Tag Archives: Jason Mraz

Mrazzale opkomst voor feestende Jason

Posted on by
2

Daar stond de troubadour, voor een uitverkochte Heineken Music Hall. De avond was al bijna op zijn einde en hij kon terug kijken op een prima show. Er was nog een klein beetje tijd over. Dus speelde hij ‘A Beautiful Mess’. Op de CD onderscheidt het nummer zich nauwelijks van de rest. Een rustige ballad met zachte violen. Eerlijk is eerlijk: het nummer was me nooit in erg positieve zin opgevallen. Maar nadat we al afscheid hadden genomen van de rest van de band, speelde Jason in zijn eentje het nummer. Weg zijn violen van de studioversie en nu pas horen we het nummer hoe Jason het bedoelde: puur, eenvoudig en gemeend. Een fantastische afsluiter. Brok in de keel.

Daarvoor kwam een fascinerend groot aantal nummers van de laatste CD langs. Ik denk dat we op ‘Love For A Child’ en ‘Details in the Fabrics’ (met James Morrison) wel zo’n beetje alles hebben gehoord. Hierdoor misten we wat mooie nummers van de oudere albums, maar de tienermeisjes waarmee de uitverkochte HMH grotendeels gevuld was, vonden het vast niet erg. Openend met ‘The Remedy’ in een rustigere versie dan op de studioplaat, moest ik teleurgesteld de afwezigheid van de blazers erkennen… Totdat ze ineens op kwamen lopen. Hoera!

Het geheel deed me denken aan de concerten van Phil Collins. Met name het dansje op het eind, tijdens ‘Butterfly’, en het opduiken van de blazers op een onverwachte locatie (rechts op het balkon) plus het feit dat de blazerssectie van ‘Make It Mine’ erg lijkt op de Phil Collins blaaspartijen. In positieve zin associeerde ik het allemaal met de kale drummer.

Over het concert valt weinig negatiefs te zeggen. Het geluid is prima, de liedkeuzes redelijk gevarieerd, de grapjes ‘grappig’ en de uitvoeringen naar wens met de nodige improvisatie.

Behalve dan dat ‘Lucky’ moest worden gespeeld. Zelfs Ingrid Michaelson (die eerder op de avond een aardig voorprogramma speelde) kon het gedrocht van een nummer niet redden. Nadat Jason ons al eerder bang had gemaakt met de thematiek ‘verliefd worden op je beste vriend(in)’ en toen ‘If It Kills Me’ inzette, waren we ervan overtuigd dat het nummer ons deze avond bespaard zou blijven. Maar neen, in de encore moesten we er toch nog aan geloven (wellicht als tegenprestatie omdat Jason in het voorprogramma ‘Let’s Get Rich’ meespeelde?). Het nummer werd prima gespeeld, maar het bleeft een gruwelijk nummer. Helaas. Helaas.

Maar met leuke versies van ‘You and I Both’ (met ‘Sleeping To Dream’ tussendoor), ‘Live High’ en ‘Life Is Wonderful’, en grappige covers van ‘Everything Is Gonna Be Alright’ (Marley) en ‘Build Me Up (Buttercup!)’, was het een zeer leuke avond. De sfeer was goed, de tienermeisjes gilden hard en Grooveline Horns deden hun best. Jason heeft het (voor nu) gemaakt in Nederland en daar profiteert hij deze avond van… Het is zijn feestje en het is hem gegund!

Setlist:
The Remedy (I Won’t Worry)
Make It Mine
Clockwatching
If It Kills Me
Live High
You And I Both / Sleeping To Dream
Life Is Wonderful
Only Human
Dynamo of Volition
I’m Yours
Everything Will Be Alright
—
Lucky (met Ingrid Michaelson)
No Stopping Us (band introductions)
Butterfly
Build Me Up Buttercup
A Beautiful Mess

Jason Mraz @ Heineken Music Hall – 22 september 2008

Das Leben Ist NICHT Grausam

Posted on by
1

De titel van het debuutalbum van de briljante Duitse band Die Prinzen is ‘Das Leben Ist Grausam’ (wat zoveel betekent als wreed, onmenselijk,  meedogenloos,  wreedaardig, bar, bitter,  wreed, vreselijk en/of verschrikkelijk). Maar vandaag ist das Leben nicht grausam!

1) Ik vertrek vanavond naar Engeland. De tas is gepakt en de goede moed verzameld.
2) Mijn Genesis members only dvd is aangekomen.
3) De kaartjes voor Jason Mraz zijn aangekomen.
4) Ik heb nieuwe oortjes gekocht (om muziek mee te luisteren) en het bevestigt mijn fan zijn van Sennheiser.
5) Het weer is uitermate oké.
6) Vrijdag zie ik mijn favoriete band live.
7) Maarten en ik hebben eindelijk onze uitvoering van ‘The Scientist’ opgenomen en het resultaat mag er wezen. Maar daar hoort natuurlijk een trailer aan vooraf te gaan…

[flash http://ditisstefan.nl/nl/wp-content/uploads/2008/08/scientisttrailer.mp3 w=325 h=40]

Oftewijl: Heute ist Das Leben Wauwsam (en dat is vast geen Duits).

MM: Coldplay, Amy MacDonald en Jason Mraz

Posted on by
2

MuziekMening: nu kortere muziekrecensies (op een enkele uitzondering na) en vooral ook meer tegelijk!

Coldplay – Viva La Vida

De vierde van Coldplay is er eindelijk. Van X&Y was ik niet bepaald onder de indruk, maar toch lukte het de marketingmachine van EMI om de plaat zo te hypen dat de verwachtingen (bij mij) nog veel hoger waren dan in 2005. Viva La Vida or Death and all his Friends moet de verandering zijn voor de band. Maar de plaat moet vooral ook de definitieve bevestiging van Coldplay als goede superband zijn. Het huren van producer Brian Eno was in ieder geval een meesterzet. Op de een of andere manier klinkt de plaat daardoor juist minder U2 dan zijn voorganger. Eno opent alle schuiven, met als gevolg een veel interessanter geluid dan op X&Y. Wellicht ligt de verandering op deze plaat dan ook vooral bij de producer. Maar is dat een zwakte van de band? Ik denk het niet. Het is juist goed dat een band met verschillende producers werkt om de verschillende uitersten van het muzikale spectrum te ontdekken. Dat vind ik geen zwaktebod.

Now the sky could be blue, I don’t mind, without you it’s a waste of time | ‘Strawberry String’

Als we gaan graven in de dikke productielaag vinden we een aantal mooie liedjes die soms heel Coldplay zijn en soms wat minder. Hoogtepunten zijn Strawberry Swing (een heel lief liedje met apart geluid), 42 (van spooky pop tot stevige rock en weer terug in krap 4 minuten), de titeltrack Viva la Vida (koor, kerkklokken en toch niet bombastisch) en Reign Of Love (klein liedje, verstopt achter Lovers In Japan). Sterk punt van de plaat is dat de nummers de tijd krijgen om op te bouwen (en dat Coldplay dat niet op de standaardmanier doet). De plaat is daarmee in ieder geval heel interessant. Je moet nog steeds van Coldplay houden om deze plaat gaaf te vinden, maar als dat niet het geval was geweest, dan zou ik me pas écht zorgen gaan maken.
drie uit vijf

Amy MacDonald- This Is The Life

Het moge duidelijk zijn. Het meisje uit Schotland doet het goed in de hitlijsten. Maar kan ze ook een album volschrijven? Ach… Niet alles klinkt even origineel, maar ze heeft het in ieder geval helemaal zelf gedaan (waar veel andere vrouwelijke zangeressen hulp inroepen). Zo krijg je een CD die lekker in het gehoor ligt, maar waar je vooral niet veel meer van moet verwachten.

And they’ll meet one day, far away, And say ‘I wish I knew you, I wish I knew you before’| Mr. Rock ‘n Roll

Ik denk zelfs dat je de CD op een gegeven moment zat wordt. De hele tijd dat snelle gitaarritme met sus2/3/4 akkoorden en dan die typische stem van Amy. Ze zingt dan over beroemd zijn of over de leegheid van het bestaan. Na een middagje luisteren is het tijd voor iets anders. Maar het voordeel is dat ik de CD een week later weer opzet en er met net zoveel plezier naar luistert als de week ervoor.

De CD staat vol met hitpotentie: This Is The Life, Mr. Rock & Roll, Poison Prince, Footballer’s Wife en A Wish For Something More. Allemaal kunnen ze zo de hitlijsten in. Wat dat betreft is de vergelijking met The Kooks snel gemaakt. Soms is het allemaal zo cliché, zo standaard, dat ik door wil skippen. Maar dat doe ik dan niet. Want het zijn allemaal leuke, normale liedjes. Als Amy de geschiedenisboeken in wil gaan als legendarische singersongwriter, dan moet ze nog iets gaan doen aan haar schrijfskills (maar ze is nog jong). Maar deze zomer zal ze in ieder geval niet worden vergeten.
drie uit vijf

Jason Mraz – We Sing, We Dance, We Steal Things

Jaja, daar is ie dan, de nieuwe Mraz. Nog een zomerse plaat… Het lijkt wel zomer! Oh wacht… In ieder geval hebben we er met zijn allen lang opgewacht (we doen in ieder geval net alsof we hem allemaal al kenden). En onze Jason heeft een heuse ontwikkeling doorgemaakt sinds Mr. A-Z. Meer (en duurdere) blazers (bijvoorbeeld op Butterfly) en meer variatie qua geluid (vergelijk Live High en Make It Mine).

Are there details in the fabric, are there things that make you panic? Are your thoughts result of static cling? | ‘Details In The Fabric’

Jason Mraz heeft bovendien vrienden. Zo vinden we op deze plaat een nummer met Colbie ‘Cots’ Caillat en eentje met James Morrison. Het eerste nummer is Lucky en hoewel het zeker catchy is, is het ook net iets te zoetsappig. Dat heb ik wel vaker bij Jason, dat ik te depressief ben voor zijn liedjes, maar pure aanmaaklimonadesiroop is niets bij dit nummer. Neen, doe mij dan maar Details In The Fabric. James Morrisons (zelfde initialen als Jason Mraz, toeval?) stem is perfect voor een depressief hoopgevend nummer. Als ik mocht kiezen (en dat mag ik hier): het verrassende hoogtepunt op de CD.

Minder geslaagde nummers zijn Coyotes (heel erg commercieel geproduceerd – dit is net een tikje té) en The Dynamo Of Volition. Qua stil is dit laatste nummer een typisch Mraz rapliedje, maar het gaat me allemaal iets te snel. Daar staan dan weer erg leuke liedjes als Make It Mine (met heuse Phil Collins stijl blaaspartij) en het mooie Love For A Child, met een wonderschoon refrein. En natuurlijk, natuurlijk, staat I’m Yours er ook op. En hoewel de akoestische versie van Live High nog veel mooier is, mag deze versie er ook zijn. Deze CD ga ik nog veel luisteren in de zomer.
vier uit vijf

De Akoestiek (3)

Posted on by
Reply

De Akoestiek

De derde aflevering van De Akoestiek, de zondagmiddagrubriek die tot nu toe slechts één keer op zondag verscheen. Deze keer verschijnt hij op maandag, omdat ik dit weekend nog te ziek was. Verzoekjes zijn welkom in de comments, maar eerst moet u natuurlijk luisteren naar…

Jason Mraz – Live High (From an Advocado Salad Session)

Jason Mraz kreeg recentelijk al wat aandacht op Ditisstefan.nl, maar na het horen van deze fantastische akoestische versie van Live High op zijn nieuwe EP (We Sing) kon ik niet anders dan ‘m posten. Deze weken komen er 3 EP’s van de beste man uit. Dat zijn allemaal live / sessie / andere versies van liedjes die op het aankomende album staan (We Sing, We Dance, We Steal Things – en dan kunt u zelf wel raden hoe de tweede en derde EP heten). Deze versie van Live High is extreem relaxed. En daarom post ik hem. Simpel doch effectief. De EP is te koop op Itunes…

[flash http://www.ditisstefan.nl/everythingandmore/livehigh.mp3 h=20]

Fionn Regan – It’s Getting Better (The Beatles)

Het kon ook nooit lang duren voordat Fionn zijn opwachting zou maken. Dit keer met een cover van The Beatles. Natuurlijk begeeft hij zich hiermee heel erg op het terrein van feelgood evergreens en in principe komt hij er zelfs mee weg op BBC Radio 1. Maar toch is het te hopen dat Fionn zijn talent voortaan gebruikt om de liedjes helemaal goed eigen te maken. Want ik blijf toch aan Delta Lloyd denken…

[flash http://www.ditisstefan.nl/everythingandmore/gettingbetter.mp3 h=20]

Death Cab For Cutie – Cath…

Laatst was de zanger van Death Cab For Cutie, Ben Gibbard, bij BBC 6 Music. Daar speelde hij onder andere het nieuwe liedje Cath… en ik vind hem toch net iets beter dan het andere nieuwe materiaal wat we tot nu toe hoorden. Mooi op gitaar, ingetogen doch overtuigend. Erg geslaagd. Ik ben benieuwd hoe de albumversie klinkt. Narrow Stairs verschijnt in mei.
[flash http://www.ditisstefan.nl/everythingandmore/cath.mp3 h=20]

De Hitlijsten

Posted on by
1

Ik ben altijd een beetje een nerd geweest. Vroeger haalde ik altijd iedere donderdag de hitlijsten bij Elpeter, voordat Peter van de Elpeter overleed en de zaak werd opgedoekt en mijn stadje zonder platenzaak kwam te zitten. Enfin, ik hield de hitlijsten in de gaten op zoek naar gave nummers. Dat was nog grotendeels voor de tijd dat ik vooral naar muziek ging luisteren die de hitlijsten niet haalde. Toen dat tijdperk aanbrak, verloor ik langzaam mijn interesse in de hitlijsten – net name de singlelijsten, de albumhitlijst was nog wel enigszins interessant.

De reden waarom ik dit vertel is de nieuwe site van Megacharts GFK, het bedrijf dat de hitlijsten in Nederland en een hoop andere landen bijhoudt. En daar ontdek je dan bijvoorbeeld dat Turin Brakes met Painkiller tegelijkertijd in de hitlijsten stond met Phil Collins Can’t Stop Loving You en The Least You Can Do, en dat ik daar toch overheen keek (ondanks dat ik toen toch al behoorlijk fan van Turin Brakes was). De nieuwe site biedt echter niet alleen de mogelijkheid per artiest te checken in hoeverre hij in de hitlijsten is vertegenwoordigd (geweest), maar ook een overzicht van liedjes en een hoop andere statistieken voor nerds worden geleverd. Dat scheelt me een hoop werk.

De reden dat ik op de site van Megacharts ging kijken, was omdat ik de 3FM-playlist The Girl You Lost To Cocaine zag staan. Dat is een liedje van Sia, geschreven door Sia en de live band van Turin Brakes. Het verbaasde me al zeer dat het liedje überhaupt in de playlist stond, maar toen ik op de site van Megacharts keek, schrok ik helemaal. Het nummer is al een hitje te noemen, met 5 weken noteringen tussen de 25 en de 11. Hoewel het nummer alweer aan het stijgen is (van 15 naar 13 deze week), heb ik er een hard hoofd dat het de nummer 1 positie gaat veroveren, maar als we allemaal ons best doen is de top 10 toch wel haalbaar. In ieder geval kunnen we concluderen dat (een deel van) Turin Brakes (weliswaar gezongen en uitgevoerd door iemand anders) een hitje heeft in Nederland. Zou er dan toch nog hoop voor Turin Brakes zijn? Sia’s The Girl You Lost To Cocaine is in ieder geval op verschillende Nederlandse radiozenders te horen, dus ik denk dat Rob, Eddy en Phil van Turin Brakes in ieder geval blij verrast zijn. De single komt volgende maand ook in Engeland uit, misschien dat het daar een nog veel groter succes kan worden?

De reden dat ik naar de 3FM-playlist keek, was dat mij ter ore was gekomen dat Jason Mraz een nieuwe single uit heeft. Ik had het liedje I’m Yours (overigens geen totaal nieuwe compositie van Mr. A to Z) op iemands Hyves gezien en dat deed mij deugd. Dat zal ik uitleggen.

In 2004 had Mraz een netniethitje met The Remedy (I Won’t Worry). De clip werd veelvuldig op MTV gedraaid voor enkele weken en daarna verdween Jason Mraz van de radar – in Nederland althans. Jason Mraz greep mij niet bepaald met The Remedy (I Won’t Worry). Of eigenlijk juist wel. Maar het liedje was zo onbezorgd en vrolijk dat ik het een heel erg stom liedje vond. En ik vond Jason Mraz ook heel stom. Vooral het feit dat er in de clip een auto voorkwam met als merk Mrazda (en dat ie op zijn pantoffels liep).

Dat vond ik extreem kansloos. En ik spuwde mijn gal op het Turin Brakes forum (gelukkig zijn die posts nu per ongeluk gewist door een server crash). Ik kreeg bijna geen bijval. De meeste mensen op het forum gunden Mraz het voordeel van de twijfel. En als ik heel eerlijk ben: als ik heel heftig negatief op iets reageer, dan kan het nooit lang duren voordat ik het omarm. Dat gaat niet altijd op, maar hier wel, daarom zeg ik het.

In ieder geval deed ik een tijdje later een poging het liedje op gitaar te leren en hield ik de site van Mraz systematisch in de gaten. Ik luisterde nog een reeks andere liedjes van de beste man (Absolutely Zero, You & I Both, aardige live versie hier) en toen ik hem nota bene Future Boy van, u raadt het misschien al, TURIN BRAKES of all bands, hoorde coveren was ik definitief om: Jason Mraz mag dan niet hele donkere depressieve liedjes schrijven: hij kan goed gitaarspelen, heeft een goed gevoel voor ritme en hij bezit een behoorlijke portie zelfspot, getuige de clip (en het nummer) Geek In The Pink:

Anyway, het zag er niet naar uit dat Jason nog een hit ging scoren in de lage landen, maar met zijn nieuwe single I’m Yours, lijkt het misschien toch te gaan lukken. Toen hij vorig jaar naar Nederland kwam, was zijn optreden in een kwartiertje uitverkocht en met name het spontane optreden vooraf om de rij buiten Paradiso te vermaken, zorgde voor een aardige word of mouth. Daar moet Jason Mraz het dan ook heel erg van hebben. Zeg het dus voort. I’m Yours is namelijk een mooi liedje :) . En bij deze doe ik mijn deel. En wie weet staat Jason Mraz deze lente / zomer net zo hoog als Sia nu. Of hoger.

Lees tijdens het luisteren dit boeiende interview met dagblad Trouw.