* = zeg nou zelf, een hilarische vondst ontsproten aan het brein van Stefan (Intro + Rhodos = In ‘t Rhodos)

De afgelopen twee weken bestonden uit uitgaan, ingaan, opgaan, afgaan en weggaan (en weer terugkomen). Maar ze waren vooral erg leuk. Ik ga niet proberen Kwark van Roggels Rhodosverslag te gaan overtreffen (hoewel me dat makkelijk zou lukken natuurlijk, ze noemen mij niet voor niets Stefan ‘De Schrijver’). Voor een verslag met structuur moet u bij eerstgenoemde zijn, voor een ongeorganiseerde zooi logs over de afgelopen twee weken (dus inclusief intro), gaan we hier los. Inmiddels beginnen we op het Erasmusplein, waar Stefan met zijn mooie gele bord de kinderen verzamelt voor een boeiende dag vol colleges, maar niet voordat ik nog melding heb gemaakt van het feit dat Stefan op de dinsdag na het Reftereten een fantastische rondleiding over de campus gaf. Fantastisch!

20 augustus 2008

De opleidingsdag wordt altijd begroet met gemengde gevoelens. Enerzijds is het de dag waar je eindelijk uitgelegd krijgt welke vakken je gaat volgen (en vooral ook “van wie”), anderzijds is het een hele zit om na drie avonden uit meer dan drie uur de aandacht gevestigd te houden op vage introducties van vakken die je lang niet allemaal boeiend vindt. In het begin lukte het echter prima om de aandacht vast te houden. Ik mocht namelijk de dag openen, met enkele huishoudelijke mededelingen en een emotionele afscheidsspeech. Een warm gevoel kwam over mij toen de zaal een gemeenschappelijk “ahhh” uitjankte. Daarna droeg ik het woord over aan de – ook interessante – Dhr. Oosterman. Het niveau van de dag haalde de klasse van de eerste spreker niet meer, maar er werden moedige pogingen gedaan. De inhoud van de minicolleges kwam redelijk overeen met die van vorig jaar, maar dat wisten de eerstejaars natuurlijk niet. Buiten regende het, binnen leerde de nieuwe lichting de eerste woordjes Oudernederlands en werden er experimenten met kleur en taal gedaan.

Na de colleges was het tijd voor de traditionele lunch (maar niet nadat ik nogmaals wat huishoudelijke mededelingen had gedaan) in de Refter. Broodjes met ham of kaas, fruit, thee, koffie en melk behoorden tot de versnaperingen die voor ons waren klaargezet in de zijzaal. Ik was al in de Refter geweest tijdens de minicolleges, om met Marc en Bob over de vakantie te overleggen (er viel weinig te overleggen, behalve dat het extreem vet moest gaan worden). Maar nu zat ik dus in de zijzaal. Daar konden de eerstejaars zich inschrijven voor werkgroepen en het diner roulé, wat ik die avond zou organiseren. Wonderwel werkte mijn zelfbedachte systeem goed en zaten bijna alle groepen vol.

Voordat het diner roulé echter plaatshad, stonden twee andere activiteiten op het programma. Als eerste de traditionele groepsfoto, waarbij ook de mentoren in diverse poses nog op de foto werden gezet.

Enfin, lachen, gieren en brullen dus… En die toon kon worden vastgehouden bij de workshop Theatersport. Op een kort gastoptreden na (dankje Veerle), kon ik redelijk ongestoord het diner roulé voorbereiden en routes printen. Daarna had ik nog een kwartier tot twintig minuten om uit te rusten. Inmiddels begon de vermoeidheid behoorlijk toe te slaan. Een melig halfuurtje in het cultuurcafé, waarin veel kinderen hun lichamelijke afwijkingen ten toon spreiden, deed het voor me: “ik ben heel moe en het gaat mij never nooit niet lukken om de hele nacht op te blijven.” Desondanks besloot ik gewoon het diner roulé mee te doen: waarschijnlijk was het eten beter dan fastfood op het station en ik zag in ieder geval mijn goede studievrienden nog alvorens ik vertrok. Zo had ik de routes dan natuurlijk ook wel weer gepland…

Eerste stop was bij Renée en Ellen, die samen tomatensoep met stokbrood hadden gemaakt. Een goed begin, hoewel ik nooit zo’n fan van tomatensoep ben. Mijn groepje bestond (naast mijzelf) uit Jacco, Marloes D. (niet Marlies ), Noor, Maarten, Vince, Thijs en Pim. Duidelijk het leukste groepje . Het hoofdgerecht deden we bij Maarten en Marloes. Een eind fietsen, maar vooral bergaf, dus goed te doen. Maarten en Marloes hadden een enorme hoeveelheid woketen geprepareerd. Er was nog een hoop over dat de dagen erna kon worden genuttigd, maar het was ook best lekker. Helaas begon ik zo moe te worden dat ik helemaal geen honger meer had. Toch dwong ik mijzelf fatsoenlijk te eten om zo energie binnen te krijgen. En het was nog steeds behoorlijk gezellig. Na deze gang slonk ons groepje behoorlijk (Vince ging naar huis en even later big een paar), zodat we uiteindelijk met slechts een half groepje aankwamen bij Eva-Marijn voor het toetje. Dat was chocoladevla.

Op zich was ik bij Maarten redelijk hersteld, maar de tocht naar Eva-Marijn, hoe gezellig het fietsen met Noor ook was (we fietsten behoorlijk door, met tot gevolg dat we op de rest moesten wachten steeds), was de laatste druppel. Ik heb nog nooit zo lang over een bakje chocoladevla gedaan. Ik was helemaal en gigantisch dood. Nu was ik echt op.

Met Marloes fietste ik terug naar de Graafseweg. Ik loodste haar naar het station en nam afscheid op de hoek van mijn straat. Op mijn kamer aangekomen moest ik twee dingen doen: 1) tas opnieuw inpakken en 2) energie verzamelen om naar Schiphol te gaan. Mijn handen trilden van vermoeidheid toen ik de twee trappen naar mijn kamer had beklommen en ik moest eerst een kwartier gaan zitten voordat mezelf weer fatsoenlijk onder controle had. Misschien had ik inderdaad beter niet kunnen uitgaan de avond ervoor, maar het was zó gezellig… Iedereen zal beamen dat ik behoorlijk vrolijk was op de dinsdagavond…

Maar goed, ik had betaald voor de vakantie, en als ik er was zou het heel leuk worden en dus dwong ik mezelf het nu systematisch aan te pakken. Paklijst erbij, tas leeg op bed, spullen erin, laatste dingen regelen en klaar. Dat duurde veel langer dan normaal het geval, maar het ging en naar mate ik langer bezig was, ging het ook steeds beter. Weliswaar had ik twee treinen later dan ik wilde, maar uiteindelijk zat ik toch in de trein naar Den Bosch. Daar ontmoette ik Elio, een interrailgast die onderweg was naar een Brabantse metropool (niet Den Bosch) en net uit Berlijn kwam. In het begin had ik niet echt zin om met hem te praten, maar het hielp me de reis door en daar ben ik hem bij deze dankbaar voor. Bovendien vond hij mijn hoedje geslaagd.

In Den Bosch moest ik overstappen. De trein had helaas tien minuten vertraging. In Utrecht was die vertraging teruggelopen naar vijf, maar omdat we vervolgens ergens tussen twee stations vast kwamen te staan voor minstens twintig minuten, had ik uiteindelijk toch beter vanuit Utrecht naar Schiphol kunnen gaan, in plaats van eerst naar Amsterdam Centraal (volgens de routeplanner sneller). Ik miste namelijk mijn aansluiting en daardoor was ik uiteindelijk pas om twee uur op Schiphol. Niet gaaf. Ondertussen had wel de voltallige mentorgroep (of in ieder geval de mensen die over waren) mijn voicemail volgezongen met Casanova van Ultimate Kaos. *snif* Erg lief.

Om twee uur ontmoette ik ook Marc en Bob op Schiphol en vanaf dat moment was het een stuk cake. We gingen ergens zitten praten en rond een uur of vier gingen we inchecken. Alles ging volgens plan en in het taxfree gedeelte, was ik even geneigd een nieuwe iPod te kopen (maar ja, de vakantie werd al duur genoeg), maar toen ik zag hoeveel de koffie kostte, besloot ik mijn geld alleen daar aan te besteden.

Om 6.35 uur vlogen we richting Rhodos. Het was moeilijk, maar Bob Fosco (u allen wel bekend) kon het, dus konden wij het ook. Het vliegtuig zat niet helemaal vol (het was ook een stom Spicejet vliegtuig, in plaats van dat we een echt gaaf vliegtuig met film enzo krijgen) en dus maakte ik van de mogelijkheid gebruik in een lege rij te gaan slapen. Dat lukte maar ten dele, maar geslapen heb ik zeker. Rond elf uur lokale tijd landde ons vliegtuig op Rhodos. Een nieuwe dag begon. Maar wakker voelde ik me nog niet. De afgelopen vierentwintig uur waren de zwaarste ooit. En toch waren ze ook heel leuk…

In de volgende aflevering van In ‘t Rhodos, checken Stefan, Marc en Bob in hun hotel, gaan ze zwemmen en gaat Stefan vroeg naar bed. Overigens verandert het format van In ‘t Rhodos enigszins (om niet geheel hetzelfde te doen als Kwark van Roggel). Dan weet u dat vast!

* = zeg nou zelf, een hilarische vondst ontsproten aan het brein van Stefan (Intro + Rhodos = In ‘t Rhodos)

De afgelopen twee weken bestonden uit uitgaan, ingaan, opgaan, afgaan en weggaan (en weer terugkomen). Maar ze waren vooral erg leuk. Ik ga niet proberen Kwark van Roggels Rhodosverslag te gaan overtreffen (hoewel me dat makkelijk zou lukken natuurlijk, ze noemen mij niet voor niets Stefan ‘De Schrijver’). Voor een verslag met structuur moet u bij eerstgenoemde zijn, voor een ongeorganiseerde zooi logs over de afgelopen twee weken (dus inclusief intro), gaan we hier los. Gisteren begonnen we op het terras van het Cultuurcafé, vandaag vinden we Stefan met MP3-speler met boxjes en mooi geel Nederlandse Taal en Cultuur-bord op het plein voor het Centraal Station in Nijmegen, met dreigende wolken boven hem…

18 augustus 2008

Introductie Station Maandag (foto gejat van Eva-Marijns hyve)

Het regent nog niet, als de mentoren (en een paar kinderen) zich om half 12 verzamelen op het station. De ervaring leert dat het fijner is om te overleggen als de kinderen nog slapen of zichzelf al amuseren, maar de ervaring leert ook dat dat niet altijd even goed mogelijk is. In plaats van een strak georganiseerde introductie dus, komt het er vaak ook op neer dat het een beetje go with the flow is. Onder het motto: “We hebben een programma en we zien wel waar het schip strandt.” We waren genoodzaakt om het programma enigszins om te gooien, het Kronenburgerpark was in verband met de op handen zijnde regen geen goede locatie voor de kennismakingsspelletjes. Na veel geregel gebruikte Stefan uiteindelijk zijn connecties om binnen bij de Stretto spelletjes te doen. Het was niet ideaal (de muziek stond hard, het was er donker), maar het was gezellig en daarna konden we mooi buiten onder een afdak lunchen. Daar kwam ook Dhr. Muyres heen, die ons vervolgens door de stad loodste en ons verblijdde met een lange reeks anekdotes en historische feiten. Hij deed het stukken beter dan ik vorig jaar, alleen kwam de introductiemarkt daarna een beetje in het gedrang. Het was namelijk al vijf uur voordat we daar waren en rond zessen was deze alweer afgelopen. Dat uurtje stond ik bij het Algemeen Nijmeegs Studentenblad (ANS) en ik wist enkele kinderen over te halen zich aan te melden als schrijver. Hopelijk komen ze nu ook echt bij het blad.

Intro @ Billabong (foto gejat van Marie-Claires hyve)

Die avond gingen we eten bij de Billabong. Jawel daar kun je eten. Maar het was niet om over naar huis te schrijven. De friet was knoeperhard, de vis moest worden gesneden en de kip was niet bijzonder lekker. Oh ja, de groente was nog meer pulp dan in de Refter. Een beetje zonde. Het was gezellig, dat wel, maar verder raad ik de Billabong als eetgelegenheid niet aan. Het toetje, dat we op Plein ’44 gingen scoren, moest ik skippen, want inmiddels moest ik mijn rol als A-feestorganisator spelen. Dat bleek extra ingewikkeld. Dit keer werkten we met twee ingangen (Van Buren + Boogie) en dat betekende twee keer zoveel mensen bij de deur en twee kassa’s. Dat vereiste wat reorganisatie, maar uiteindelijk kwamen we een heel eind. Ook waren er wat problemen met de band (de piano kon niet op het podium en aan de zijkant was het geluid niet goed door te schakelen naar de café’s. Na één set kwam de band dan ook helaas niet meer terug en vulde de DJ de tijd op. De loterij was echter wel weer een groot succes en uiteindelijk gingen er weer twee dinerbonnen, twee bierbonnen en een heuse Beertender met gratis fust naar nieuwe eerstejaars. Hopelijk genoeg reden om volgende keer weer te komen met nieuwe vrienden en studiegenoten…

A-feest Introductie (foto gejat van Marie-Claires hyve)

Het liep letterlijk storm qua bezoekers, met zowel Van Buren als de Boogiewoogie vrijwel geheel gevuld en in plaats van tot drie uur met de verkoop door te gaan, besloten we om twee uur te stoppen, ook omdat de band niet meer speelde. Daardoor kon ik ook nog even gaan feesten met mijn mentorkinderen, die ik sinds het begin van het A-feest nauwelijks had gezien. Het was leuk, het was heet en het was gaaf, maar om half vier wilde ik toch echt naar bed. De volgende dag was het immers sportdag. En dat is traditiegetrouw een zware dag…

19 augustus 2008

Absurd vroeg, zo rond kwart over elf, stond ik daar voor het Gymnasion. En dan probeerden ze mij, de zelfverklaarde voorzitter ervan te overtuigen dat we een half uur van tevoren al hadden afgesproken. Dat is niet hoe wij rollen! In ieder geval gaan Arnoud en ik ons inschrijven voor de sportdag. Drie teams, Nederland 1, 2 en 3. Ikzelf ontfermde mij over Nederland 3. Zoals gewoonlijk bestaan de teams niet louter uit sportieve helden, maar toch namen we ons, als Nederland 3, voor in ieder geval Nederland 1 en 2 te verslaan. Maar eerst moesten we BOM’men, als warming up. Helaas lukte het me niet in dat kwartier een sixpack te trainen voor de vakantie. Helaas.

Introductie: Sportdag 2008 (foto gejat van Eva-Marijns hyve)

Het eerste echte onderdeel van de sportdag was ‘dansen.’ Iedereen die mij al langer kent, weet dat ik vroeger jeugdkampioen stijldans was, maar dat ik al die kennis en vaardigheid ben verloren doordat aliens mij opstraalden en die informatie ‘leenden’. Ergens in dit universum is dus een planeet die heel goed kan stijldansen. Maar goed, dankzij een voortreffelijke danspartner (Noor) en het feit dat we de salsa vorig jaar ook al moesten leren, ging het aan het einde van de twintig minuten zelfs best aardig. Ons groepje kon blijkbaar stiekem heel goed dansen. Of we deden in ieder geval alsof.

Daarna volgde het eerste onderdeel waar we punten konden verdienen. We begonnen goed op het hockeyveld, maar konden uiteindelijk een 4-1 nederlaag niet voorkomen. Ook het fietsen ging niet bijzonder goed (ondanks toppers als Ruud, die de achterstand tot slechts een paar meter wisten terug te brengen) en bij Unihockey waren we net bezig met een killing spree, toen de tijd om was. Bij voetbal wisten we een tijd de nul te houden, maar ook daar was er geen houden aan (al ben ik er vrij zeker van dat de 4 tegengoals op het blaadje niet allemaal daadwerkelijk werden gescoord, ik kwam zelf tot 3). Bij splashtennis wisten we dan onze eerste echte punten te scoren (en – altijd lachen – raakte iedereen doorweekt door de emmers water voor andere doeleinden te gebruiken – moehahahahaha). Jammer was dat we vervolgens binnen moesten opdrogen – bij badminton. Dat was leuker geweest als we droge kleren aan hadden gehad. Ten slotte mochten we nog een flinke portie kickfitten. Ik sla als een vrouw (gewaagde opmerking, ik weet het), dus het was niet aan mij besteed, maar lachen was het zeker om met bokshandschoenen op de foto te gaan.

Introductie Refteren (foto gejat van, jawel, Eva-Marijns hyve)

We besloten dat we niet genoeg punten had gescoord om te winnen en na een korte douche- en omkleedpauze verzamelden we voor de haute cuisine in de Refter. Het eten was aanmerkelijk beter dan de dag ervoor. We leverden iets in wat betreft entourage, maar het eten maakte het meer dan goed. Ik heb nooit echt problemen met het Reftereten, als je ten minste een beetje weet wat de nono‘s zijn. En dat pretendeer ik na vier jaar wel te weten.

Na het eten was het tijd voor een korte pauze. In deze pauze pakte ik weer een deel van mijn tas in, maar ik merkte zelf dat dat niet extreem flex ging… Je kunt beter gewoon in één keer alles doen. Dus organiseerde ik ook maar weer wat dingen voor het diner roulé van de volgende dag. Die avond gingen we stappen, naar het Vijfverenigingenfeest. Eerst wilden we een terrasje pikken bij Lux, maar die hadden het terras net opgeruimd (losers). Via een café waarvan ik de naam ben vergeten (maar het was op de Grote Markt en zeker niet de Camelot), kwamen we uiteindelijk terecht in El Sombrero. Het was er warm en druk (en we zaten niet naast een lege kruk) en onze kindjes vielen één voor één af, totdat ik zelf ook afviel (net als Marie-Claire). Een selecte groep die-hards bleef over… Respect.

Volgende keer in In ‘t Rhodos: Stefan opent de opleidingsdag, houdt een emotionele speech, deelt nog een paar laatste waarschuwingen uit en gaat de hele nacht door… Op Schiphol…

* = zeg nou zelf, een hilarische vondst ontsproten aan het brein van Stefan (Intro + Rhodos = In ‘t Rhodos)

De afgelopen twee weken bestonden uit uitgaan, ingaan, opgaan, afgaan en weggaan (en weer terugkomen). Maar ze waren vooral erg leuk. Ik ga niet proberen Kwark van Roggels Rhodosverslag te gaan overtreffen (hoewel me dat makkelijk zou lukken natuurlijk, ze noemen mij niet voor niets Stefan ‘De Schrijver’). Voor een verslag met structuur moet u bij eerstgenoemde zijn, voor een ongeorganiseerde zooi logs over de afgelopen twee weken (dus inclusief intro), gaan we hier los. En we beginnen dus niet op Rhodos, maar op het terras van een café op de universiteit. Het Cultuurcafé om precies te zijn, want daar begon het allemaal…

17 augustus 2008

Altijd relaxed als de intro begint tijdens een verjaardagsfeest… Het was gezellig, de taart was nog niet aangesneden en er kwam net nieuw bezoek… Toch vertrok ik met de bus naar Nijmegen, mijn eigen familie achterlatend voor een andere familie: een nieuwe familie. Samen met mijn talloze partners zouden we namelijk een perfect gezin stichten, en we wilden veel kinderen. Heel veel. Om ze te begeleiden tijdens hun laatste sprong als kind, jongere, tiener, naar de volwassenheid en ze vervolgens laten uitwaaieren over het spectrum van Nederlandse Taal en Cultuur. Ik heb het over de nieuwe eerstejaars Nederlands en de introductie van de Radboud Universiteit.

Op het terras van het Cultuurcafé zaten ze al, mijn partners. Ik kreeg een zelfde zwart t-shirt als zij al droegen, om uniformiteit en eenheid uit te stralen. Het vereiste enige buikinhoudskills, maar verder zag ik er goed uit en kon ik ‘Hoi’ gaan zeggen tegen mijn kinderen. Het waren er nog niet heel veel, maar naar mate de tijd vorderde, ontfermden wij ons over meer en meer nieuwe eerstejaars. Waren wij jong en onbezonnen geweest, dan hadden wij gewezen en gelachen in de richting van standjes als Filosofie en Taal en Cultuurstudies, maar nu waren wij, Ricardo (die zich later bij ons zou voegen), Freek, Arnoud, Christine, Eva-Marijn, Adrianne en ik, verantwoordelijk voor deze jonge, tere zielen. Het was aan ons ze te laten kennismaken met de grote mensenwereld, zonder hun zielen voor eeuwig te laten bedoezelen. Een nobele taak en ik had er veel zin in.

Rond een uur of vijf verplaatste ik mij met mijn halfingepakte Rhodoskoffer naar mijn kamer (wat nog verrassend veel werk was) en fietste vervolgens naar station. Daar splitsten we ons op, nadat ook plaatsvervangend voorzitter en penningmeester Ricardo de mogelijkheid had gevonden zich bij ons te voegen, om te gaan eten. Samen met Eva-Marijn en Christine ging ik wokken bij de Wok 2 Go (there’s a first for everything) met een aantal enthousiastelingen die liever niet op de eerste dag al fastfood wilden nuttigen bij de Burger King of MacD. Ondertussen werd er af en aan gebeld met mentoren en eerstejaars die later aankwamen, maar tijdens het eten kreeg de groep behoorlijk vorm.

Om acht uur, later dan gepland, stonden we met zijn allen in het Kronenburgerpark te besluiten dat het te hard ging regenen om dáár spelletjes te doen. In een verrassingszet onderweg naar Café Deux Chevaux begon het inderdaad ganz hard te regenen. Gelukkig wist iedereen relatief droog het café te bereiken, waar we dus maar iets eerder naartoe gingen dan eerder gepland. Dat had tot gevolg  dat we in plaats van de ijsbrekende kennismakingsspelletjes, meteen op microniveau aan de slag gingen door in kleinere groepen te socializen en dat er al gauw ook tussen de verschillende praatgroepen werd uitgewisseld, doordat mensen Twister gingen spelen of naar het toilet gingen. Al met al was het bijzonder gezellig in het niet extreem bijzondere café.

Ter afsluiting gingen we naar Puperpop Kick Off in Van Buren. Het was druk, het was massaal, maar het was ook bijzonder geslaagd. Met hits als “Casanova” (Ultimate Kaos) en het door mij totaal vergeten “C’est la vie” (van B*witched – in mijn herinnering waren die meisjes trouwens veel knapper – en Frans ipv Iers – de solo is nu een stuk beter te begrijpen -, maar dat boeit nu niet), kon de avond natuurlijk ook niet meer misgaan. Daarvoor wel nog enkele mentorkinderen afgezet op stations en voor studentenhuizen – een van mijn favoriete onderdelen, omdat het een goedkoop excuus is om even uit de hitte en drukte van de kroeg te sneaken en frisse buitenlucht in te ademen.

In ieder geval was de eerste avond bijzonder geslaagd…

In de volgende aflevering van “In ‘t Rhodos” regelt Introvoorzitter Stefan een locatie om ondanks de regen spelletjes te kunnen doen, organiseert hij meteen ook zijn laatste A-feest, breekt hij alle records op de sportdag EN pakt hij zijn tas in voor de vakantie naar Rhodos...