse ondertitels aan en gaan met die banaan. Zo’n twintig minuten later wist ik: “deze film is vaag, het is een mislukking en we hadden m niet moeten kijken.” Toen we 10 minuten later stopten met kijken was ik ineens om. Ik moest hem gewoon afkijken. Het uur wat nog volgde was soms vaag, soms stom, maar vooral best mooi. Michel Gondry (o.a. Eternal Sunshine Of The Spotless Mind) heeft een bijzondere fantasie. En die fantasie vertaalt hij vrij letterlijk door naar zijn werk.

In de film komt Stéphane (what’s in a name?) aan in Parijs, daarheen gelokt door zijn moeder die hem graag in de buurt wil hebben. Stéphane komt uit Mexico, het geboorteland van zijn vader, die aan kanker is overleden. In Parijs betrekt Stéphane een van de appartementen die zijn moeder verhuurd. Wanneer hij aan zijn nieuwe baantje begint, dat zijn moeder voor hem heeft geregeld, blijkt dat deze heeft gelogen: hij mag helemaal niet zijn collectie tekeningen / schilderijen publiceren op een kalender. Hij moet in plaats daarvan bestaande teksten op kalenders plakken. De volgende dag ziet hij twee mannen een piano de trap op dragen. In een poging te helpen bezeert hij zijn hand en pleurt de piano de trap af. Hij wordt door de eigenaresse van de piano (die het appartement tegenover hem betrekt) naar binnen gevraagd en haar vriendin, Zoë, verzorgt zijn hand. Hij voelt zich aangetrokken tot Zoë, maar vermoedt dat het Stéphanie (what’s in a name?) is, zijn nieuwe buurvrouw, die hem leuk vindt. Hij doet net alsof hij ergens anders woont (op advies van zijn oversekste collega Guy – Fuck her! – bij het kalenderbedrijf), maar ontdekt na verloop van tijd dat Stéphanie best wel op hem lijkt (creatief, anders) en dat hij haar misschien wel aardiger vindt. Stéphane is ervan overtuigd dat Stéphanie hem niet aardig vindt, Stéphanie denkt dat Stéphane haar gebruikt om het telefoonnummer te scoren van Zoë. Enfin, hier begint het klassieke liefdesverhaal waarbij ze elkaar aantrekken en afstoten en dan komt het wel/niet goed?

Allemaal vrij cliché zou je zeggen, maar de manier waarop is “anders.” Stéphane is namelijk zo gek als een deur. Hij heeft nogal moeite met het uiteenhouden van droom en realiteit. In zijn slaap bereidt hij zijn eigen dromen voor in een TV studio (Stéphane TV) – gemaakt van karton, net als het grootste deel van zijn dromen -, maar soms worden die dromen wel of niet werkelijkheid. Zo schrijft hij een keer in zijn droom in bad een briefje aan Stéphanie waarin hij toegeeft haar buurman te zijn, een leugenaar en waar hij vraagt om het telefoonnummer van Zoë. Als hij wakker wordt in bad ontdekt hij echter dat hij het briefje echt heeft geschreven. Met een kleerhanger weet hij het briefje terug te krijgen, zich er niet van bewust zijnde dat Stéphanie het briefje al heeft gelezen. Op een gegeven moment weet Stéphane niet meer of hij nu droomt of leeft en onder al die druk (liefde, saai werk en verlegenheid) zit er maar één ding op…

Noem het pretentieus en te artistiek, maar het is wel degelijk een mooi gemaakte film. Geen CGI, maar ouderwetse knutseldromen. Het is een bij vlagen schattige film, met een mooie soundtrack erbij. De combinatie van Frans en Engels door elkaar maakt de film er niet duidelijker op, maar wel authentieker. Kijk deze film niet als je een duidelijk plot wil zonder teveel dubbelzinnigheden. Mocht je open staan voor ‘vage’ films die uiteindelijk toch heel mooi blijken te zijn, dan is dit een mooie aanvulling op je collectie.

300

Afgelopen vrijdag besloten we met Pimfandischa dat het tijd werd om ons gratis bioscoopkaartje (geldig tot 31 maart 2007) te gebruiken (en een film te aanschouwen). Omdat Sin City ons wel bevallen was en er verder niks boeiends in de JT bioscopen draaide, gingen we naar 300. En het is maar goed dat we korting hadden (dankzij ons ene gratis kaartje).

De film is niet heel slecht hoor… Het verhaal is alleen niet heel erg uitgewerkt, en op de momenten dat er verhaal is, is het dus nogal mager of simpelweg cliché. Aan een climax wordt dan ook niet echt gedaan. Eerst gaan ze vechten tegen de wil van de profeten in, dan winnen ze, gaan ze nog een keer vechten, gaan ze NOG een keer vechten en dan worden ze uiteraard geownd, zonder het einde verder te verklappen. Door het ontbreken van een climax is de film enkel visueel overweldigend. Ik bleef achter met het gevoel dat het zoveel meer had kunnen zijn (een 6,5 dus). Mocht je de film desondanks willen zien, ga dan naar de bioscoop, want daar komt ie visueel het meest tot zijn recht.

Het mooiste

Na posts van Jeroen en Lieke werd het tijd voor mij om ook keuzes te maken. Ik hou niet van keuzes maken, vooral niet als ze vervolgens zwartwit op het internet staan. Mijn “beste” lijstje verschilt van dag tot dag… Herinneringen, gevoelens, omgeving… Het speelt allemaal een rol. Dus pin me er vooral niet op vast… Maar ik ben er in ieder geval zeker van dat wat hieronder staat, in ieder geval heel goed gevonden wordt, door mij dan…

Film
De mooiste film ooit gemaakt… Vermoedelijk moet die nog gemaakt worden, maar op dit moment zeg ik Garden State. Niet omdat het zo’n belangrijke film is, of omdat hij heel spannend is, maar omdat het mijn ogen opende over hoe films ook kunnen zijn. Het is gewoon een kleine, bijna ‘lieve’, film over een jongen en een meisje. Het pretendeert ook niet meer te zijn dan zo’n soort film. Bij tweede bezichtiging merk je ook hoe goed er met beeld en geluid wordt omgegaan. The Usual Suspects is een geweldige film met Spacey in de hoofdrol (die ook schitterde in American Beauty e.v.a.). Als ik er dan nog eentje mag noemen, zeg ik Donnie Darko. Het plot is niet meteen begrijpbaar en het is een film die zich uitermate goed leent om 2, 3 of nog veel meer keren te kijken.

Muziek
Hierover bestaat geen twijfel. Het mooiste liedje ooit gemaakt is Abacus van Fionn Regan. Het is emotie, maar wel heel diepgaande emotie. Fionn Regan speelt met taal zoals een singer/songwriter al heel lang niet meer heeft gedaan (Drinking alphabetically / because the beauty’s gone all sore / honey dripping pale of skin / while there’s bodies underneath the floor / so count it on your fingers / if we’ve got it wrong it’s because the days have no numbers). Turin Brakes komt met State Of Things op een tweede plaats. Het nummer gaat over liefde, maar het gaat ook over verdwaald zijn in het leven. Op treffende wijze weet Olly Knights de problematiek van de twee L-woorden aan te snijden (see, what happens just happens, there ain’t no straight lines in the state of things, so try to cling on for dear life, and don’t forget the world keeps on turning round despite you and me). Op de derde plaats staat I Am Kloot met Proof. Een klein liedje, maar het raakt dus net wel de kern van liefde (Say, do you want to spin another line? / like we had a good time / not that I need proof (…) What am I without you?).

Boek
Ik ben mijn “bijbel” nog niet tegengekomen, maar Toon Tellegen heeft fantastische dierenverhalen geschreven. Daarnaast geniet ik altijd van auteurs als Roald Dahl, Bernlef, W.F. Hermans en Leon de Winter. Een “mooiste” boek durf ik niet aan te wijzen. Mijn leeservaring is een beetje troebel doordat zo’n beetje alles gelezen moet worden. Ik neig heel snel een kinderboek te kiezen, maar dat zou ik dan alleen doen omdat ik die niet hoefde te lezen, maar wel mocht. Ik beloof hier nog op terug te komen.

Kunst
Heel veel kunst is mooi. Ik vind deze (Blue, Orange, Red van Mark Rothko) heel mooi, maar ik durf geen mooiste schilderij aan te wijzen. Ik vind heel veel mooi. Ik houd in ieder geval niet zo van hedendaagse Chinese kunst, tenminste van de dingen die ik heb gezien.

Auto
Een van de mooiste auto’s vind ik de Lancia Fulva. Stijlvol. Maar wel een conceptcar, dus ik weet niet of ie er ooit komt (of er al is?)…

TV-Serie
Ik vind Murder City een gave detectiveserie. Andere geslaagde (drama-)series: Doctor Who, Scrubs, Trailerpark Boys Bottom, ER (in steeds mindere mate), Rome, Spooks en nog vele anderen. Keuringsdienst van Waren, De Wereld Draait Door en Top Gear kan ik ook waarderen. Nieuwste ontdekking is Life On Mars, dat boeit me tot nu toe ook best wel. Alleen jammer dat ik het niet allemaal kan kijken. Nu alleen nog een fatsoenlijk muziekprogramma op de TV.